Mikaliof Rompharm

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU MIKALIOF ROMPHARM

Skład:

substancja czynna: mikafungina (w postaci mikafunginy sodowej);

1 fiolka zawiera 50 mg lub 100 mg mikafunginy (w postaci mikafunginy sodowej);

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; kwas cytrynowy; sodu hydroxidum.

Postać leku. Liofilizat do sporządzania koncentratu do sporządzenia roztworu do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek biały lub prawie biały (dawka 50 mg);

proszek lub zagęszczona masa biała lub prawie biała (dawka 100 mg).

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrgawkowe do stosowania systemowego.

Kod ATX J02A X05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mikafungina niekonkurencyjnie hamuje syntezę 1,3-β-D-glukanu, ważnego składnika ściany komórkowej grzybów. Komórki ssaków nie zawierają 1,3-β-D-glukanu.

Mikafungina wykazuje działanie grzybobójcze wobec grzybów z rodzaju Candida oraz silne działanie grzybostatyczne wobec Aspergillus spp.

Mikafungina in vitro jest aktywna wobec różnych gatunków Candida spp., w tym Candida albicans, Candida glabrata, Candida tropicalis, Candida krusei, Candida kefyr, Candida parapsilosis, Candida guilliermondii, Candida lusitaniae, oraz Aspergillus spp., w tym Aspergillus fumigatus, Aspergillus flavus, Aspergillus niger, Aspergillus terreus, Aspergillus nidulans, Aspergillus versicolor, a także wobec grzybów dwuformowych (Histoplasma capsulatum, Blastomyces dermatitidis, Coccidioides immitis). Preparat in vitro nie wykazuje aktywności wobec Cryptococcus spp., Pseudallescheria spp., Scedosporium spp., Fusarium spp., Trichosporon spp. oraz zygomycetów.

Prawdopodobieństwo rozwoju wtórnej oporności na lek jest bardzo niskie.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Mikaliof Rompharm to lek podawany dożylnie.

Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek dobowych od 12,5 mg do 200 mg oraz od 3 mg/kg do 8 mg/kg. Brak danych wskazujących na kumulację systemową po podawaniu dawek wielokrotnych; stężenie ustalone osiągane jest w ciągu 4–5 dni od rozpoczęcia leczenia.

Rozkład. Po podaniu dożylnej obserwuje się dwufazowy spadek stężenia mikafunginy. Lek szybko rozkłada się w tkankach. W krążeniu ogólnoustrojowym mikafungina wiąże się głównie z białkami osocza (>99%), głównie z albuminą. Wiązanie z albuminą jest stabilne w zakresie stężeń 10–100 μg/ml. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym (Vss) wynosi 18–19 litrów.

Metabolizm. Mikafungina krąży w krążeniu ogólnoustrojowym głównie w niezmienionej formie. Metabolizowana jest do kilku związków, wśród których w krążeniu ogólnoustrojowym wykryto pochodne mikafunginy: M-1 (pochodna katecholowa), M-2 (pochodna metoksylowa M-1) oraz M-5 (powstaje w wyniku hydroksylacji łańcucha bocznego). Ekspozycja na te metabolity jest niewielka i nie wpływają one na ogólną skuteczność mikafunginy.

Pomimo że in vitro mikafungina może być metabolizowana przez izoenzymy CYP3A, hydroksylacja za udziałem CYP3A nie jest główną drogą przemiany metabolicznej leku in vitro.

Eliminacja i wydalanie. Okres półtrwania wynosi około 10–17 godzin i pozostaje stały w zakresie dawek do 8 mg/kg po jednorazowym i wielokrotnym podaniu leku. Całkowity klirens wynosi 0,15–0,3 ml/min/kg u zdrowych ochotników i dorosłych pacjentów i nie zależy od dawki po jednorazowym ani wielokrotnym podaniu leku. Po 28 dniach od jednorazowej dożylnej dawki 14C-mikafunginy (25 mg) podanej zdrowym ochotnikom, 11,6% radioaktywnej znaczki wykryto w moczu, a 71,0% – w kale. Metabolity M-1 i M-2 wykrywano tylko w mikrokoniugracjach w osoczu, natomiast metabolit M-5, powstający w większej ilości, stanowił 6,5% pierwotnego związku.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów

