Metronidazol

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA METODYCZNEGO LEKU METRONIDAZOL (MITROZYD)

Skład:

substancja czynna: azithromycin;

1 fiolka zawiera azytromycyny dihydrazotu odpowiadającego 500 mg azytromycyny;

substancje pomocnicze: kwas cytrynowy, monohydrat; sodu wodorotlenek.

Postać leku. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: liofilizowana masa lub proszek o barwie od białej do prawie białej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azitromycyna.

Kod ATX J01F A10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Azytromycyna jest antybiotykiem z grupy makrolidów, należącym do azalidów. Cząsteczka powstaje w wyniku wprowadzenia atomu azotu do pierścienia laktonowego erytromycyny A. Mechanizm działania azytromycyny polega na hamowaniu syntezy białka bakteryjnego poprzez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu i hamowanie translokacji peptydów.

Mechanizm oporności.

Oporność na azytromycynę może być dziedziczna lub nabyta. Istnieje pełna oporność krzyżowa między Streptococcus pneumoniae, bejs-hemolizującym paciorkowcem grupy A, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus aureus, w tym metycylinoodpornym złocistyym paciorkowcem (MRSA), na erytromycynę, azytromycynę, inne makrolidy i linkozamidy.

Makrolidy podawane dożylnie są aktywne wobec Legionella pneumophila. Makrolidy stosuje się w leczeniu zakażeń wywołanych przez Campylobacter jejuni. Azytromycyna jest wskazana w leczeniu zakażeń wywołanych przez S. typhi i Shigella spp.

Zakres nabytej oporności wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego lokalne informacje na temat oporności są niezbędne, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się z doświadczonym specjalistą, jeśli lokalna częstość występowania oporności jest tak duża, że skuteczność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów zakażeń budzi wątpliwości.

Zakres działania przeciwbakteryjnego azytromycyny

*Metycylinoodporny złocisty gronkowiec ma bardzo wysoką częstość występowania odporności nabytej na makrolidy i został tu wymieniony ze względu na rzadką wrażliwość na azytromycynę.

Farmakokinetyka.

U pacjentów z zapaleniem płuc nabytym poza szpitalem, którzy otrzymywali codziennie w ciągu 1 godziny dożylne wlewy 500 mg azytromycyny w stężeniu 2 mg/ml, średnie stężenie maksymalne (Cmax) ± SD (odchylenie standardowe) wynosiło 3,63 ± 1,60 μg/ml, podczas gdy najniższe stężenie (po 24 godzinach) wynosiło 0,2 ± 0,15 μg/ml, a AUC24 wynosiło 9,6 ±
4,80 μg·godz./ml.

U zdrowych ochotników, którzy otrzymywali dożylne wlewy 500 mg azytromycyny w ciągu 3 godzin w stężeniu 1 mg/ml, średnie wartości Cmax ± SD, najniższe stężenie
(po 24 godzinach) oraz AUC24 wynosiły odpowiednio 1,14 ± 0,14 μg/ml, 0,18 ± 0,02 μg/ml oraz 8,03 μg·godz./ml.

Po podaniu doustnym znacznie wyższe stężenia azytromycyny stwierdzono w różnych tkankach, takich jak płuca, migdałki lub prosta, gdzie stężenie azytromycyny było nawet do 50 razy wyższe niż w osoczu. Wysokie stężenia azytromycyny rejestrowano w tkankach narządów płciowych po 96 godzinach od podania 500 mg azytromycyny doustnie jako dawki pojedynczej.

Średni objętość rozprowadzenia wynosi około 30 l/kg. Okres półtrwania wynosi
2–4 dni zarówno w osoczu, jak i w tkankach.

Metabolizm zachodzi poprzez demetylację, hydroksylację i hydrolizę.

Clirens osoczowy wynosi około 600 ml/min. Główną drogą wydalania azytromycyny jest wątroba. W żółci stwierdzono wysokie stężenia niezmienionej substancji wraz z wieloma mikrobiologicznie nieaktywnymi metabolitami. Oколо 12% dawki podanej dożylnie wydalone zostało w niezmienionej formie z moczem w ciągu 3 dni po podaniu, głównie w pierwszych 24 godzinach.

