INSTRUKCJA stosowania leku METRONIDAZOL (METRONIDAZOLE)

Skład:

substancja czynna: metronidazol;

100 ml roztworu zawierającej metronidazolu 500 mg;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub bladożółty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Pochodne imidazolu. Kod ATC J01X D01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Metronidazol to stabilny związek zdolny do przenikania do mikroorganizmów. W warunkach beztlenowych metronidazol wytwarza za pomocą bakteryjnej pirogronianowej ferredoksynooksydoreduktazy nitroradikały poprzez utlenienie ferredoksyny i flawodoksyny. Nitroradikały tworzą produkty addycji z podstawowymi parami DNA, co prowadzi do pęknięć nici DNA i śmierci komórek.

Minimalne stężenie hamujące (MIC) ustalone przez EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki). Granice oddzielające wrażliwe organizmy (S) od opornych (R) są następujące:

beztlenowce Gram-ujemne (S: ≤ 4 mg/l, R: > 4 mg/l);
beztlenowce Gram-dodatnie (S: ≤ 4 mg/l, R: > 4 mg/l).

Lista mikroorganizmów wrażliwych i opornych

(Zgodnie z danymi Centralnego Urzędu ds. Oceny Odporności na Systemowe Antybiotyki, Niemcy, styczeń 2011 r.)

Zwykle wrażliwe szczepy

Beztlenowce: Bacteroides fragilis, Clostridium difficile 1, Clostridium perfringens 1,2, Fusobacterium spp. 1, Peptoniphilus spp. 1, Peptostreptococcus spp. 1, Porphyromonas spp. 1, Prevotella spp., Veillonella spp. 1.

Inne mikroorganizmy: Entamoeba histolytica 1, Gardnerella vaginalis 1, Giardia lamblia 1, Trichomonas vaginalis 1.

Szczepy, w których nabyta wrażliwość może stanowić problem

Gram-ujemne tlenowce: Helicobacter pylori.

Organizmy naturalnie oporne

Wszystkie obligatoryjne tlenowce.

Mikroorganizmy Gram-dodatnie: Enterococcus spp., Staphylococcus spp., Streptococcus spp.

Mikroorganizmy Gram-ujemne: Enterobacteriaceae, Haemophilus spp.

1 Na czas publikacji tej informacji nie istniały dostępne dane. W literaturze pierwotnej podano prawdopodobne standardowe referencyjne źródła i zalecenia terapeutyczne dotyczące wrażliwości odpowiednich szczepów.

2 Można stosować wyłącznie u pacjentów uczulonych na penicylinę.

Mechanizmy oporności na metronidazol

Mechanizmy oporności na metronidazol zostały dotąd zbadane tylko częściowo.

Oporność Helicobacter pylori na metronidazol wynika z mutacji genów kodujących NADPH-nitroreduktazę. Mutacje te prowadzą do wymiany aminokwasów, co powoduje nieaktywność enzymów. W ten sposób etap aktywacji metronidazolu przez aktywny nitroradikał nie zachodzi.

Szczepy Bacteroides są oporne na metronidazol dzięki genom kodującym nitroimidazoloreduktazy, które przekształcają nitroimidazole w aminoimidazole, w wyniku czego powstawanie skutecznych antybakteryjnie nitroradikałów jest hamowane.

Istnieje pełna oporność krzyżowa między metronidazolem a innymi pochodnymi nitroimidazolu (tinidazolem, ornidazolem, nimorazolem).

Rozprzestrzenienie nabytej oporności poszczególnych szczepów może się różnić w zależności od regionu i czasu. Dlatego należy korzystać z lokalnych danych, szczególnie przy skutecznym leczeniu ciężkich infekcji. W przypadku wątpliwości dotyczących skuteczności metronidazolu związanymi z lokalną opornością, należy skorzystać z porady eksperta. Należy ustalić rozpoznanie mikrobiologiczne, w tym identyfikację szczepów mikroorganizmów i ich wrażliwość na metronidazol, szczególnie w przypadku ciężkiej infekcji lub nieskutecznego leczenia.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Ponieważ metronidazol podaje się dożylnie, jego biodostępność wynosi 100%.

Rozkład

Metronidazol po podaniu szeroko metabolizuje się w tkankach organizmu. Metronidazol wykryto w większości tkanek i płynów ustrojowych, w tym w żółci, kościach, ropniu mózgu, płynie mózgowo-rdzeniowym, wątrobie, ślinie, nasieniu i wydzielinie pochwy, gdzie osiąga stężenia zbliżone do stężenia w osoczu krwi. Przenika również przez łożysko i do mleka matki w stężeniach równoważnych stężeniom w surowicy krwi. Wiązanie z białkami osocza jest mniejsze niż 20%, pozorną objętość rozkładu stanowi 36 litrów.