Dzieci. U dzieci pole pod krzywą stężenie-czas (AUC) było proporcjonalne do dawki w zakresie dawek 0,5–4 mg/kg. Klirens zależał od masy ciała. Średnie wartości klirensu skorygowane względem masy ciała u dzieci w młodszym wieku (4 miesiące – 5 lat) były 1,35 raza wyższe, a u dzieci w wieku 6–11 lat – 1,14 raza wyższe. U dzieci w starszym wieku (12–16 lat) wartości klirensu były analogiczne do odpowiednich wartości u dorosłych pacjentów. Średni klirens skorygowany względem masy ciała u dzieci poniżej 4. miesiąca życia był około 2,6 raza wyższy niż u dzieci w wieku 12–16 lat i 2,3 raza wyższy niż u dorosłych. Badania farmakokinetyki/farmakodynamiki wykazały, że mikafungina przenika do ośrodkowego układu nerwowego (OUN) z minimalnym AUC 170 μg×h/l, co jest wystarczające do osiągnięcia maksymalnej eliminacji infekcji grzybiczej w tkankach OUN. Modelowanie populacyjne farmakokinetyki wskazuje, że dawka 10 mg/kg u dzieci poniżej 4. miesiąca życia jest wystarczająca, aby osiągnąć docelową ekspozycję podczas leczenia infekcji OUN spowodowanych przez Candida.

Pacjenci w podeszłym wieku. Po podaniu jednorazowej dawki 50 mg w trakcie jednej infuzji farmakokinetyka mikafunginy u pacjentów w podeszłym wieku (66–78 lat) była podobna do farmakokinetyki u młodszych pacjentów (20–24 lata). U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. W badaniu przeprowadzonym u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby (klasy 7–9 wg klasyfikacji Childa-Pugh) farmakokinetyka mikafunginy nieznacznie różniła się od farmakokinetyki u zdrowych ochotników. Dlatego u pacjentów z łagodną i umiarkowaną dysfunkcją wątroby nie jest konieczna korekta dawki. Farmakokinetyka mikafunginy u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie była badana.

Pacjenci z dysfunkcją nerek. Ciężka niewydolność nerek (filtracja kłębuszkowa <30 ml/min) nie miała istotnego wpływu na farmakokinetykę mikafunginy. U pacjentów z niewydolnością nerek nie jest wymagana korekta dawki.

Płeć/rasa. Płeć i rasa pacjentów nie wpływają na parametry farmakokinetyczne mikafunginy.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Dorosłym i dzieciom w wieku od 16 lat stosować w celu:

leczenia kandydozy inwazyjnej;

leczenia kandydozy przełyku u pacjentów, u których konieczne jest podawanie doustnej terapii przeciwgrzybiczej;

profilaktyki kandydozy u pacjentów poddawanych allogenicznej transplantacji komórek macierzystych lub u których przewidywana jest neutropenia (liczba neutrofili < 500 komórek na 1 μl) trwająca 10 lub więcej dni.

Dzieciom (w tym niemowlętom) w wieku do 16 roku życia stosować w celu:

leczenia kandydozy inwazyjnej;

profilaktyki zakażenia grzybami rodzaju Candida u pacjentów poddawanych allogenicznej transplantacji komórek macierzystych lub u których przewidywana jest neutropenia (liczba neutrofili < 500 komórek na 1 μl) trwająca 10 lub więcej dni.

W decyzji o stosowaniu leku Mikaliof Rompharm należy wziąć pod uwagę potencjalne ryzyko wystąpienia guzów wątroby (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Dlatego lek Mikaliof Rompharm należy stosować tylko wtedy, gdy nie można zastosować innych leków przeciwgrzybiczych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku, na inne echnokandyny.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Mikafungina ma niski potencjał interakcji z lekami metabolizowanymi przy udziale CYP3A.

