Metronidazol

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA METRONIDAZOLU (METRONIDAZOLUM) W MEDYCYNIE

Skład:

substancja czynna: metronidazolum;

100 ml roztworu zawiera 0,5 g metronidazolu;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, dinatrii edetas, aqua pro injectionibus.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: przeźroczysta ciecz bezbarwna lub lekko żółtawa.

Teoretyczna osmolarność około 270 mosmol/l.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Pochodne imidazolu. Kod ATC J01X D01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Metronidazol – to działający przeciwbakteryjnie i przeciwprotozoalny substancja czynna, należąca do pochodnych 5-nitroimidazolu. W warunkach beztlenowych metronidazol tworzy za pomocą bakteryjnej pirogronianowej oksydoreduktazy ferrydoksynowej tzw. nitrorodniki, poprzez utlenienie ferrydoksyny i flawodoksyny. Nitrorodniki tworzą addukty z parą zasad DNA, co prowadzi do pęknięcia nici DNA i śmierci komórek bakteryjnych.

Minimalne stężenie hamujące (MIC) ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST), punkty odcięcia, które oddzielają wrażliwe organizmy (S) od opornych (R), są następujące:

beztlenowce Gram-dodatnie (S: < 4 mg/ml, R > 4 mg/ml);

beztlenowce Gram-ujemne (S: < 4 mg/ml, R > 4 mg/ml).

Lista szczepów wrażliwych i opornych

Zgodnie z danymi Centralnego Biura ds. Analizy Odporności na Antybiotyki (Niemcy, grudzień 2009 r.):

Zwykle wrażliwe szczepy

Beztlenowce: Bacteroides fragilis, Clostridium difficile, Clostridium perfringens*, Fusobacterium spp., Peptoniphilus spp., Peptostreptococcus spp., Porphyromonas spp., Prevotella spp., Veillonella spp.

Inne mikroorganizmy: Entamoeba histolyca, Gardnerella vaginalis, Giardia lamblia, Trichomonas vaginalis.

Szczepy, które wskutek nabytej oporności mogą być niewrażliwe na lek:

Gram-ujemne beztlenowce: Helicobacter pylori

Szczepy posiadające naturalną oporność na lek

Wszystkie obligatoryjne tlenowce.

Gram-dodatnie mikroorganizmy: Enterococcus spp., Staphylococcus spp., Streptococcus spp. Gram-ujemne mikroorganizmy: Enterobacteriaceae, Haemophilus spp.

Uwaga

* - stosować wyłącznie u pacjentów z alergią na penicylinę.

Mechanizmy oporności na metronidazol

Mechanizmy oporności na metronidazol są obecnie poznane jedynie częściowo. Oporność szczepów H. pylori na metronidazol wynika z mutacji genów kodujących NADPH-nitroreduktazę. Mutacje te prowadzą do wymiany aminokwasów, co powoduje inaktywację enzymów. W efekcie etap aktywacji metronidazolu do aktywnego nitrorodnika nie zachodzi.

Szczepy Bacteroides oporne na metronidazol posiadają geny kodujące nitroimidazoloreduktazy, które przekształcają nitroimidazole w aminoimidazole, co prowadzi do hamowania powstawania nitrorodników o działaniu przeciwbakteryjnym.

Istnieje pełna oporność krzyżowa między metronidazolem a innymi pochodnymi nitroimidazolu (tinidazolem, ornidazolem, nimorazolem).

Rozprzestrzenienie się nabytej oporności poszczególnych szczepów może się różnić w zależności od regionu i czasu. Dlatego należy korzystać z lokalnych danych informacyjnych, szczególnie w celu skutecznego leczenia ciężkich infekcji. W przypadku wątpliwości co do skuteczności metronidazolu związanymi z lokalnym profilem oporności, należy skonsultować się z ekspertem. Należy ustalić rozpoznanie mikrobiologiczne, w tym identyfikację szczepów mikroorganizmów oraz ich wrażliwość na metronidazol, szczególnie w przypadku ciężkiej infekcji lub nieskutecznego leczenia.

Farmakokinetyka.

Ponieważ metronidazol podaje się dożylnie, jego biodostępność wynosi 100%.

Rozkład.

