Metyloprednizolon-FS

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Metyloprednizolon-FS (Methylprednisolone-PS)

Skład:

substancja czynna: metylprednizolon;

1 tabletka zawiera: metylprednizolonu 4 mg lub 8 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; skrobia ziemniaczana; skrobią sodową glikolat (typ A); stearyna magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białe lub prawie białe, o płaskiej powierzchni, o kształcie okrągłym z fasetą, z krzyżem z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Glikokortykosteroidy do stosowania ogólnego. Glikokortykoidy. Metyloprednizolon. Kod ATC H02AB04.

Właściwości farmakologiczne.

Metyloprednizolon to silny steryd przeciwzapalny. Wykazuje silniejsze działanie przeciwzapalne i mniejszą skłonność do zatrzymywania sodu i wody w porównaniu z prednizolonem. Stosunek aktywności metyloprednizolonu do hydrokortyzonu wynosi co najmniej cztery do jednego.

Farmakodynamika.

Metyloprednizolon należy do grupy syntetycznych glikokortykosteroidów. Glikokortykosteroidy przenikają przez błony komórkowe i tworzą kompleksy ze specyficznymi cytoplazmatycznymi receptorami, które przenikają do jądra komórkowego, wiążą się z DNA (chromatyną), stymulują transkrypcję mRNA i dalszą syntezę białek różnych enzymów, co wyjaśnia efekt działania glikokortykosteroidów po podaniu ogólnoustrojowym.

Glikokortykosteroidy nie tylko wykazują istotny wpływ na proces zapalny i odpowiedź immunologiczną, ale również oddziałują na metabolizm węglowodanów, białek i tłuszczów, układ sercowo-naczyniowy, mięśnie szkieletowe oraz ośrodkowy układ nerwowy.

Wpływ na proces zapalny i odpowiedź immunologiczną.

Większość wskazań do stosowania glikokortykosteroidów wynika z ich właściwości przeciwzapalnych, immunosupresyjnych i przeciwuczulowych. Dzięki tym właściwościom osiąga się następujące efekty terapeutyczne:

• zmniejszenie liczby komórek immunologicznie aktywnych w pobliżu ogniska zapalenia;
• zmniejszenie wazodylatacji;
• stabilizacja błon lizosomów;
• hamowanie fagocytozy;
• zmniejszenie produkcji prostaglandyn i związków pokrewnych.

Dawka 4,4 mg acetatu metyloprednizolonu (4 mg metyloprednizolonu) wywiera taką samą aktywność glikokortykosteroidową (przeciwzapalną), jak 20 mg hydrokortyzonu.

Metyloprednizolon wywiera jedynie minimalne działanie mineralokortykosteroidowe (200 mg metyloprednizolonu odpowiada 1 mg deoksykortykosteronu).

Wpływ na metabolizm węglowodanów i białek.

Glikokortykosteroidy wykazują działanie kataboliczne wobec białek.

Aminokwasy uwalniane w tym procesie są przekształcane w wątrobie w trakcie glukoneogenezy w glukozę i glikogen.

Wchłanianie glukozy w tkankach obwodowych jest obniżone, co może prowadzić do hiperglikemii i glukozurii, szczególnie u pacjentów predysponowanych do cukrzycy.

Wpływ na metabolizm tłuszczów.

Glikokortykosteroidy wykazują działanie lipolityczne, które najpierw objawia się w tkankach kończyn. Glikokortykosteroidy wykazują również działanie lipogenetyczne, szczególnie wyrażone w okolicy klatki piersiowej, szyi i głowy, co prowadzi do przegrupowania się odkładów tłuszczu.

Maksymalna aktywność farmakologiczna kortykosteroidów występuje wtedy, gdy szczytowe stężenia we krwi osoczowej zostały już przekroczone, dlatego uważa się, że większość efektów terapeutycznych leków wynika przede wszystkim z modyfikacji aktywności enzymów, a nie bezpośredniego działania substancji leczniczej.

Farmakokinetyka.

Farmakokinetyka metyloprednizolonu jest liniowa niezależnie od drogi podania.

Wchłanianie.

Bezwzględna biodostępność metyloprednizolonu u zdrowych osób po podaniu doustnym jest ogólnie wysoka (82**−**89%).

Po podaniu doustnym metyloprednizolon jest szybko wchłaniany, a maksymalne stężenie metyloprednizolonu w osoczu krwi osiągane jest w ciągu około 1,5**−**2,3 godziny (w zależności od dawki) po przyjęciu leku doustnie przez zdrowych ludzi.

Rozkład.

Metyloprednizolon szeroko rozkłada się w tkankach, przenika przez barierę krew-mózg i przenika do mleka matki.

Łączenie metyloprednizolonu z białkami osocza krwi u ludzi wynosi około 77%.

Udzielny objętość rozkładu metyloprednizolonu wynosi około 1,4 l/kg.

Metabolizm.

Metyloprednizolon metabolizowany jest głównie w wątrobie do metabolitów nieaktywnych.

Główne metabolity to 20-α-hydroksymetyloprednizolon i 20-β-hydroksymetyloprednizolon.

Metabolizm metyloprednizolonu w wątrobie odbywa się głównie przy udziale izoenzymu CYP3A4 (w celu uzyskania listy interakcji lekowych opartych na metabolizmie pośredniczonym przez izoenzymy CYP3A, patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Metyloprednizolon, podobnie jak wiele innych substratów CYP3A4, może również być substratem dla białka transportowego P-glikoproteiny z rodziny białek wiążących ATP (ABC), co wpływa na jego rozkład w tkankach i interakcje z innymi lekami.

Wydalanie.

Średni okres półwydalenia metyloprednizolonu wynosi od 1,8 do 5,2 godziny. Całkowity klirens wynosi około 5**−**6 ml/min/kg.

U pacjentów z niewydolnością nerek nie jest konieczna korekta dawki.

Metyloprednizolon wydala się podczas hemodializy.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Choroby endokrynologiczne.

Pierwotna i wtórna niewydolność korze nadnerczy (w tym przypadku lekami pierwszego rzutu są hydrokortyzon lub kortyzon; w razie potrzeby syntetyczne analogi mogą być stosowane w połączeniu z mineralokortykoidami; jednoczesne stosowanie mineralokortykoidów jest szczególnie ważne w leczeniu małych dzieci); wrodzona hiperplazja nadnerczy; nieżytne zapalenie tarczycy; hiperkalcemia spowodowana nowotworami złośliwymi.