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (filtracja kłębuszkowa < 10 ml/min) zaobserwowano 33% wzrost ekspozycji systemowej na azytromycynę. Nie stwierdzono różnic w farmakokinetyce przy niewydolności wątroby lekkiego lub umiarkowanego stopnia.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakażenia wymagające wstępnego leczenia dożylnej infuzją, wywołane przez mikroorganizmy wrażliwe na azytromycynę:

− zapalenie płuc nabyte w społeczności;

− zapalenia narządów miednicy małej.

Przeciwwskazania.

Azotromycyna jest przeciwwskazana u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na azytromycynę, erytromycynę, jakikolwiek antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy lub na którykolwiek składnik leku.

Ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu nie należy podawać azytromycyny jednocześnie z pochodnymi ergotyny.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy ostrożnie przepisywać azytromycynę pacjentom równocześnie przyjmującym inne leki, które mogą wydłużać interwał QT.

Środki przeciwwskrzepowe. W badaniach wpływu jednoczesnego stosowania środków przeciwwskrzepowych na farmakokinetykę azytromycyny ogólnie nie obserwowano zmian w biodostępności, choć stężenia maksymalne azytromycyny w osoczu zmniejszały się o około 25%. Pacjenci nie powinni przyjmować azytromycyny i środków przeciwwskrzepowych jednocześnie. Stosowanie środka przeciwwskrzepowego doustnie nie wpływa na rozkład azytromycyny stosowanej dożylnie.

Ceteryzyna. U zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny przez 5 dni z ceteryzyną w dawce 20 mg w stanie stacjonarnym nie zaobserwowano zjawisk farmakokinetycznej interakcji ani istotnych zmian interwału QT.

Didanozyna. Przy jednoczesnym stosowaniu dawek dobowych 1200 mg azytromycyny z didanozyną nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę didanozyny w porównaniu z placebo.

Dygoxyna. Donoszono, że wspólne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azytromycyny, oraz substratów białka P-glikoproteinowego, takich jak dygoxyna, prowadzi do wzrostu stężenia substratu białka P-glikoproteinowego w surowicy krwi. W związku z tym przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i dygoxyny należy uwzględnić możliwość wzrostu stężenia dygoxyny w surowicy krwi.

Zydowudyna. Jednorazowe dawki 1000 mg i 1200 mg lub wielokrotne dawki 600 mg azytromycyny nie wpływały na farmakokinetykę w osoczu ani wydalanie z moczem zydowudyny lub jej metabolitów glukuronidowych. Jednak przyjmowanie azytromycyny zwiększało stężenie fosforylowanej zydowudyny, klinicznie aktywnego metabolitu, w mononuklearnikach krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest ustalone.

Ergotamina. ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu jednoczesne podawanie azytromycyny z pochodnymi ergotyny nie jest zalecane.

Azotromycyna nie wykazuje istotnych interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że lek nie wykazuje farmakokinetycznej interakcji lekowej, która występuje z erytromycyną i innymi makrolidami. Azotromycyna nie powoduje indukcji ani inaktywacji wątrobowego cytochromu P450 poprzez kompleks cytochrom-metabolit.

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne stosowania azytromycyny i poniższych leków, których metabolizm odbywa się w znacznym stopniu przy udziale cytochromu P450.

Atorwastatyna. jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg na dobę) i azytromycyny (500 mg na dobę) nie powodowało zmian stężenia atorwastatyny w osoczu (na podstawie analizy hamowania HMG-CoA reduktazy).

Karbamazepina. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie wykazała istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity.

Cymetydyna. W badaniu farmakokinetycznym wpływu jednorazowej dawki cymetydyny podanej 2 godziny przed podaniem azytromycyny na farmakokinetykę azytromycyny nie obserwowano żadnych zmian farmakokinetyki azytromycyny.