Metronidazol po podaniu szeroko rozkłada się w tkankach i płynach organizmu. Stwierdzono obecność metronidazolu w większości tkanek i płynów organizmu, w tym w żółci, kościach, ropniu mózgu, płynie mózgowo-rdzeniowym, wątrobie, ślinie, nasieniu i wydzielinie pochwy, gdzie osiąga stężenia zbliżone do stężenia w osoczu krwi. Lek przenika również przez łożysko i wykrywa się go w mleku matki w stężeniach równoważnych stężeniom w surowicy krwi. Wiązanie z białkami osocza jest mniejsze niż 20%, objętość rozkładu wynosi 36 litrów.

Biotransformacja.

Metronidazol ulega metabolizmowi w wątrobie poprzez hydroksylację, utlenianie łańcuchów bocznych oraz tworzenie glukuronidu (konjugacja z kwasem glukuronowym). Powstają dwa niekonjuguowane, utlenione, aktywne metabolity metronidazolu (5-30% aktywności). Główny metabolit, 2-hydroksymetylo-metronidazol, wykazuje pewne działanie przeciwprotozoalne in vitro.

Eliminacja.

Ok. 60-80% substancji jest wydalanych z moczem, z czego mniej niż 10-20% w formie niezmienionej. Niewielka ilość jest wydalana przez jelita (6-15%).

Okres półtrwania metronidazolu po jednorazowym dożylnej podaniu dawki wynosi (7,3±1) godziny.

Okres półtrwania metronidazolu po dożylnej podawaniu przy prawidłowej funkcji wątroby wynosi 8 godzin (od 6 do 12 godzin). Klirens nerkowy – 10,2 ml/min.

Właściwości w specjalnych grupach pacjentów.

Niewydolność nerek jedynie nieznacznie opóźnia wydalanie.

W przypadku ciężkich chorób wątroby należy oczekiwać zmniejszenia klirensu i wydłużenia okresu półtrwania w osoczu (do 30 godzin): przy alkoholowym uszkodzeniu wątroby okres półtrwania wynosi średnio 18 godzin (od 10 do 29 godzin).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie i profilaktyka infekcji wywołanych przez mikroorganizmy wrażliwe na metronidazol (głównie bakterie beztlenowe).

Leczenie skuteczne w przypadkach:

• infekcji ośrodkowego układu nerwowego (absces mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych);
• infekcji płuc i opłucnej (w tym zapalenie plucne z martwicą, zapalenie aspiracyjne, absces płuc);
• zapalenia wsierdzia;
• infekcji przewodu pokarmowego i jamy brzusznej, w tym zapalenia otrzewnej, ropni wątroby, infekcji po zabiegach chirurgicznych na odbytnicy i jelitach grubych, zakażenia ropne jamy brzusznej lub miednicy;
• infekcji ginekologicznych (w tym zapalenie endometrium po histerectomii lub cięciu cesarskim, gorączka porodowa, septyczny aborcja);
• infekcji ucha, gardła i nosa oraz jamy ustnej (w tym angina Simanowskiego-Plauta-Vincenta);
• infekcji kości i stawów (w tym osteomyelitis);
• gangreny gazowej;
• sepsy z towarzyszącym zatorowym zapaleniem żył.

W przypadku infekcji mieszanych tlenowych i beztlenowych należy dodatkowo stosować odpowiednie antybiotyki w celu leczenia infekcji tlenowych.

Zastosowanie profilaktyczne jest zawsze wskazane przed zabiegami operacyjnymi z wysokim ryzykiem infekcji beztlenowych (zabiegami ginekologicznymi i operacjami wewnątrzbrzusznymi).

Przy stosowaniu metronidazolu należy uwzględniać krajowe i międzynarodowe zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na metronidazol lub inne pochodne nitroimidazolu, albo na którykolwiek z substancji pomocniczych, organiczne uszkodzenia OUN, choroby układu krwiotwórczego, niewydolność wątroby (jeśli konieczne jest podawanie wysokich dawek leku).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Alkohol

Podczas terapii metronidazolem należy unikać spożycia napojów alkoholowych ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i nudności (efekt podobny do disulfiramu). Metronidazol hamuje alkoholodehydrogenazę oraz inne enzymy metabolizujące etanol.