Biortransformacja

Metronidazol metabolizuje się w wątrobie poprzez utlenianie łańcuchów bocznych i tworzenie glukuronidu. Jego metabolity obejmują produkt utleniania kwasowego, pochodną hydroksylową i glukuronid. Głównym metabolitem w surowicy krwi jest związek hydroksylowany, a głównym metabolitem w moczu – kwasowy.

Wydalanie

Około 80% substancji wydala się z moczem, z czego mniej niż 10% w niezmienionej formie. Niewielka ilość wydala się przez wątrobę. Okres półwydalenia wynosi około 8 (6–10) godzin.

Populacja pediatryczna

Zobacz sekcję „Sposób stosowania i dawki”.

Charakterystyki w specjalnych grupach pacjentów

Niewydolność nerek opóźnia wydalanie jedynie w niewielkim stopniu.

W przypadku ciężkich chorób wątroby należy spodziewać się opóźnienia klirensu osoczowego i wydłużenia okresu półwydalenia z surowicy krwi (do 30 godzin).

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie i zapobieganie infekcjom wywołanym przez mikroorganizmy wrażliwe na metronidazol (głównie bakterie beztlenowe).

Metronidazol jest wskazany u dorosłych i dzieci w następujących wskazaniach:

infekcje układu nerwowego środkowego (CNS) (w tym ropień mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych);
infekcje płuc i opłucnej (w tym zapalenie płuc z martwicą, zapalenie płuc aspiracyjne, ropień płuca);
zapalenie wsierdzia;
infekcje przewodu pokarmowego i jamy brzusznej (w tym zapalenie otrzewnej, ropień wątroby, infekcje po zabiegach chirurgicznych na okrężnicy lub odbytnicy, ropne zmiany w jamie brzusznej lub miednicy);
infekcje ginekologiczne (w tym zapalenie endometrium po histerectomii lub cesarskim cięciu, gorączka połogowa, septyczny poronienie);
infekcje ucha, gardła i jamy ustnej (w tym angina Simanowskiego-Plauta-Vincent’a);
infekcje kości i stawów (w tym zapalenie kości i szpiku);
gangrena gazowa;
sepsa z towarzyszącym zapaleniem żył z tworzeniem się zakrzepów.

W przypadku mieszanych infekcji tlenowych i beztlenowych należy stosować dodatkowo odpowiednie antybiotyki w celu leczenia infekcji tlenowych.

Zastosowanie profilaktyczne jest zawsze wskazane przed operacjami z wysokim ryzykiem infekcji beztlenowych (przed zabiegami ginekologicznymi i wewnątrzbrzusznymi).

Przy stosowaniu metronidazolu należy uwzględniać krajowe i międzynarodowe rekomendacje dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na metronidazol, inne leki o podobnej budowie chemicznej (nitroimidazole) lub którykolwiek inny składnik preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Amiodaron

Podczas jednoczesnego stosowania metronidazolu i amiodaronu donoszono o wydłużeniu się odcinka QT i występowaniu torsade de pointes. Monitorowanie odcinka QT w EKG może być wskazane podczas stosowania amiodaronu w połączeniu z metronidazolem. Pacjentom leczonym ambulatoryjnie należy zalecić kontakt z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów, które mogą wskazywać na torsade de pointes, takich jak zawroty głowy, przyspieszone bicie serca lub utrata przytomności.

Barbiturany

Fenobarbital może nasilać metabolizm metronidazolu w wątrobie, skracając jego okres półtrwania w osoczu do 3 godzin.

Busulfan

Jednoczesne stosowanie metronidazolu może istotnie zwiększać stężenie busulfanu we krwi. Mechanizm tej interakcji nie został opisany. Ze względu na potencjalne ryzyko ciężkiej toksyczności i śmiertelnych skutków związanego ze wzrostem stężenia busulfanu we krwi, należy unikać jednoczesnego stosowania tych leków.

Karbamazepina

Metronidazol może hamować metabolizm karbamazepiny, co prowadzi do podwyższenia jej stężenia we krwi.

Cymetydyna

Jednoczesne stosowanie cymetydyny w niektórych przypadkach może zmniejszać wydalanie metronidazolu i prowadzić do wzrostu jego stężenia w surowicy krwi.

