Midiana

INSTRUKCJA dot. stosowania leku MIDIANA (MIDIANA)

Skład:

Substancje czynne: drospirenon, etynylestradiol;

1 tabletka zawiera drospirenonu 3 mg, etynylestradiolu 0,03 mg;

Substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, skrobia prażelatynizowana, povidon K 25, stearynian magnezu;

otoczka: Opadry II biały (alkohol poliwinylowy, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol, talk, lecytyna (z soi)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe lub prawie białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane, z oznaczeniem „G63” po jednej stronie, druga strona bez oznaczenia. Średnica – ok. 6 mm.

Grupa farmakoterapeutyczna. Hormony gonad i leki stosowane w patologii układu rozrodczego. Hormonalne środki antykoncepcyjne do stosowania systemowego.

Kod ATC G03A A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Działanie antykoncepcyjne tabletek Midiana opiera się na oddziaływaniu różnych czynników, z których najważniejszymi są hamowanie owulacji i zmiany w endometrium.

Midiana, tabletki powlekane, to skojarzony doustny środek antykoncepcyjny zawierający etynilostradiol i progestagen drospirenon. W dawce terapeutycznej drospirenon wykazuje również działanie antyandrogenowe i łagodne działanie antymineralokortykoidalne. Nie wykazuje żadnej estrogenowej, glukokortykoidalnej ani antyglukokortykoidalnej aktywności. Zapewnia to drospirennonowi profil farmakologiczny bardzo zbliżony do naturalnego hormonu progesteronu.

Łagodne właściwości antymineralokortykoidalne tabletek Midiana prowadzą do łagodnego efektu antymineralokortykoidalnego.

Indeks Pearl dla niepowodzeń antykoncepcyjnych wynosi 0,09 (dwustronny 95 % przedział ufności (PU) – 0,32).

Ogólny indeks Pearl (niepowodzenia antykoncepcyjne + błędy pacjentek) wynosi 0,57 (dwustronny 95 % PU – 0,90).

Farmakokinetyka.

Drospirenon

Wchłanianie

Po podaniu doustnym drospirenon jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany. Maksymalna stężenie substancji czynnej w surowicy krwi wynoszące 38 ng/ml osiągane jest po 1–2 godzinach po pojedynczej dawce. Biodostępność drospirennonu waha się od 76 % do 85 %. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na biodostępność drospirennonu.

Rozkład

Po podaniu doustnym obserwuje się spadek stężenia drospirennonu w surowicy krwi, charakteryzujący się okresem półtrwania wynoszącym 31 godzin. Drospirenon wiąże się z albuminą surowiczną i nie wiąże się z globuliną wiążącą hormony płciowe (GWHp) ani z globuliną wiążącą kortykosteroidy (GK).

Tylko 3–5 % całkowitego stężenia substancji czynnej w surowicy krwi stanowi wolny hormon. Wywołane etynilostradiolem zwiększenie stężenia GWHp nie wpływa na wiązanie drospirennonu z białkami surowicy krwi. Średni pozorny objętość rozkładu wynosi 3,7±1,2 l/kg.

Biotransformacja

Po podaniu doustnym drospirenon ulega intensywnemu metabolizmowi. Większość metabolitów w osoczu krwi to formy kwasowe drospirennonu powstałe w wyniku otwarcia pierścienia laktonowego oraz 4,5-dihydro-drospirenon-3-siarczan, powstający w wyniku redukcji i kolejnego siarczanowania. Drospirenon ulega również metabolizmowi oksydacyjnemu katalizowanemu przez CYP3A4. In vitro zaobserwowano zdolność leku do hamowania aktywności tego izoenzymu, a także izoenzymów układu cytochromu P450: 1A1, 2C9 i 2C19.

Wydalanie

Szybkość klirensu metabolicznego drospirennonu w surowicy krwi wynosi 1,5±0,2 ml/min/kg. Drospirenon wydzielany jest jedynie w śladowych ilościach w postaci niezmienionej. Metabolity drospirennonu wydzielane są z kałem i moczem w stosunku około 1,2:1,4. Okres półtrwania wydalania metabolitów z moczem i kałem wynosi około 40 godzin.

Stężenie stanu równowagi

W trakcie jednego cyklu leczenia maksymalne stężenie równowagi drospirennonu w surowicy krwi (około 70 ng/ml) osiągane jest po 8 dniach stosowania. Stężenie drospirennonu w surowicy krwi wzrasta około 3-krotnie z powodu istniejącej zależności między końcowym okresem półtrwania a zastosowanym interwałem dawkowania.

Etynilostradiol

Wchłanianie

Etynilostradiol po podaniu doustnym jest szybko i całkowicie wchłaniany. Maksymalne stężenie w surowicy krwi po pojedynczym doustnym przyjęciu osiągane jest po 1–2 godzinach i wynosi około 33 pg/ml. Absolutna biodostępność w wyniku koniugacji presystemowej i efektu pierwszego przejścia przez wątrobę wynosi około 60 %. Jednoczesne spożycie pokarmu obniżało biodostępność etynilostradiolu o około 25 % u badanych kobiet, podczas gdy u innych nie zaobserwowano żadnych zmian.

Rozkład

Po podaniu doustnym obserwuje się dwufazowy spadek stężenia etynilostradiolu w surowicy krwi, charakteryzujący się okresem półtrwania wynoszącym około 24 godziny. Etynilostradiol silnie, ale niestacjonarnie wiąże się z białkami osocza krwi (około 98,5 %) i indukuje wzrost stężenia GWHp i GK w surowicy krwi. Oczekiwany objętość rozkładu etynilostradiolu wynosi około 5 l/kg.

Biotransformacja

Etynilostradiol podlega intensywnemu metabolizmowi w przewodzie pokarmowym i pierwotnemu metabolizmowi w wątrobie. Etynilostradiol metabolizowany jest głównie poprzez aromatyczne hydroksylowanie, ale powstaje szeroki zakres metabolitów hydroksylowych i metylowych, obecnych w formie wolnych metabolitów oraz koniugatów z glukuronidami i siarczanami. Poziom klirensu metabolicznego etynilostradiolu wynosi około 5 ml/min/kg. In vitro etynilostradiol jest odwracalnym inhibitorem CYP2C19, CYP1A1 i CYP1A2, a także inhibitorem CYP3A4/5, CYP2C8 i CYP2J2.

Wydalanie

Etynilostradiol prawie nie wydzielany jest w postaci niezmienionej. Metabolity etynilostradiolu wydzielane są z moczem i żółcią w stosunku 4:6. Okres półtrwania dla metabolitów wynosi około 1 dobę.

Stężenie stanu równowagi

Stan równowagi stężenia osiągany jest w drugiej połowie cyklu leczenia, przy czym stężenie etynilostradiolu w surowicy krwi akumuluje się w zakresie około 1,4–2,1-krotnym.