Leki przeciwkrzepliwe doustne typu kumaryny . W badaniu farmakokinetycznej interakcji azytromycyna nie zmieniała działania przeciwkrzepliwego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny podanej zdrowym ochotnikom. W okresie postmarketingowym otrzymano doniesienia o wzmożeniu działania przeciwkrzepliwego po jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i doustnych leków przeciwkrzepliwych typu kumaryny. Chociaż związek przyczynowy nie został ustalony, należy uwzględnić konieczność częstego monitorowania czasu protrombinowego u pacjentów otrzymujących azytromycynę i doustne leki przeciwkrzepliwe typu kumaryny.

Cyklosporyna. Niektóre pokrewne antybiotyki makrolidowe wpływają na metabolizm cyklosporyny. Ponieważ nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych i klinicznych możliwych interakcji azytromycyny i cyklosporyny, należy dokładnie rozważyć sytuację terapeutyczną przed zastosowaniem jednoczesnego przyjmowania tych leków. Jeśli leczenie kombinowane jest uznawane za uzasadnione, należy dokładnie monitorować poziomy cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkowanie.

Efawiernz . Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 600 mg i 400 mg efawiernzu dziennie przez 7 dni nie powodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukenazol . jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmiany farmakokinetyki jednorazowej dawki flukenazolu 800 mg. Całkowite narażenie i okres półtrwania azytromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukenazolu, jednak obserwowano klinicznie nieistotne zmniejszenie Cmax (18%) azytromycyny.

Indynawir. jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie powoduje statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru podawanego w dawce 800 mg 3 razy dziennie przez 5 dni.

Metyloprednizolon . W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie wpływała istotnie na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam . U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg dziennie przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu.

Nelfinawir . jednoczesne stosowanie azytromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie równowagi (750 mg 3 razy dziennie) powoduje wzrost stężenia azytromycyny. Nie obserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, zatem nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Ryfabutyna. Jednoczesne stosowanie azytromycyny i ryfabutyny nie wpływało na stężenie tych leków w surowicy krwi. Neutropenia była obserwowana u pacjentów przyjmujących jednocześnie azytromycynę i ryfabutynę. Chociaż neutropenia była związana ze stosowaniem ryfabutyny, związek przyczynowy z jednoczesnym przyjmowaniem azytromycyny nie został ustalony.

Syldenafila . U zdrowych ochotników płci męskiej nie stwierdzono dowodów wpływu azytromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na wartości AUC i Cmax syldenafili lub jej głównego krążącego metabolitu.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie donoszono o interakcji między azytromycyną a terfenadyną. W niektórych przypadkach nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji, jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej istnienie.

Teofilina. Brak danych dotyczących klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i teofiny.

Triazolam . Jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu z 0,125 mg triazolamu nie wpływało istotnie na parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z podawaniem triazolamu i placebo.

Trimetoprim/sulfametoksazol . jednoczesne stosowanie trimetoprimu/sulfametoksazolu podwójna dawka (160 mg/800 mg) przez 7 dni z azytromycyną 1200 mg dziennie przez 7 dni nie wykazywało istotnego wpływu na maksymalne stężenia, całkowite narażenie ani wydalanie z moczem trimetoprimu lub sulfametoksazolu. Wartości stężeń azytromycyny w surowicy krwi odpowiadały tym, które obserwowano w innych badaniach.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Reakcje alergiczne. Tak jak w przypadku erytromycyny i innych antybiotyków makrolidowych, donoszono o pojedynczych przypadkach ciężkich reakcji alergicznych, w tym o obrzęk naczynioruchowy i anafilaksję (w pojedynczych przypadkach zakończoną śmiercią). Niektóre z tych reakcji spowodowanych azitromycyną prowadziły do nawrotów objawów i wymagały dłuższej obserwacji oraz leczenia.

Zaburzenia funkcji wątroby. Ponieważ wątroba jest główną drogą wydalania azitromycyny, należy ostrożnie stosować azitromycynę u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby. Donoszono o przypadkach zapalenia wątroby typu fulminans, które prowadziły do wątrobowej niewydolności zagrożonej życia. Prawdopodobnie niektórzy pacjenci mieli w wywiadzie chorobę wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne.