Nie stwierdzono zmian farmakokinetyki mikafunginy przy jednoczesnym stosowaniu takich leków, jak mykofenolan, cyklosporyna, takrolimus, prednizolon, sirolimus, nifedypina, flukenazol, rytonawir, ryfampicyna, itrakonazol, worykonazol i amfoterycyna B dezoksycholanowa. W takich przypadkach nie jest wymagana korekta dawkowania mikafunginy.

Podczas stosowania mikafunginy stwierdzono niewielki wzrost AUC itrakonazolu, sirolimusu i nifedypiny (odpowiednio o 22 %, 21 % i 18 %). Pacjentom przyjmującym sirolimus, nifedypinę lub itrakonazol w połączeniu z Mikaliofem Rompharm należy monitorować występowanie toksycznych działań sirolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu. W razie potrzeby należy zmniejszyć dawkę tych leków.

Jednoczesne stosowanie mikafunginy i amfoterycyny B dezoksycholanowej zwiększa działanie amfoterycyny B dezoksycholanowej o 30 %. Ponieważ może to mieć znaczenie kliniczne, jednoczesne stosowanie tych leków należy rozważyć tylko wtedy, gdy korzyści znacznie przewyższają ryzyko, przy jednoczesnym ścisłym monitorowaniu toksyczności amfoterycyny B dezoksycholanowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

U pacjentów przyjmujących sirolimus, nifedypinę lub itrakonazol jednoczesnie z lekiem Mikaliof Rompharm należy kontrolować toksyczność sirolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu lub zmniejszyć dawkę sirolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu w razie potrzeby (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne środki ostrożności.

U zwierząt po leczeniu trwającym 3 miesiące lub dłużej obserwowano powstawanie ognisk zmienionych hepatocytów (FAH) oraz guzów komórkowych wątroby. Próg powstawania guzów u zwierząt znajduje się w przybliżeniu w zakresie ekspozycji klinicznej. Nie można wykluczyć istotności tego faktu podczas leczenia u ludzi. W trakcie stosowania mikafunginy konieczna jest staranna kontrola funkcji wątroby. Aby zminimalizować ryzyko adaptacyjnej regeneracji oraz ze względu na możliwą proliferację guza wątrobowego, w przypadku stwierdzenia istotnego nadtrwale trwałego wzrostu poziomu alaninotransferazy (ALT) / asparginianotransferazy (AST) zaleca się odstawienie leku.

Leczenie mikafunginą należy przeprowadzać po dokładnym rozważeniu stosunku ryzyka do korzyści, szczególnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby lub przewlekłymi chorobami wątroby stanowiącymi stan przedrakowy, takimi jak wyraźny włóknienie wątroby, marskość, wirusowe zapalenie wątroby, choroby wątroby u niemowląt lub wrodzone enzymopatie, a także w przypadku jednoczesnego stosowania leków o działaniu hepatotoksycznym i/lub genotoksycznym.

Leczenie mikafunginą może wiązać się z istotnym zaburzeniem funkcji wątroby (wzrost poziomu ALT, AST lub bilirubiny całkowitej o więcej niż 3-krotność górnej granicy normy) zarówno u zdrowych ochotników, jak i u chorych. W pojedynczych przypadkach obserwowano cięższą dysfunkcję wątroby, zapalenie wątroby lub niewydolność wątroby zakończoną śmiercią. Dzieci w wieku do 1 roku są bardziej narażone na uszkodzenia wątroby (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Podczas podawania mikafunginy możliwe są reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs. W przypadku wystąpienia takich reakcji należy przerwać infuzję mikafunginy i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Zanotowano ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie nabłonka. W przypadku wystąpienia u pacjentów wysypek skórnych należy obserwować ich stan, a w przypadku postępu choroby odstawić mikafunginę.

U pacjentów stosujących mikafunginę obserwowano rzadkie przypadki hemolizy, w tym ostrej hemolizy wewnątrznaczyniowej lub anemii hemolitycznej. Pacjentów, u których wystąpiły objawy kliniczne lub laboratoryjne hemolizy podczas stosowania mikafunginy, należy starannie monitorować, a przed kontynuacją leczenia ocenić stosunek ryzyka do korzyści.

