Metronidazol-Novofarm

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ a stosowania leku METRONIDAZOL-NOVOFARM (METRONIDAZOLE-NOVOFARM)

SkÅ ad:

substancja czynna: metronidazol;

1 ml roztworu zawiera metronidazolu 5 mg;

substancje pomocnicze: sodu chlorku; sodu diwodorofosforanu dwuwodny; kwas cytrynowy, monohydrat; woda do wstrzykiwań.

PostaÄ lekowa. Roztwór do wlewu.

Główne fizykochemiczne właściwości: przejrzysty zielonkawo-żółty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Åšrodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Pochodne imidazolu. Kod ATC J01X D01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Metronidazol − to stabilny związek zdolny do przenikania do mikroorganizmów. W warunkach beztlenowych metronidazol tworzy za pośrednictwem bakteryjnej pirogronian-ferrodoksyna-oksydoreduktazy rodniki nitrozowe w wyniku utleniania ferrodoksyny i flawodoksyny. Rodniki nitrozowe tworzą produkty addycji z podstawowymi parami DNA, co prowadzi do przerwania nici DNA i śmierci komórek.

Minimalne stężenie hamujące (MIC) ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania wrażliwości na antybiotyki, punkty odcięcia oddzielające organizmy wrażliwe (S) od opornych (R), są następujące:

beztlenowce Gram-ujemne (S: < 4 mg/ml, R > 4 mg/ml);

beztlenowce Gram-dodatnie (S: < 4 mg/ml, R > 4 mg/ml).

Lista mikroorganizmów wrażliwych i opornych

(Zgodnie z danymi Centralnego Biura ds. Analizy Odporności na Antybiotyki o działaniu ogólnym, Niemcy, grudzień 2009 r.)

Beztlenowce: Bacteroides fragilis, Clostridium difficile0, Clostridium perfringens0 Δ, Fusobacterium spp.0, Peptoniphilus spp.0, Peptostreptococcus spp.0, Porphyromonas spp.0, Prevotella spp., Veillonella spp.0.

Inne mikroorganizmy: Entamoeba histolytica0, Gardnerella vaginalis0, Giardia lamblia0, Trichomonas vaginalis0.

Odmiany, których nabyta wrażliwość może stanowić problem:

Gram-ujemne tlenowce: Helicobacter pylori.

Naturalnie oporne mikroorganizmy: wszystkie obligatoryjne tlenowce:

Mikroorganizmy Gram-dodatnie: Enterococcus spp., Staphylococcus spp., Streptococcus spp.

Mikroorganizmy Gram-ujemne: Enterobacteriaceae, Haemophilus spp.

0 W chwili publikacji tych tabel nie istniały dostępne dane. W literaturze pierwotnej podano prawdopodobne standardowe referencyjne cytowania i zalecenia terapeutyczne dotyczące wrażliwości odpowiednich szczepów.

Δ Można stosować wyłącznie u pacjentów z alergią na penicylinę.

Mechanizmy oporności na metronidazol

Mechanizmy oporności na metronidazol są do tej pory zbadane jedynie częściowo. Oporność Helicobacter pylori na metronidazol jest spowodowana mutacjami genów kodujących NADPH-nitroreduktazę. Mutacje te prowadzą do wymiany aminokwasów, co powoduje nieaktywność enzymów. W ten sposób etap aktywacji metronidazolu do aktywnego rodnika nitrozowego nie zachodzi.

Szczepy Bacteroides oporne na metronidazol posiadają geny kodujące nitroimidazoloreduktazy, które przekształcają nitroimidazole w aminomidazole, w wyniku czego hamowane jest tworzenie się antybakteryjnie skutecznych rodników nitrozowych. Istnieje pełna oporność krzyżowa między metronidazolem a innymi pochodnymi nitroimidazolowymi (tinidazolem, ornidazolem, nymorazolem).

Rozprzestrzenienie nabytej wrażliwości poszczególnych szczepów może się zmieniać w zależności od regionu i czasu. Dlatego konieczne jest korzystanie z lokalnych danych, szczególnie w celu skutecznego leczenia ciężkich infekcji. W przypadku wątpliwości co do skuteczności metronidazolu związanymi z lokalnym obrazem oporności, należy skorzystać z porady eksperta. Należy ustalić rozpoznanie mikrobiologiczne, w tym identyfikację szczepów mikroorganizmów i ich wrażliwość na metronidazol, szczególnie w przypadku ciężkiej infekcji lub nieskutecznego leczenia.