Amiodaron

Podczas jednoczesnego stosowania metronidazolu i amiodaronu opisywano wydłużenie interwału QT oraz dwukierunkową tachykardię komorową typu torsade de pointes. Podczas stosowania amiodaronu w połączeniu z metronidazolem może być wskazane monitorowanie interwału QT w EKG. Pacjentom leczonym ambulatoryjnie należy zalecić skontaktowanie się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów mogących wskazywać na dwukierunkową tachykardię komorową typu torsade de pointes, takich jak zawroty głowy, przyspieszone bicie serca lub utrata przytomności.

Barbiturany

Fenobarbital może nasilać wątrobowy metabolizm metronidazolu, skracając jego okres półwylęgu z osocza do 3 godzin.

Busulfan

Jednoczesne stosowanie metronidazolu może istotnie zwiększać stężenie busulfanu w osoczu. Mechanizm tej interakcji nie został opisany. Z uwagi na potencjalne ryzyko ciężkiej toksyczności i śmiertelnych skutków związanego ze wzrostem stężenia busulfanu w osoczu, należy unikać jednoczesnego stosowania z metronidazolem.

Karbamazepina

Metronidazol może hamować metabolizm karbamazepiny, w wyniku czego zwiększają się jej stężenia w osoczu.

Cymetydyna

Jednoczesne stosowanie cymetydyny w niektórych przypadkach może zmniejszać wydalanie metronidazolu i prowadzić do wzrostu jego stężenia w surowicy krwi.

Środki zapobiegające ciążom

Niektóre antybiotyki w pojedynczych przypadkach mogą obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, wpływając na bakteryjną hydrolizę steroidowych koniugatów w przewodzie pokarmowym i tym samym zmniejszając ponowne wchłanianie niesteryfikowanych steroidów, co prowadzi do obniżenia stężenia aktywnych steroidów w osoczu. Ta nietypowa interakcja może występować u kobiet z wysokim stężeniem wydzielania koniugatów steroidowych z żółcią. Znane są przypadki nieskuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych związane z przyjmowaniem różnych antybiotyków, w tym ampiciliny, amoksycyliny, tetracyklin oraz metronidazolu.

Antykoagulancy

Warfaryna i inne pochodne kumaryny. Jednoczesne stosowanie metronidazolu w podaniu doustnym i dożylnej może nasilać działanie przeciwkrzepliwe doustnych antykoagulantów, zwiększać wartość INR (międzynarodowe znormalizowane stosunku) w wyniku wydłużenia czasu protrombinowego i tym samym zwiększać ryzyko krwawień z powodu hamowania metabolizmu tych leków oraz wypierania kumarynowych antykoagulantów z wiązania chemicznego z albuminami. Dlatego wartość INR (czas protrombinowy) należy kontrolować, a dawkowanie antykoagulantów dostosowywać podczas jednoczesnego stosowania metronidazolu i doustnych antykoagulantów. W miarę możliwości należy unikać jednoczesnego stosowania tych leków. Zaleca się dostosowanie dawki doustnego antykoagulantu podczas przyjmowania metronidazolu oraz przez 8 dni po jego odstawieniu.

Nie odnotowano interakcji z antykoagulantami typu heparynowego. Jednakże działanie przeciwkrzepliwe należy stale monitorować.

Cyklosporyna

Podczas jednoczesnego leczenia cyklosporyną i metronidazolem istnieje ryzyko wzrostu stężenia cyklosporyny w surowicy. Wymagany jest częsty monitoring poziomów cyklosporyny i kreatyniny.

Disulfiram

Jednoczesne stosowanie disulfiramu może powodować stany dezorientacji lub nawet reakcje psychotyczne. Należy unikać tej kombinacji leków. Metronidazolu nie należy przepisywać pacjentom, którzy w ciągu ostatnich dwóch tygodni przyjmowali disulfiram.

Fluorouracyl

Metronidazol hamuje metabolizm fluorouracylu podczas jednoczesnego stosowania, co prowadzi do wzrostu stężenia fluorouracylu w osoczu.

Lithium

Podczas jednoczesnego stosowania metronidazolu z solami litu należy zachować ostrożność, ponieważ obserwowano podwyższone stężenia litu w surowicy podczas terapii metronidazolem.

Mikofenolan myfenu

Substancje wpływające na florę przewodu pokarmowego (np. antybiotyki) mogą obniżać doustną biodostępność leków kwasu mikofenolowego. Podczas terapii lekami przeciwinfekcyjnymi zaleca się staranne monitorowanie kliniczne i laboratoryjne w celu wykrycia zmniejszenia efektu immunosupresyjnego kwasu mikofenolowego.