Choroby nieendokrynologiczne.

Choroby reumatyczne.

Jako terapia uzupełniająca do krótkotrwałego stosowania (w celu wyprowadzenia pacjenta z ostrzego stanu lub w przypadku zaostrzenia procesu) w przypadku następujących chorób:

• zapalenie stawów psorytyczne;
• reumatoidalne zapalenie stawów, w tym młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów (w niektórych przypadkach może być wymagana terapia wspierająca w niskich dawkach);
• zapalenie stawów kręgosłupa;
• ostre i podostre zapalenie bursy;
• ostre niespecyficzne zapalenie ścięgna;
• ostre podagryczne zapalenie stawów;
• pourazowe zapalenie stawów;
• zapalenie mazi w zapaleniu stawów;
• epitrochopatia.

Choroby tkanki łącznej.

W okresie zaostrzenia lub w niektórych przypadkach jako terapia wspierająca w przypadku następujących chorób:

• toczeń rumieniowaty układowy;
• ostre zapalenie mięśnia sercowego reumatyczne;
• układowy zapalenie mięśni i skóry (polimiozyt);
• reumatyczna polimialgia w zapaleniu tętnicy posocznicowej.

Choroby skóry.

• Pęcherzyca;
• bąblowe zapalenie skóry herpetiformne;
• ciężka postać wielopostaciowego zapalenia skóry (zespołu Stevensa-Johnsona);
• grzybica grzybowa;
• ciężkie postacie łuszczycy;
• zapalenie skóry egzofoliacyjne;
• ciężka postać zapalenia skóry seborozowego.

Stany alergiczne.

W celu leczenia poniżej wymienionych ciężkich i inwalidyzujących stanów alergicznych, gdy standardowa terapia nie przynosi efektu:

• astma oskrzelowa;
• kontaktowe zapalenie skóry;
• zapalenie skóry atopowe;
• reakcje nadwrażliwości na leki;
• choroba surowicza;
• sezonowy lub roczny alergiczny nieżyt nosa.

Choroby oczu.

Ciężkie ostre, przewlekłe alergiczne i zapalne procesy z zaangażowaniem oka i tkanek okolicznych, takie jak:

• alergiczne owrzodzenie brzegowe rogówki;
• uszkodzenie oka spowodowane Herpes zoster;

-zapalenie przedniego odcinka oka;

• rozlane zapalenie tylnej części tunicji naczyniowej i naczyniówki;
• okulohisteria;
• alergiczne zapalenie spojówek;
• zapalenie rogówki;
• zapalenie naczyniówki i siatkówki;
• zapalenie tęczówki i zapalenie tęczówki z ciałem szklistym;
• zapalenie nerwu wzrokowego.

Choroby układu oddechowego.

• Sarcoidoza objawowa;
• zespół Löfflera, który nie odpowiada na inne metody leczenia;
• berilioza;
• fulminantny lub rozsiany gruźlica płuc (stosować w połączeniu z odpowiednią chemioterapią przeciwgruźliczą);
• zapalenie płuc spowodowane aspiracją.

Choroby hematologiczne.

• Idiopatyczne małopłytkowe krwotoczne u dorosłych;
• wtórne małopłytkowe krwotoczne u dorosłych;
• nabyte (autoimmunologiczne) anemia hemolityczna;
• erytroblastopenia (anemia czerwonych krwinek);
• wrodzona (erytroidna) anemia hipoplastyczna.

Choroby nowotworowe.

Jako terapia paliatywna w przypadku następujących chorób:

• białaczki i chłoniaki u dorosłych;
• ostra białaczka u dzieci.

Zespół obrzękowy.

W celu indukcji diurezy lub leczenia proteinurii w zespole nerczycowym bez uremii, typu idiopatycznego lub spowodowanego toczeniem rumieniowatym układowym.

Choroby przewodu pokarmowego.

W celu wyprowadzenia pacjenta z krytycznego stanu w przypadku następujących chorób:

• wrzodziejące zapalenie jelita;
• choroba Crohna.

Choroby układu nerwowego.

-Rozsiane stwardnienie w fazie zaostrzenia;

• obrzęk mózgu spowodowany guzem mózgu.

Choroby innych narządów i układów.

• Gruźlica opon mózgowo-rdzeniowych z blokiem podpajęczynówkowym lub zagrożeniem jego rozwoju, w połączeniu z odpowiednią chemioterapią przeciwgruźliczą;
• trikineloza z zaangażowaniem układu nerwowego lub mięśnia sercowego.

Przeszczepienie narządów.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na metylprednizolon lub inne składniki leku;
• infekcje układowe w przypadkach, gdy nie zastosowano specyficznej terapii przeciwbakteryjnej;
• układowe infekcje grzybicze.

Podawanie żywych lub osłabionych szczepionek jest przeciwwskazane u pacjentów otrzymujących dawki kortykosteroidów supresyjne dla układu odpornościowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Metylprednizolon jest substancją podlegającą działaniu enzymu cytochromu P450 (CYP), metabolizowaną głównie przy udziale izoenzymu CYP3A4, który jest dominującym enzymem najczęściej występującego podtypu CYP w wątrobie dorosłych ludzi.

Katalizuje on 6-β-hydroksylację steroidów, która jest kluczowym etapem fazy I metabolizmu zarówno dla steroidów endogennych, jak i syntetycznych kortykosteroidów.

Wiele innych związków jest również substratami CYP3A4, niektóre z nich (jak i inne leki) wpływają na metabolizm glukokortykosteroidów, indukując (wzmacniając aktywność) lub hamując izoenzym CYP3A4.

Inhibitory CYP3A4 – leki hamujące aktywność CYP3A4, zazwyczaj obniżają klirens wątrobowy i zwiększają stężenia w osoczu leków będących substratami CYP3A4, takich jak metylprednizolon. W obecności inhibitora CYP3A4 może być konieczne dozowanie dawki metylprednizolonu w celu uniknięcia toksyczności steroidowej. Do inhibitorów CYP3A4 należą: sok grejpfrutowy, antybiotyki makrolidowe (troleandomycyna), wzmacniacz farmakokinetyczny kobicystat.