Farmakokinetyka.

Ponieważ metronidazol należy podawać dożylnie, jego biodostępność wynosi 100%.

Rozkład

Metronidazol po podaniu jest szeroko metabolizowany w tkankach organizmu. Metronidazol wykryto w większości tkanek i płynów organizmu, w tym w żółci, kościach, ropniu mózgu, płynie mózgowo-rdzeniowym, wątrobie, ślinie, nasieniu i wydzielinie pochwy, gdzie osiąga stężenia zbliżone do stężenia w osoczu krwi. Przenika również przez łożysko i występuje w mleku matki w stężeniach równoważnych stężeniom w surowicy krwi. Wiązanie z białkami wynosi poniżej 20%, pozorny objętościowy rozkład wynosi 36 litrów.

Biota transformacja

Metronidazol metabolizowany jest w wątrobie poprzez utlenianie łańcuchów bocznych i tworzenie glukuronidu. Jego metabolity obejmują produkt utlenienia kwasowego, pochodną hydroksylową i glukuronid. Głównym metabolitem w surowicy krwi jest metabolit hydroksylowany, a głównym metabolitem w moczu – kwasowy.

Wydalanie

Około 80% substancji wydalane jest z moczem, z czego mniej niż 10% w formie niezmienionej. Niewielka ilość wydala się przez wątrobę. Okres półwydalenia wynosi 8 (6–10) godzin. Charakterystyka w specjalnych grupach pacjentów

Niewydolność nerek opóźnia wydalanie jedynie w niewielkim stopniu.

W przypadku ciężkich chorób wątroby należy spodziewać się opóźnienia klirensu osocza i wydłużenia okresu półwydalenia z surowicy krwi (do 30 godzin).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie i profilaktyka infekcji wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na metronidazol (głównie beztlenowcami).

Leczenie jest skuteczne w przypadkach:

• infekcji układu nerwowego środkowego (w tym zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, ropnia mózgu);
• infekcji płuc i opłucnej (w tym zapalenia płuc z martwicą, zapalenia płuc aspiracyjnego, ropnia płuc);
• zapalenia wsierdzia;
• infekcji przewodu pokarmowego i jamy brzusznej, w tym zapalenia otrzewnej, ropnia wątroby, infekcji po zabiegach chirurgicznych na okrężnicy lub odbytnicy, ropnych zmian jamy brzusznej lub miednicy;
• infekcji ginekologicznych (w tym zapalenia endometrium po histerektomii lub cięciu cesarskim, gorączki porodowej, septycznego aborcu);
• infekcji ucha, nosa i gardła oraz jamy ustnej (w tym anginy Simanowskiego-Plauta-Vincent);
• infekcji kości i stawów (w tym osteomielitu);
• gangreny gazowej;
• sepsy z towarzyszącym zatorowym zapaleniem żył.

W przypadku infekcji mieszanych, tlenowych i beztlenowych, należy stosować dodatkowo odpowiednie antybiotyki skuteczne wobec bakterii tlenowych.

Profilaktyczne stosowanie jest zawsze wskazane przed zabiegami z wysokim ryzykiem infekcji beztlenowcowych (przed zabiegami ginekologicznymi i wewnątrzbrzusznymi).

Podczas stosowania metronidazolu należy uwzględniać krajowe i międzynarodowe rekomendacje dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na metronidazol, inne pochodne nitroimidazoli lub którykolwiek ze składników pomocniczych preparatu, organiczne uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego, choroby układu krwiotwórczego, niewydolność wątroby (jeśli konieczne jest podawanie wysokich dawek preparatu).

Nie zaleca się stosowania preparatu w połączeniu z disulfiramem lub alkoholem.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Pacjentom należy zalecać unikanie spożycia alkoholu podczas leczenia metronidazolem oraz co najmniej przez 48 godzin po zakończeniu leczenia z powodu ryzyka wystąpienia reakcji typu disulfiramowej (efekt antabusowy). Opisywano przypadki psychicznych reakcji u pacjentów stosujących jednocześnie metronidazol i disulfiram.