Środki zapobiegające ciąży

Niektóre antybiotyki w pojedynczych przypadkach mogą obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, wpływając na bakteryjną hydrolizę steroidowych związków w przewodzie pokarmowym i tym samym zmniejszając ponowne wchłanianie niemieszczonych steroidów, co prowadzi do obniżenia stężenia aktywnych steroidów we krwi. Ta nietypowa interakcja może występować u kobiet z wysokim poziomem wydzielania steroidowych związków z żółcią. Znane są przypadki nieskuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych związane z zastosowaniem różnych antybiotyków, w tym ampicyliny, amoksycyliny, tetracyklin oraz metronidazolu.

Pochodne kumaryny

Jednoczesne stosowanie metronidazolu może nasilać działanie przeciwkrzepne pochodnych kumaryny i zwiększać ryzyko krwawień z powodu zmniejszenia degradacji w wątrobie. Może być konieczna korekta dawki leków przeciwkrzepnych.

Cyklosporyna

Istnieje ryzyko wzrostu stężenia cyklosporyny w surowicy podczas jednoczesnego leczenia cyklosporyną i metronidazolem. Wymagany jest częsty monitoring poziomu cyklosporyny i kreatyniny.

Disulfiram

Jednoczesne stosowanie disulfiramu może powodować dezorientację lub nawet reakcje psychotyczne. Należy unikać połączenia tych leków.

Fluorouracyl

Metronidazol hamuje metabolizm fluorouracylu podczas jednoczesnego stosowania, co prowadzi do wzrostu stężenia fluorouracylu we krwi.

Lithium

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania metronidazolu z solami litu, ponieważ podczas terapii metronidazolem obserwowano wzrost stężenia litu w surowicy.

Mikofenolanu mofetylu

Leki wpływające na florę przewodu pokarmowego (np. antybiotyki) mogą obniżać doustną biodostępność leków zawierających kwas mikofenolowy. Podczas terapii przeciwinfekcyjnej zaleca się dokładny monitoring kliniczny i laboratoryjny w celu wykrycia osłabienia działania immunosupresyjnego kwasu mikofenolowego.

Fenytoina

Metronidazol hamuje metabolizm fenytoiny podczas jednoczesnego stosowania, co prowadzi do obniżenia stężenia fenytoiny we krwi. Z drugiej strony, skuteczność metronidazolu zmniejsza się podczas jednoczesnego stosowania z fenytoiną.

Takrolimus

Jednoczesne stosowanie metronidazolu może prowadzić do wzrostu stężenia takrolimusu we krwi. Prawdopodobnie dochodzi do hamowania wątrobowego metabolizmu takrolimusu przez CYP 3A4. Należy często sprawdzać poziom takrolimusu we krwi i funkcję nerek oraz odpowiednio dostosować dawkowanie, szczególnie po rozpoczęciu odstawiania metronidazolu u pacjentów stabilnych na terapii takrolimusem.

Alkohol

Podczas terapii metronidazolem należy unikać spożywania alkoholu z uwagi na możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i nudności (efekt podobny do disulfiramu).

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby oraz z zaburzeniami hematopoezy (w tym z granulocytopenią) metronidazol należy stosować wyłącznie wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Z uwagi na ryzyko pogorszenia stanu zdrowia metronidazol należy stosować u pacjentów z aktywnymi lub przewlekłymi ciężkimi zaburzeniami układu obwodowego lub OUN tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść znacznie przewyższa potencjalne ryzyko.

U pacjentów leczonych metronidazolem obserwowano napady padaczkowe oraz neuropatię obwodową, charakteryzującą się mrowieniem lub parestezjami kończyn. Pojawienie się patologii neurologicznej wymaga natychmiastowej oceny stosunku korzyści do ryzyka w celu kontynuacji terapii (patrz dział „Efekty niepożądane”).

W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości (w tym wstrząsu anafilaktycznego) (patrz dział „Efekty niepożądane”) leczenie metronidazolem należy natychmiast przerwać, a wykwalifikowani pracownicy służby zdrowia powinni rozpocząć ogólne leczenie nagłe.

Ciężka, trwająca biegunka pojawiająca się w czasie leczenia lub w kolejnych tygodniach może być objawem kolitu pseudomembranoznego (często wywołanego przez Clostridium difficile) (patrz dział „Efekty niepożądane”). To choroba jelita wywołana przez antybiotyki, która może zagrażać życiu i wymaga natychmiastowego odpowiedniego leczenia. Nie wolno stosować leków hamujących perystaltykę.

