Midokalm

INSTRUKCJA stosowania leku w medycynie Midokalm (MYDOCALM)

Skład:

substancje czynne: tolfenamidu hydrochloran, lidokainu hydrochloran;

1 ml roztworu zawiera 100 mg tolfenamidu hydrochloranu i 2,5 mg lidokainu hydrochloranu;

substancje pomocnicze: metylo-p-hydroksybenzoesan (E 218), dietyleglikolu monoetylowy eter, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: bezbarwny lub nieco zielonkawy, klarowny roztwór, praktycznie pozbawiony cząsteczek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Miorelaksanta o działaniu centralnym.

Kod ATC M03BX04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Tolperizon to środek miorelaksacyjny o działaniu centralnym. Mechanizm działania tolperizonu nie został w pełni wyjaśniony.

Lek ten charakteryzuje się wysoką powinowactwo do tkanki nerwowej, osiągając najwyższe stężenia w pieńku mózgowym, rdzeniu kręgowym oraz obwodowym układzie nerwowym.

Najważniejszym efektem tolperizonu jest hamujący wpływ na odruchową drogę rdzeniową. Prawdopodobnie ten efekt, łącznie z działaniem hamującym na wstępujące drogi przewodzące, determinuje korzyść terapeutyczną tolperizonu.

Struktura chemiczna tolperizonu przypomina strukturę lidokainy. Podobnie jak lidokaina, wykazuje działanie membranostabilizujące oraz obniża pobudliwość elektryczną neuronów ruchowych i włókien aferentnych pierwszorzędowych. Tolperizon w sposób zależny od dawki hamuje aktywność potencjałozależnych kanałów sodowych. W konsekwencji zmniejsza się amplituda i częstotliwość potencjału czynnościowego.

Wykazano hamujący wpływ na potencjałozależne kanały wapniowe. Ponadto, oprócz działania membranostabilizującego, przypuszcza się, że tolperizon może również hamować uwalnianie mediatorów.

Dodatkowo tolperizon wykazuje słabo wyrażone właściwości antagonistów α-adrenergicznych oraz działa antymuskarynowo.

Kliniczna skuteczność i bezpieczeństwo

Wykazano skuteczność tolperizonu w leczeniu kurczu mięśniowego po przebytym udarze mózgu.

W randomizowanym, podwójnie ślepych, kontrolowanym placebo badaniu, w którym wzięło udział 120 pacjentów z kurczem mięśniowym po udarze mózgu, leczenie tolperizonym skutkowało istotnym statystycznie zmniejszeniem spastyczności według skali Ashwortha, która była głównym punktem końcowym. Według ogólnej oceny skuteczności dokonanej przez lekarzy i badaczy, tolperizon przewyższał placebo (p <0,001). Średnia poprawa według skali Ashwortha wyniosła 32% w ogólnej populacji pacjentów, którym przepisano leczenie (intention-to-treat, ITT), oraz 42% w podgrupie pacjentów otrzymujących tolperizon w dawce 300–450 mg na dobę. W ocenie wyników testów funkcjonalnych skuteczność tolperizonu była również wyższa niż placebo, jednak różnice nie były statystycznie istotne.

W randomizowanym, podwójnie ślepych, porównawczym badaniu z udziałem 48 pacjentów z uszkodzeniem mózgu skuteczność tolperizonu według indeksu Bartela była porównywalna do skuteczności baklofenu. Jednocześnie tolperizon przewyższał baklofen w poprawie wyników według skali oceny funkcji motorycznych Rivermead (Rivermead Motor Assessment Scale, RMAS).

Dane dotyczące skuteczności tolperizonu w przypadku zwiększonego napięcia mięśniowego u pacjentów z chorobami układu ruchu, innych niż kurcz mięśniowy po udarze mózgu, są sprzeczne. W niektórych badaniach odnotowano pozytywne wyniki w odniesieniu do niektórych testów, podczas gdy w innych badaniach nie stwierdzono przewagi tolperizonu w tych stanach.

Profil bezpieczeństwa tolperizonu opiera się na danych z badań klinicznych z udziałem pacjentów z podwyższonym napięciem mięśniowym różnej etiologii, jak również na danych z doniesień spontanicznych o reakcjach niepożądanych.