Osobne grupy populacyjne

Wpływ na funkcję nerek

Poziom równowagi drospirennonu w surowicy krwi u kobiet z łagodnym stopniem niewydolności nerek (klirens kreatyniny 50–80 ml/min) był porównywalny do takiego u kobiet z normalną funkcją nerek (> 80 ml/min). Stężenie drospirennonu w surowicy krwi było średnio o 37 % wyższe u kobiet ze średnim stopniem niewydolności nerek (CLcr = 30–50 ml/min) w porównaniu do kobiet z normalną funkcją nerek. Leczenie drospirennonem było dobrze tolerowane zarówno przez kobiety z łagodnym, jak i ze średnim stopniem niewydolności nerek.

Leczenie drospirennonem nie wywierało klinicznie istotnego wpływu na stężenie potasu w surowicy krwi.

Wpływ na funkcję wątroby

Klirens po doustnym przyjęciu u ochotników z umiarkowaną niewydolnością wątroby był obniżony o około 50 % w porównaniu do osób z normalną funkcją wątroby.

Wymienione zmniejszenie klirensu drospirennonu u ochotników z umiarkowaną niewydolnością nerek nie prowadzi do żadnych istotnych rozbieżności dotyczących stężenia potasu w surowicy krwi.

Nawet przy cukrzycy i jednoczesnym leczeniu spironolaktonem (dwa czynniki, które mogą wywołać hiperkaliemię u pacjenta) nie zaobserwowano wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi powyżej górnej granicy normy.

Można stwierdzić, że kombinacja drospirenon/etynilostradiol jest dobrze tolerowana przez pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (klasa B według systemu Childa-Pugha).

Grupy etniczne

Nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce drospirennonu lub etynilostradiolu między kobietami europejskimi a kobietami azjatyckimi.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Antykoncepcja doustna.

Przeciwwskazania.

Nie należy stosować połączonych doustnych środków antykoncepcyjnych (COC) w przypadku wystąpienia choćby jednego z poniższych stanów. Jeśli którykolwiek z tych stanów pojawi się po raz pierwszy podczas stosowania COC, należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku:

• nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek ze substancji pomocniczych leku (patrz sekcja „Skład”);
  • nadwrażliwość na orzechy ziemne lub soję;
  • obecność lub ryzyko wystąpienia żylnej tromboembolii (VTE):
• żylna tromboembolia – obecna VTE, w tym spowodowana terapią lekami przeciwkrzepną lub w wywiadzie (np. zakrzepica żył głębokich (DVT) lub zatorowość płucna (PTE));
• znana dziedziczna lub nabyta skłonność do żylnej tromboembolii, np. oporność na aktywowany białek C (w tym mutacja czynnika V Leiden), niedobór antytrombiny III, niedobór białka C, niedobór białka S;
• duża interwencja chirurgiczna z długotrwałą immobilizacją (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• wysokie ryzyko żylnej tromboembolii z powodu obecności wielu czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• obecność lub ryzyko rozwoju tętniczej tromboembolii (ATE):
• tętnicza tromboembolia – obecna tętnicza tromboembolia lub w wywiadzie (np. zawał mięśnia sercowego) lub stan przedzawałowy (np. dławica piersiowa);
• zaburzenia krążenia mózgowego – udar mózgu obecnie lub w wywiadzie, obecność stanu przedudarowego (np. przemijające ataki niedokrwienne (TIA));
• znana dziedziczna lub nabyta skłonność do rozwoju tętniczej tromboembolii, taka jak hiperhomocysteinemii lub obecność przeciwciał antyfosfolipidowych (przeciwciała przeciwko kardiolipinie, antykoagulant watawicy);
• migrena z ogniskowymi objawami neurologicznymi w wywiadzie;
• wysokie ryzyko tętniczej tromboembolii z powodu obecności licznych czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”) lub z powodu obecności jednego z następujących poważnych czynników ryzyka:
  • cukrzyca z powikłaniami naczyniowymi;
  • ciężka nadciśnienie tętnicze;
  • ciężka dyslipoproteinemii;
• obecność ciężkiej choroby wątroby obecnie lub w wywiadzie, dopóki wskaźniki funkcji wątroby nie powrócą do normy;
• niewydolność nerek w ciężkim stopniu lub ostra niewydolność nerek;
• obecność guzów wątroby obecnie lub w wywiadzie (łagodnych lub złośliwych);
• znane lub podejrzewane nowotwory złośliwe (np. narządów płciowych lub gruczołów piersiowych), uzależnione od hormonów płciowych;
• nieznanego pochodzenia krwawienie pochwy;
• podejrzewana lub potwierdzona ciąża.

Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie leku Midiana z lekami zawierającymi ombitasvir/paritaprevir/ritonawir, dasabuvir, glecaprevir/pibrentasvir oraz sofosbuvir/velpatasvir/voxilaprevir (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Należy zapoznać się z informacjami dotyczącymi leku stosowanego jednocześnie w celu wykrycia potencjalnych interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

Jednoczesne stosowanie z lekami zawierającymi ombitasvir/paritaprevir/ritonawir oraz dasabuvir, z rybawiryną lub bez niej, glecaprevir/pibrentasvir i sofosbuvir/velpatasvir/voxilaprevir może zwiększyć ryzyko podwyższenia stężenia alaninotransaminazy (ALT) (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Dlatego przed rozpoczęciem stosowania tych leków pacjentki przyjmujące lek Midiana powinny przejść na alternatywną metodę antykoncepcji (np. antykoncepcję z wykorzystaniem środków zawierających wyłącznie progestagen lub metodę niehormonalną). Stosowanie leku Midiana można wznowić 2 tygodnie po zakończeniu leczenia tymi lekami.

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ innych leków na lek Midiana

Możliwe są interakcje z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne. Może to prowadzić do zwiększenia klirensu hormonów płciowych, co z kolei może spowodować krwawienie przebijające i/lub utratę skuteczności środka antykoncepcyjnego.

Leczenie

Indukcja enzymów może być zauważalna już po kilku dniach leczenia. Maksymalna indukcja enzymów jest ogólnie mierzona po kilku tygodniach. Po odstawieniu leczenia indukcja enzymów może trwać około 4 tygodni.

Leczenie krótkoterminowe

Kobiety przyjmujące leki indukujące enzymy powinny tymczasowo stosować metodę barierową lub inną metodę antykoncepcji dodatkowo do COC. Metodę barierową należy stosować przez cały okres leczenia odpowiednim lekiem oraz przez kolejne 28 dni po zakończeniu jego stosowania. Jeśli terapia rozpoczyna się w okresie przyjmowania ostatnich tabletek COC z opakowania, należy od razu rozpocząć przyjmowanie tabletek z następnego opakowania COC bez przerwy bez tabletek.