Mikafungina może powodować powikłania nerkowe, niewydolność nerek oraz nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych funkcji nerek, dlatego konieczna jest staranna kontrola funkcji nerek.

Jednoczesne stosowanie mikafunginy i amfoterycyny B w postaci deoksycholanu możliwe jest tylko wtedy, gdy korzyść ze stosowania znacznie przewyższa ryzyko, przy jednoczesnym starannym monitorowaniu toksyczności amfoterycyny B w postaci deoksycholanu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

U pacjentów przyjmujących sirolimus, nifedypinę lub itrakonazol jednocześnie z lekiem Mikaliof Rompharm należy monitorować toksyczność sirolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu lub zmniejszyć dawkę sirolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu w razie potrzeby (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Częstość niektórych niepożądanych reakcji jest wyższa u dzieci w porównaniu z dorosłymi (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Ostrzeżenia związane z substancjami pomocniczymi

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych dotyczących stosowania Mikaliof Rompharm u ciężarnych kobiet. W badaniach na zwierzętach mikafungina przenikała przez barierę łożyskową, zaobserwowano również toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Mikaliof Rompharm nie powinien być stosowany w czasie ciąży bez naglącej potrzeby.

Nie wiadomo, czy mikafungina wydostaje się do mleka matki. Badania na zwierzętach wykazały, że mikafungina wydostaje się do mleka matki. Decyzję o kontynuowaniu/przerwaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu/przerwaniu leczenia Mikaliof Rompharm należy podejmować z uwzględnieniem korzyści dla matki i ryzyka dla dziecka.

Toksykologia jąder była obserwowana w badaniach na zwierzętach. Mikafungina może wpływać na płodność mężczyzn u ludzi.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn, jednak reakcje niepożądane mogą wpływać na tę zdolność (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Należy przestrzegać oficjalnych wytycznych dotyczących stosowania leków przeciwpłochawkowych.

Mikaliof Rompharm powinien być przepisywany przez lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu infekcji grzybiczych.

Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać badania hodowlane grzybów oraz inne odpowiednie badania laboratoryjne (w tym histopatologiczne).

Leczenie można rozpocząć przed uzyskaniem wyników badań laboratoryjnych. Jednak po ich otrzymaniu należy odpowiednio skorygować terapię przeciwpłochawkową.

Schemat dawkowania leku Mikaliof Rompharm zależy od masy ciała pacjenta (patrz tabele 1 i 2).

Tabela 1

Schemat dawkowania Mikaliofu Rompharm dla dorosłych i dzieci w wieku od 16 lat oraz osób starszych

*W przypadku niewystarczającej odpowiedzi pacjenta na leczenie, np. przy utrzymywaniu się patogenu lub braku pozytywnych zmian klinicznych, dawkę można zwiększyć do 200 mg/ dobę u pacjentów o masie ciała > 40 kg lub do 4 mg/kg/ dobę u pacjentów o masie ciała < 40 kg.

Czas trwania leczenia

Zakażenie inwazyjne grzybami Candida. Leczenie kandydozy należy kontynuować przez co najmniej 14 dni. Leczenie przeciwdrożdżyciowe należy kontynuować przez co najmniej jeden tydzień po uzyskaniu dwóch kolejnych negatywnych wyników posiewów krwi oraz po ustąpieniu objawów klinicznych kandydozy.

Kandydoza przełyku. W leczeniu kandydozy przełyku Mikaliof Rompharm należy stosować przez co najmniej jeden tydzień po ustąpieniu objawów klinicznych.

Profilaktyka zakażeń grzybami rodzaju Candida. W celu zapobiegania infekcjom grzybiczym rodzaju Candida Mikaliof Rompharm należy stosować przez co najmniej jeden tydzień po przywróceniu prawidłowej liczby neutrofili.

Tabela 2

Schemat dawkowania Mikaliofu Rompharm u dzieci w wieku ≥4 miesięcy i u nastolatków <16 lat

*W przypadku niewystarczającej odpowiedzi pacjenta na leczenie, na przykład przy utrzymywaniu się patogenu lub braku pozytywnej dynamiki klinicznej, dawkę można zwiększyć do 200 mg/dobę u pacjentów o masie ciała > 40 kg lub do 4 mg/kg/dobę u pacjentów o masie ciała < 40 kg.