Antybiotyki i sulfonamidy. Działanie przeciwbakteryjne leku Metronidazol-Novofarm nasila się w połączeniu z antybiotykami i sulfonamidami.

Leczenie doustnymi lekami przeciwpłytkowymi. Wzmacnianie działania doustnych leków przeciwpłytkowych i zwiększenie ryzyka powikłań krwotocznych z powodu spowolnienia ich metabolizmu w wątrobie. Należy częściej monitorować poziom INR (Międzynarodowego Znormalizowanego Stosunku). Zaleca się dostosowanie dawki doustnego leku przeciwpłytkowego podczas stosowania metronidazolu oraz przez 8 dni po jego odstawieniu.

Osobliwe problemy dotyczące INR (Międzynarodowego Znormalizowanego Stosunku).

Wiele przypadków nasilenia działania doustnych leków przeciwpłytkowych obserwowano u pacjentów leczonych antybiotykami. Czynnikami ryzyka mogą być infekcyjne, zapalne choroby oraz ogólny stan zdrowia. Trudno jest określić rolę patologii infekcyjnej i jej leczenia w częstości występowania zaburzeń INR. Jednak niektóre rodzaje środków przeciwbakteryjnych wymagają szczególnej uwagi. Dotyczy to fluorochinolonów, makrolidów, cyklin, klotrymazolu oraz niektórych cefalosporyn.

Należy prowadzić monitorowanie poziomu protrombiny. Nie występuje żadna interakcja z heparyną.

U pacjentów leczonych jednocześnie litem i metronidazolem obserwowano zatrzymanie litu, towarzyszące oznakom możliwego uszkodzenia nerek. Przed podaniem metronidazolu należy ograniczyć lub odstawić leczenie litem. U pacjentów leczonych litem należy prowadzić monitorowanie stężenia litu w osoczu, kreatyniny oraz elektrolitów w czasie leczenia metronidazolem.

Fenytoina i fenobarbital: pod wpływem fenobarbitalu lub fenytoiny metabolizm metronidazolu zachodzi znacznie szybciej niż normalnie, wskutek czego okres półtrwania skraca się do około 3 godzin.

Metronidazol obniża klirens 5-fluorouracylu i może w rezultacie prowadzić do zwiększenia toksyczności 5-fluorouracylu.

Pacjenci otrzymujący cyklosporynę są narażeni na ryzyko podwyższenia stężenia cyklosporyny w osoczu. Jeśli konieczne jest połączone stosowanie, należy prowadzić staranne monitorowanie stężenia cyklosporyny i kreatyniny w surowicy.

Metronidazol może podnosić stężenie buseksu w osoczu, co może prowadzić do ciężkiej toksyczności buseksu.

Amiodaron

Podczas jednoczesnego stosowania metronidazolu i amiodaronu opisywano wydłużenie odcinka QT oraz torsade de pointes. Podczas stosowania amiodaronu w połączeniu z metronidazolem może być wskazane monitorowanie odcinka QT w EKG. Pacjentom leczonym ambulatoryjnie należy zalecić zgłoszenie się do lekarza w przypadku wystąpienia objawów, które mogą wskazywać na torsade de pointes, takich jak zawroty głowy, przyspieszone bicie serca lub utrata przytomności.

Karbamazepina

Metronidazol może hamować metabolizm karbamazepiny i w rezultacie zwiększać jej stężenia w osoczu.

Cymetydyna

Jednoczesne stosowanie cymetydyny w niektórych przypadkach może zmniejszać wydalanie metronidazolu i tym samym prowadzić do wzrostu jego stężenia w surowicy.

Środki antykoncepcyjne

Niektóre antybiotyki w pojedynczych przypadkach mogą obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, wpływając na bakteryjną hydrolizę koniugatów steroidowych w przewodzie pokarmowym i w ten sposób zmniejszając ponowne wchłanianie niekoniugowanych steroidów, co prowadzi do obniżenia stężenia aktywnych steroidów w osoczu. Ta niezwykła interakcja może występować u kobiet z wysokim poziomem wydzielania koniugatów steroidowych z żółcią. Znane są przypadki nieskuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych związane z zastosowaniem różnych antybiotyków, w tym ampiciliny, amoksycyliny, tetracyklin, a także metronidazolu.