Leczenie długoterminowe

Kobietom poddawanym długoterminowej terapii substancjami czynnymi indukującymi enzymy wątrobowe zaleca się stosowanie metody barierowej lub innej odpowiedniej metody antykoncepcji niehormonalnej.

Poniższe interakcje zostały odnotowane zgodnie z opublikowanymi danymi.

Substancje czynne zwiększające klirens COC (zmniejszenie skuteczności COC poprzez indukcję enzymów), np.:

Barbiturany, bозентan, karbamazepina, fenytoina, primidon, ryfampicyna; leki stosowane w zakażeniu HIV: rytonawir, nevirapin i efawirenz; a także możliwe felbamid, gryzeofulwina, okskarbazepina, topiramid oraz leki roślinne zawierające ziele św. Jana (Hypericum perforatum).

Substancje o niestabilnym wpływie na klirens COC

Podczas jednoczesnego stosowania z COC duża liczba kombinacji inhibitorów proteazy HIV i niejukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy może zwiększać lub zmniejszać stężenie estrogenów lub progestyn w osoczu krwi. Łączny wpływ tych zmian może być klinicznie istotny w niektórych przypadkach.

Dlatego należy zapoznać się z informacjami dotyczącymi zastosowania leku stosowanego do leczenia HIV/HCV w celu wykrycia potencjalnych interakcji oraz wszelkich innych zaleceń. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości kobiety powinny dodatkowo stosować metodę barierową podczas terapii inhibitorami proteazy lub inhibitorami niejukleozydowej odwrotnej transkryptazy.

Substancje czynne zmniejszające klirens COC (inhibitory enzymów)

Kliniczne znaczenie potencjalnej interakcji z inhibitorami enzymów pozostaje nieznane.

Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 może zwiększyć stężenia w osoczu estrogenów lub progestyn, lub obu składników.

W badaniu wielokrotnej dawki kombinacji drosperononu (3 mg/dobę)/etynylestradiolu (0,02 mg/dobę) i silnego inhibitora CYP3A4 ketokonazolu przez 10 dni zwiększyło AUC(0-24 h) drosperononu i etynylestradiolu odpowiednio 2,7 i 1,4 raza.

Etorikoksib w dawkach od 60 mg/dobę do 120 mg/dobę wykazał zwiększenie stężenia etynylestradiolu w osoczu krwi odpowiednio 1,4-1,6 raza podczas jednoczesnego stosowania z połączonym środkiem antykoncepcyjnym hormonalnym zawierającym 0,035 mg etynylestradiolu.

Wpływ leku Midiana na inne leki

Połączone doustne środki antykoncepcyjne mogą wpływać na metabolizm innych leków. W związku z tym może dochodzić do zmiany stężenia substancji czynnych w osoczu krwi i tkankach – zarówno wzrostu (np. cyklosporyna), jak i spadku (np. lamotrygina).

Na podstawie badań interakcji in vivo u kobiet ochotniczek przyjmujących omeprazol, symwastatynę lub midazolam jako substraty markerowe stwierdzono, że klinicznie istotna interakcja drosperononu w dawce 3 mg z innymi substancjami czynnymi indukowanymi przez cytochrom P450 jest mało prawdopodobna.

Dane kliniczne wskazują, że etynylestradiol hamuje klirens substratów CYP1A2, co z kolei powoduje słabe (np. teofilina) lub umiarkowane (np. tizanidyna) zwiększenie ich stężenia w osoczu.

Inne formy interakcji

U pacjentów z normalną funkcją nerek jednoczesne stosowanie drosperononu z inhibitorami ACE lub niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID) nie wykazało istotnego wpływu na stężenie potasu w surowicy krwi. Jednak jednoczesne stosowanie antagonistów aldosteronu lub moczogonnych zatrzymujących potas nie było badane. W takim przypadku konieczne jest badanie stężenia potasu w surowicy krwi w pierwszym cyklu przyjmowania leku (patrz również sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Badania laboratoryjne

Stosowanie środków antykoncepcyjnych steroidowych może wpływać na wyniki niektórych badań laboratoryjnych, takich jak biochemiczne wskaźniki funkcji wątroby, tarczycy, nadnerczy i nerek, a także stężenie białek osocza krwi, takich jak globulina wiążąca kortykosteroidy i frakcje lipidów/lipoprotein, wskaźniki metabolizmu węglowodanów, krzepnięcia i fibrynolizy. Zmiany są zazwyczaj w granicach normy.

Drosperonon zwiększa aktywność reniny i aldosteronu w osoczu krwi, co jest spowodowane jego lekką aktywnością antymineralokortykoidową.

Szczególności stosowania.

Decyzję o przepisaniu leku Midiana należy podejmować z uwzględnieniem indywidualnych czynników ryzyka u danej kobiety, w tym istniejących obecnie czynników ryzyka rozwoju zatorowości żylnej (VTE), a także ryzyka VTE związanego z przyjmowaniem leku Midiana w porównaniu z innymi hormonalnymi doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (COC) (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególności stosowania”).

Ostrzeżenie

• W obecności jakichkolwiek stanów lub czynników ryzyka wymienionych poniżej należy omówić z kobietą celowość stosowania leku Midiana.
• W przypadku nasilenia się lub pierwszych objawach jakichkolwiek z wymienionych stanów lub czynników ryzyka, kobietom zaleca się skonsultowanie się z lekarzem oraz ustalenie konieczności przerwania przyjmowania leku Midiana.
• W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia tętniczego lub żylnego zakrzepienia należy przerwać stosowanie COC. Jeśli rozpoczyna się terapię antykoagulacyjną, należy zapewnić alternatywną skuteczną antykoncepcję ze względu na działanie teratogenne leków przeciwkrzepliwych (kumaryny).

Zaburzenia krążenia

Ryzyko wystąpienia zatorowości żylnej (VTE)

Stosowanie jakiegokolwiek COC wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zatorowości żylnej (VTE) w porównaniu z brakiem stosowania COC. Stosowanie leków zawierających lewonorzegitrel, norgestymat lub noretynodrel wiąże się z niższym ryzykiem VTE. Stosowanie innych leków, takich jak Midiana, może zwiększać ryzyko dwukrotnie. Decyzję o stosowaniu leku, który nie należy do grupy środków o najniższym ryzyku VTE, należy podjąć dopiero po konsultacji z kobietą. Należy upewnić się, że kobieta rozumie ryzyko VTE związane ze stosowaniem leku Midiana, wpływ posiadanych przez nią czynników ryzyka na poziom tego ryzyka oraz fakt, że ryzyko VTE jest najwyższe w pierwszym roku stosowania leku. Według niektórych danych ryzyko VTE może wzrastać po wznowieniu stosowania COC po przerwie trwającej 4 tygodnie lub dłużej.