Stosowanie u dzieci (w tym u noworodków) w wieku <4 miesięcy

*Ekspozycja mikafunginy po podaniu dawki 4 mg/kg u dzieci poniżej 4. miesiąca życia zbliża się do ekspozycji leku u dorosłych pacjentów otrzymujących 100 mg/dobę w leczeniu kandydozy inwazyjnej. W przypadku podejrzenia zakażenia OUN należy stosować wyższe dawki (np. 10 mg/kg), ponieważ przenikanie mikafunginy do OUN (patrz sekcja „Farmakokinetyka”) zależy od dawki.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci (w tym noworodków) poniżej 4. miesiąca życia w dawkach od 4 do 10 mg/kg na dobę w leczeniu inwazyjnej kandydozy z zaangażowaniem OUN nie zostały wystarczająco przebadane w kontrolowanych badaniach klinicznych.

Czas trwania leczenia

Kandydoza inwazyjna. Leczenie kandydozy należy kontynuować przez co najmniej 14 dni. Leczenie przeciwdrożdżyciowe należy kontynuować przez co najmniej jeden tydzień po uzyskaniu dwóch kolejnych negatywnych wyników posiewów krwi oraz po ustąpieniu objawów klinicznych kandydozy.

Profilaktyka zakażenia przez Candida. W celu zapobiegania infekcjom grzybiczym rodzaju Candida, Mikaliof Rompharm należy stosować przez co najmniej jeden tydzień po przywróceniu prawidłowej liczby neutrofili. Doświadczenie w leczeniu Mikaliofem Rompharm pacjentów poniżej 2. roku życia jest ograniczone.

Płeć/rasa

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki w zależności od płci lub rasy pacjenta (patrz sekcja „Właściwości farmakokinetyczne”).

Leczenie pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Nie ma dotychczasowych danych dotyczących stosowania Mikaliofu Rompharm w leczeniu pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, dlatego nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z tej grupy (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Leczenie pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Sposób stosowania

Po rozcieńczeniu i rozpuszczeniu lek należy podawać dożylnie przez godzinę. Szybsze podawanie może spowodować rozwój reakcji alergicznej wywołanej histaminą.

Nie wykorzystanego leku lub odpadów należy pozbyć się zgodnie z lokalnymi przepisami.

Mikaliof Rompharm nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z innymi lekami, z wyjątkiem wymienionych poniżej. Mikaliof Rompharm, liofilizat do sporządzenia koncentratu do sporządzenia roztworu do infuzji, rozpuszcza się i rozcieńcza w temperaturze pokojowej z zachowaniem zasad aseptyki:

1. Zdjąć plastikowy kapturz z fiolki i zdezynfekować septum alkoholem.
2. Aseptycznie i powoli wstrzyknąć 5 ml roztworu chlorku sodu 0,9 % do wstrzykiwań lub roztworu glukozy 5 % do wstrzykiwań (pobranych z fiolki/pojemnika o pojemności 100 ml) wzdłuż wewnętrznej ścianki każdej fiolki. W trakcie przygotowywania roztworu należy zminimalizować powstawanie piany. Rozpuścić zawartość odpowiedniej liczby fiolki Mikaliofu Rompharm, aby uzyskać pełną wymaganą dawkę leku (patrz tabela 3).
3. Fiolkę należy delikatnie obracać. Nie wstrząsać. Proszek powinien całkowicie się rozpuścić. Odtworzony roztwór należy użyć natychmiast. Fiolkę przeznaczono do jednorazowego użytku. Należy więc natychmiast usunąć nie wykorzystany koncentrat.
4. Cały rozpuszczony koncentrat należy przelać z każdej fiolki do fiolki/pojemnika z roztworem do infuzji, z którego pierwotnie pobrano roztwór (patrz pkt 2). Rozcieńczony roztwór należy zastosować natychmiast. Stabilność chemiczna i fizyczna utrzymuje się do 96 godzin w temperaturze 25 °C, jeśli roztwór jest chroniony przed działaniem światła i jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór chlorku sodu 0,9 %, lub do 48 godzin w temperaturze 25 °C, jeśli roztwór jest chroniony przed działaniem światła i jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór glukozy 5 %.
5. Fiolkę/poemnik do infuzji należy delikatnie odwrócić, ale nie wolno wstrząsać, aby uniknąć powstawania piany. Nie wolno stosować roztworu, jeśli jest on mętny lub zawiera osad.
6. Fiolkę/poemnik do infuzji zawierający rozcieńczony roztwór do infuzji należy umieścić w nieprzezroczystym worku w celu ochrony przed światłem.