Mikofenolan miofenu

Substancje wpływające na florę przewodu pokarmowego (np. antybiotyki) mogą obniżać biodostępność doustną leków kwasu mikofenolowego. W czasie terapii lekami przeciwinfekcyjnymi zaleca się staranne monitorowanie kliniczne i laboratoryjne w celu wykrycia zmniejszenia efektu immunosupresyjnego kwasu mikofenolowego.

Takrolimus

Jednoczesne stosowanie metronidazolu może prowadzić do wzrostu stężenia takrolimusu we krwi. Prawdopodobny mechanizm to hamowanie wątrobowego metabolizmu takrolimusu za pośrednictwem CYP 3A4. Należy często sprawdzać stężenia takrolimusu we krwi i funkcję nerek oraz odpowiednio dostosować dawkowanie, szczególnie po rozpoczęciu odstawiania terapii metronidazolem u pacjentów stabilizowanych na schemacie podawania takrolimusu.

Wpływ na badania parazytologiczne

Należy pamiętać, że metronidazol może powodować unieruchomienie treponemat, co może prowadzić do fałszywie dodatniego wyniku testu Nelsona.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Lek należy stosować z ostrożnością u chorych na epilepsję oraz u chorych z chorobami układu nerwowego ze obniżonym progiem padaczkowym.

Metronidazol należy stosować u pacjentów z ciężkimi uszkodzeniami wątroby i zaburzeniami hematopoezy (w tym z granulocytopenią) wyłącznie w przypadku, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Podczas stosowania leku nie należy spożywać alkoholu, ponieważ może dojść do wystąpienia reakcji typu disulfiramowej: ból brzucha o charakterze skurczowym, nudności, wymioty, ból głowy, zawroty głowy.

Metronidazol nie wykazuje bezpośredniego działania na bakterie beztlenowe ani fakultatywnie beztlenowe.

W przypadku wywiadu chorób hematologicznych lub przy stosowaniu wysokich dawek metronidazolu i/lub długotrwałym leczeniu zaleca się regularne monitorowanie liczby leukocytów.

Zaleca się przeprowadzanie monitorowania klinicznego lub laboratoryjnego (szczególnie liczby leukocytów), a jeśli podawanie metronidazolu trwa dłużej niż 10 dni, monitorowanie staje się obowiązkowe. Należy zwrócić szczególną uwagę na występowanie niepożądanych działań takich jak neuropatia obwodowa lub ośrodkowa (objawy: parestezje, ataksja, zawroty głowy, napady padaczkowe).

Czas trwania leczenia metronidazolem lub lekami zawierającymi inne nitroimidazole nie powinien przekraczać 10 dni. Tylko w wyjątkowych, wybranych przypadkach, w razie konieczności, okres leczenia można przedłużyć pod odpowiednim nadzorem klinicznym i laboratoryjnym. Powtórną terapię należy ograniczyć do nielicznych, wybranych przypadków. Należy ściśle przestrzegać tych ograniczeń, ponieważ nie można wykluczyć potencjalnej aktywności mutagennej metronidazolu, a także zwiększonego ryzyka wystąpienia niektórych nowotworów, co zaobserwowano w badaniach na zwierzętach.

W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości (w tym wstrząsu anafilaktycznego) leczenie metronidazolem należy natychmiast przerwać i rozpocząć ogólną terapię ratunkową.

Ciężka, trwająca biegunka, pojawiająca się podczas leczenia lub w ciągu kilku następnych tygodni, może być objawem kolitu pseudomembranaceus (często wywołanego przez Clostridium difficile) – patrz sekcja „Działania niepożądane”. To choroba jelit wywołana przez antybiotyki może zagrozić życiu i wymaga natychmiastowego odpowiedniego leczenia. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Metronidazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z aktywnymi lub przewlekłymi ciężkimi chorobami obwodowego lub ośrodkowego układu nerwowego ze względu na ryzyko nasilenia objawów neurologicznych.

Istnieje możliwość, że po wyeliminowaniu Trichomonas vaginalis może nadal występować infekcja gonokokowa.

Okres półtrwania eliminacji metronidazolu pozostaje niezmieniony w przypadku niewydolności nerek, dlatego nie ma potrzeby zmniejszania dawki metronidazolu. Jednakże u takich pacjentów dochodzi do gromadzenia się metabolitów metronidazolu. Obecnie nieznaczenie kliniczne tego zjawiska.