U kobiet, które nie stosują COC i nie są w ciąży, częstość występowania VTE wynosi około 2 przypadków na 10 000 kobiet rocznie. Jednak u każdej pojedynczej kobiety poziom ryzyka może być znacznie wyższy, w zależności od obecnych u niej głównych czynników ryzyka (patrz poniżej).

Ustalono¹, że wśród 10 000 kobiet stosujących COC zawierające drosperenon, u 9–12 kobiet rozwinie się VTE w ciągu jednego roku. Porównuje się to z wartością około 6 przypadków u kobiet stosujących COC zawierające lewonorzegitrel.

W obu przypadkach liczba przypadków VTE w ciągu roku była mniejsza niż zwykle się spodziewa w czasie ciąży lub w okresie poporodowym.

VTE może prowadzić do śmiertelnych skutków w 1–2% przypadków.

Liczba przypadków VTE na 10 000 kobiet w ciągu jednego roku

1 Te wartości oparte są na wszystkich danych epidemiologicznych, z uwzględnieniem ryzyka względnego związanego ze stosowaniem różnych COC w porównaniu ze stosowaniem COC zawierających lewonorzegitrel.

2 Średnio 5–7 przypadków na 10 000 kobiet-roku, na podstawie obliczenia względnego ryzyka stosowania COC zawierających lewonorzegitrel w porównaniu z ryzykiem u kobiet nie przyjmujących COC (około 2,3–3,6 przypadku).

Bardzo rzadko zgłaszano wystąpienie zakrzepicy w innych naczyniach krwionośnych, np. w tętnicach i żyłach wątroby, nerek, siatkówki lub naczyniach mezenterycznych, u kobiet stosujących COC.

Czynniki ryzyka rozwoju VTE

Stosowanie COC może znacząco zwiększać ryzyko żylnych powikłań zakrzepowo-embolicznych u kobiet z dodatkowymi czynnikami ryzyka, szczególnie przy obecności wielu czynników ryzyka (patrz tabela 1).

Lek Midiana jest przeciwwskazany u kobiet z obecnością wielu czynników ryzyka, które pozwalają zakwalifikować je do grupy wysokiego ryzyka żylnego zakrzepienia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli kobieta ma więcej niż jeden czynnik ryzyka, wzrost ryzyka może być większy niż suma ryzyk związanych z każdym pojedynczym czynnikiem, dlatego należy wziąć pod uwagę ogólne ryzyko rozwoju VTE. COC nie należy przepisywać, jeśli stosunek korzyści do ryzyka jest niekorzystny (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Tabela 1

Czynniki ryzyka rozwoju VTE

Nie ma jednolitego stanowiska w kwestii możliwego wpływu żylaków oraz zakrzepowego zapalenia żył na rozwój lub postęp choroby zakrzepowo-embolicznej.

Należy zwrócić uwagę na zwiększony ryzyko wystąpienia zakrzepicy podczas ciąży, szczególnie w pierwszych 6 tygodniach po porodzie (patrz rozdział „Zastosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Objawy ZTŻ (zakrzepica żył głębokich i zakrzepica tętnicy płucnej)

W przypadku wystąpienia poniższych objawów kobieta powinna natychmiast skontaktować się z lekarzem i poinformować, że przyjmuje doustne środki antykoncepcyjne.

Objawy zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) mogą obejmować:

• jednostronne obrzęki nogi i/lub stopy lub wzdłuż żyły na nodze;
• ból lub zwiększona wrażliwość w nodze, które mogą występować tylko podczas stania lub chodzenia;
• uczucie ciepła w dotkniętej nodze; zaczerwienienie lub zmianę koloru skóry na nodze.

Objawy zakrzepicy tętnicy płucnej (ZTPP) mogą obejmować:

• nagłą duszność o nieustalonej etiologii lub przyspieszone oddychanie;
• nagłe wystąpienie kaszlu, które może towarzyszyć krwioplucie;
• nagły ból w klatce piersiowej;
• stan przedomdleniowy lub zawroty głowy;
• szybkie lub nieregularne bicie serca.

Niektóre z tych objawów (np. duszność, kaszel) są niemiespecystyczne i mogą być błędnie ocenione jako bardziej powszechne lub mniej poważne stany (np. infekcje dróg oddechowych).

Inne objawy okluzji naczyń mogą obejmować nagły ból, obrzęk i nieznaczne sinocenie kończyny.

W przypadku okluzji naczyń oka wstępne objawy mogą obejmować nieostre widzenie, które nie towarzyszy bólowi i może postępować do utraty wzroku. Czasem utrata wzroku rozwija się niemal natychmiastowo.

Ryzyko wystąpienia tętniczego zjawiska zakrzepowo-embolicznego (ATE)

Badania epidemiologiczne wykazały, że stosowanie dowolnych doustnych środków antykoncepcyjnych wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia tętniczego zjawiska zakrzepowo-embolicznego (zawał mięśnia sercowego) lub zdarzeń naczyniowo-mózgowych (np. przejściowe niedokrwienie mózgu, udar mózgu). Tętnicze zjawiska zakrzepowo-emboliczne mogą prowadzić do zgonu.

Czynniki ryzyka wystąpienia ATE

Stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych zwiększa ryzyko wystąpienia tętniczych powikłań zakrzepowo-embolicznych lub zdarzeń naczyniowo-mózgowych u kobiet z czynnikami ryzyka (patrz tabela 2). Preparat Midiana jest przeciwwskazany, jeśli kobieta ma jeden poważny lub wiele czynników ryzyka wystąpienia ATE, które mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia tętniczego zakrzepu (patrz rozdział „Przeciwwskazania”). Jeśli kobieta ma więcej niż jeden czynnik ryzyka, wzrost ryzyka może być większy niż suma ryzyk związanych z każdym pojedynczym czynnikiem, dlatego należy wziąć pod uwagę ogólne ryzyko wystąpienia ATE. Należy unikać przepisywania doustnych środków antykoncepcyjnych, jeśli stosunek korzyści do ryzyka jest niekorzystny (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Tabela 2

Czynniki ryzyka wystąpienia ATE

Objawy ZTO

W przypadku wystąpienia poniższych objawów kobieta powinna natychmiast skontaktować się z lekarzem i poinformować go, że przyjmuje doustne środki antykoncepcyjne (COC).

Objawami zaburzeń mózgowego krążenia krwi mogą być:

• nagłe odrętwienie lub osłabienie twarzy, rąk lub nóg, szczególnie jednostronne;
• nagłe zaburzenia chodu, zawroty głowy, utrata równowagi lub koordynacji;
• nagłe dezorientowanie, zaburzenia mowy lub jej zrozumienia;
• nagłe pogorszenie wzroku w jednym lub obu oczach;
• nagłe silne lub długotrwałe bóle głowy bez wyraźnej przyczyny;
• utrata przytomności lub omdlenie z drgawkami lub bez nich.

