Mikafungin-Vista

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU MIKAFUNGIN-VISTA

Skład:

substancja czynna: mikafungina;

1 fiolka zawiera mikafunginę sodową odpowiadającą 50 mg lub 100 mg mikafunginy;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, kwas cytrynowy, sodu wodorotlenek.

Postać leku. Proszek do koncentratu do sporządzenia roztworu do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: masa liofilizowana od białej do prawie białej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrgawkowe do stosowania systemowego.

Kod ATC J02A X05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mikafungina niekonkurencyjnie hamuje syntezę 1,3-β-D-glukanu, ważnego składnika ściany komórkowej grzybów. Komórki ssaków nie zawierają 1,3-β-D-glukanu.

Mikafungina wykazuje działanie grzybobójcze w stosunku do grzybów z rodzaju Candida oraz wyraźne działanie grzybostatyczne wobec Aspergillus spp.

Mikafungina in vitro jest aktywna wobec różnych gatunków Candida spp., w tym Candida albicans, Candida glabrata, Candida tropicalis, Candida krusei, Candida kefyr, Candida parapsilosis, Candida guilliermondii, Candida lusitaniae oraz Aspergillus spp., w tym Aspergillus fumigatus, Aspergillus flavus, Aspergillus niger, Aspergillus terreus, Aspergillus nidulans, Aspergillus versicolor, a także wobec grzybów dwuformowych (Histoplasma capsulatum, Blastomyces dermatitidis, Coccidioides immitis). Lek ten in vitro nie jest aktywny wobec Cryptococcus spp., Pseudallescheria spp., Scedosporium spp., Fusarium spp., Trichosporon spp. oraz zygomycetów.

Prawdopodobieństwo rozwoju wtórnej oporności na lek jest bardzo niskie.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Mikafungin-Vista to lek podawany dożylnie.

Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek dobowych od 12,5 mg do 200 mg oraz od 3 mg/kg do 8 mg/kg. Brak danych na temat kumulacji systemowej leku po podawaniu dawek wielokrotnych; stężenie ustalone osiągane jest w ciągu 4–5 dni od rozpoczęcia leczenia.

Rozkład. Po podaniu dożylnym obserwuje się dwufazowy spadek stężenia mikafunginy. Lek szybko rozkłada się w tkankach. W krwiobiegu ogólnoustrojowym mikafungina silnie wiąże się z białkami osocza (>99%), głównie z albuminą. Wiązanie z albuminą jest stabilne w zakresie stężeń 10–100 μg/ml. Objętość rozkładu w stanie ustalonym (Vss) wynosi 18–19 litrów.

Metabolizm. Mikafungina krąży w krwiobiegu ogólnoustrojowym głównie w postaci niezmienionej. Metabolizowana jest z powstaniem kilku związków; wśród nich pochodne mikafunginy M-1 (pochodna katecholowa), M-2 (pochodna metoksy M-1) oraz M-5 (powstająca w wyniku hydroksylacji łańcucha bocznego) zostały wykryte we krwiobiegu ogólnoustrojowym. Ekspozycja na te metabolity jest niska i nie wpływają one na ogólną skuteczność mikafunginy.

Chociaż in vitro mikafungina może być metabolizowana przez izoenzymy CYP3A, hydroksylacja za pomocą CYP3A nie jest główną drogą przemiany metabolicznej leku in vitro.

Eliminacja i wydalanie. Okres półtrwania wynosi około 10–17 godzin i pozostaje stały w zakresie dawek do 8 mg/kg po podaniu dawki pojedynczej i wielokrotnej. Całkowity klirens wynosi 0,15–0,3 ml/min/kg u zdrowych ochotników i dorosłych pacjentów i nie zależy od dawki przy podawaniu jednorazowym i wielokrotnym. Po 28 dniach od pojedynczej dożylnej dawki 14C-mikafunginy (25 mg) podanej zdrowym ochotnikom, 11,6% radioaktywnej znaczki stwierdzono w moczu, a 71,0% – w kale. Metabolity M-1 i M-2 wykrywano jedynie w mikrokoniach w osoczu, natomiast metabolit M-5, powstający w większej ilości, stanowił 6,5% pierwotnego związku.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów.