Induktory CYP3A4 – leki stymulujące aktywność CYP3A4, zazwyczaj zwiększają klirens wątrobowy i obniżają stężenia w osoczu leków będących substratami CYP3A4. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków może być konieczne zwiększenie dawki metylprednizolonu w celu osiągnięcia pożądanego efektu.

Do takich leków należą lek przeciwbakteryjny i przeciwgruźliczy ryfampicyna oraz przeciwpadaczkowe fenytoina i fenobarbital.

Substraty CYP3A4 – obecność innego substratu CYP3A4 może wpływać na klirens wątrobowy metylprednizolonu, w związku z czym konieczna jest odpowiednia korekta dawki. Możliwe, że działania niepożądane związane z zastosowaniem jednego z tych leków w monoterapii, będą bardziej prawdopodobne przy ich jednoczesnym stosowaniu. Do takich należą immunosupresanty: cyklofosfamid, tachrolimus.

Wyniki interakcji z innymi lekami (które nie są izoenzymami CYP3A4).

Lek przeciwbakteryjny: izoniazyd.

Inhibitor CYP3A4. Ponadto metylprednizolon potencjuje zwiększenie szybkości acetylowania i klirensu izoniazydu.

Leki przeciwkrwotoczne (doustne): wpływ metylprednizolonu na doustne leki przeciwkrwotoczne jest zmienny. Zgłaszano zarówno nasilenie, jak i osłabienie działania leków przeciwkrwotocznych przy ich współstosowaniu z kortykosteroidami. W związku z tym konieczne jest staranne monitorowanie wskaźników krzepnięcia krwi w celu utrzymania pożądanego poziomu działania przeciwkrwotocznego.

Lek przeciwpadaczkowy: karbamazepina. Induktor i substrat CYP3A4.

Leki antycholinergiczne (blokery przekazu nerwowo-mięśniowego).

Kortykosteroidy mogą wpływać na działanie leków antycholinergicznych:

• zgłaszano przypadki ostrej miopatii przy współstosowaniu kortykosteroidów w wysokich dawkach i leków antycholinergicznych blokujących przekaz nerwowo-mięśniowy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• zgłaszano antagonizm wobec działania blokady przekazu nerwowo-mięśniowego pancuronium i wekuronium u pacjentów przyjmujących kortykosteroidy. Można się spodziewać tej interakcji dla wszystkich blokerów konkurencyjnych przekazu nerwowo-mięśniowego.

Leki antycholinesterazowe.

Kortykosteroidy mogą zmniejszać terapeutyczny efekt leków antycholinesterazowych w leczeniu miastenii gravis.

Leki przeciwdiabetyczne.

Ponieważ kortykosteroidy mogą zwiększać stężenie glukozy we krwi, może być konieczna korekta dawki leków przeciwdiabetycznych.

Leki przeciwwymiotne: aprepitant, fosaprepitant. Inhibitory i substraty CYP3A4.

Leki przeciwgrzybicze: itраконазol, ketokonazol. Inhibitory i substraty CYP3A4.

Blokery kanałów wapniowych: diltiazem. Inhibitory i substraty CYP3A4.

Antybiotyki makrolidowe: klarytromycyna, erytromycyna. Inhibitory i substraty CYP3A4.

Środki antykoncepcyjne (doustne): etynylowa estradiol/noretynodron. Inhibitory i substraty CYP3A4.

Leki przeciwwirusowe – inhibitory proteazy HIV. Inhibitory i substraty CYP3A4:

• inhibitory proteazy, takie jak indynawir i rytonawir, mogą prowadzić do zwiększenia stężenia kortykosteroidów w osoczu krwi;
• kortykosteroidy mogą indukować metabolizm inhibitorów proteazy HIV, w wyniku czego zmniejszają się ich stężenia w osoczu krwi.

Inhibitory aromatazy – aminoglutetymid.

Zapadanie kory nadnerczy spowodowane aminoglutetymidem może nasilać zmiany endokrynologiczne spowodowane długotrwałym leczeniem glukokortykosteroidem.

Immunosupresanty: cyklosporyna.

Inhibitory i substraty CYP3A4:

• przy jednoczesnym stosowaniu metylprednizolonu i cyklosporyny odnotowano przypadki wystąpienia drgawek;
• przy jednoczesnym stosowaniu tych leków dochodzi do wzajemnego hamowania metabolizmu, w wyniku czego mogą wzrastać stężenia w osoczu jednego z tych leków lub obu. W związku z tym możliwe, że działania niepożądane związane z zastosowaniem każdego z tych leków jako monoterapii, przy ich jednoczesnym stosowaniu mogą być bardziej prawdopodobne.

Niesterydowy lek przeciwzapalny aspiryna (kwas acetylosalicylowy) w wysokich dawkach.

Stosowanie metylprednizolonu razem z niesterydowymi lekami przeciwzapalnymi może zwiększać ryzyko wrzodów błony śluzowej żołądka i zwiększać ryzyko krwawień żołądkowo-jelitowych.

Metylprednizolon może prowadzić do zwiększenia klirensu aspiryny stosowanej w wysokich dawkach. Może to spowodować obniżenie stężenia salicylanów w surowicy krwi. Przestanie stosowania metylprednizolonu może prowadzić do wzrostu stężenia salicylanów w surowicy krwi, co może zwiększyć ryzyko toksyczności salicylanów.

Leki wydalające potas.

W przypadku stosowania kortykosteroidów razem z lekami wydalającymi potas (takimi jak diuretyki), pacjenci powinni być pod ścisłą obserwacją pod kątem możliwego rozwoju hipokaliemii. Istnieje również zwiększony ryzyko rozwoju hipokaliemii w przypadku stosowania kortykosteroidów razem z amfoterycyną B, ksenanem lub antagonistami β2.

Szczególne środki ostrożności.

Efekty immunosupresyjne/zwiększona podatność na infekcje.

Kortykosteroidy mogą zwiększać podatność na infekcje; mogą maskować niektóre objawy infekcji; ponadto podczas terapii kortykosteroidami mogą rozwijać się nowe infekcje. Przy stosowaniu kortykosteroidów może dochodzić do obniżenia odporności na infekcje oraz do braku zdolności organizmu do lokalizacji infekcji.