Farmakokinetyka.

Lek ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie i nerkach. Wydalany jest z moczem, ponad 99% w postaci metabolitów. Aktywność farmakologiczna metabolitów nie jest znana. Okres półwydalenia po podaniu dożylnej wynosi około 1,5 godziny.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Na podstawie danych z badań przedklinicznych dotyczące bezpieczeństwa farmakologicznego, toksyczności powtarzanego zastosowania, genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na funkcję rozrodczą, nie stwierdzono specyficznego ryzyka dla człowieka.

Efekty obserwowane w badaniach przedklinicznych pojawiały się wyłącznie po podaniu dawek znacznie przekraczających maksymalne dawki dopuszczalne dla człowieka, co wskazuje na małą istotność kliniczną tych obserwacji.

U szczurów i królików obserwowano działanie embryotoksyczne po doustnym podaniu leku w dawkach 500 mg/kg masy ciała i 250 mg/kg masy ciała odpowiednio. Jednak dawki te wielokrotnie przekraczają zalecane dawki terapeutyczne dla człowieka.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Napięcie mięśniowe spastyczne, w tym spoczynkowe po udarze mózgu, w przypadkach, gdy forma do wstrzykiwań jest metodą z wyboru.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancje czynne lub eperyzon podobny strukturalnie do tolperyzonu, a także na którąkolwiek z substancji pomocniczych oraz na inne miejscowe leki znieczulające z grupy amidów.

Miażdżyca (myasthenia gravis).

Okres karmienia piersią.

Wiek dziecięcy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania farmakokinetyczne interakcji lekowych z dextrometorfanem, substancją CYP2D6, wykazały, że jednoczesne stosowanie tolperyzonu zwiększa stężenia w osoczu leków metabolizowanych głównie przez cytochrom CYP2D6, w szczególności tiorydazyny, tolterodyny, wenlafaksyny, atomoksetyny, dezypiraminu, dextrometorfanu, metoprololu, nebivololu, perfazyny.

Badania in vitro przeprowadzone na mikrosomach wątrobowych i hepatocytach człowieka nie wykazały istotnego hamowania ani indukcji innych izoenzymów CYP (CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP1A2, CYP3A4).

Oczekuje się, że jednoczesne przyjmowanie z innymi substancjami CYP2D6 i/lub innymi lekami nie spowoduje wzrostu ekspozycji na tolperyzon, co wynika z różnorodności szlaków metabolizmu tolperyzonu.

Chociaż tolperyzon jest lekiem o działaniu centralnym, prawdopodobieństwo wystąpienia efektu uspokajającego podczas jego stosowania jest niewielkie. W przypadku jednoczesnego przepisywania z innymi miorelaksantami o działaniu centralnym należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki tolperyzonu.

Tolperyzon wzmacnia działanie kwasu niflumowego, dlatego przy jednoczesnym stosowaniu z tolperyzonem dawkę kwasu niflumowego, jak i innych NSAID, warto zmniejszyć.

Szczególne wskazania.

Postać wstrząsową leku nie należy przepisywać dzieciom.

Reakcje nadwrażliwości

W okresie postmarketingu przy stosowaniu tolperizonu najczęściej zgłaszano reakcje nadwrażliwości. Ich nasilenie waha się od łagodnych reakcji skórnych po ciężkie reakcje układowe, w tym wstrząs anafilaktyczny. Objawami reakcji nadwrażliwości mogą być: zaczerwienienie, wysypka, pokrzywka, świąd, obrzęk naczynioruchowy, tachykardia, hipotensja tętnicza lub duszność.

U kobiet z nadwrażliwością na inne leki lub z przeszłością alergiczną ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości podczas przyjmowania tolperizonu jest wyższe.

Należy zalecać pacjentom pamiętać o możliwych alergiach. Pacjentów należy poinformować, że w przypadku pojawienia się objawów alergii należy natychmiast przerwać przyjmowanie tolperizonu i bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Po wystąpieniu epizodu nadwrażliwości na tolperizon ponowne przepisanie tego leku jest niedopuszczalne.