Fenytoina

Metronidazol hamuje metabolizm fenytoiny podczas jednoczesnego stosowania, co prowadzi do wzrostu stężenia fenytoiny w osoczu. Z drugiej strony skuteczność metronidazolu zmniejsza się podczas jednoczesnego stosowania z fenytoiną.

Primidon

Przyspiesza metabolizm metronidazolu, co prowadzi do obniżenia jego stężenia w osoczu krwi.

Takrolimus

Jednoczesne stosowanie metronidazolu może prowadzić do wzrostu stężenia takrolimusu we krwi. Prawdopodobny mechanizm hamowania wątrobowego metabolizmu takrolimusu zachodzi za pomocą CYP3A4. Należy często sprawdzać poziomy takrolimusu we krwi i funkcję nerek oraz odpowiednio dostosowywać dawkowanie, szczególnie po rozpoczęciu odstawiania terapii metronidazolem u pacjentów stabilizowanych na trybie przyjmowania takrolimusu.

Wpływ na badania parakliniczne.

Metronidazol może unieruchamiać treponemy, co prowadzi do fałszywie dodatniego wyniku testu Nelsona.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania

Lek należy przepisywać ostrożnie pacjentom z epilepsją oraz z chorobami układu nerwowego środkowego z obniżonym progiem napadów.

Metronidazol należy stosować u pacjentów z ciężkimi uszkodzeniami wątroby i zaburzeniami hematopoezy (w tym z granulocytopenią) tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Z uwagi na ryzyko pogorszenia stanu zdrowia metronidazol należy stosować u pacjentów z aktywnymi lub przewlekłymi ciężkimi zaburzeniami układu nerwowego obwodowego lub środkowego tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść znacznie przewyższa potencjalne ryzyko. U pacjentów leczonych metronidazolem obserwowano napady drgawkowe oraz neuropatię obwodową, charakteryzującą się mrowieniem lub parestezjami kończyn. Pojawienie się nieprawidłowych objawów neurologicznych wymaga natychmiastowej oceny stosunku korzyści do ryzyka w celu kontynuacji terapii.

W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości (w tym wstrząsu anafilaktycznego) leczenie metronidazolem należy natychmiast przerwać i rozpocząć ogólną terapię ratunkową.

Ciężka, trwająca biegunka pojawiająca się w czasie leczenia lub w ciągu kilku kolejnych tygodni może być objawem kolitu pseudomembranoznego (często spowodowanego przez Clostridium difficile), patrz sekcja „Efekty uboczne”. To wywołane antybiotykiem schorzenie jelit może zagrażać życiu i wymaga natychmiastowego odpowiedniego leczenia. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Czas trwania leczenia metronidazolem lub leków zawierających inne nitroimidazole nie powinien przekraczać 10 dni. Tylko w wyjątkowych przypadkach, w razie pilnej potrzeby, okres leczenia może być wydłużony pod warunkiem odpowiedniego monitorowania klinicznego i laboratoryjnego. Powtarzanie terapii należy ograniczyć do minimum i stosować wyłącznie w wybranych przypadkach. Należy ściśle przestrzegać tych ograniczeń, ponieważ nie można wykluczyć potencjalnej aktywności mutagennej metronidazolu, a także ze względu na zwiększoną częstość występowania niektórych nowotworów, zaobserwowaną w badaniach na zwierzętach.

Długotrwałe leczenie metronidazolem może być związane z hamowaniem funkcji szpiku kostnego, co może prowadzić do zaburzeń hematopoezy. Objawy tego stanu opisano w sekcji „Efekty uboczne”. W trakcie długotrwałej terapii należy kontrolować morfologię krwi. W przypadku rozwoju leukopenii leczenie można kontynuować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść znacznie przewyższa potencjalne ryzyko.

W przypadku długotrwałego leczenia należy obserwować pojawienie się objawów efektów ubocznych, takich jak neuropatia ośrodkowa i obwodowa (parestezje, ataksja, zawroty głowy lub napady drgawkowe).

Środek leczniczy zawiera 275 mg sodu na 100 ml, co należy uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Metronidazol wpływa na wyniki enzymatycznego oznaczenia spektrofotometrycznego aspartaminotransferazy, alaninaminotransferazy, dehydrogenazy mleczanowej, trójglicerydów i glukokinazy, obniżając ich wartości (może do zera).