Długość leczenia metronidazolem lub lekami zawierającymi inne nitroimidazole nie powinna przekraczać 10 dni. Tylko w wyjątkowych przypadkach, w razie pilnej potrzeby, okres leczenia można wydłużyć pod warunkiem odpowiedniego monitorowania klinicznego i laboratoryjnego. Powtarzanie terapii należy ograniczyć do minimum i stosować wyłącznie w wyjątkowych przypadkach. Należy ściśle przestrzegać tych ograniczeń, ponieważ nie można wykluczyć potencjalnej aktywności mutagennej metronidazolu, wynikającej ze zwiększonej częstości występowania niektórych nowotworów zaobserwowanej w badaniach na zwierzętach.

Długotrwała terapia metronidazolem może być związana z hamowaniem szpiku kostnego, co może prowadzić do zaburzeń hematopoezy (patrz dział „Efekty niepożądane”). W czasie długotrwałego stosowania należy dokładnie monitorować liczbę komórek krwi.

Ostrzeżenia szczególne dotyczące niektórych składników leku

Ten lek zawiera 790 mg sodu na dawkę. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę o ograniczonej zawartości sodu.

Toksykologia wątroby u pacjentów z zespołem Cockayne’a

U pacjentów z zespołem Cockayne’a obserwowano przypadki szybkiego rozwoju ciężkiej hepatotoksyczności/ostrej niewydolności wątroby, w tym zakończonej śmiercią, po podawaniu leków zawierających metronidazol, przeznaczonych do stosowania systemowego.

Pacjentom z tej grupy metronidazol nie powinno się stosować, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyść przewyższa ryzyko, i tylko wtedy, gdy nie ma żadnej alternatywy terapeutycznej.

Kontrolę czynności wątroby należy przeprowadzać bezpośrednio przed rozpoczęciem stosowania leku, w czasie jego stosowania oraz po zakończeniu leczenia aż do powrotu wskaźników czynności wątroby do normy lub wartości wyjściowych. Jeżeli w czasie stosowania leku badania czynności wątroby wykażą wyraźnie podwyższone wartości, należy przerwać stosowanie leku. Pacjentom z zespołem Cockayne’a należy zalecić, aby w przypadku pojawienia się jakichkolwiek objawów możliwego zaburzenia czynności wątroby natychmiast powiadomić lekarza i przerwać przyjmowanie metronidazolu (patrz dział „Efekty niepożądane”).

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Metronidazol wpływa na wyniki enzymatycznego oznaczenia spektrofotometrycznego asparaginianowej aminotransferazy (AST), alaninianowej aminotransferazy (ALT), dehydrogenazy mleczanowej (LDH), trójglicerydów i glukokinazy, obniżając ich wartości (możliwie do zera).

Metronidazol charakteryzuje się wysokim pochłanianiem przy długości fali, przy której oznacza się nikoynamidoadeninodinukleotyd (NADH). W związku z tym przy pomiarze NADH metodą przepływową, opartą na oznaczeniu punktu końcowego redukcji zredukowanego NADH, metronidazol może maskować podwyższone stężenia enzymów wątrobowych. Mogą występować niezwykle niskie stężenia enzymów wątrobowych, w tym wartości zerowe.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Antykoncepcja u mężczyzn i kobiet

Patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania metronidazolu w czasie ciąży nie zostało wystarczająco przebadane. W szczególności doniesienia dotyczące jego stosowania w wczesnych stadiach ciąży są sprzeczne. Niektóre badania wykazały zwiększoną częstość wad rozwojowych. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono efektów teratogennych metronidazolu.

W I trymestrze ciąży metronidazol należy stosować wyłącznie w celu leczenia ciężkich infekcji zagrażających życiu, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy. W II i III trymestrze ciąży metronidazol można również stosować w leczeniu infekcji, jeśli oczekiwana korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Okres karmienia piersią

Ponieważ metronidazol wydzielany jest z mlekiem matki, w czasie leczenia należy przerwać karmienie piersią. Karmienie piersią można wznowić nie wcześniej niż po upływie 2–3 dni od zakończenia terapii, ponieważ metronidazol charakteryzuje się przedłużonym okresem półtrwania.