Lek zawiera lidokainę, dlatego w przypadku znanej nadwrażliwości na lidokainę, a także na inne miejscowe środki znieczulające z grupy amidów, Midokalm do wstrzykiwań nie powinien być stosowany ze względu na możliwość wystąpienia reakcji alergicznych krzyżowych.

Substancje pomocnicze

Midokalm, roztwór do wstrzykiwań, zawiera metylo-p-hydroksybenzoesan (E 218). Może to powodować reakcje alergiczne (możliwe z opóźnieniem), a w pojedynczych przypadkach – skurcz oskrzeli.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Badania na zwierzętach wykazały, że tolperizon nie wykazuje działania teratogennego.

Z uwagi na brak istotnych danych klinicznych dotyczących stosowania tego leku, Midokalm nie powinien być stosowany w okresie ciąży.

Ponieważ nie wiadomo, czy tolperizon przenika do mleka matki, stosowanie Midokalmu w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Ze względu na możliwość wystąpienia takich objawów, jak zawroty głowy, senność, zaburzenia uwagi, napady padaczkowe, nieostrość widzenia, należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Tylko do wstrzykiwań wewnątrzmięśniowych.

Stosować wyłącznie u dorosłych. Lek wstrzykuje się w sposób wewnątrzmięśniowy po 100 mg dwa razy dziennie.

Roztworu do wstrzykiwań nie należy stosować u dzieci.

Czas trwania leczenia ustala lekarz w zależności od przebiegu choroby i skuteczności terapii.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Doświadczenie z zastosowaniem leku u pacjentów z uszkodzeniem nerek jest ograniczone, u tych chorych obserwowano wyższą częstość działań niepożądanych. W związku z tym przy umiarkowanym uszkodzeniu nerek zaleca się indywidualne dobrać dawkowanie z dokładnym obserwowaniem stanu pacjenta oraz kontrolą funkcji nerek. Przy ciężkim uszkodzeniu nerek nie zaleca się stosowania tolperizonu.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Doświadczenie z zastosowaniem leku u pacjentów z uszkodzeniem wątroby jest ograniczone, u tych chorych obserwowano wyższą częstość działań niepożądanych. W związku z tym przy umiarkowanym uszkodzeniu wątroby zaleca się indywidualne dobrać dawkowanie z dokładnym obserwowaniem stanu pacjenta oraz kontrolą funkcji wątroby. Przy ciężkim uszkodzeniu wątroby nie zaleca się stosowania tolperizonu.

Dzieci.

Roztworu do wstrzykiwań Midokalm nie należy stosować u dzieci.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania tolperizonu są niewystarczające.

Objawy przedawkowania mogą obejmować głównie senność, objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu), tachykardię, nadciśnienie tętnicze, bradykinezę oraz zawroty głowy. W ciężkich przypadkach odnotowano napady drgawkowe i śpiączkę.

Dla tolperizonu nie istnieje specyficzny antydotum. W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie objawowe.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania są wymienione według klasyfikacji układów narządów zgodnie z Medycznym Słownikiem Regulacyjnej Działalności MedDRA, przy użyciu definicji częstości MedDRA: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), pojedyncze (≥ 1/10 000, < 1/1000), rzadkie (< 1/10 000), nieznana częstość (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Według danych z badań pogwarancyjnych około 50–60 % przypadków niepożądanych działań związanych z przyjmowaniem tolperizodu stanowią reakcje nadwrażliwości. Większość z tych reakcji była niepoważna i ustępowała spontanicznie. Reakcje nadwrażliwości stanowiące zagrożenie dla życia występowały pojedynczo.

Zgłaszanie niepożądanych reakcji po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to prowadzenie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych reakcji oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze 8–15 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wpływem światła.

Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci!

Niezgodność.

Brak danych dotyczących badań zgodności, dlatego leku Midokalm nie należy mieszać z innymi lekami w jednej strzykawce. Podawać oddzielnie od innych leków.

Opakowanie.

Po 1 ml w ampułce ze szkła brunatnego, po 5 ampułek w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna „Gedeon Richter”.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

H-1103, Будapeszt, ul. Demréti 19–21, Węgry