Dzieci. U dzieci wartość AUC była proporcjonalna do dawki w zakresie dawek 0,5–4 mg/kg. Klirens zależał od masy ciała. Średnie wartości klirensu skorygowane względem masy ciała u najmłodszych dzieci (4 miesiące – 5 lat) były o 1,35 raza wyższe, a u dzieci w wieku 6–11 lat – o 1,14 raza wyższe. U dzieci starszego wieku (12–16 lat) wartości klirensu były zbliżone do odpowiednich wartości u dorosłych pacjentów. Średni klirens skorygowany względem masy ciała u dzieci poniżej 4. miesiąca życia był około 2,6 raza wyższy niż u dzieci starszego wieku (12–16 lat) oraz 2,3 raza wyższy niż u dorosłych. Badania farmakokinetyki/farmakodynamiki wykazały, że mikafungina przenika do ośrodkowego układu nerwowego (OUN) z minimalnym AUC 170 μg*h/l, co jest wystarczające do osiągnięcia maksymalnej eliminacji infekcji grzybiczej w tkankach OUN. Modelowanie populacyjne farmakokinetyki wskazuje, że dawka 10 mg/kg u dzieci poniżej 4. miesiąca życia jest wystarczająca do osiągnięcia docelowej ekspozycji leczenia infekcji OUN spowodowanych przez Candida.

Pacjenci starsi. Po podaniu pojedynczej dawki 50 mg w trakcie jednej infuzji farmakokinetyka mikafunginy u pacjentów starszych (66–78 lat) była podobna do farmakokinetyki u młodszych pacjentów (20–24 lata). U pacjentów starszych nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Pacjenci z zaburzoną funkcją wątroby. W badaniu przeprowadzonym u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (klasa Childa-Purga 7–9) farmakokinetyka mikafunginy nieznacznie różniła się od farmakokinetyki u zdrowych ochotników. Dlatego u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym uszkodzeniem wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki. Farmakokinetyka mikafunginy u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie była badana.

Pacjenci z dysfunkcją nerek. Ciężka niewydolność nerek (stopień filtracji kłębuszkowej [GFR] < 30 ml/min) nie miała istotnego wpływu na farmakokinetykę mikafunginy. U pacjentów z niewydolnością nerek nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Płeć/rasa. Płeć i rasa pacjentów nie wpływają na parametry farmakokinetyczne mikafunginy.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Dorośli i dzieci od 16. roku życia:

• leczenie kandydozy inwazyjnej;
• leczenie kandydozy przełyku u pacjentów, u których konieczne jest stosowanie wewnętrznowiennej terapii przeciwdrożdżycowej;
• profilaktyka kandydozy u pacjentów poddawanych allogenicznej transplantacji komórek macierzystych lub u których przewiduje się neutropenię (liczba neutrofili < 500 komórek na 1 μl) trwającą 10 lub więcej dni.

Dzieci (w tym niemowlęta) do 16. roku życia:

• leczenie kandydozy inwazyjnej;
• profilaktyka zakażeń grzybiczych rodzaju Candida u pacjentów poddawanych allogenicznej transplantacji komórek macierzystych lub u których przewiduje się neutropenię (liczba neutrofili < 500 komórek na 1 μl) trwającą 10 lub więcej dni.

W decyzji o stosowaniu leku Mikafungin-Vista należy wziąć pod uwagę potencjalne ryzyko wystąpienia guzów wątroby (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Dlatego Mikafungin-Vista stosuje się wyłącznie wtedy, gdy nie można zastosować innych leków przeciwdrożdżycowych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych, albo na inne ekinokandyny.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Mikafungina ma niski potencjał interakcji z lekami metabolizowanymi przy udziale CYP3A.

Nie ma dowodów na zmianę farmakokinetyki mikafunginy przy jednoczesnym stosowaniu z takimi lekami jak mykofenolan, cyklosporyna, takerolimus, prednizolon, syrolimus, nifedypina, flukenazol, rytonawir, ryfampycyna, itrakonazol, worykonazol i amfoterycyna B. W tych przypadkach nie jest wymagana korekta dawkowania mikafunginy.