Chwilowy charakter objawów może wskazywać na przejściowe niedokrwienie mózgu (TIA).

Objawami zawału mięśnia sercowego (ZM) mogą być:

• ból, dyskomfort, ucisk, ciężkość, uczucie ściskania lub rozsadzania w klatce piersiowej, ręce lub za mostkiem;
• uczucie dyskomfortu promieniujące do pleców, żuchwy, gardła, ręki, żołądka;
• uczucie przepełnienia żołądka, zaburzenia trawienia lub duszności;
• nadmierne pocenie się, nudności, wymioty lub zawroty głowy;
• nadmierne osłabienie, niepokój lub duszność;
• przyspieszone lub nieregularne bicie serca.

Nowotwory

Wyniki niektórych badań epidemiologicznych wskazują na dodatkowe zwiększenie ryzyka rozwoju raka szyjki macicy przy długotrwałym stosowaniu COC (> 5 lat), jednak te dane pozostają kontrowersyjne, ponieważ nie ustalono w pełni, w jakim stopniu wyniki badań uwzględniają współistniejące czynniki ryzyka, takie jak zachowanie seksualne czy inne czynniki, np. zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV).

Metaanaliza danych z 54 epidemiologicznych badań wskazuje na niewielki wzrost względnego ryzyka (RR=1,24) rozwoju raka piersi u kobiet stosujących COC. Zwiększone ryzyko stopniowo zanika w ciągu 10 lat po zakończeniu stosowania COC. Ponieważ rak piersi u kobiet poniżej 40. roku życia występuje rzadko, wzrost liczby przypadków diagnozowanego raka piersi u kobiet aktualnie stosujących lub niedawno stosujących COC jest niewielki w porównaniu z ogólnym ryzykiem raka piersi. Wyniki tych badań nie dostarczają dowodów na istnienie związku przyczynowego. Zwiększone ryzyko może wynikać zarówno z wcześniejszej diagnostyki raka piersi u kobiet stosujących COC, jak i z działania biologicznego COC, albo z połączenia obu tych czynników. Zauważono tendencję, że raki piersi wykrywane u kobiet, które kiedykolwiek stosowały COC, są klinicznie mniej zaawansowane niż u tych, które nigdy nie stosowały COC.

W pojedynczych przypadkach u kobiet stosujących COC obserwowano guzy wątroby, zazwyczaj dobrej jakości, rzadziej – złej jakości. W niektórych przypadkach prowadziły one do groźnego dla życia krwotoku wewnątrzbrzusznego. W przypadku wystąpienia dolegliwości bólowych w nadbrzuszu, powiększenia wątroby lub objawów krwotoku wewnątrzbrzusznego w trakcie diagnostyki różnicowej należy rozważyć możliwość wystąpienia guza wątroby u kobiet przyjmujących COC.

Stosowanie COC w wysokich dawkach (50 μg etynylowej estradiolu) zmniejsza ryzyko raka endometrium i jajników. Pozostaje niepotwierdzone, czy te dane odnoszą się również do COC o niskich dawkach.

Złośliwe nowotwory mogą być groźne dla życia lub prowadzić do śmiertelnego skutku.

Inne stany

Depresyjny nastrój i depresja są częstymi reakcjami niepożądanymi podczas stosowania doustnych środków antykoncepcyjnych (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Depresja może być ciężka i jest znanym czynnikiem ryzyka zachowań samobójczych i samobójstw. Kobiety należy poinformować o konieczności skontaktowania się z lekarzem w przypadku zaburzeń nastroju i objawów depresji, nawet jeśli pojawiają się one krótko po rozpoczęciu leczenia.

Składnik progestagenowy leku Midiana jest antagonistą aldosteronu o właściwościach zatrzymujących potas. W większości przypadków nie przewiduje się wzrostu stężenia potasu w osoczu krwi podczas stosowania leku. Jednakże w badaniu klinicznym u niektórych pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków zatrzymujących potas stężenie potasu w osoczu krwi nieco, ale nieznacznie wzrastało podczas stosowania drosperenonu. Dlatego zaleca się kontrolę stężenia potasu w osoczu krwi w pierwszym cyklu przyjmowania leku u pacjentów z niewydolnością nerek oraz przed rozpoczęciem stosowania leku upewnić się, że stężenie potasu w osoczu nie przekracza górnej granicy normy, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków zatrzymujących potas (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Kobiety z hipertriglicerydemią lub rodowym wywiadem tego zaburzenia należą do grupy ryzyka rozwoju zapalenia trzustki podczas stosowania COC.

Chociaż niewielki wzrost ciśnienia tętniczego opisywano u wielu kobiet przyjmujących COC, klinicznie istotny wzrost ciśnienia tętniczego występuje rzadko. Tylko w tych rzadkich przypadkach konieczne jest natychmiastowe zaprzestanie przyjmowania COC. W przypadku istniejącej przed rozpoczęciem leczenia nadciśnienia tętniczego lub niemożliwości odpowiedniego kontrolowania ciśnienia tętniczego za pomocą leków przeciwnadciśnieniowych, kobietom przyjmującym COC należy zaprzestać ich stosowania. Jeśli to wskazane, stosowanie COC może być wznowione po osiągnięciu normotensji za pomocą terapii przeciwnadciśnieniowej.

Opisywano pojawienie się lub nasilenie poniższych chorób podczas ciąży i przy stosowaniu COC, ale związek z ich stosowaniem nie został ostatecznie potwierdzony: żółtaczka i/lub świąd związany z cholestazą; powstawanie kamieni żółciowych; porfiria; toczeń rumieniowaty układowy; zespół hemolityczno-uremiczny; chorea Sydenhama; opryszczka ciężarnych; utrata słuchu związana z otosklerozą.

Estragogeny egzogenne mogą wywoływać lub nasilać objawy dziedzicznego i nabytego obrzęku naczynioruchowego.

Ostre lub przewlekłe zaburzenia funkcji wątroby mogą wymagać zaprzestania stosowania COC do czasu powrotu wskaźników funkcji wątroby do normy. Należy zaprzestać przyjmowania COC w przypadku nawrotu cholestatycznej żółtaczki i/lub świądu spowodowanego cholestazą, które wcześniej występowały w czasie ciąży lub poprzedniego stosowania hormonów płciowych.

Chociaż doustne środki antykoncepcyjne mogą wpływać na oporność insulinową obwodową i tolerancję glukozy, nie ma danych sugerujących potrzebę zmiany trybu terapeutycznego u kobiet z cukrzycą przyjmujących COC o niskich dawkach (zawierających

< 0,05 mg etynylowej estradiolu). Jednakże kobiety cierpiące na cukrzycę powinny być dokładnie badane podczas stosowania COC, szczególnie na początku leczenia.