Infekcje wywołane przez każdy patogen, w tym bakterie, grzyby, wirusy, pierwotniaki lub pasożyty, w dowolnym miejscu organizmu, mogą występować podczas stosowania kortykosteroidów jako monoterapii lub w połączeniu z innymi środkami immunosupresyjnymi wpływającymi na stan odporności komórkowej i humoralnej oraz funkcję neutrofili.

Infekcje mogą być łagodne, ale mogą również być ciężkie, a w niektórych przypadkach – śmiertelne.

Wraz ze wzrostem dawki kortykosteroidów zwiększa się częstość występowania powikłań infekcyjnych.

Pacjenci przyjmujący leki hamujące układ odpornościowy są bardziej podatni na infekcje niż osoby zdrowe.

Ospa wietrzna i odra, na przykład, mogą mieć poważne lub nawet śmiertelne skutki u nieimmunizowanych dzieci lub dorosłych przyjmujących kortykosteroidy.

Stosowanie żywych lub osłabionych szczepionek pacjentom otrzymującym kortykosteroidy w dawkach immunosupresyjnych jest przeciwwskazane.

Pacjentom otrzymującym kortykosteroidy w dawkach immunosupresyjnych można przeprowadzać szczepienia za pomocą zabitych lub inaktywowanych szczepionek, jednak odpowiedź na takie szczepionki może być osłabiona. Takie procedury szczepień można przeprowadzać pacjentom otrzymującym kortykosteroidy w dawkach nieimmunosupresyjnych.

Stosowanie kortykosteroidów w aktywnym gruźlicy powinno być stosowane wyłącznie w przypadkach gruźlicy fulminującej lub rozsianej, gdy kortykosteroidy należy stosować w połączeniu z odpowiednią terapią przeciwwirusową.

Jeśli kortykosteroidy są wskazane pacjentom z ukrytą gruźlicą lub w okresie zmiany wyniku testu tuberkulinowego, leczenie należy prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza, ponieważ możliwe jest ożywienie procesu. Pacjenci poddawani długotrwałej terapii kortykosteroidami powinni otrzymywać leki chemiczne profilaktyczne.

Zgłaszano przypadki wystąpienia sarkom Kaposiego u pacjentów otrzymujących terapię kortykosteroidami. W takich przypadkach przerwanie terapii kortykosteroidami może prowadzić do remisji klinicznej.

Nie ma jednolitego stanowiska co do roli kortykosteroidów w terapii pacjentów z szokiem septycznym.

Wcześniejsze badania donosiły zarówno o efektach pozytywnych, jak i negatywnych stosowania kortykosteroidów w tej sytuacji klinicznej. Wyniki późniejszych badań wskazywały, że kortykosteroidy jako terapia wspomagająca miały korzystny wpływ na pacjentów z potwierdzonym szokiem septycznym, u których stwierdzono niewydolność nadnerczy.

Jednak rutynowe stosowanie tych leków u pacjentów z szokiem septycznym nie jest zalecane. Na podstawie systematycznego przeglądu danych po krótkich cyklach stosowania wysokich dawek kortykosteroidów u tych pacjentów stwierdzono brak dowodów na korzyści z takiego stosowania tych leków.

Jednak dane metaanalizy i przeglądu wskazały, że dłuższe (5–11 dni) cykle leczenia kortykosteroidami w niskich dawkach mogą prowadzić do zmniejszenia śmiertelności, szczególnie u pacjentów z szokiem septycznym uzależnionym od terapii wazopresyjnej.

Wpływ na układ odpornościowy.

Mogą wystąpić reakcje alergiczne (np. obrzęk naczynioruchowy).

Ponieważ rzadko u pacjentów otrzymujących terapię kortykosteroidami obserwowano reakcje skórne oraz reakcje anafilaktyczne/anafilakto-idne, przed zastosowaniem należy zachować odpowiednie środki ostrożności, szczególnie jeśli pacjent ma w wywiadzie alergię na dowolny lek.

Preparat zawiera laktozę pochodzącą z mleka krów. Pacjenci z znaną lub podejrzaną nadwrażliwością na białko mleka krów, jego składniki lub inne produkty mleczne powinni zachować ostrożność, ponieważ preparat może zawierać mikroelementy składników mlecznych.

Wpływ na układ内分泌owy.

Pacjentom poddawanym terapii kortykosteroidami, którzy są narażeni na nietypową sytuację stresową, zaleca się zwiększenie dawki szybko działających kortykosteroidów przed, podczas i po sytuacji stresowej.

Długotrwałe stosowanie glikokortykosteroidów w dawkach farmakologicznych może hamować układ podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowy (wtórna niewydolność kory nadnerczy). Stopień i czas trwania niewydolności kory nadnerczy różni się u poszczególnych pacjentów i zależy od dawki, częstotliwości, czasu stosowania oraz długości terapii glikokortykosteroidami.

Ten efekt może być minimalizowany poprzez stosowanie terapii naprzemiennej (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Przy nagłym odstawieniu glikokortykosteroidów może rozwijać się ostra niewydolność nadnerczy, która może prowadzić do skutku śmiertelnego.

Niewydolność kory nadnerczy spowodowana podaniem leku może być minimalizowana poprzez stopniowe zmniejszanie dawki.

Ten typ względnej niewydolności może utrzymywać się przez kilka miesięcy po odstawieniu terapii; zatem, jeśli w tym okresie wystąpi jakakolwiek sytuacja stresowa, terapię hormonalną należy wznowić.

Ponieważ może być zaburzona sekrecja mineralokortykosteroidów, należy jednocześnie podawać mineralokortykosteroidy i/lub stosować sól.

Po nagłym przerwaniu stosowania glikokortykosteroidów może również rozwijać się zespół odstawienia steroidów, który na pierwszy rzut oka nie jest związany z niewydolnością kory nadnerczy.

Zespół ten obejmuje takie objawy jak anoreksja, nudności, wymioty, letargia, ból głowy, podwyższona temperatura ciała, ból stawów, deskwamacja, mięśniowe bóle, zmniejszenie masy ciała i/lub hipotensja tętnicza. Uważa się, że te efekty są wynikiem nagłej zmiany stężenia glikokortykosteroidów, a nie niskich poziomów kortykosteroidów.