Metronidazol charakteryzuje się wysokim pochłanianiem przy długości fali, przy której oznacza się nikotynamidoadeninodinukleotyd (NADH). Dlatego przy pomiarze NADH metodą przepływu ciągłego, opartą na oznaczeniu punktu końcowego zmniejszenia zredukowanego NADH, metronidazol może maskować podwyższone stężenia enzymów wątrobowych. Mogą występować niezwykle niskie stężenia enzymów wątrobowych, w tym wartości zerowe.

Metronidazol, roztwór do wlewania dożylnego 0,5 % przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Niewykorzystane resztki roztworu pozostające w pojemniku należy natychmiast zniszczyć.

Środek można rozcieńczać w 0,9 % roztworze chlorku sodu lub 5 % roztworze glukozy. Podczas rozcieńczania należy zachować standardowe środki antyseptyczne.

Roztwór należy stosować tylko wtedy, gdy jest klarowny, a pojemnik lub opakowanie wtórne nie wykazują widocznych uszkodzeń.

Pacjenci powinni powstrzymać się od spożycia alkoholu i leków zawierających etanol przez co najmniej 48 godzin po zakończeniu leczenia metronidazolem, ponieważ możliwe jest wystąpienie reakcji typu disulfiram (reakcji typu teturam) z objawami takimi jak hipotensja, zaczerwienienie twarzy, ból głowy, nudności, wymioty, bóle brzucha i nadmierne pocenie się.

Należy stosować z ostrożnością u pacjentów z porfirią. Wysokie dawki metronidazolu mogą maskować objawy kiły.

U pacjentów poddawanych hemodializie metronidazol i jego metabolity są skutecznie usuwane w ciągu ośmiogodzinnego okresu dializy. Dlatego metronidazol należy podać ponownie bezpośrednio po zakończeniu hemodializy. Metronidazol jest głównie metabolizowany w wątrobie drogą utleniania. Dlatego nie jest konieczna korekta dawki metronidazolu u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych dializie okresowej (PD) lub bezprzerwnej dializie ambulatoryjnej (BAD). Istotne zmniejszenie dawki metronidazolu może być konieczne w przypadku postępującej niewydolności wątroby. U pacjentów z encefalopatią wątrobową może wystąpić efekt kumulacyjny i wysokie stężenie metronidazolu we krwi może przyczynić się do nasilenia objawów encefalopatii. Dlatego metronidazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z encefalopatią wątrobową. Dawkę dobową należy zmniejszyć do jednej trzeciej i podawać raz na dobę.

Hepatotoksyczność u pacjentów z zespołem Cockayne’a

U pacjentów z zespołem Cockayne’a po podaniu systemowym leków zawierających metronidazol odnotowano przypadki ciężkiej hepatotoksyczności / ostrej niewydolności wątroby, w tym przypadki śmiertelne o bardzo szybkim przebiegu. Dlatego metronidazol nie powinien być stosowany u tej grupy pacjentów, z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść przewyższa ryzyko i braku alternatywnego leczenia. W takim przypadku należy przeprowadzać badania czynnościowe wątroby: bezpośrednio przed rozpoczęciem terapii, w trakcie leczenia i po jego zakończeniu – aż do chwili, gdy wskaźniki czynności wątroby wrócą do normy lub do wartości wyjściowych. W przypadku istotnego wzrostu wskaźników czynności wątroby w trakcie leczenia lek należy odstawić. Pacjentom z zespołem Cockayne’a należy zalecić, aby w przypadku pojawienia się jakichkolwiek objawów potencjalnego uszkodzenia wątroby natychmiast przerwać przyjmowanie metronidazolu i powiadomić lekarza (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania metronidazolu w czasie ciąży nie zostało wystarczająco przebadane. W szczególności doniesienia dotyczące jego stosowania są sprzeczne. Niektóre badania wykazały zwiększoną częstość wad rozwojowych. Badania na zwierzętach nie wykazały efektów teratogennych metronidazolu.

Metronidazol jest przeciwwskazany w I trymestrze ciąży, ponieważ przenika przez barierę łożyskową i pojawia się w krążeniu płodu.