Zapobieganie nasilenia depresji endogennej, padaczki, choroby Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącego zapalenia okrężnicy obserwowano również podczas stosowania COC.

Czasem może wystąpić chloaza, szczególnie u kobiet z wywiadem chloazy ciężarnych. Kobiety skłonne do występowania chloazy powinny unikać bezpośredniego oddziaływania promieni słonecznych lub naświetlania ultrafioletowego podczas przyjmowania COC.

Składniki pomocnicze

Ten lek zawiera 48,17 mg laktozy monohydratu w jednej tabletce.

W przypadku rzadkich dziedzicznych zaburzeń nietolerancji galaktozy, całkowitego niedoboru laktozy lub zespołu złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy stosować tego leku.

Jedna tabletka tego leku zawiera 0,07 mg lecytyny sojowej. Ten lek nie powinien być przyjmowany przez pacjentki z nadwrażliwością na orzechy ziemne lub soję.

Badanie medyczne/konsultacja

Przed rozpoczęciem lub wznowieniem stosowania leku Midiana zaleca się zebranie pełnego wywiadu medycznego (w tym wywiadu rodzinnego), wykonanie badania medycznego i wykluczenie ciąży. Należy zmierzyć ciśnienie tętnicze, przeprowadzić badanie przedmiotowe, uwzględniając przeciwwskazania (patrz sekcja „Przeciwwskazania”) i ostrzeżenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Ważne jest, aby poinformować kobiety o ryzyku wystąpienia zakrzepicy żył głębokich i tętniczej, w tym ryzyku stosowania leku Midiana w porównaniu z innymi COC, objawach ZVT i ZTO, a także znanych czynnikach ryzyka i działaniach w przypadku podejrzenia zakrzepicy.

Konieczne jest, aby pacjentka dokładnie przeczytała instrukcję dla pacjenta i stosowała się do zawartych w niej zaleceń. Częstotliwość i rodzaj badań powinny opierać się na obowiązujących standardach praktyki medycznej z uwzględnieniem indywidualnych cech każdej kobiety.

Należy uprzedzić, że doustne środki antykoncepcyjne nie chronią przed zakażeniem HIV (AIDS) i innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową.

Obniżona skuteczność

Skruteczność COC może być obniżona w przypadku pominięcia przyjęcia tabletki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”), zaburzeń przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub jednoczesnego przyjmowania innych leków (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Kontrola cyklu

Podczas stosowania COC mogą występować nieregularne krwawienia (plamienie lub krwawienia przebijające), szczególnie w pierwszych miesiącach stosowania leku. Ocena nieregularnych krwawień ma znaczenie dopiero po trzech cyklach adaptacyjnych.

Jeśli nieregularne krwawienia trwają lub pojawiają się po kilku normalnych cyklach, należy rozważyć niesterydowe przyczyny i przeprowadzić odpowiednie badania diagnostyczne (w razie potrzeby – curettage), aby wykluczyć nowotwory złośliwe lub ciążę.

U niektórych kobiet może nie wystąpić krwawienie odstawienie podczas przerwy w przyjmowaniu leku. Jeśli COC były stosowane zgodnie z instrukcjami opisanymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”, ciąża jest mało prawdopodobna. Jednakże, jeśli COC były stosowane nieregularnie przed brakiem pierwszego krwawienia odstawienie lub jeśli brakuje krwawień odstawienie w dwóch cyklach, przed kontynuacją stosowania COC należy wykluczyć ciążę.

Zwiększenie poziomu ALT

Podczas badań klinicznych z udziałem pacjentów leczonych wirusem zapalenia wątroby typu C (WZW C) za pomocą leków zawierających ombitaswir/paritaprewir/rytonawir i dasabuwirow lub bez rybawiryny, zaobserwowano znaczne zwiększenie poziomu ALT przekraczające pięciokrotnie górną granicę normy. Zjawisko to występowało znacznie częściej u kobiet przyjmujących leki zawierające etynylową estradiol, takie jak COC. Zwiększenie poziomu ALT obserwowano również podczas stosowania leków przeciwwirusowych zawierających glekaprewir/pibrentaswir oraz sofosbuwir/velpataswir/woxilaprewir (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Lek Midiana jest przeciwwskazany w czasie ciąży.

W przypadku zajścia w ciążę podczas stosowania leku Midiana należy natychmiast zaprzestać jego przyjmowania. Jednakże wyniki badań epidemiologicznych nie wskazują na zwiększone ryzyko wystąpienia wad wrodzonych u dzieci urodzonych przez kobiety, które przed ciążą przyjmowały COC, ani na działanie teratogenne przypadkowego przyjmowania COC w czasie ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały niepożądane efekty w czasie ciąży i laktacji (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Na podstawie tych danych nie można wykluczyć efektów niepożądanych związanych z hormonalnym działaniem połączonych substancji czynnych. Jednakże ogólne doświadczenie stosowania COC w czasie ciąży nie wskazuje na istniejące niepożądane działanie u ludzi.

Dane dotyczące stosowania leku Midiana w czasie ciąży są zbyt ograniczone, aby można było wyciągnąć wnioski dotyczące negatywnego wpływu leku Midiana na przebieg ciąży, zdrowie płodu lub noworodka. Do tej pory nie ma odpowiednich danych epidemiologicznych.

Przy wznowieniu stosowania leku Midiana należy wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia ZVT w okresie poporodowym (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Okres karmienia piersią

COC mogą wpływać na karmienie piersią, ponieważ mogą powodować zmniejszenie ilości mleka matki oraz zmianę jego składu. Z tego powodu nie zaleca się stosowania COC w czasie karmienia piersią. Niewielkie ilości steroidów antykoncepcyjnych i/lub ich metabolitów mogą przenikać do mleka matki podczas stosowania COC. Te ilości mogą wpływać na dziecko.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami. U kobiet przyjmujących doustne środki antykoncepcyjne nie zgłaszano wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Doustnie.

Dawkowanie

Tabletki należy przyjmować codziennie mniej więcej o tej samej porze, w razie potrzeby popijając niewielką ilością płynu, w kolejności wskazanej na opakowaniu blisterowym. Należy przyjmować 1 tabletę dziennie przez 21 dni z rzędu. Każda kolejna paczka powinna być rozpoczynana po 7-dniowej przerwie w przyjmowaniu tabletek, podczas której zazwyczaj pojawia się krwawienie podobne do miesiączki. Zazwyczaj zaczyna się ono 2–3 dni po zażyciu ostatniej tabletki i może nie ustać przed rozpoczęciem przyjmowania tabletek z następnej paczki.