Ponieważ glikokortykosteroidy mogą powodować lub nasilać zespół Cushinga, pacjentom z chorobą Cushinga należy unikać ich stosowania.

Obserwuje się bardziej wyrażony wpływ kortykosteroidów na pacjentów z hipotyreozą.

Okresowy paraliż tarczycowy (OPT).

OPT może występować u pacjentów z nadczynnością tarczycy i hipokaliemią spowodowaną stosowaniem metyloprednizolonu.

OPT należy podejrzewać u pacjentów stosujących metyloprednizolon i mających objawy lub objawy osłabienia mięśniowego, szczególnie u pacjentów z nadczynnością tarczycy.

Przy podejrzeniu OPT konieczne jest natychmiastowe monitorowanie poziomu potasu we krwi i odpowiednia terapia mająca na celu przywrócenie normalnego poziomu potasu we krwi.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania.

Kortykosteroidy, w tym metyloprednizolon, mogą zwiększać stężenie glukozy we krwi, pogarszać stan pacjentów z istniejącą cukrzycą oraz powodować skłonność do cukrzycy u pacjentów stosujących kortykosteroidy długoterminowo.

Zaburzenia psychiczne.

Przy stosowaniu kortykosteroidów możliwe są różne zaburzenia psychiczne: od euforii, bezsenności, zmian nastroju, zmian osobowości po ciężką depresję z objawami psychicznymi.

Ponadto, na tle przyjmowania kortykosteroidów może nasilać się istniejąca niestabilność emocjonalna i skłonność do reakcji psychicznych.

Przy stosowaniu sterydów systemowych mogą rozwijać się potencjalnie ciężkie zaburzenia psychiczne (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Objawy zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku dni lub tygodni od rozpoczęcia terapii.

Większość reakcji ustępuje po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku, choć może być konieczne przepisanie specjalnego leczenia.

Zgłaszano reakcje psychiczne przy odstawianiu kortykosteroidów; ich częstość jest nieznana.

Pacjentom i osobom opiekującym się nimi należy zalecić kontakt z lekarzem, jeśli u pacjenta rozwijają się jakiekolwiek zaburzenia psychiczne, szczególnie jeśli podejrzewa się obniżony nastrój lub myśli samobójcze.

Pacjentom i osobom opiekującym się nimi należy zachować czujność co do możliwych zaburzeń psychicznych, które mogą wystąpić podczas stosowania lub bezpośrednio po stopniowym zmniejszeniu dawki lub odstawieniu sterydów systemowych.

Jeśli pacjent otrzymujący terapię steroidową doświadcza nietypowej sytuacji stresowej, należy zwiększyć dawkę szybko działających steroidów przed, podczas i po sytuacji stresowej.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego.

Kortykosteroidy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z napadami drgawkowymi oraz z miastenią ciężką (patrz informacje o miopatii w podsekcji „Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego” tej samej sekcji).

Chociaż w kontrolowanych badaniach klinicznych stwierdzono skuteczność kortykosteroidów w przyspieszeniu ustąpienia zaostrzeń stwardnienia rozsianego, nie wykazano wpływu kortykosteroidów na końcowy wynik ani naturalny przebieg tej choroby.

Zgodnie z wynikami tych badań, aby wykazać istotny efekt, należy stosować stosunkowo wysokie dawki kortykosteroidów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszano przypadki wystąpienia lipomatozy nadtwardówkowej u pacjentów stosujących kortykosteroidy, zazwyczaj przy długotrwałym przyjmowaniu wysokich dawek kortykosteroidów.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku.

Przy stosowaniu systemowym i miejscowym kortykosteroidów możliwe są doniesienia o zaburzeniach wzroku. W przypadku wystąpienia takich objawów jak zamglenie wzroku lub innych zaburzeń wzroku, należy rozważyć możliwość skierowania pacjenta do okulisty w celu wykrycia możliwych przyczyn, które mogą obejmować zaćmę, jaskrę lub taką rzadką chorobę jak środkowa serozna choroidopatia, o której wystąpieniu zgłaszano po stosowaniu systemowych i miejscowych kortykosteroidów. Środkowa serozna choroidopatia może prowadzić do odwarstwienia siatkówki oka.

W przypadku uszkodzeń oka spowodowanych wirusem opryszczki pospolitej, kortykosteroidy należy stosować z ostrożnością, ponieważ może dojść do perforacji rogówki. Przy długotrwałym stosowaniu kortykosteroidów mogą rozwijać się zaćma podkapsułkowa tylna i zaćma jądrowa (szczególnie u dzieci), zastrzal, lub podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, co może prowadzić do jaskry z możliwym uszkodzeniem nerwu wzrokowego. U pacjentów stosujących glikokortykosteroidy wzrasta ryzyko rozwoju wtórnych infekcji oka wywołanych grzybami i wirusami. Stosowanie kortykosteroidów wiązano z rozwojem środkowej seroznej choroidopatii, która może prowadzić do odwarstwienia siatkówki.

Zaburzenia ze strony serca.

Działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak rozwój dyslipidemii i nadciśnienia tętniczego, związane ze stosowaniem glikokortykosteroidów, mogą powodować skłonność pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych do rozwoju dodatkowych efektów sercowo-naczyniowych, jeśli stosowane są w wysokich dawkach i długimi cyklami. Z tego powodu kortykosteroidy należy stosować rozważnie tym pacjentom, a także rozważyć modyfikację czynników ryzyka i, w razie potrzeby, dodatkowe monitorowanie czynności serca. Niskie dawki i terapia naprzemienna mogą zmniejszyć częstość występowania powikłań podczas terapii kortykosteroidami.

Pacjentom z niewydolnością serca zastoinową kortykosteroidy systemowe należy stosować z ostrożnością i tylko w przypadku nagłej potrzeby.

Zaburzenia ze strony naczyń.

Zgłaszano przypadki trombozy, w tym zatorowości żylnej, przy stosowaniu kortykosteroidów. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu kortykosteroidów pacjentom z zaburzeniami zakrzepowo-zatorowymi lub takimi, którzy mogą być do nich skłonni.

