Metronidazol-Pharmex

INSTRUKCJA stosowania leku METRONIDAZOL-Pharmex (Metronidazol-Pharmex)

Skład:

substancja czynna: metronidazole;

1 świeczka zawiera metronidazolu 500 mg;

substancja pomocnicza: tłuszcz stały.

Postać leku. Świeczki.

Główne właściwości fizykochemiczne: gładkie świeczki białego lub prawie białego koloru. W przekroju podłużnym brak wtrąceń, dopuszczalne jest obecność wgłębienia w kształcie lejka oraz rdzenia powietrznego.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne i antyseptyczne stosowane w ginekologii.

Kod ATX G01A F01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Metronidazol należy do grupy nitro-5-imidazoli i wykazuje szeroki zakres działania. Stężenia graniczne pozwalające odróżnić szczepy wrażliwe (S) od szczepów o umiarkowanej wrażliwości, a szczepy o umiarkowanej wrażliwości – od szczepów opornych (R), są następujące: S < 4 mg/l i R > 4 mg/l.

Wrażliwość na lek wykazują: Peptostreptococcus spp., Clostridium spp., Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Porphyromonas, Bilophila, Helicobacter pylori, Prevotella spp., Veilonella. Metronidazol hamuje rozwój pierwotniaków: Trichomonas vaginalis, Giardia intestinalis (Lamblia intestinalis), Entamoeba histolytica. Umiarkowanie wrażliwe są: Bifidobacterium spp., Eubacterium spp. Szczepy mikroorganizmów oporne na lek: Propionibacterium, Actinomyces, Mobiluncus.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doodbytniczym wchłanianie systemowe jest minimalne.

Okres półwydalenia z osocza wynosi 8–10 godzin.

Łączenie z białkami osocza jest niewielkie (mniej niż 20%).

Szybka i wyraźna dyfuzja do płuc, nerek, wątroby, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, skóry, śliny oraz wydzieliny pochwy. Przenika przez barierę łożyskową i wydostaje się do mleka matki.

Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie: powstają dwa niekonjugowane, utlenione, czynne metabolity (5–30% aktywności).

Wydalanie – głównie przez nerki: 35–65% podanej dawki wydaje się z moczem w postaci metronidazolu i jego utlenionych metabolitów.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie miejscowe wagi­nitu trichomoniasowego i nieswoistego.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na metronidazol lub tłuszcz stały.

Nadwrażliwość na pochodne imidazolu.

Kombinacje metronidazolu z disulfiramem, napojami alkoholowymi lub lekami zawierającymi alkohol. (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Disulfiram. Opisywano przypadki ostrych, przejściowych zaburzeń z omamami (ostry napad omam, dezorientacja) u pacjentów przyjmujących jednocześnie metronidazol i disulfiram.

Alkohol. Należy unikać spożycia napojów alkoholowych oraz przyjmowania leków zawierających alkohol ze względu na możliwość wystąpienia efektu antyalkoholowego (tzw. efektu disulfiramu) – rumień, nudności, wymioty, tachykardia. Należy wziąć pod uwagę czas pełnego wydalenia leku z organizmu, uwzględniając jego okres półtrwania, przed rozpoczęciem spożycia napojów alkoholowych lub leków zawierających alkohol.

Busulfan. W przypadku stosowania busulfanu w wysokich dawkach: podwojenie stężenia busulfanu u pacjentów przyjmujących metronidazol.

Kombinacje wymagające środków ostrożności podczas stosowania.

Terapia doustna lekami przeciwpłytkowymi. Wzmacnianie działania doustnych leków przeciwpłytkowych oraz zwiększenie ryzyka powikłań krwotocznych. Należy częściej kontrolować poziom protrombiny oraz monitorować wartości INR (międzynarodowe znormalizowane stosunki). Zaleca się dostosowanie dawki doustnego leku przeciwpłytkowego podczas przyjmowania metronidazolu oraz przez 8 dni po jego odstawieniu.

Leki przeciwdrgawkowe będące induktorami enzymów (karbamazepina, fosfenytoina, fenobarbital, fenytoina, primidon). Obniżenie stężenia metronidazolu w osoczu krwi w wyniku stymulacji jego metabolizmu w wątrobie przez induktor.

Podczas i po leczeniu induktorem należy prowadzić monitorowanie kliniczne. Może być konieczna korekta dawki metronidazolu.

Ryfampicyna. Obniżenie stężenia metronidazolu w osoczu krwi w wyniku stymulacji jego metabolizmu w wątrobie przez ryfampicynę.

Podczas i po leczeniu ryfampicyną należy prowadzić monitorowanie kliniczne. Może być konieczna korekta dawki metronidazolu.