Podczas stosowania mikafunginy stwierdzono nieznaczne zwiększenie AUC itrakonazolu, syrolimusu i nifedypiny (o 22%, 21% i 18% odpowiednio). Pacjentom przyjmującym syrolimus, nifedypinę lub itrakonazol w połączeniu z mikafunginą należy przeprowadzać monitorowanie pod kątem toksycznego działania syrolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu. W razie potrzeby należy zmniejszyć dawkę tych leków.

Przy jednoczesnym stosowaniu mikafunginy i amfoterycyny B w postaci dezoksycholanu działanie amfoterycyny B wzrasta o 30%. Ponieważ może to mieć znaczenie kliniczne, jednoczesne stosowanie tych leków należy rozważyć tylko wtedy, gdy korzyści znacznie przewyższają ryzyko, przy jednoczesnym ścisłym monitorowaniu toksyczności amfoterycyny B w postaci dezoksycholanu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

U pacjentów przyjmujących syrolimus, nifedypinę lub itrakonazol jednoczesnie z mikafunginą należy monitorować toksyczność syrolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu lub zmniejszyć dawkę syrolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu w razie potrzeby (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne środki ostrożności.

Wpływ na wątrobę

U szczurów po leczeniu trwającym 3 miesiące lub dłużej obserwowano powstawanie ognisk zmienionych hepatocytów (FAH) oraz guzy komórek wątroby. Próg powstawania guzów u szczurów znajduje się w przybliżeniu w zakresie ekspozycji klinicznej. Nie można wykluczyć istotności tego faktu podczas leczenia u ludzi. W trakcie leczenia mikafunginą konieczna jest staranna kontrola funkcji wątroby. Aby zminimalizować ryzyko regeneracji adaptacyjnej oraz ze względu na możliwość powstawania guzów w wątrobie, w przypadku stwierdzenia istotnego, utrzymującego się podwyższenia poziomu ALT/AST zaleca się odstawienie leku.

Leczenie mikafunginą należy przeprowadzać po starannym rozważeniu stosunku ryzyka do korzyści, szczególnie u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby lub przewlekłymi chorobami wątroby stanowiącymi stany przedrakowe, takimi jak wyrażony fibroz wątroby, marskość wątroby, wirusowe zapalenie wątroby, choroby wątroby u noworodków lub wrodzone enzymopatie, a także w przypadku jednoczesnego stosowania leków o działaniu hepatotoksycznym i/lub genotoksycznym.

Leczenie mikafunginą może wiązać się z istotnym pogorszeniem funkcji wątroby (zwiększenie poziomu ALT, AST lub bilirubiny ogólnej o więcej niż 3 razy powyżej górnej granicy normy) zarówno u zdrowych ochotników, jak i u chorych. W pojedynczych przypadkach obserwowano cięższe zaburzenia funkcji wątroby, zapalenie wątroby lub niewydolność wątroby zakończone śmiertelnie. Dzieci w wieku do 1 roku są bardziej narażone na uszkodzenia wątroby (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcje anafilaktyczne

Podczas podawania mikafunginy możliwe są reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne, w tym wstrząs. W przypadku wystąpienia takich reakcji należy natychmiast przerwać infuzję mikafunginy i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Reakcje skórne

Zgłaszano ciężkie reakcje skórne o charakterze odłuszczeniowym, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza. W przypadku wystąpienia u pacjenta wysypek skórnych należy go obserwować, a w przypadku ich postępu – odstawić mikafunginę.

Hemoliza

U pacjentów stosujących mikafunginę obserwowano rzadkie przypadki hemolizy, w tym ostrą wewnątrznaczyniową hemolizę lub anemię hemolityczną. U pacjentów, u których podczas leczenia mikafunginą wystąpiły objawy kliniczne lub laboratoryjne hemolizy, należy prowadzić staranną obserwację w celu wykrycia oznak pogorszenia stanu, a przed ewentualnym kontynuowaniem leczenia należy ocenić stosunek ryzyka do korzyści.

Wpływ na nerki

Mikafungina może powodować powikłania nerkowe, niewydolność nerek oraz nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych funkcji nerek, dlatego konieczna jest staranna kontrola funkcji nerek.

Interakcje z innymi lekami.