Tabela 3

Przygotowanie roztworu do infuzji

Po rozpuszczeniu i rozcieńczeniu roztwór należy podawać wewnątrznie przez godzinę.

Dzieci.

Lek stosuje się w praktyce pediatrycznej (patrz sekcja „Wskazania”).

Przedawkowanie.

W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów stosowano dawkę do 8 mg/kg masy ciała (maksymalna dawka całkowita — 896 mg) i nie odnotowano żadnych doniesień o toksyczności ograniczającej dawkowanie. Zarejestrowano pojedynczy przypadek przypadkowego przedawkowania u noworodka, któremu podano dawkę 16 mg/kg/dobę. Wysoka dawka nie spowodowała żadnych niekorzystnych reakcji.

Brak danych dotyczących przedawkowania mikafunginy. W przypadku możliwego przedawkowania należy podjąć ogólne środki wspomagające i leczenie objawowe. Mikafungina charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza i nie jest usuwana podczas dializy.

Reakcje niepożądane

Profil bezpieczeństwa mikafunginy oceniano u 3028 pacjentów przyjmujących ten lek w trakcie badań klinicznych: 2002 pacjentów zakażonych Candida, w tym z kandydziemią, inwazyjnym kandydozą i kandydozą przełyku, 375 z inwazyjnym aspergilozą (głównie oporną infekcją) oraz 651 pacjentów, którzy stosowali mikafunginę w celu zapobiegania inwazyjnym infekcjom grzybiczym.

Pacjenci przyjmujący mikafunginę w badaniach klinicznych stanowili populację ciężko chorych pacjentów z chorobami wymagającymi przyjmowania dużej liczby leków, w tym terapii przeciwnowotworowej, silnych immunosupresyjnych leków systemowych oraz antybiotyków o szerokim spektrum działania. Ci pacjenci mieli dużą liczbę chorób współistniejących, takich jak nowotwory układu krwiotwórczego i zakażenie HIV, lub byli biorcami przeszczepów i/lub leczonymi w oddziale intensywnej terapii. Pacjenci po przeszczepieniu komórek macierzystych krwi, u których istniał wysoki ryzyko infekcji grzybiczych, otrzymywali mikafunginę profilaktycznie.

Łącznie reakcje niepożądane zaobserwowano u 32,2 % pacjentów. Większość zgłaszanych reakcji niepożądanych to nudności (2,8 %), podwyższenie stężenia fosfatazy alkalicznej (2,7 %), flebity (2,5 %), głównie u pacjentów zakażonych HIV z obecnością obwodowego katetera dożylnego, wymioty (2,5 %) oraz podwyższenie stężenia aspAT (2,3 %). Analiza danych dotyczących bezpieczeństwa nie wykazała klinicznie istotnych różnic w zależności od płci lub rasy pacjentów.

W tabeli 4 reakcje niepożądane są przedstawione według klasyfikacji MedDRA i uporządkowane według częstości występowania w kolejności malejącej ciężkości.

Tabela 4

Objawy przypominające reakcje alergiczne

W trakcie badań klinicznych obserwowano takie objawy jak wysypka i dreszcze. Większość z nich była łagodna lub umiarkowana i nie wymagała zaprzestania leczenia. Poważne reakcje podczas leczenia mikofunginą występowały rzadko (np. reakcja anafilaktyczna 0,2 % lub 6/3028) i pojawiały się wyłącznie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi (np. u pacjentów z późnym stadiem AIDS, z chorobą nowotworową), którzy wymagali jednoczesnego stosowania dużej liczby leków.