Lit. Podwyższenie stężenia litu we krwi, które może osiągnąć poziomy toksyczne, z objawami przedawkowania litu. Należy dokładnie monitorować stężenie litu we krwi i w razie potrzeby dostosować dawkę leku zawierającego lit.

Cyklosporyna. Istnieje ryzyko podwyższenia stężenia cyklosporyny w surowicy. Jeśli konieczne jest jednoczesne przyjmowanie tych leków, należy dokładnie kontrolować poziomy cyklosporyny i kreatyniny.

Kombinacje wymagające szczególnej uwagi.

Fluorouracyl (a także tegafur i kapacytacyna). Obniżenie klirensu fluorouracylu prowadzi do zwiększenia jego toksyczności.

Zaburzenia równowagi INR (międzynarodowe znormalizowane stosunki). U pacjentów poddawanych terapii antybakteryjnej odnotowano liczne przypadki nasilenia działania doustnych leków przeciwpłytkowych. Czynnikami ryzyka sprzyjającymi takim powikłaniom są obecność infekcji lub wyrażonego stanu zapalnego, wiek pacjenta oraz ogólny stan zdrowia. W takich okolicznościach trudno określić, w jakim stopniu zaburzenia równowagi INR wynikają z samej infekcji czy jej leczenia. Niemniej niektóre grupy antybiotyków odgrywają w tym większą rolę, w szczególności: fluorochinolony, makrolidy, cykliny, kotrimoksazol i niektóre cefalosporyny.

Wyniki badań laboratoryjnych. Metronidazol może powodować imobilizację treponem, co prowadzi do fałszywie dodatniego wyniku testu Nelsona.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

U pacjentów z ciężkimi, przewlekłymi lub postępującymi chorobami układu nerwowego obwodowego lub centralnego istnieje ryzyko nasilenia stanu neurologicznego.

Pacjentom z wywiadem zaburzeń hematologicznych lub stosującym lek w wysokich dawkach i/lub przez dłuższy okres należy regularnie wykonywać morfologię krwi, szczególnie oznaczenie liczby leukocytów.

W przypadku długotrwałego leczenia lekiem należy monitorować pacjentkę pod kątem wystąpienia objawów działań niepożądanych, takich jak neuropatia centralna lub obwodowa (parestezje, ataksja, zawroty głowy, drgawki).

Pacjentów należy poinformować, że metronidazol może zabarwiać mocz na ciemny kolor (z powodu obecności aktywnego metabolitu).

Stosowanie pessariów waginalnych w połączeniu z prezerwatywami lub przeciwdziałaniem diafragmatycznym zwiększa ryzyko pęknięcia lateksu.

Wrażliwość nadwrażliwość/zaburzenia ze strony skóry i jej pochodnych. Może dojść do reakcji alergicznych, w tym szoku anafilaktycznego, które mogą stanowić zagrożenie dla życia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takim przypadku należy przerwać leczenie metronidazolem i rozpocząć odpowiednią terapię.

Jeśli u pacjenta na początku leczenia pojawi się rumień ogólny i pęcherzykowe wysypki towarzyszące podwyższeniu temperatury ciała, należy podejrzewać ostry ogólny egzantematyczny pustulozę (patrz sekcja „Działania niepożądane”); w przypadku rozwoju takiej reakcji leczenie lekiem należy przerwać, a późniejsze stosowanie metronidazolu zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z innymi lekami jest przeciwwskazane.

Z przyjmowaniem metronidazolu wiąże się ostre reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, ostry ogólny egzantematyczny pustulozę. Pacjentom należy poinformować o objawach takich reakcji, a także należy przeprowadzać staranne monitorowanie skóry.

W przypadku pojawienia się u pacjenta objawów zespołu Stevensa-Johnsona, zespołu Lyella (np. stopniowe pojawianie się wysypek, pęcherzy na skórze lub zmian na błonach śluzowych) lub ogólnego rumienia z pęcherzykowymi wysypkami towarzyszącymi podwyższeniu temperatury ciała, leczenie lekiem należy przerwać, a późniejsze stosowanie metronidazolu zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z innymi lekami jest przeciwwskazane.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego centralnego. W przypadku pojawienia się objawów charakterystycznych dla encefalopatii lub zespołu móżdżkowego należy natychmiast przeanalizować leczenie pacjenta i przerwać leczenie metronidazolem.

O przypadkach rozwoju encefalopatii donoszono w ramach nadzoru po rejestracji leku. Ponadto obserwowano przypadki zmian w badaniu MRI związanych z encefalopatią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Obszary zmian lokalizują się najczęściej w móżdżku (szczególnie w jądrze ząbkowanym) oraz w ciele modzełkowatym. W większości przypadków encefalopatia i zmiany w badaniu MRI ustępują po przerwaniu leczenia lekiem. Bardzo rzadko odnotowano zgłoszenia śmiertelnych przypadków.