Jak rozpocząć stosowanie leku Midiana

Jeśli w poprzednim okresie (w ubiegłym miesiącu) nie stosowano środków hormonalnych.

Stosowanie leku Midiana należy rozpocząć w pierwszym dniu naturalnego cyklu kobiety (tj. w pierwszym dniu krwawienia miesięcznego).

Przejście z innego hormonalnego środka antykoncepcyjnego (kombinowanego doustnego środka antykoncepcyjnego, pierścienia dopochwowego lub plasterka przeciwbólowego)

Najlepiej, aby kobieta rozpoczęła przyjmowanie tabletek Midiana następnego dnia po zażyciu ostatniej aktywnej tabletki poprzedniego KPA; w takich przypadkach nie należy zaczynać stosowania Midiany później niż następnego dnia po zwykłej przerwie w przyjmowaniu tabletek lub po zażyciu nieaktywnych tabletek poprzedniego KPA. Przy przejściu z pierścienia dopochwowego lub plasterka przeciwbólowego, stosowanie leku Midiana powinno być rozpoczęte w dniu usunięcia poprzedniego środka; w takich przypadkach stosowanie leku Midiana nie powinno być rozpoczęte później niż zaplanowano.

Przejście z metody opartej wyłącznie na stosowaniu progestagenów (tabletki zawierające wyłącznie progestagen, zastrzyki, implant) lub z wkładki wewnątrzmacicznej z progestagenem (WWM)

Kobieta może rozpocząć przyjmowanie leku Midiana w dowolnym dniu po zaprzestaniu przyjmowania tabletek zawierających wyłącznie progestagen (w przypadku implantu lub wkładki wewnątrzmacicznej – w dniu ich usunięcia, w przypadku zastrzyku – zamiast następnego zastrzyku). Jednak we wszystkich przypadkach zaleca się dodatkowe stosowanie metody barierowej przez pierwsze 7 dni przyjmowania leku.

Po przerywaniu ciąży w I trymestrze

Stosowanie leku należy rozpocząć natychmiast w tym samym dniu po zabiegu. W takim przypadku nie ma potrzeby stosowania dodatkowych środków antykoncepcyjnych.

Po porodzie lub przerywaniu ciąży w II trymestrze

W przypadku karmienia piersią – patrz rozdział „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”.

Kobietom należy zalecić rozpoczęcie przyjmowania leku Midiana w dniu 21–28 po porodzie lub przerywaniu ciąży w II trymestrze. Jeśli kobieta zaczyna przyjmowanie tabletek później, należy zalecić dodatkowe stosowanie metody barierowej przez pierwsze 7 dni przyjmowania tabletek. Jednak jeśli stosunek seksualny już miał miejsce, przed rozpoczęciem stosowania KPA należy wykluczyć możliwość zajścia w ciążę lub kobieta powinna poczekać na pierwszą miesiączkę.

Co zrobić w przypadku pominięcia przyjęcia tabletki

Jeśli opóźnienie w przyjęciu jakiejkolwiek tabletki nie przekracza 12 godzin, działanie antykoncepcyjne leku nie jest osłabione. Pominiętą tabletę należy przyjąć natychmiast, gdy tylko to zostanie zauważone. Następną tabletę z tej paczki należy przyjąć w ustalonym czasie.

Jeśli opóźnienie w przyjęciu zapomnianej tabletki przekracza 12 godzin, ochrona antykoncepcyjna może być osłabiona.

W przypadku pominięcia przyjęcia tabletki należy kierować się dwoma podstawowymi zasadami:

1. Przerwa w przyjmowaniu tabletek nigdy nie może trwać dłużej niż 7 dni.
2. Odpowiednie zahamowanie układu podwzgórze-przysadka-jajniki osiąga się przez bezprzerwne przyjmowanie tabletek przez 7 dni.

Zgodnie z tym w życiu codziennym należy kierować się następującymi zaleceniami:

1. tydzień

Kobieta powinna jak najszybciej przyjąć ostatnią pominiętą tabletę, nawet jeśli oznacza to przyjęcie dwóch tabletek jednocześnie. Następnie kontynuuje przyjmowanie tabletek w ustalonym czasie. Ponadto przez następne 7 dni należy stosować metodę barierową, np. prezerwatywę. Jeśli w ciągu poprzednich 7 dni miał miejsce stosunek seksualny, należy wziąć pod uwagę możliwość zajścia w ciążę. Im więcej tabletek zostało pominiętych i im bliżej przerwy w przyjmowaniu leku, tym wyższe ryzyko zajścia w ciążę.

2. tydzień

Kobieta powinna jak najszybciej przyjąć ostatnią pominiętą tabletę, gdy tylko pamięta o pominięciu, nawet jeśli oznacza to przyjęcie dwóch tabletek jednocześnie. Następnie kontynuuje przyjmowanie tabletek w ustalonym czasie. O ile kobieta poprawnie przyjmowała tabletki przez 7 dni przed pominięciem, nie ma potrzeby stosowania dodatkowych środków antykoncepcyjnych. W przeciwnym przypadku lub przy pominięciu więcej niż jednej tabletki zaleca się dodatkowe stosowanie metody barierowej przez 7 dni.

3. tydzień

Prawdopodobieństwo osłabienia działania antykoncepcyjnego jest duże z uwagi na nadchodzącą 7-dniową przerwę w przyjmowaniu tabletek. Można jednak uniknąć osłabienia ochrony antykoncepcyjnej, jeśli stosować się do poniższego schematu przyjmowania tabletek. Jeśli stosować się do jednej z poniższych opcji, nie będzie konieczności stosowania dodatkowych środków antykoncepcyjnych, pod warunkiem poprawnego przyjmowania tabletek przez 7 dni przed pominięciem. W przeciwnym przypadku zaleca się stosowanie pierwszej z poniższych opcji i dodatkowe metody przez następne 7 dni.

1. Kobieta powinna jak najszybciej przyjąć ostatnią pominiętą tabletę, gdy tylko pamięta o pominięciu, nawet jeśli oznacza to przyjęcie dwóch tabletek jednocześnie. Następnie kontynuuje przyjmowanie tabletek w ustalonym czasie. Tabletki z nowej paczki należy zacząć przyjmować natychmiast po zakończeniu poprzedniej, tj. nie powinno być przerwy między przyjmowaniem tabletek z obu paczek. Mało prawdopodobne, aby u kobiety rozpoczęło się krwawienie podobne do miesiączki przed zakończeniem przyjmowania tabletek z drugiej paczki, choć podczas przyjmowania tabletek mogą występować plamienia lub krwawienia przebijające.
2. Kobiecie można również poradzić przerwanie przyjmowania tabletek z bieżącej paczki. W takim przypadku przerwa w przyjmowaniu leku powinna trwać do 7 dni, wliczając dni pominięcia tabletek; przyjmowanie tabletek należy rozpocząć z następnej nowej paczki.