W przypadku wystąpienia objawów zaburzeń funkcji wątroby, takich jak szybko rozwijająca się osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny kolor moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa, należy wykonać badania/ próby funkcji wątroby.

W przypadku stwierdzenia zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać stosowanie azitromycyny.

Preparaty ergotynowe. U pacjentów przyjmujących pochodne ergotyny, jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych powodowało szybki rozwój ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwego oddziaływania między pochodnymi ergotyny a azitromycyną. Jednakże ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu, azitromycyny nie należy stosować jednocześnie z pochodnymi ergotyny.

Superinfekcje. Jak w przypadku innych antybiotyków, zaleca się obserwację pod kątem objawów superinfekcji wywołanych organizmami opornymi, w tym grzybami.

Podczas stosowania niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym azitromycyny, donoszono o biegunkach związanych z Clostridium difficile (CDAD), których ciężkość wahała się od łagodnej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zmienia normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które powodują rozwój CDAD. Szczepy C. difficile produkujące hiper-toksyny są przyczyną zwiększonego poziomu zachorowań i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na leczenie przeciwmikrobiologiczne i mogą wymagać kolektomii. Należy rozważyć możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką po stosowaniu antybiotyków. Wymaga to dokładnego prowadzenia historii choroby, ponieważ CDAD może wystąpić nawet do dwóch miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z ciężką dysfunkcją nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 10 ml/min) obserwowano zwiększenie ekspozycji systemowej na azitromycynę o 33%.

Wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca i komorowego trzepotania-migotania (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami makrolidowymi, w tym azitromycyną. Ponieważ stany, które wiążą się z zwiększonego ryzykiem wystąpienia arytmii komorowych (w tym trzepotania-migotania komór), mogą prowadzić do zatrzymania krążenia, azitromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia arytmii (szczególnie u kobiet i pacjentów starszych), a mianowicie:

• u pacjentów z wrodzonym lub stwierdzonym wydłużeniem odcinka QT;
• u pacjentów aktualnie leczonych innymi substancjami czynnymi wydłużającymi odcinek QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA (chinidyna i prokainaamid) i klasy III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cyzapryd i terfenadyna, neuroleptyki, takie jak pimozyd; antydepresanty (takie jak cytalopram) i fluorochinolony, takie jak moxifloksacyna i lewofloksacyna;
• u pacjentów z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;
• u pacjentów z klinicznie istotną bradykardią, arytmiami serca lub ciężką niewydolnością serca.

Miastenia gravis. Donoszono o nasileniu objawów miastenii gravis lub o nowym rozwoju zespołu miastenijnego u pacjentów leczonych azitromycyną.

Infekcje paciorkowcowe. Azitromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu infekcji paciorkowcowych gardła i gardła. Nie ma danych potwierdzających skuteczność azitromycyny w zapobieganiu atakom reumatycznym. Lek przeciwbakteryjny o działaniu przeciwdrobnoustrojowym beztlenowym należy stosować w połączeniu z azitromycyną, jeśli podejrzewa się, że drobnoustroje beztlenowe przyczyniają się do rozwoju infekcji.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku w profilaktyce lub leczeniu Mycobacterium Avium Complex u dzieci nie są ustalone.

Bezpieczeństwo i skuteczność dożylnej aplikacji azitromycyny oceniano tylko w ramach czasowych opisanych w badaniach klinicznych z zastosowaniem leku u pacjentów z zapaleniem płuc pozaszpitalnym i zapaleniem narządów miednicy.

Azitromycynę do wstrzykiwań należy rekonstytuować i rozcieńczać zgodnie z instrukcją i stosować w postaci dożylnej infuzji przez co najmniej 60 minut. Nie wolno stosować leku w postaci dożylnej bolusowej ani wstrzykiwania domięśniowego.