Należy monitorować stan pacjentów pod kątem możliwych objawów encefalopatii lub nasilenia objawów w przypadku istniejących zaburzeń ze strony układu nerwowego centralnego.

W przypadku rozwoju aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych podczas leczenia lekiem ponowne przepisywanie metronidazolu nie jest zalecane, a u pacjentów z ciężką chorobą zakaźną należy ponownie ocenić stosunek korzyści do ryzyka.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego obwodowego. Należy monitorować stan pacjentów pod kątem możliwych objawów neuropatii obwodowej, szczególnie przy długotrwałym leczeniu lekiem lub w przypadku istniejącej ciężkiej, przewlekłej lub postępującej neuropatii obwodowej.

Zaburzenia psychiczne. Po zastosowaniu pierwszej dawki leku u pacjentów mogą wystąpić reakcje psychiczne, w tym zachowania samozniszczące, szczególnie przy istniejącym wywiadzie zaburzeń psychicznych (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takim przypadku należy przerwać leczenie metronidazolem, poinformować lekarza i natychmiast podjąć odpowiednie działania terapeutyczne.

Skutki hematologiczne. U pacjentów z wywiadem zaburzeń układu krwiotwórczego oraz u pacjentów stosujących lek w wysokich dawkach i/lub przez dłuższy okres należy regularnie wykonywać morfologię krwi, szczególnie kontrolować liczbę leukocytów.

Kontynuacja leczenia lekiem u pacjentów z leukopenią zależy od stopnia ciężkości choroby zakaźnej.

Interakcje z innymi lekami. Jednoczesne stosowanie metronidazolu i napojów alkoholowych lub leków zawierających alkohol jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesne stosowanie metronidazolu i busulfanu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesne stosowanie metronidazolu i disulfiramu jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Inne rodzaje interakcji. Maksymalna długość leczenia metronidazolem nie powinna przekraczać 10 dni, a liczba cykli leczenia – 2–3 w ciągu roku.

Stosowanie pessariów zwiększa ryzyko pęknięcia lateksu przy użyciu prezerwatyw lub przeciwdziałania diafragmatycznego.

U pacjentów z zespołem Cockayne’a obserwowano przypadki szybkiego rozwoju ostrej niewydolności wątroby, w tym zakończonej śmiercią, po przyjmowaniu leków zawierających metronidazol wskazanych do stosowania ogólnego. Pacjentom tej grupy nie należy stosować metronidazolu, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyść przewyższa ryzyko, i tylko wtedy, gdy nie ma żadnej alternatywnej terapii.

Badania czynności wątroby należy wykonywać bezpośrednio przed rozpoczęciem stosowania leku, w trakcie jego stosowania oraz po zakończeniu leczenia aż do momentu powrotu wskaźników czynności wątroby do normy lub stanu wyjściowego. Jeśli podczas stosowania leku badania czynności wątroby wykażą wyraźnie podwyższone wartości, należy przerwać stosowanie leku.

Pacjentom z zespołem Cockayne’a należy zalecić, by w przypadku pojawienia się jakichkolwiek objawów możliwego zaburzenia czynności wątroby natychmiast powiadomić o tym swojego lekarza i przerwać przyjmowanie metronidazolu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach nie wykazały efektu teratogennego. Ponieważ efekt teratogenny nie występuje u zwierząt, nie przewiduje się wystąpienia wad rozwojowych u człowieka. Zgodnie z danymi, substancje powodujące wady rozwojowe u człowieka wykazują efekt teratogenny u zwierząt w odpowiednio przeprowadzonych badaniach na dwóch gatunkach. Dane kliniczne nie wykazały żadnych specyficznych efektów teratogennych lub fetotoksycznych związanych z podawaniem metronidazolu w czasie ciąży. Jednakże brak takiego ryzyka może być potwierdzony jedynie badaniami epidemiologicznymi. Z tego powodu lek należy stosować tylko na pisemne zlecenie lekarza.

Karmienie piersią. Metronidazol wydzielany jest z mlekiem matki. Z tego powodu należy unikać stosowania tego leku w czasie karmienia piersią.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów silnikowych lub innych maszyn.

Pacjentów należy uprzedzić o ryzyku wystąpienia zawrotów głowy, dezorientacji, halucynacji, drgawek i zaburzeń wzroku. W przypadku wystąpienia takich objawów pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów silnikowych ani pracować z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Zakazane jest stosowanie leku tylko dla dorosłych pacjentów.

Metronidazol-Pharmex, supozytoria doodbytowe, zazwyczaj stosuje się w połączeniu z tabletkami metronidazolu.

Zakażenie pochwy przez drobnoustkę*. Stosować po 1 supozytoryum doodbytowe 1 raz na dobę przez 10 dni. Supozytoria należy wprowadzać głęboko do pochwy. Leczenie należy prowadzić równocześnie z doustnym przyjmowaniem tabletek metronidazolu.