U pacjentów poddawanych hemodializie metronidazol i jego metabolity są skutecznie usuwane w ciągu ośmiogodzinnego okresu dializy. Dlatego metronidazol należy ponownie podać natychmiast po zakończeniu hemodializy.

U pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych dializie przerywanej (IPD) lub ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CAPD) nie jest wymagana korekta dawki metronidazolu.

Metronidazol jest głównie metabolizowany drogą utleniania w wątrobie. U pacjentów z niewydolnością wątroby może dochodzić do istotnego zmniejszenia klirensu metronidazolu. U pacjentów z encefalopatią wątrobowa może wzrastać stężenie metronidazolu we krwi.

Dlatego metronidazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z encefalopatią wątrobowa.

Dawkę dobową należy zmniejszyć do jednej trzeciej i podawać raz na dobę.

Hepatotoksyczność u pacjentów z zespołem Cockayne’a

U pacjentów z zespołem Cockayne’a obserwowano przypadki szybkiego rozwoju ciężkiej hepatotoksyczności / ostrej niewydolności wątroby, w tym zakończonej śmiercią, po podaniu leków zawierających metronidazol przeznaczonych do stosowania systemowego. Takim pacjentom nie należy stosować metronidazolu, chyba że korzyść przewyższa ryzyko i nie ma dostępnej alternatywy terapeutycznej. Kontrolę czynności wątroby należy przeprowadzać bezpośrednio przed rozpoczęciem leczenia, w trakcie stosowania leku oraz po jego zakończeniu, aż do powrotu wskaźników czynności wątroby do normy lub wartości wyjściowych. Jeśli podczas stosowania metronidazolu badania czynności wątroby wykażą istotnie podwyższone wartości, należy przerwać leczenie.

Pacjentom z zespołem Cockayne’a należy zalecić, aby w przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów możliwego zaburzenia czynności wątroby natychmiast powiadomić lekarza i przerwać przyjmowanie metronidazolu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Metronidazol charakteryzuje się wysokim pochłanianiem przy długości fali, przy której oznacza się nikotynamidoadeninodinukleotyd (NADH). Dlatego przy oznaczaniu NADH metodą przepływową opartą na pomiarze punktu końcowego redukcji zredukowanego NADH, metronidazol może maskować podwyższone stężenia enzymów wątrobowych. Mogą występować niezwykle niskie stężenia enzymów wątrobowych, w tym wartości zerowe.

Metronidazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów w wieku podeszłym.

Pacjentom z porfirią nie zaleca się stosowania metronidazolu.

Należy przerwać leczenie metronidazolem w przypadku wystąpienia ataksji, zawrotów głowy lub dezorientacji.

Metronidazol wpływa na wyniki enzymatyczno-spektrofotometrycznego oznaczania aspamataminotransferazy, alaninaminotransferazy, dehydrogenazy mleczanowej, trójglicerydów i glukokinazy, obniżając ich wartości (może do wartości zerowych).

Pacjentów należy poinformować, że metronidazol może powodować ciemnienie moczu.

Preparat można rozcieńczać w 0,9 % roztworze chlorku sodu lub w 5 % roztworze glukozy.

Ze względu na ryzyko mutagenności u ludzi należy dokładnie rozważyć celowość stosowania metronidazolu przez dłuższy niż zwykle okres.

Ten lek zawiera 14 mmol (lub 322 mg) sodu na 100 ml roztworu, co należy uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania metronidazolu w czasie ciąży nie zostało wystarczająco przebadane. W szczególności doniesienia dotyczące jego stosowania są sprzeczne. Niektóre badania wykazały zwiększoną częstość wad rozwojowych. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono efektów teratogennych metronidazolu.

W I trymestrze ciąży metronidazol należy stosować wyłącznie w celu leczenia ciężkich infekcji zagrażających życiu, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy. W II i III trymestrze metronidazol można stosować również w leczeniu innych infekcji, jeśli oczekiwana korzyść wyraźnie przewyższa możliwe ryzyko.