W II i III trymestrze ciąży metronidazol można stosować w leczeniu trihomoniozy, gdy leczenie miejscowe metronidazolem jest nieskuteczne.

W sytuacjach zagrażających życiu należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku, jednak w tych sytuacjach nie należy stosować krótkich trybów leczenia o wysokich dawkach.

Czas karmienia piersią

Ponieważ metronidazol wydzielany jest z mlekiem matki, w czasie leczenia należy przerwać karmienie piersią. Karmienie można wznowić nie wcześniej niż po upływie 2–3 dni od zakończenia terapii, ponieważ metronidazol charakteryzuje się przedłużonym okresem półtrwania.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych

Pacjentów należy uprzedzić o możliwości wystąpienia senności, zawrotów głowy, dezorientacji, halucynacji, napadów drgawkowych lub przejściowych zaburzeń wzroku, dlatego należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych w czasie leczenia.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę należy dostosować odpowiednio do indywidualnej odpowiedzi pacjenta na leczenie, jego wieku i masy ciała, a także rodzaju i ciężkości choroby.

Należy przestrzegać następujących wskazówek dotyczących dawkowania:

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat

Zwykła dawka wynosi 500 mg co 8 godzin. W przypadku wskazań medycznych na początku leczenia można podać dawkę ładującą 15 mg metronidazolu/kg masy ciała.

Dzieci w wieku od 2 do 12 lat

Metronidazol należy podawać co 8 godzin w dawce 7–10 mg metronidazolu/kg masy ciała, co odpowiada dawce dobowej 20–30 mg metronidazolu/kg masy ciała.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Nie ma potrzeby zmniejszania dawki (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Ponieważ u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby okres półtrwania metronidazolu jest wydłużony, a klirens opóźniony, tacy pacjenci wymagają niższych dawek (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od jego skuteczności. W większości przypadków wystarczający jest siedmiodniowy kurs. W przypadku wskazań klinicznych leczenie może być przedłużone (patrz również sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Profilaktyka infekcji przed- i pooperacyjna

Dorośli i nastolatkowie

500 mg, podawanie należy zakończyć około 1 godzinę przed operacją. Dawkę należy powtórzyć po 8 i 16 godzinach.

Dzieci (od 2 do 11 roku życia)

15 mg metronidazolu/kg masy ciała, podawanie należy zakończyć około 1 godzinę przed operacją, następnie 7,5 mg metronidazolu/kg masy ciała po 8 i 16 godzinach.

Sposób podania

Stosować w postaci do wlewu dożylnego.

Zawartość 1 opakowania należy podawać dożylnie powoli, tj. maksymalnie 100 ml przez co najmniej 20 minut, ale zazwyczaj przez 1 godzinę.

Metronidazol można również rozcieńczyć przed podaniem, dodając inne leki lub roztwory do rozcieńczania, takie jak 0,9 % roztwór chlorku sodu lub 5 % roztwór glukozy.

Antybiotyki podawane jednocześnie należy wprowadzać oddzielnie.

Dzieci.

Metronidazol można stosować u dzieci od 2 roku życia w przypadku wskazań.

Przedawkowanie.

Objawy

W przypadku przedawkowania mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka, anoreksja, metaliczny smak w ustach, ból głowy, zawroty głowy, czasem bezsenność i senność.

Mogą nasilić się objawy działań niepożądanych opisanych powyżej.

Leczenie.

Nie ma specyficznego antydota, leczenie jest objawowe. Skuteczny jest hemodializ.

Niepożądane działania.

Niepożądane efekty są głównie związane z długotrwałym stosowaniem wysokich dawek. Najczęściej obserwuje się nudności, zmiany wrażeń smakowych oraz ryzyko neuropatii w przypadku długotrwałego stosowania.

Infekcje i inwazje.

Zakażenia grzybicze narządów płciowych i jamy ustnej wywołane przez Candida; kolit pseudobłoniasty, który może wystąpić podczas lub po zakończeniu terapii i objawia się ciężką, trwającą biegunką. Szczegółowy opis leczenia nagłego podano w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego.

Podczas terapii metronidazolem obserwowano obniżenie liczby leukocytów i trombocytów (leukopenia, granulocytopenia i trombocytopenia), agranulocytozę, anemię aplastyczną. W trakcie długotrwałego stosowania należy regularnie kontrolować morfologię krwi.