Kortykosteroidy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Wysokie dawki kortykosteroidów mogą powodować rozwój ostrego zapalenia trzustki.

Nie ma jednolitego stanowiska co do tego, czy kortykosteroidy powodują rozwój wrzodu żołądka podczas terapii.

Kortykosteroidy mogą maskować objawy wrzodu żołądka, dlatego możliwe jest wystąpienie perforacji lub krwawienia bez wyraźnego zespołu bólowego. Terapia glikokortykosteroidami może maskować zapalenie otrzewnej lub inne objawy lub objawy związane z zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego, takie jak perforacja, obturacja lub zapalenie trzustki.

W połączeniu z NSAID ryzyko rozwoju wrzodów przewodu pokarmowego wzrasta.

Kortykosteroidy należy przepisywać z ostrożnością w przypadku nieswoistego zapalenia jelita, jeśli istnieje ryzyko perforacji, powstania ropnia lub innej infekcji ropnej; przy cewnikowaniu; w przypadku niedawno założonych anastomozy jelitowych; przy aktywnym lub ukrytym wrzodzie żołądka.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Zgłaszano pojedyncze zaburzenia wątrobowo-żółciowe, z których większość miała charakter odwracalny po odstawieniu leku. Dlatego odpowiedni monitoring jest konieczny.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego.

Zgłaszano przypadki ostrej miopatii przy stosowaniu kortykosteroidów w wysokich dawkach, które najczęściej występowały u pacjentów z zaburzeniami przekazywania nerwowo-mięśniowego (np. miastenią ciężką) lub u pacjentów otrzymujących terapię wspomagającą środkami antycholinergicznymi, takimi jak środki blokujące przekaz nerwowo-mięśniowy (np. pancuronium).

Ta ostra miopatia jest ogólna, może dotykać mięśni oczu i mięśni oddechowych i prowadzić do tetraparezji. Może występować podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej. Poprawa stanu klinicznego lub wyzdrowienie po odstawieniu kortykosteroidów może zająć od kilku tygodni do kilku lat.

Osteoporoza to jedna z działań niepożądanych, która występuje często, ale rzadko jest rozpoznawana, rozwija się przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek glikokortykosteroidów.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego.

Należy stosować z ostrożnością u pacjentów z twardziną systemową, ponieważ obserwowano zwiększenie liczby przypadków wystąpienia kryzu nerkowego twardzinnego przy stosowaniu kortykosteroidów, w tym metyloprednizolonu. Kortykosteroidy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek.

Badania.

Przy stosowaniu hydrokortyzonu lub kortyzonu w dawkach średnich i wysokich możliwe są podwyższenie ciśnienia tętniczego, zatrzymanie soli i wody, zwiększenie wydalania potasu.

Te efekty obserwuje się rzadziej przy stosowaniu syntetycznych pochodnych tych leków, z wyjątkiem przypadków stosowania wysokich dawek.

Podczas długotrwałego leczenia metyloprednizolonem w celu zapobiegania hipokaliemii konieczne jest przepisanie odpowiedniej diety z ograniczeniem spożycia soli i przyjmowanie suplementów potasu. Wszystkie kortykosteroidy zwiększają wydalanie wapnia.

Urazy, zatrucia i powikłania procedur.

Kortykosteroidy systemowe nie są wskazane i dlatego nie powinny być stosowane w leczeniu urazów głowy. Badanie wieloośrodkowe wykazało zwiększenie śmiertelności po 2 tygodniach i po 6 miesiącach od urazu u pacjentów przyjmujących metyloprednizolon w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo. Związku przyczynowo-skutkowego z leczeniem metyloprednizolonem nie stwierdzono.

Inne.

Ponieważ powikłania przy leczeniu glikokortykosteroidami zależą od dawki leku i długości terapii, w każdym przypadku należy ocenić stosunek korzyści z zastosowania leku do potencjalnego ryzyka zarówno pod względem dawki i długości leczenia, jak i wyboru trybu podania – codziennego lub naprzemiennego.

Przy prowadzeniu leczenia kortykosteroidami należy przepisywać najniższą dawkę, która zapewnia wystarczający efekt terapeutyczny, a gdy staje się to możliwe, zmniejszenie dawki należy przeprowadzać stopniowo.

Uważa się, że przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami CYP3A4, w tym lekami zawierającymi kobicystat, zwiększa się ryzyko wystąpienia systemowych działań niepożądanych. Takiej kombinacji należy unikać, chyba że korzyść przewyższa zwiększone ryzyko wystąpienia systemowych działań niepożądanych przy stosowaniu kortykosteroidów; w takich przypadkach konieczne jest monitorowanie pacjentów pod kątem rozwoju systemowych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kortykosteroidów.

Kwas acetylosalicylowy i niesteroidowe leki przeciwzapalne należy stosować z ostrożnością w połączeniu z kortykosteroidami.

Po zastosowaniu systemowych kortykosteroidów zgłaszano rozwój kryzu feochromocytomowego, który może prowadzić do skutku śmiertelnego.

Kortykosteroidy należy przepisywać pacjentom z podejrzeniem lub potwierdzonym feochromocytomem tylko po odpowiedniej ocenie stosunku „ryzyko/korzyść”.

Podczas badań po wprowadzeniu na rynek zgłaszano zespół lizy nowotworowej (ZLN) u pacjentów z nowotworami złośliwymi, w tym z nowotworami hematologicznymi i nowotworami stałymi, po zastosowaniu systemowych kortykosteroidów samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami chemioterapeutycznymi. Konieczne jest dokładne monitorowanie pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia ZLN, takich jak pacjenci z nowotworami o wysokiej szybkości proliferacji, dużym obciążeniem nowotworowym i wysoką wrażliwością na leki cytotoksyczne, oraz stosowanie odpowiednich środków zapobiegawczych.

Ten lek zawiera 5,3 lub 1,3 mg sodu skrobioglikolanu (w zależności od dawki leku Metyloprednizolon-FS 4 mg lub 8 mg). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę kontrolowaną pod względem sodu.