Jednoczesne stosowanie mikafunginy i amfoterycyny B w postaci dezoksocholanu jest możliwe tylko wtedy, gdy korzyść z leczenia znacznie przewyższa ryzyko oraz pod warunkiem prowadzenia starannej kontroli toksyczności amfoterycyny B w postaci dezoksocholanu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

U pacjentów przyjmujących sirolimus, nifedypinę lub itrakonazol jednocześnie z mikafunginą należy kontrolować toksyczność sirolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu lub zmniejszyć dawkę sirolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu w razie potrzeby (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Dzieci.

Częstość występowania niektórych działań niepożądanych u dzieci jest wyższa w porównaniu z dorosłymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Lek na dożylne stosowanie zawiera laktozę. Nie należy go stosować pacjentom z wrodzoną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktoazy Lappego lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak danych dotyczących stosowania mikafunginy u ciężarnych kobiet. W badaniach na zwierzętach stwierdzono, że mikafungina przenika przez barierę łożyskową i obserwowano toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Mikafunginę-Vistę nie należy stosować w czasie ciąży bez pilnej potrzeby.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy mikafungina wydzielana jest w mleku matki. Badania na zwierzętach wykazały, że mikafungina wydzielana jest z mlekiem matki. Decyzję o kontynuowaniu/przerwaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu/przerwaniu leczenia Mikafunginą-Vistą należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyść dla matki i ryzyko dla dziecka.

Plodność.

Toksykość jąder obserwowano w badaniach na zwierzętach. Mikafungina może wpływać na płodność mężczyzn u ludzi.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Mikafungina nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Należy jednak poinformować pacjentów, że podczas leczenia mikafunginą odnotowano zawroty głowy (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Należy przestrzegać oficjalnych wytycznych dotyczących stosowania leków przeciwdrożdżakowych.

Mikafungin-Vista należy przepisywać lekarzowi posiadającemu doświadczenie w leczeniu infekcji grzybiczych.

Próby do oznaczenia hodowli grzybów oraz inne odpowiednie badania laboratoryjne (w tym histopatologiczne) należy wykonać przed rozpoczęciem leczenia.

Leczenie można rozpocząć przed uzyskaniem wyników badań laboratoryjnych. Jednak po otrzymaniu tych wyników terapię przeciwdrożdżakową należy odpowiednio skorygować.

Schemat dawkowania Mikafunginu-Vista zależy od masy ciała pacjenta (patrz tabele 1 i 2).

Tabela 1

Schemat dawkowania Mikafunginu-Vista dla dorosłych oraz dzieci w wieku od 16 lat oraz osób starszych

*W przypadku niewystarczającej odpowiedzi pacjenta na leczenie, np. przy utrzymywaniu się obecności patogenu lub braku pozytywnych zmian klinicznych, dawkę można zwiększyć do 200 mg/dobę u pacjentów o masie ciała > 40 kg lub do 4 mg/kg/dobę u pacjentów o masie ciała < 40 kg.

Czas trwania leczenia.

Zakażenie inwazyjne grzybami rodzaju Candida. Leczenie kandydozy należy kontynuować przez co najmniej 14 dni. Leczenie przeciwgrzybicze należy kontynuować przez co najmniej jeden tydzień po uzyskaniu dwóch kolejnych negatywnych wyników posiewów krwi oraz po zniknięciu objawów klinicznych kandydozy.

Kandydoza przełyku. W leczeniu kandydozy przełyku lek Mikafungin-Vista należy stosować przez co najmniej jeden tydzień po zaniku objawów klinicznych.

Profilaktyka zakażeń grzybami rodzaju Candida. W celu zapobiegania infekcjom grzybiczym wywołanym przez grzyby rodzaju Candida, lek Mikafungin-Vista należy stosować przez co najmniej jeden tydzień po przywróceniu prawidłowej liczby neutrofili.

Tabela 2

Schemat dawkowania Mikafunginu-Vista u dzieci w wieku ≥4 miesięcy oraz u młodzieży <16 lat

*W przypadku niewystarczającej odpowiedzi pacjenta na leczenie, na przykład przy utrzymywaniu się patogenu lub braku pozytywnej dynamiki klinicznej, dawkę można zwiększyć do 200 mg/dobę u pacjentów o masie ciała > 40 kg lub do 4 mg/kg/dobę u pacjentów o masie ciała < 40 kg.