Jeśli kobieta pominęła przyjmowanie tabletek i nie ma krwawienia podobnego do miesiączki podczas pierwszej zwykłej przerwy w przyjmowaniu leku, należy rozważyć możliwość zajścia w ciążę.

Zalecenia w przypadku zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego

W przypadku ciężkich zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, biegunka) możliwe jest niepełne wchłonięcie leku, w takim przypadku należy stosować dodatkowe środki antykoncepcyjne.

Jeśli w ciągu 3–4 godzin po zażyciu tabletki wystąpiły wymioty, należy jak najszybciej przyjąć nową tabletę, która zastępuje poprzednią. Nową tabletę, jeśli to możliwe, należy przyjąć w ciągu 12 godzin od zwykłego czasu przyjęcia. Jeśli minęło więcej niż 12 godzin, należy stosować się do zasad przyjmowania leku podanych w rozdziale „Co zrobić w przypadku pominięcia przyjęcia tabletki”. Jeśli kobieta nie chce zmieniać swojego zwykłego schematu przyjmowania leku, powinna przyjąć dodatkową(e) tabletę(e) z innej paczki.

Jak zmienić czas wystąpienia krwawienia odstawienia

Aby opóźnić dzień rozpoczęcia miesiączki, kobieta powinna kontynuować przyjmowanie tabletek Midiana z nowej paczki i nie robić przerwy w stosowaniu leku. W razie chęci okres przyjmowania można przedłużyć aż do zakończenia tabletek z drugiej paczki. W tym czasie mogą występować krwawienia przebijające lub plamienia. Zwykłe stosowanie leku Midiana jest przywracane po 7-dniowej przerwie w przyjmowaniu tabletek.

Aby przesunąć czas wystąpienia miesiączki na inny dzień tygodnia, zaleca się skrócenie przerwy w przyjmowaniu tabletek o tyle dni, o ile się chce. Należy zaznaczyć, że im krótsza będzie przerwa, tym częściej obserwuje się brak krwawienia podobnego do miesiączki oraz krwawienia przebijające lub plamienia podczas przyjmowania tabletek z drugiej paczki (jak w przypadku opóźnienia wystąpienia krwawienia odstawienia).

Osobne kategorie pacjentek

Pacjentki w wieku podeszłym

Nie stosować. Lek Midiana nie jest wskazany po nadejściu menopauzy.

Pacjentki z zaburzeniami funkcji wątroby

Lek Midiana jest przeciwwskazany kobietom z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Pacjentki z zaburzeniami funkcji nerek

Lek Midiana, tabletki powlekane powłoką, jest przeciwwskazany kobietom z ciężką niewydolnością nerek lub ostrą niewydolnością nerek (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Dzieci

Lek Midiana jest wskazany do stosowania wyłącznie po nadejściu pierwszej miesiączki. Na podstawie danych epidemiologicznych zebranych u ponad 2000 nastolatków w wieku do 18 lat nie ma danych wskazujących na różnicę w bezpieczeństwie i skuteczności stosowania u tej grupy pacjentek w porównaniu z kobietami w wieku powyżej 18 lat.

Przedawkowanie.

Do tej pory nie ma żadnych danych dotyczących przedawkowania drosperenonu i etyniloestradiolu w połączeniu.

Na podstawie ogólnych danych dotyczących stosowania KPA wyróżnia się objawy, które mogą wystąpić w takim przypadku: nudności, wymioty i krwawienie odstawienia. Krwawienie odstawienia może wystąpić nawet u dziewcząt przed nadejściem pierwszej miesiączki, jeśli przypadkowo przyjęły one lek. Nie istnieją żadne antydota, dalsze leczenie powinno być objawowe.

Niepożądane działania.

Ciężkie niepożądane działania związane z zastosowaniem środków antykoncepcyjnych hormonalnych są opisane w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Podczas stosowania leku Midiana zgłaszano następujące niepożądane reakcje.

W poniższej tabeli przedstawiono niepożądane reakcje według klas układów narządów MedDRA (KUN) oraz częstości zgodnie z zaleceniami WHO.

Opis poszczególnych niepożądanych reakcji

U kobiet przyjmujących KCZ obserwowano zwiększony ryzyko wystąpienia zakrzepicy tętniczej lub żyłowej/zakrzepowo-zatorowej, w tym zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu, przemijających ataków niedokrwiennych, zakrzepicy żył oraz zatoru tętnicy płucnej. Szczegółowe informacje zawiera rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Poniżej wymienione poważne działania niepożądane zostały zarejestrowane u kobiet stosujących KCZ, opisane również w rozdziale „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”:

• zaburzenia zakrzepowo-zatorowe żył;
• zaburzenia zakrzepowo-zatorowe tętnic;
• nadciśnienie tętnicze;
• guzy wątroby;
• wystąpienie lub nasilenie chorób, których związek ze stosowaniem doustnych środków antykoncepcyjnych nie został jednoznacznie ustalony: choroba Crohna, nieswoiste zapalenie jelita grubego, padaczka, mięsak macicy, porfiria, toczeń rumieniowaty układowy, opryszczka ciężarnych, chorea Sydenhama, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka cholesteryczna;
• chloasma;
• ostry lub przewlekły zaburzenia czynności wątroby, które mogą wymagać zaprzestania stosowania KCZ do czasu normalizacji wskaźników czynności wątroby;
• egzogenne estrogeny mogą wywoływać lub nasilać objawy dziedzicznego i nabytego obrzęku naczynioruchowego.

Częstość rozpoznania raka piersi u kobiet przyjmujących KCZ jest nieco zwiększona. Ponieważ rak piersi u kobiet poniżej 40. roku życia występuje rzadko, wzrost liczby rozpoznań raka piersi u kobiet aktualnie lub niedawno stosujących KCZ jest niewielki w porównaniu z ogólnym poziomem ryzyka raka piersi. Związek z przyjmowaniem KCZ nie jest znany. Szczegółowe informacje zawiera rozdział „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Interakcje

Krwawienia przebijające i/lub zmniejszenie działania antykoncepcyjnego mogą wystąpić w wyniku interakcji innych leków (induktorów enzymów) z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Donoszenie o podejrzanych działaniach niepożądanych

Donoszenie o podejrzanych działaniach niepożądanych w okresie obserwacji popożyciowej jest bardzo ważne. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu leków. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny donosić o podejrzanych działaniach niepożądanych.

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25°C w oryginalnym opakowaniu, w celu ochrony przed wpływem światła. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 21 tabletek w blisterze; po 1 lub po 3 blisterów razem z tekturowym futerałem do przechowywania blisterów w pudełku.

Kategoria recepturowa. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „Gedeon Richter”, Węgry.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

H-1103, Budapeszt, ul. Demréi 19-21, Węgry.