Reakcje niepożądane związane z funkcją wątroby

W trakcie badań klinicznych ogólna częstość występowania reakcji niepożądanych związanych z funkcją wątroby u pacjentów leczonych mikofunginą wynosiła 8,6 % (260/3028). Większość z tych reakcji była łagodna lub umiarkowana. Najczęstsze reakcje niepożądane to: wzrost stężenia ALP (fosfatazy alkalicznej) (2,7 %), AST (2,3 %), ALT (2,0 %), bilirubiny we krwi (1,6 %) oraz nieprawidłowe wyniki testów funkcji wątroby (1,5 %). U niewielkiej liczby pacjentów leczenie zostało przerwane z powodu reakcji niepożądanych (1,1 %; 0,4 % – ciężkie reakcje niepożądane). Przypadki ciężkiej dysfunkcji wątroby występowały rzadko (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Dzieci

Częstość niektórych reakcji niepożądanych wymienionych poniżej była u dzieci wyższa niż u dorosłych. Ponadto u dzieci w wieku do 1 roku wzrost stężenia ALT, AST i fosfatazy alkalicznej występował dwa razy częściej niż u dzieci w starszym wieku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Najbardziej prawdopodobną przyczyną tych różnic były choroby współistniejące, inne niż te obserwowane u dorosłych pacjentów i dzieci w starszym wieku w trakcie badań klinicznych. Tak więc neutropenia u dzieci była obserwowana kilkakrotnie częściej niż u dorosłych (40,2 % i 7,3 % odpowiednio u dzieci i dorosłych). Dotyczy to również allogennych przeszczepów komórek macierzystych krwi (29,4 % i 13,4 % odpowiednio) oraz złośliwych chorób układu krwiotwórczego (29,1 % i 8,7 % odpowiednio).

Ze strony krwi: często – trombocytopenia.

Ze strony serca: często – tachykardia.

Zaburzenia układu krążenia: często – nadciśnienie tętnicze i hipotensja.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: często – hiperbilirubinemia, powiększenie wątroby.

Ze strony nerek i dróg moczowych: często – ostra niewydolność nerek, podwyższony poziom mocznika we krwi.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Mikaliof Rompharm 50 mg należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w celu ochrony przed światłem, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Mikaliof Rompharm 100 mg należy przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Odtworzony roztwór w fiolce.

Stabilność chemiczna i fizyczna zachowana jest do 48 godzin w temperaturze nie przekraczającej 25 °C, pod warunkiem że roztwór jest chroniony przed działaniem światła i jako rozpuszczalnik stosuje się 0,9 % roztwór chlorku sodu lub 5 % roztwór glukozy.

Rozcieńczony roztwór do wlewania dożylnej.

Stabilność chemiczna i fizyczna zachowana jest do 96 godzin w temperaturze 25 °C, pod warunkiem że roztwór jest chroniony przed działaniem światła i jako rozpuszczalnik stosuje się 0,9 % roztwór chlorku sodu.

Stabilność chemiczna i fizyczna zachowana jest do 48 godzin w temperaturze 25 °C, pod warunkiem że roztwór jest chroniony przed działaniem światła i jako rozpuszczalnik stosuje się 5 % roztwór glukozy.

Mikaliof Rompharm nie zawiera substancji konserwujących. Z mikrobiologicznego punktu widzenia odtworzony i rozcieńczony roztwór należy użyć natychmiast, chyba że odtworzenie/rozcieńczenie odbywało się w warunkach aseptycznych. Jeśli roztwór nie jest stosowany natychmiast, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania ponosi osoba stosująca lek.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Leku Mikaliof Rompharm nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie. Liofilizat do sporządzenia koncentratu do sporządzenia roztworu do wlewania dożylnej, 50 mg lub 100 mg, po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

K.T. Rompharm Company S.R.L.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Eroilor nr 1A, Otopeni, 075100, okręg Ilfov, Rumunia.