Fekundacja

Badania przedkliniczne wskazują na potencjalny negatywny wpływ metronidazolu na męski układ rozrodczy tylko w przypadku podawania wysokich dawek, znacznie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Nawet przy przestrzeganiu zalecanego trybu dawkowania metronidazol może wpływać na szybkość reakcji i w ten sposób pogarszać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Ten wpływ zazwyczaj pojawia się na początku leczenia lub przy jednoczesnym spożyciu alkoholu.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę leku należy dostosować indywidualnie w zależności od odpowiedzi pacjenta na leczenie, jego wieku i masy ciała, a także rodzaju i ciężkości choroby.

Należy przestrzegać poniższych wskazówek dotyczących dawkowania:

Dorośli i młodzież

Leczenie infekcji beztlenowych

Zwykła dawka pojedyncza to 1500 mg (300 ml) w pierwszym dniu leczenia, w kolejnych dniach podaje się dawkę pojedynczą 1000 mg (200 ml).

Schemat alternatywny: 500 mg (100 ml) co 8 godzin. W przypadku wskazań klinicznych na początku leczenia można podać dawkę ładującą 15 mg/kg masy ciała. Czas trwania leczenia zależy od jego skuteczności. W większości przypadków wystarczy 7-dniowy cykl. W przypadku wskazań klinicznych leczenie można przedłużyć.

Profilaktyka infekcji pourazowej spowodowanej bakteriami beztlenowymi

500 mg, podane około 1 godzinę przed operacją. Dawkę należy powtórzyć po 8 i 16 godzinach.

Dzieci

Leczenie infekcji beztlenowych

Dzieci w wieku od 8 tygodni do 12 roku życia: zwykła dawka dobową wynosi 20–30 mg/kg/dobę podawaną jednorazowo lub 7,5 mg/kg co 8 godzin. Dawka dobowa może być zwiększona do 40 mg/kg w zależności od ciężkości infekcji.
Dzieci poniżej 8 tygodnia życia: 15 mg/kg raz na dobę lub 7,5 mg/kg co 12 godzin.

U noworodków z wiekiem ciążowym do 40 tygodnia w pierwszym tygodniu życia może dochodzić do gromadzenia się metronidazolu, dlatego po kilku dniach leczenia zaleca się kontrolę stężenia metronidazolu w surowicy krwi.

Czas trwania leczenia wynosi zazwyczaj 7 dni.

Profilaktyka infekcji pourazowej spowodowanej bakteriami beztlenowymi

Dzieci poniżej 12 roku życia: 20–30 mg/kg masy ciała jednorazowo, 1–2 godziny przed operacją.
Noworodki z wiekiem ciążowym do 40 tygodnia: 10 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Nie ma potrzeby zmniejszania dawki (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Pacjentom poddawanym hemodializie zwykła dawka metronidazolu powinna być podana w dniu dializy po jej zakończeniu, aby zapobiec wyprowadzeniu metronidazolu podczas hemodializy.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Ponieważ w przypadku ciężkiej niewydolności wątroby okres półtrwania metronidazolu w surowicy krwi się wydłuża, a klirens osoczowy opóźniony, pacjenci tacy wymagają niższych dawek (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Sposób podania

Stosować dożylne. Zawartość 1 butelki należy podawać dożylnie powoli, tj. maksymalnie 100 ml w ciągu nie krótszym niż 20 minut, a zazwyczaj przez 1 godzinę. Metronidazol można rozcieńczać w 0,9 % roztworze natrium chloridum lub w 5 % roztworze glukozy. Antibiotyki podawane jednocześnie należy wprowadzać oddzielnie.

Dzieci.

Lek można stosować dzieciom od pierwszych dni życia.

Przedawkowanie.

Objawy: w przypadku przedawkowania mogą wystąpić działania niepożądane opisane w sekcji „Działania niepożądane”.

Leczenie: nie istnieje specyficzne leczenie ani antydotum, które można zastosować w przypadku ciężkiego przedawkowania metronidazolu. W razie potrzeby metronidazol można skutecznie usunąć za pomocą hemodializy.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane są głównie związane z długotrwałym stosowaniem leku lub zastosowaniem wysokich dawek. Najczęściej występują nudności, zmiana smaku oraz ryzyko neuropatii w przypadku długotrwałego stosowania.

Częstość działań niepożądanych określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100–<1/10), rzadko (≥1/1000–<1/100), nieczęsto (≥1/10000–<1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje. Często: nadkażenie spowodowane przez Candida (np. infekcje narządów płciowych). Rzadko: kolit pseudobłoniasty, który może wystąpić podczas lub po terapii i objawia się ciężką, trwającą biegawką. Szczegółowy opis leczenia nagłego przedstawiono w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”.