Stosowanie u dzieci (w tym u noworodków) w wieku <4 miesięcy

*Mikafungina stosowana w dawce 4 mg/kg u dzieci poniżej 4. miesiąca życia osiąga stężenie leku zbliżone do stężenia u dorosłych pacjentów otrzymujących 100 mg/dobę w leczeniu kandydozy inwazyjnej. W przypadku podejrzenia infekcji ośrodkowego układu nerwowego (OUN) należy stosować wyższe dawki (np. 10 mg/kg), ponieważ przenikanie mikafunginy do OUN (patrz sekcja „Farmakokinetyka”) zależy od dawki.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania dzieciom (w tym noworodkom) poniżej 4. miesiąca życia w dawkach od 4 do 10 mg/kg na dobę w leczeniu kandydozy inwazyjnej z zaangażowaniem OUN nie zostały wystarczająco przebadane w kontrolowanych badaniach klinicznych.

Czas trwania leczenia.

Kandydoza inwazyjna. Leczenie kandydozy należy kontynuować przez co najmniej 14 dni. Leczenie przeciwdrożdżyciowe należy kontynuować przez co najmniej jeden tydzień po uzyskaniu dwóch kolejnych negatywnych wyników posiewów krwi oraz po ustąpieniu objawów klinicznych kandydozy.

Profilaktyka zakażenia przez Candida. W celu zapobiegania infekcjom grzybiczym rodzaju Candida, Mikafungin-Vistę należy stosować przez co najmniej jeden tydzień po przywróceniu prawidłowej liczby neutrofili. Doświadczenie w leczeniu mikafunginą pacjentów poniżej 2. roku życia jest ograniczone.

Płeć/rasa.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki w zależności od płci lub rasy pacjenta (patrz „Właściwości farmakokinetyczne”).

Leczenie pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym niedostatecznością wątroby (patrz „Farmakokinetyka”).

Do tej pory nie ma danych dotyczących stosowania mikafunginy w leczeniu pacjentów z ciężką niedostatecznością wątroby, dlatego nie zaleca się stosowania leku u pacjentów tej grupy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Farmakokinetyka”).

Leczenie pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz sekcja „Właściwości farmakokinetyczne”).

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność u dzieci (w tym noworodków) poniżej 4. miesiąca życia w dawkach 4 i 10 mg/kg w leczeniu kandydozy inwazyjnej z zaangażowaniem OUN nie zostały wystarczająco ustalone. Dane dostępne są opisane w sekcjach „Właściwości farmakologiczne” oraz „Działania niepożądane”.

Sposób stosowania.

Po rozcieńczeniu i rozpuszczeniu lek należy podawać dożylnie przez kroplówkę w ciągu 1 godziny. Szybsze podanie może spowodować reakcję alergiczną wywołaną przez histaminę.

Nieużywany lek lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Mikafungin-Vistę nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione poniżej. Mikafungin-Vistę, proszek do sporządzenia roztworu do wlewu dożylnego, należy rozpuszczać i rozcieńczać w temperaturze pokojowej z zachowaniem zasad aseptyki:

1. Należy zdjąć plastikowy kaptur z butelki i zdezynfekować korek alkoholem.
2. Należy aseptycznie i powoli wstrzyknąć 5 ml roztworu chlorku sodu 0,9 % do wstrzykiwań lub roztworu glukozy 5 % do wstrzykiwań (pobranych z butelki/pakietu o pojemności 100 ml) wzdłuż wewnętrznej ściany każdej butelki. W trakcie przygotowywania roztworu należy zminimalizować ilość wytworzonej piany. Należy rozpuścić zawartość odpowiedniej liczby butelek Mikafungin-Vista, aby uzyskać pełną wymaganą dawkę leku (patrz tabela 3).
3. Butelkę należy delikatnie obracać. NIE WSTRZĄSAĆ. Proszek powinien całkowicie się rozpuścić. Odtworzony roztwór należy użyć natychmiast. Butelka przeznaczona jest do jednorazowego użytku. Nieużywany stężony roztwór należy natychmiast zutylizować.
4. Cały rozpuszczony stężony roztwór należy przenieść z każdej butelki do butelki/pakietu z roztworem do wlewania, z którego pierwotnie pobrano roztwór (patrz pkt 2). Rozcieńczony roztwór należy zastosować natychmiast. Stabilność chemiczna i fizyczna roztworu utrzymuje się do 96 godzin w temperaturze 25 °C, o ile roztwór jest chroniony przed działaniem światła i rozcieńczony zgodnie z opisem.
5. Butelkę/pakiet do wlewania należy delikatnie odwrócić, ale nie wolno wstrząsać, aby uniknąć powstawania piany. Nie wolno stosować roztworu, jeśli jest on mętny lub zawiera osad.
6. Butelkę/pakiet z rozcieńczonym roztworem do wlewania należy umieścić w nieprzepuszczalnym worku w celu ochrony przed światłem.