Karmienie piersią

Ze względu na to, że metronidazol wydzielany jest z mlekiem matki, należy przerwać karmienie piersią w czasie leczenia. Karmienie można wznowić nie wcześniej niż po upływie 2–3 dni od zakończenia terapii, ponieważ metronidazol charakteryzuje się przedłużonym okresem półtrwania.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Pacjentów należy ostrzec przed możliwym wystąpieniem senności, zawrotów głowy, dezorientacji, halucynacji, drgawek lub tymczasowych zaburzeń wzroku, które mogą pogorszyć zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki

Dawkę należy dostosować do indywidualnej odpowiedzi pacjenta na leczenie, jego wieku i masy ciała, a także rodzaju i ciężkości choroby.

Należy przestrzegać następujących wskazówek dotyczących dawkowania:

Dorośli i dzieci od 12. roku życia

Zwykła dawka to 500 mg co 8 godzin. W przypadku wskazań medycznych na początku leczenia można podać dawkę ładującą 15 mg/kg masy ciała.

Dzieci od 2. do 12. roku życia

Co 8 godzin 7–10 mg metronidazolu/kg masy ciała, co odpowiada dobowej dawce 20–30 mg metronidazolu/kg masy ciała.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Nie ma potrzeby zmniejszania dawki (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Ponieważ przy ciężkiej niewydolności wątroby okres półtrwania eliminacji metronidazolu z osocza jest wydłużony, a klirens osoczowy opóźniony, pacjenci ci powinni otrzymywać niższe dawki (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od jego skuteczności. W większości przypadków wystarczy 7-dniowy kurs. W przypadku wskazań klinicznych leczenie może być przedłużone (patrz również sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Profilaktyka zakażeń przed- i pooperacyjna

Dorośli i dzieci od 11. roku życia

500 mg, podanie należy zakończyć około 1 godzinę przed operacją. Dawkę należy powtórzyć po 8 i 16 godzinach.

Dzieci od 2. do 11. roku życia

15 mg/kg masy ciała, podanie należy zakończyć około 1 godzinę przed operacją, następnie 7,5 mg/kg masy ciała po 8 i 16 godzinach.

Sposób podania

Stosować jako wlewy dożylny.

Zawartość 1 butelki należy podawać dożylnie powoli, tj. maksymalnie 100 ml przez co najmniej 20 minut, a zazwyczaj przez 1 godzinę.

Metronidazol-Novofarm można również rozcieńczać przed podaniem, dodając inne leki lub roztwory do rozcieńczania, takie jak 0,9 % roztwór natrium chloridum do wlewu lub 5 % roztwór glukozy do wlewu.

Antybiotyki stosowane jednocześnie należy podawać oddzielnie.

Dzieci

Metronidazol można stosować dzieciom od 2. roku życia w przypadku wskazań.

Przedawkowanie

Zgłaszano przypadki jednorazowego przyjęcia doustnych dawek metronidazolu do 12 g w przypadku prób samobójczych i przypadkowych przedawkowań. Objawy ograniczały się do wymiotów, ataksji i lekkiego dezorientowania. Nie istnieje specyficzny antydotum w przypadku przedawkowania metronidazolu. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy podać leczenie objawowe i wspierające.

Niepożądane działania.

Niepożądane efekty głównie związane są z długotrwałym stosowaniem wysokich dawek.

Przy planowaniu długotrwałego leczenia należy ocenić korzyść w porównaniu z ryzykiem rozwoju neuropatii obwodowej.

Do opisu częstości występowania niepożądanych działań zastosowano następujące kryteria: bardzo często: ≥ 1/10; często: ≥ 1/100 – < 1/10; rzadko: ≥ 1/1000 – < 1/100; nieczęsto: ≥ 1/10000 – < 1/1000; bardzo rzadko: < 1/10000; nieznane: nie można określić częstości na podstawie dostępnych danych.

Zakażenia i inwazje

Niezczęsto: suprainfekcje narządów płciowych wywołane przez Candida.

Bardzo rzadko: kolit pseudomembranozny, który może wystąpić podczas lub po terapii i objawia się ciężką, utrzymującą się biegunką.

Zaburzenia układu krwi i układu limfatycznego

Bardzo rzadko: agranulocytoza, neutropenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Nieznane: agranulocytoza, anemia aplastyczna.

Podczas długotrwałego stosowania konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi.