Układ krwionośny i układ limfatyczny. Bardzo rzadko: podczas leczenia metronidazolem obserwuje się obniżenie liczby leukocytów i płytek krwi (granolucytopenia, agranulocytoza, pancytopenia i trombocytopenia) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Nieznana częstość: leukopenia, anemia aplastyczna.

Układ odpornościowy. Rzadko: ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja aż do wstrząsu anafilaktycznego; ciężkie reakcje skórne (patrz poniżej „Układ skóry i tkanki podskórnej”). Ciężkie reakcje wymagają natychmiastowego leczenia. Nieznana częstość: łagodne i umiarkowane reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje skórne (patrz poniżej „Układ skóry i tkanki podskórnej”), obrzęk naczynioruchowy.

Metabolizm i zaburzenia odżywiania. Nieznana częstość: anoreksja.

Układ psychiczny. Bardzo rzadko: zaburzenia psychiczne, stan dezorientacji, halucynacje. Nieznana częstość: depresja.

Układ nerwowy. Bardzo rzadko: encefalopatia, ból głowy, pobudzenie, senność, zawroty głowy, zaburzenia wzroku i ruchomości, zawroty głowy, ataksja, dysartria, drgawki. Nieznana częstość: senność lub bezsenność, mioklonus, napady drgawkowe, neuropatia obwodowa objawiająca się jako mrowienie, ból, uczucie ciężkości i ukłucia w kończynach, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych niebakteryjne. W przypadku wystąpienia drgawek lub objawów neuropatii obwodowej należy natychmiast powiadomić lekarza (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Układ wzroku. Bardzo rzadko: zaburzenia widzenia, podwójne widzenie, krótkowzroczność. Nieznana częstość: kryz okulogirny, neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego.

Układ sercowo-naczyniowy. Rzadko: zmiany w EKG, takie jak spłaszczenie fali T.

Układ pokarmowy. Nieznana częstość: wymioty, nudności, biegunka, zapalenie języka i zapalenie jamy ustnej, odbijanie z gorzkim smakiem, ból i uczucie ciężkości w nadbrzuszu, metaliczny smak w ustach, oblepiony język. Dysfagia (spowodowana działaniem centralnym metronidazolu).

Układ wątrobowo-pęcherzykowy. Bardzo rzadko: nieprawidłowe wartości enzymów wątrobowych i bilirubiny, zapalenie wątroby, żółtaczka, zapalenie trzustki.

U pacjentów z zespołem Cockayne’a opisywano przypadki ciężkiej, nieodwracalnej hepatotoksyczności/ostrej niewydolności wątroby, w tym przypadki zakończone śmiercią, o bardzo szybkim przebiegu po rozpoczęciu systemowego stosowania metronidazolu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Układ skóry i tkanki podskórnej. Bardzo rzadko: alergiczne reakcje skórne, w tym świąd, pokrzywkę, zespół Stevensa–Johnsona. Nieznana częstość: toksyczny epidermalny nekroliz. Ostatnie dwie reakcje wymagają natychmiastowego leczenia. Nieznana częstość: rumień wielopostaciowy.

Układ mięśniowo-szkieletny i tkanka łączna. Bardzo rzadko: artrologia, miologia.

Układ moczowy. Nieczęsto: ciemny kolor moczu (spowodowany wydzielaniem metabolitu metronidazolu).

Zaburzenia ogólne i miejsce podania. Nieznana częstość: podrażnienie żył (aż do zapalenia żył z zakrzepem) po wstrzyknięciu dożylnym, ogólne osłabienie, gorączka.

Częstość, rodzaj i nasilenie działań niepożądanych u dzieci są takie same jak u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych, które wystąpiły po rejestracji leku, jest bardzo ważne. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Pracownicy systemu opieki zdrowotnej powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system farmakonadzoru.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Nieużywany lek, który pozostał, należy zniszczyć.

Niekompatybilność.

Metronidazol do wlewu dożylnego nie powinno się mieszać z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób dawkowania i sposób stosowania”.

Opakowanie. 100 ml leku w pojemnikach. 1 pojemnik w folii w pudełku.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Eurulife Healthcare Pvt. Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Hashra nr 520, Bhagwanpur, Roorkee, Haridwar, Uttarakhand, Indie.

Wnioskodawca. Ananta Medikare Ltd.

Adres wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

Sute 1, 2 Station Court, Imperial Wharf, Townmead Road, Fulham, Londyn, Wielka Brytania.