Tabela 3

Przygotowanie roztworu do wlewu dożylnego

Po rozcieńczeniu roztwór należy podawać w formie wlewu dożylnego trwającego 1 godzinę.

Dzieci. Lek stosuje się w pediatrii (patrz rozdział „Wskazania”).

Przedawkowanie.

W badaniach klinicznych dorosłym pacjentom podawano dobową dawkę do 8 mg/kg (maksymalna dawka całkowita – 896 mg) i nie odnotowano żadnych doniesień o toksyczności ograniczającej dawkę. Zarejestrowano pojedynczy przypadek przypadkowego podania noworodkowi dawki 16 mg/kg/dobę. Wysoka dawka nie wywołała żadnych niekorzystnych reakcji.

Brak danych dotyczących przedawkowania mikafunginy. W przypadku możliwego przedawkowania należy podjąć ogólne środki wspierające i leczenie objawowe. Mikafungina charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami i nie jest usuwana podczas dializy.

Efekty uboczne

Profil bezpieczeństwa mikafunginy oceniano u 3028 pacjentów, którzy przyjmowali ten lek w trakcie badań klinicznych: 2002 pacjentów z infekcją Candida, w tym z kandydziemią, inwazyjnym kandydozą i kandydozą przełyku, 375 – z inwazyjnym aspergilozą (głównie infekcja oporna) oraz 651 pacjentów, którym mikafunginę stosowano w celu zapobiegania systemowym infekcjom grzybiczym.

Pacjenci przyjmujący mikafunginę w trakcie badań klinicznych stanowili populację ciężko chorych pacjentów z chorobami wymagającymi przyjmowania dużej liczby leków, w tym terapii przeciwnowotworowej, silnych immunosupresyjnych leków systemowych i antybiotyków o szerokim zakresie działania. Ci pacjenci mieli wiele chorób współistniejących, takich jak nowotwory układu krwiotwórczego i zakażenie HIV, byli biorcami przeszczepów i/lub otrzymywali leczenie w warunkach intensywniej terapii. Pacjentom, którzy przeszli przeszczepienie komórek krwiotwórczych i byli w grupie wysokiego ryzyka infekcji grzybiczych, podawano mikafunginę profilaktycznie.

Łącznie efekty uboczne stwierdzono u 32,2% pacjentów. Większość zgłaszanych działań niepożądanych to nudności (2,8%), podwyższenie stężenia fosfatazy alkalicznej (2,7%), flebita (2,5%), głównie u pacjentów zakażonych HIV z obecnością obwodowego katetera dożylnego, wymioty (2,5%) oraz podwyższenie aktywności asparaginianowej aminotransferazy (2,3%). Nie stwierdzono klinicznie istotnych różnic w analizie danych dotyczących bezpieczeństwa w zależności od płci lub rasy pacjentów.

W tabeli 4 działania niepożądane przedstawiono według klasyfikacji MedDRA i uporządkowano według częstości występowania, w kolejności malejącej ciężkości.

Tabela 4

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Objawy przypominające objawy alergiczne.