Podczas terapii metronidazolem możliwe jest zahamowanie funkcji szpiku kostnego, takie jak anemia aplastyczna, agranulocytoza, neutropenia, leukopenia, trombocytopenia i pancytopenia, które w większości przypadków są odwracalne i ustępują po odstawieniu leku.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego.

Reakcje nadwrażliwości od łagodnego do umiarkowanego stopnia, w tym reakcje skórne (patrz „Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych” poniżej), obrzęk naczynioruchowy i gorączka lekowa; ciężkie reakcje systemowe nadwrażliwości: od anafilaksji aż po wstrząs anafilaktyczny; ciężkie reakcje skórne, patrz „Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych”. Ciężkie reakcje wymagają natychmiastowego wdrożenia terapii.

Zaburzenia psychiczne.

Zaburzenia psychotyczne, w tym utrata orientacji i halucynacje; obniżony nastrój, zmniejszone libido.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego.

Podrażnienie, depresja, ból głowy, zawroty głowy, senność lub bezsenność, napady drgawek, neuropatia obwodowa objawiająca się mrowieniem, bólem, uczuciem ciężkości i sztywności w kończynach, encefalopatia (np. stan dezorientacji), napady podobne do napadów epilepsji, podostre zespoły móżdżkowe (np. ataksja, niepełna niemowa, zaburzenia chodu, kierunkowy odruch oczu, drżenie), zapalenie opon mózgowych o charakterze niebakteryjnym. W przypadku wystąpienia drgawek lub objawów neuropatii obwodowej należy natychmiast powiadomić lekarza.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku.

Zaburzenia widzenia (diplopia (podwójne widzenie), krótkowzroczność, neuropatia nerwu wzrokowego (zapalenie nerwu), kryz oczno-ruchowy (pojedyncze przypadki).

Zaburzenia ze strony serca.

Zmiany na EKG, podobne do spłaszczenia załamka T.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Wymioty, nudności, biegunka, zapalenie języka i błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, odbijanie się z gorzkim posmakiem, uczucie ciężkości i ból w nadbrzuszu, utrata apetytu, metaliczny smak w ustach, oblepiony język, zapalenie trzustki (pojedyncze przypadki), skurcz brzuszny; zaparcia.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Nieprawidłowe wartości enzymów wątrobowych i bilirubiny, odchylenia od normy wskaźników funkcji wątroby, które mają charakter odwracalny, zapalenie wątroby typu cholestetycznego, żółtaczka. Wymienione objawy mają charakter odwracalny i zwykle ustępują po zakończeniu leczenia lub odstawieniu leku. Opisywano przypadki rozwoju niewydolności wątroby wymagającej przeszczepienia wątroby u pacjentów leczonych metronidazolem w połączeniu z innymi antybiotykami.

W trakcie systemowego stosowania metronidazolu u pacjentów z zespołem Cockayne’a wystąpiły przypadki ciężkiej, nieodwracalnej hepatotoksyczności / ostrej niewydolności wątroby, w tym przypadki śmiertelne o bardzo szybkim przebiegu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia ze strony układu oddechowego.

Zapalenie zatok, zapalenie gardła.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Alergiczne reakcje skórne, w tym swędzenie, pokrzywka, wielopostaciowa rumień; wysypka pęcherzowa, zespół Stevensa-Johnsona (pojedyncze doniesienia), toksyczny nekrolizy epidermy (pojedyncze doniesienia). Dwie ostatnie reakcje wymagają natychmiastowego wdrożenia terapii.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Ból stawów, ból mięśni.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego.

Ciemny kolor moczu spowodowany wydzielaniem metabolitu metronidazolu); dyzuria, zapalenie pęcherza, nietrzymanie moczu.

Zaburzenia ze strony narządów płciowych i gruczołu sutkowego.

Bóle miesiączkowe.

Zaburzenia w miejscu podania.

Ból, zaczerwienienie lub obrzęk w miejscu wstrzyknięcia, podrażnienie żył (aż do zapalenia żył) po podaniu dożylnej, osłabienie.

Warunki przechowywania. W miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie można mieszać tego leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych wskazanych w sekcjach „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Opakowanie. Po 100 ml w pojemnikach.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent. DP „Farmatreyd”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Sambirska 85, miasto Drohobycz, województwo lwowskie, Ukraina, 82111.