Zaburzenia układu immunologicznego

Niezczęsto: reakcje nadwrażliwości od łagodnego do umiarkowanego stopnia, w tym reakcje skórne (patrz „Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej”), obrzęk naczynioruchowy i gorączka lekowa.

Bardzo rzadko: ciężkie ogólnoustrojowe reakcje nadwrażliwości: od anafilaksji aż po wstrząs anafilaktyczny; ciężkie reakcje skórne.

Nieznane: obrzęk Quinckego, pokrzywka, gorączka.

Zaburzenia przemiany materii i przemiany metabolicznej

Nieznane: anoreksja.

Zaburzenia psychiczne

Niezczęsto: drażliwość.

Bardzo rzadko: zaburzenia psychiczne, w tym dezorientacja i halucynacje.

Nieznane: stan depresyjny.

Zaburzenia neurologiczne

Bardzo rzadko: encefalopatia (np. dezorientacja, gorączka, ból głowy, halucynacje, porażenie, nadwrażliwość na światło, zaburzenia widzenia i ruchu, kręwkość); podostre zespoły móżdżkowe (np. ataksja, niezgrabność wymowy, zaburzenia chodu, niestabilność gałek ocznych, drżenie) – mogą ustąpić po odstawieniu leku; senność, zawroty głowy, drgawki, bóle głowy.

Nieznane: obwodowa neuropatia czuciowa, przejściowe napady padaczkowe podczas intensywnej i/lub długotrwałej terapii metronidazolem. W większości przypadków neuropatia ustępuje po zakończeniu leczenia lub po zmniejszeniu dawki; aseptyczny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku

Bardzo rzadko: zaburzenia widzenia, takie jak podwójne widzenie (diplopia) i krótkowzroczność (miopia), które w większości przypadków są przejściowe.

Nieznane: neuropatia optyczna/zapalenie nerwu wzrokowego.

Zaburzenia ze strony serca

Bardzo rzadko: zmiany w EKG, podobne do wyrównania załamka T.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego

Niezczęsto: wymioty, nudności, biegunka, glosyty i stomatyt, odbijanie gorzkim smakiem.

Nieznane: zaburzenia smaku, mukity jamy ustnej, nalot na języku, nudności, wymioty, zaburzenia przewodu pokarmowego, takie jak bóle w nadbrzuszu i biegunka.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego

Bardzo rzadko: podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AST, ALT, fosfataza alkaliczna), cholestazowy lub mieszany zapalenie wątroby, uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka oraz zapalenie trzustki – wszystkie te zaburzenia są odwracalne po odstawieniu leku; zgłaszano przypadki niewydolności wątroby wymagające przeszczepienia wątroby u pacjentów leczonych metronidazolem w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej

Niezczęsto: alergiczne reakcje skórne.

Bardzo rzadko: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, wysypki skórne, wysypki pęcherzykowe, swędzenie, zaczerwienienie.

Nieznane: różnobarwna rumień.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Bardzo rzadko: bóle mięśni, bóle stawów.

Zaburzenia ze strony układu moczowego

Bardzo rzadko: dyzuria, zapalenie pęcherza, nietrzymanie moczu, przebarwienie moczu (spowodowane metabolitem metronidazolu).

Zaburzenia ogólne i miejsca podania

Często: ból, trwała hiperemia, zaczerwienienie lub obrzęk w miejscu wstrzyknięcia, podrażnienie żył (aż do zapalenia żył) po podaniu dożylnej, zapalenie zatok, zapalenie gardła, wysypki pęcherzykowe.

Rzadko: osłabienie.

Zgłaszano przypadki szybkiego rozwoju ciężkiej, nieodwracalnej hepatotoksyczności / ostrej niewydolności wątroby, w tym przypadki zakończone śmiercią, po rozpoczęciu systematycznego stosowania metronidazolu u pacjentów z zespołem Cockayne’a (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż +25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Niniejszego leku nie wolno mieszać z cefamandolem naftanem, cefoksyminą sodową, glukozą 10 % do wstrzykiwań dożylnych, w połączeniu z roztworem do wstrzykiwań sodu laktału, penicyliną G potasową.

Opakowanie.

Po 100 ml lub 200 ml w butelkach szklanych.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością firma „Novofarm-Biosynteza”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 11700, obwód żytomierski, rejon zwiahelski, miasto Zwiahel, ul. Żytomierska 38.