W trakcie badań klinicznych obserwowano takie objawy jak wysypka i dreszcze. Większość objawów była łagodnego lub umiarkowanego nasilenia i nie wymagała przerywania leczenia. Podczas leczenia mikafunginą donoszono rzadko o poważnych reakcjach (np. reakcja anafilaktyczna 0,2 %, czyli 6/3028); występowały one wyłącznie u pacjentów z ciężkimi chorobami towarzyszącymi (np. AIDS w zaawansowanym stadium, choroba nowotworowa), wymagającymi jednoczesnego stosowania dużej liczby leków.

Działania niepożądane związane z funkcją wątroby.

W trakcie badań klinicznych ogólna częstość działań niepożądanych związanych z funkcją wątroby u pacjentów leczonych mikafunginą wyniosła 8,6 % (260/3028). Większość działań niepożądanych była łagodnego lub umiarkowanego nasilenia. Najczęstszymi niepożądanymi reakcjami były zwiększenie stężenia ALP (fosfatazy alkalicznej) (2,7 %), AST (2,3 %), ALT (2,0 %), bilirubiny we krwi (1,6 %) oraz nieprawidłowe wyniki testów funkcji wątroby (1,5 %). U niewielkiej liczby pacjentów leczenie zostało przerwane z powodu działań niepożądanych (1,1 %; 0,4 % – poważne działania niepożądane). Przypadki ciężkiej dysfunkcji wątroby występowały rzadko (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia.

Żadna z reakcji niepożądanych w miejscu podania nie ograniczała leczenia.

Dzieci.

Częstość niektórych niżej wymienionych działań niepożądanych była u dzieci wyższa niż u dorosłych. Ponadto u dzieci w wieku do 1 roku stwierdzano podwyższenie poziomu ALT, AST i fosfatazy alkalicznej dwa razy częściej niż u dzieci w starszym wieku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Najbardziej prawdopodobną przyczyną tych różnic były podstawowe choroby, które różniły się od tych obserwowanych w trakcie badań klinicznych u dorosłych i dzieci w starszym wieku. Tak więc neutropenia u pacjentów dziecięcych występowała kilkakrotnie częściej niż u dorosłych (40,2 % i 7,3 % odpowiednio u dzieci i dorosłych). Dotyczy to również allogenicznych wskaźników przeszczepienia HSCT (29,4 % i 13,4 % odpowiednio) oraz chorób nowotworowych układu krwiotwórczego (29,1 % i 8,7 % odpowiednio).

Ze strony krwi: często – trombocytopenia.

Ze strony serca: często – tachykardia.

Zaburzenia naczyniowe: często – nadciśnienie tętnicze i niedociśnienie.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: często – hiperbilirubinemia, powiększenie wątroby.

Ze strony nerek i dróg moczowych: często – ostre niewydolność nerek, podwyższone stężenie mocznika we krwi.

Donoszenie o podejrzewanych działaniach niepożądanych.

Donoszenie o podejrzewanych działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku do Państwowego Centrum Ekspertyz Ministerstwa Zdrowia Ukrainy pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/

Okres ważności. 30 miesięcy.

Warunki przechowywania. Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Odtworzony roztwór w fiolce.

Stabilność chemiczna i fizyczna zachowana jest nie dłużej niż 48 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się 0,9 % roztwór chlorku sodu lub 5 % roztwór glukozy.

Zdilutowany roztwór do wlewu.

Stabilność chemiczna i fizyczna zachowana jest do 96 godzin w temperaturze 25 °C, pod warunkiem że roztwór jest chroniony przed działaniem światła i jako rozpuszczalnik stosuje się 0,9 % roztwór chlorku sodu lub 5 % roztwór glukozy.

Mikafungin-Vista nie zawiera substancji konserwujących. Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór należy stosować natychmiast. Jeśli nie jest stosowany od razu, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania ponosi osoba stosująca lek. Zwykle czas przechowywania w fiolce szklanej nie powinien przekraczać 24 godzin w temperaturze od 2 do 8 °C, chyba że przygotowanie roztworu odbywa się w kontrolowanych, rzetelnie aseptycznych warunkach.

Opakowanie. Po 50 mg lub 100 mg w fiolce, 1 fiolka w opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Rompharm Company S.R.L.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Eroilor nr 1A, budynki Rompharm 1, Rompharm 2, Orășul Otopeni, okręg Ilfov, kod pocztowy 075100, Rumunia