Nieswoiste zapalenia pochwy. 1 supozytoryum wprowadzać głęboko do pochwy 1 raz na dobę przez 7 dni. W razie potrzeby można przepisać tabletki metronidazolu do doustnego przyjmowania. Konieczne jest jednoczesne leczenie partnera seksualnego pacjentki, nawet w przypadku braku u niego objawów infekcji.

Maksymalna długość leczenia lekiem Metronidazol-Pharmex nie powinna przekraczać 10 dni, a liczba cykli leczenia – 2–3 w ciągu roku.

Dzieci.

Zakazane jest stosowanie leku u dzieci.

Przedawkowanie .

Zarejestrowano przypadki jednorazowego przyjęcia dawki do 12 g podczas prób samobójczych i przypadkowego przedawkowania. Może występować ataksja, wymioty, lekkie zaburzenia orientacji. Ponieważ nieznany jest specyficzny antydotum na metronidazol, zaleca się leczenie objawowe.

Działania niepożądane.

Ze strony układu pokarmowego:

− niewielkie zaburzenia przewodu pokarmowego (ból w nadbrzuszu, nudności, wymioty, biegunka);

− glositis z suchością w ustach, stomatyt, zaburzenia smaku, anoreksja;

− przypadki zapalenia trzustki o odwracalnym charakterze;

− zmiana koloru lub zmiana wyglądu języka (grzybica).

Ze strony skóry i jej pochodnych:

− zaczerwienienie z hiperemią, swędzenie, wysypka, które mogą towarzyszyć potliwość;

− pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”);

− bardzo rzadkie przypadki ostrzego uogólnionego egzantematycznego pęcherzyca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżania i środki ostrożności podczas stosowania”);

− toksyczne martwicze zapalenie nabłonka;

− ustalona toksykoderma;

− zespół Lyella;

− zespół Stevensa-Johnsona.

Ze strony układu nerwowego:

− obwodowa neuropatia czuciowa;

− ból głowy, zawroty głowy, dezorientacja, drgawki;

− oponowrzód zapalny niebakteryjny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”);

− encefalopatia, która może towarzyszyć zmiany w badaniu MRI, zazwyczaj odwracalnego charakteru. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki śmiertelne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”);

− podostre zapalenie móżdżku (ataksja, dysartria, zaburzenia chodu, kinezja, drżenie) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony psychicznej:

− halucynacje;

− reakcje psychotyczne z paranoją i/lub deliryum, które w pojedynczych przypadkach mogą towarzyszyć myśli samobójcze lub próby samobójcze (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”);

− nastrój depresyjny.

Ze strony narządu wzroku:

− tymczasowe zaburzenia wzroku, takie jak podwójne widzenie, krótkowzroczność, zaburzenia ostrości widzenia, zmniejszenie ostrości wzroku, zmiany w postrzeganiu kolorów;

− neuropatia/ zapalenie nerwu wzrokowego.

Ze strony krwi:

− agranulocytoza, neutropenia, trombocytopenia.

Zaburzenia hepatobilinarne:

− podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (AST, ALT, fosfataza alkaliczna), bardzo rzadko zgłaszano przypadki ostrego cholestazowego lub mieszanego zapalenia wątroby oraz uszkodzenia hepatocytarnego, czasem z pojawieniem się żółtaczki. Zgłaszano pojedyncze przypadki niewydolności wątroby, przy której może wystąpić potrzeba przeszczepienia wątroby.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i równowagi:

− zaburzenia słuchu/utrata słuchu (w tym neurosenzoryczna); − szumy w uszach.

Inne:

− czerwono-brązowe zabarwienie moczu, spowodowane rozpuszczalnymi w wodzie pigmentami powstającymi w trakcie metabolizmu tego leku.

Zgłoszenia o ciężkiej, nieodwracalnej hepatotoksyczności/ostrym niewydolnością wątroby, w tym przypadkach zakończonych śmiercią z bardzo szybkim przebiegiem po rozpoczęciu stosowania doustnego metronidazolu, pojawiały się u pacjentów z zespołem Cockayne’a (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszystkich podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowy system farmakologii.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 5 tabletek w blisterze, 2 blisterki w puszce.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „FARMEKS GRUP”.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby działalności.

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Boryspol, ulica Szewczenki 100.

O wszystkich przypadkach działań niepożądanych należy informować producenta:

Sp. z o.o. „FARMEKS GRUP”, Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Boryspol, ulica Szewczenki, dom 100, tel. +38(044)391-19-19, faks: +38(044)391-19-18, lub za pomocą formularza na stronie: http://www.pharmex.com.ua/kontakty/forma-137-o/