Lek zawiera laktozę, dlatego metyloprednizolon nie powinien być stosowany u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem malabsorpcji glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Wyniki badań na zwierzętach wykazały, że podawanie kortykosteroidów samicom w wysokich dawkach może prowadzić do powstawania wad rozwojowych u płodu. Chociaż nie ma dowodów, że kortykosteroidy powodują wady wrodzone przy stosowaniu u ciężarnych kobiet, wyniki badań leczenia ciężarnych nie wykluczają całkowicie uszkodzenia płodu.

Ponieważ nie przeprowadzono odpowiednich badań wpływu metyloprednizolonu na funkcję rozrodczą człowieka, ten lek należy przepisywać w czasie ciąży tylko po dokładnej ocenie stosunku ryzyko/korzyść dla matki i płodu.

Niektóre kortykosteroidy łatwo przenikają przez barierę łożyskową.

Wiadomo, że w jednym retrospektywnym badaniu u matek przyjmujących kortykosteroidy obserwowano zwiększoną częstość przypadków niskiej masy ciała noworodków przy porodzie. Stwierdzono, że u ludzi ryzyko urodzenia z niską masą ciała jest zależne od dawki i może być minimalizowane poprzez stosowanie niższych dawek kortykosteroidów. Noworodki matek, które w czasie ciąży otrzymywały dość wysokie dawki kortykosteroidów, powinny być pod ścisłą kontrolą w celu wykrycia objawów niewydolności nadnerczy, choć niewydolność nadnerczy u noworodków narażonych na działanie kortykosteroidów wewnątrzmacznie jest rzadka.

Wpływ kortykosteroidów na przebieg i skutki porodu jest nieznany.

U noworodków matek, które w czasie ciąży otrzymywały długotrwałe leczenie kortykosteroidami, obserwowano zaćmę.

Okres karmienia piersią.

Kortykosteroidy przenikają do mleka matki i mogą hamować wzrost oraz wpływać na endogenne wytwarzanie glikokortykosteroidów u niemowląt karmionych piersią. Ten lek należy stosować kobietom karmiącym piersią tylko po dokładnej ocenie stosunku ryzyko/korzyść dla matki i niemowlęcia.

Plodność.

Udowodniono, że kortykosteroidy obniżają płodność przy podawaniu szczurom, jednak dane z tych badań są niewystarczające.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Wpływ kortykosteroidów na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych i/lub pracy z innymi urządzeniami nie był systematycznie oceniany. Jednak podczas leczenia kortykosteroidami istnieje ryzyko wystąpienia takich działań niepożądanych jak zawroty głowy, zawroty, zaburzenia ze strony wzroku, zmęczenie. W takim przypadku pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów mechanicznych ani pracować z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Nacięcie krzyżowe na tabletkach nie jest funkcjonalne i nie jest przeznaczone do dzielenia tabletek.

Dawka początkowa leku u dorosłych może się różnić w zależności od wskazań.

W przypadku chorób mniej ciężkich często wystarczają niskie dawki, choć niektórzy pacjenci mogą wymagać wyższych dawek początkowych.

Wysokie dawki mogą być stosowane w takich chorobach i stanach, jak stwardnienie rozsiane (200 mg na dobę), obrzęk mózgu (200–1000 mg na dobę), przeszczepienie narządów (do 7 mg/kg na dobę) oraz stwardnienie rozsiane. W leczeniu stwardnienia rozsianego w fazie zaostrzenia doustne stosowanie metyloprednizolonu w dawce 500 mg/doba przez 5 dni lub 1000 mg/doba przez 3 dni jest skuteczne. Jeśli w odpowiednim czasie nie uda się osiągnąć satysfakcjonującego efektu klinicznego, leczenie tabletkami metyloprednizolonu należy przerwać i zastosować terapię alternatywną. Jeśli lek należy odstawić po długotrwałym leczeniu, zaleca się stopniowe, a nie nagłe odstawienie. Jeśli osiągnięty zostanie satysfakcjonujący efekt terapeutyczny, należy dobrać pacjentowi indywidualną dawkę utrzymującą poprzez stopniowe zmniejszanie dawki początkowej w określonych odstępach czasu, aż do znalezienia najniższej dawki, która pozwoli utrzymać osiągnięty efekt kliniczny.

Należy pamiętać, że wymagany jest stały nadzór nad dozowaniem leku. Do sytuacji, w których może pojawić się potrzeba dostosowania dawki leku, należą: zmiany stanu klinicznego spowodowane wejściem w remisję lub zaostrzeniem choroby; indywidualna odpowiedź pacjenta na lek; wpływ sytuacji stresowych niezwiązanych bezpośrednio z chorobą, którą leczy się terapią. W tej ostatniej sytuacji może pojawić się potrzeba zwiększenia dawki metyloprednizolonu na określony czas, zależny od stanu pacjenta. Należy podkreślić, że wymagana dawka może się różnić i powinna być dobierana indywidualnie w zależności od charakteru choroby i odpowiedzi pacjenta na terapię.

TERAPIA ALTERNUJĄCA (AT).

Terapia alternująca to taki schemat dawkowania kortykosteroidów, przy którym podwójną dawkę dobową kortykosteroidu należy podawać co drugi dzień rano. Celem tego rodzaju terapii jest osiągnięcie przez pacjenta wymagającego długotrwałego leczenia maksymalnych korzyści z zastosowania kortykosteroidów przy jednoczesnym zminimalizowaniu niektórych niepożądanych efektów, takich jak: supresja układu nadnerczowo-podwzgórzowo-przysadkowego, stan typu Cushinga, zespół odstawienia kortykosteroidów oraz hamowanie wzrostu u dzieci.

Dzieci.

Lek może być stosowany w praktyce pediatrycznej.

Należy dokładnie obserwować cechy rozwoju i wzrostu niemowląt i dzieci podczas długotrwałego stosowania kortykosteroidów.

U dzieci przy długotrwałym stosowaniu leku kilkakrotnie dziennie może dojść do spowolnienia wzrostu.

Dlatego taki schemat dawkowania należy stosować wyłącznie w przypadku najpilniejszych wskazań.

Stosowanie terapii alternującej pozwala zazwyczaj uniknąć tego efektu niepożądanego lub zredukować go do minimum (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki. Terapia alternująca”).

Niemowlęta i dzieci otrzymujące długotrwałą terapię kortykosteroidami są narażone na szczególne ryzyko podwyższonego ciśnienia śródczaszkowego.

Wysokie dawki kortykosteroidów mogą wywołać zapalenie trzustki u dzieci.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano klinicznego syndromu ostrego przedawkowania kortykosteroidów. Doniesienia o oстрой toksyczności i/lub skutku śmiertelnym po przedawkowaniu kortykosteroidów pojawiają się rzadko.

W przypadku przedawkowania nie istnieje specyficzny antydot; stosuje się leczenie wspierające i objawowe. Metyloprednizolon poddaje się dializie.

Działania niepożądane.

Poniżej wymieniono działania niepożądane związane z leczeniem, sklasyfikowane według układów narządów według klasyfikacji MedDRA oraz częstości występowania. W każdej grupie częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności malejącej częstości występowania. Częstość działań niepożądanych określono jako: często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); nieznana (częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje pasożytnicze: często – zakażenia (w tym zwiększona podatność na zakażenia oraz nasilenie ich przebiegu z maskowaniem objawów i oznak); nieznana – zapalenie otrzewnej+, nawrót utajonego gruźlicy, infekcje oportunistyczne.

Nowotwory łagodne, złośliwe i niepewne (w tym torbie i polipy): nieznana – sarkoma Kaposziego.

Układ krwionośny i chłonny: nieznana – leukocytoza.

Układ odpornościowy: nieznana – nadwrażliwość na lek (w tym reakcje anafilaktyczne i anafilaktykowopodobne).

Układ endokrynny: często – zespół typu Cushinga; nieznana – zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania: często – zatrzymanie sodu, zatrzymanie płynu w organizmie; nieznana – alkaloza hipokaliemiczna, kwasica metaboliczna, dyslipidemia, zaburzenia tolerancji glukozy, zwiększone zapotrzebowanie na insulinę i doustne leki obniżające poziom glukozy u chorych na cukrzycę, lipomatoza, zwiększone apetyt (może prowadzić do przyrostu masy ciała), lipomatoza okołomiazgowa.

Zaburzenia psychiczne: często – zaburzenia afektywne (w tym depresyjny nastrój i euforyczny nastrój); nieznana – psychozy (w tym mania, urojenia, halucynacje, schizofrenia), zachowanie psychotyczne, zaburzenia afektywne (w tym niestabilność afektywna, uzależnienie psychiczne, skłonność do samobójstw), zaburzenia psychiczne, zmiany osobowości, wahania nastroju, dezorientacja, zachowanie patologiczne, niepokój, bezsenność, drażliwość.

Układ nerwowy: nieznana – drgawki, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe (z obrzękiem tarczy nerwu wzrokowego (łagodna nadciśnienie wewnątrzczaszkowe)), dysfunkcja poznawcza (w tym amnezja), zawroty głowy, ból głowy.

Organ wzroku: często – zaćma; rzadko – zamazanie widzenia (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”); nieznana – jaskra, wypukłość gałki ocznej, cienienie rogówki i ciała szklistego, chorio-retinopatia.

Układ słuchu i równowagi: nieznana – zawroty głowy.

Układ sercowo-naczyniowy: nieznana – niewydolność serca (u pacjentów predysponowanych), rozerwanie mięśnia sercowego w miejscu przechodniego zawału mięśnia sercowego.

Układ naczyniowy: często – nadciśnienie tętnicze; nieznana – hipotensja tętnicza, zator tętniczy, zjawiska trombotyczne, napływy gorąca.

Układ oddechowy, płuca i opłucna: nieznana – zator płucny, dudnienie.

Układ pokarmowy: często – wrzody jelitowe (z możliwością perforacji i krwawienia); nieznana – perforacja jelita, krwawienie żołądkowe, zapalenie trzustki, przełyżycze wrzodziejące, wzdęcia, zapalenie przełyku, ból brzucha, biegunka, dyspepsja, nudności.

Układ wątrobowo-żółciowy: nieznana – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (np. alaninotransaminazy, asparaginianotransaminazy).

Skóra i tkanka podskórna: często – atrofia skóry, trądzik; nieznana – rumień, obrzęk naczynioruchowy, świąd, pokrzywka, siniaki, plamki krwotoczne, wysypka, hirsutyzm, nadpotliwość, telangioktazje, opóźnione gojenie się ran, striae.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna: często – osłabienie mięśni, opóźnienie wzrostu; nieznana – złamania patologiczne, martwica kości, atrofia mięśni, artropatia neuropatyczna, miopatia, osteoporoza, bóle stawów, bóle mięśni.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe: nieznana – nieregularne miesiączkowanie.

Zaburzenia ogólne i miejsca wstrzyknięcia: często – zaburzenia gojenia się ran; nieznana – obrzęki obwodowe, zwiększone zmęczenie, niedobór samopoczucia, objawy zespołu odstawienia steroidów (zbyt szybkie zmniejszenie dawki kortykosteroidów po długotrwałym stosowaniu może prowadzić do ostrej niewydolności kory nadnerczy, hipotensji i skutku śmiertelnego) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Badania: często – hipokaliemia; nieznana – podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, obniżona tolerancja węglowodanów, podwyższone stężenie wapnia w moczu, podwyższone stężenie fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższone stężenie mocznika we krwi, zahamowanie reakcji w testach skórnych*.

Urazy, zatrucia i powikłania procedur: nieznana – rozerwanie ścięgna (szczególnie ścięgna Achillesa), złamanie kompresyjne kręgosłupa.

Częstość występowania przewidywanych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kortykosteroidów, w tym zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, koreluje z względną aktywnością leku, dawkowaniem, czasem przyjmowania i długością terapii (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

• Zapalenie otrzewnej może być pierwotnym objawem lub objawem zaburzeń przewodu pokarmowego, takich jak perforacja, obturacja lub zapalenie trzustki (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

* Nazwa terminu nie należy do klasyfikacji MedDRA.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Lekarze, pracownicy farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze; 3 blistry w tece kartonowej.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „Farma Start”, Ukraina.

Miejsce produkcji i adres działalności.

Ukraina, 03124, miasto Kijów, bulwar Wacława Havla, 8.