Ten lek zawiera około 188 mg sodu (w postaci wodorotlenku) w każdej fiolce. Należy to wziąć pod uwagę przy przepisywaniu leku pacjentom przestrzegającym diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak wystarczających i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. Podczas badań toksyczności rozrodczej na zwierzętach stwierdzono zdolność azitromycyny do przenikania przez barierę łożyskową, jednak nie zaobserwowano efektów teratogennych. Bezpieczeństwo azitromycyny w czasie ciąży nie jest potwierdzone. Dlatego azitromycynę należy stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Okres karmienia piersią

Donoszono, że azitromycyna przenika do mleka ludzkiego, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań klinicznych pozwalających scharakteryzować farmakokinetykę wydzielania azitromycyny do mleka matki. Dlatego stosowanie azitromycyny w czasie karmienia piersią jest możliwe, jeśli oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Plodność

Badania nad płodnością przeprowadzone na szczurach wykazały zmniejszenie wskaźnika zajścia w ciążę po zastosowaniu azitromycyny. Znaczenie tych danych dla człowieka jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Brak dowodów, że azitromycyna może pogarszać zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami, należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy, senność, zaburzenia widzenia.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli.

Zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie. 500 mg doustnie raz na dobę przez co najmniej 2 dni, następnie leczenie kontynuuje się doustnie 500 mg azytromycyny jako jednorazową dawkę dzienną. Całkowity czas leczenia – 7–10 dni. Przejście na leczenie doustne należy wykonać na polecenie lekarza i zgodnie z odpowiedzią kliniczną.

Zapalne choroby narządów miednicy, w tym infekcje dróg moczowo-płciowych, takie jak endometritis i salpingitis. 500 mg doustnie raz na dobę przez 1–2 dni, następnie leczenie kontynuuje się doustnie 250 mg azytromycyny raz na dobę jako jednorazową dawkę dzienną. Całkowity czas leczenia – 7 dni. Przejście na leczenie doustne należy wykonać na polecenie lekarza i zgodnie z odpowiedzią kliniczną.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Stosowanie leku pacjentom w podeszłym wieku nie wymaga korekty dawki.

Ponieważ pacjenci w podeszłym wieku mogą mieć zaburzenia przewodnictwa elektrycznego serca, zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu azytromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmi serca oraz arytmi typu torsade de pointes.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Dla pacjentów z nieznacznymi zaburzeniami funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy 10–80 ml/min) można stosować taką samą dawkę, jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy < 10 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Ponieważ azytromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana z żółcią, leku nie należy stosować pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Nie przeprowadzono badań związanych z leczeniem tych pacjentów azytromycyną.

Sposób stosowania

Ten lek należy stosować w postaci wlewu dożylnego przez 3 godziny z koncentracją 1 mg/ml lub przez 1 godzinę z koncentracją 2 mg/ml. Należy unikać stosowania wyższych stężeń, ponieważ u wszystkich uczestników badań klinicznych, którzy otrzymywali wlew o stężeniu powyżej 2 mg/ml, obserwowano miejscową reakcję w miejscu wlewu.

Czas trwania wlewu azytromycyny powinien wynosić nie mniej niż 60 minut.

Metronidazol nie można stosować bolusowo ani domięśniowo.

PRZYGOTOWANIE ROZTWORU DO WLEWU

Etap 1

Przygotować koncentrat pierwotny do roztworu do wlewu poprzez wprowadzenie 4,8 ml sterylnej wody do wstrzykiwań do fiolki z proszkiem Metronidazol. Fiolkę należy wstrząsać aż do całkowitego rozpuszczenia proszku. 1 ml odtworzonego koncentratu do roztworu do wlewu zawiera 100 mg azytromycyny. Otrzymany roztwór powinien być przezroczysty i bezbarwny.

Etap 2

Rozcieńczyć otrzymane 5 ml koncentratu do wlewu odpowiednim roztworem do wlewu w celu uzyskania końcowego roztworu do wlewu zawierającego azytromycynę w stężeniu 1 mg/ml lub 2 mg/ml (patrz tabela 1 poniżej).

Tabela 1

Przygotowanie końcowego roztworu do wlewu

Stężony roztwór do wlewania dożylnego można rozcieńczać za pomocą:

0,9 % roztworu chlorku sodu;

0,45 % roztworu chlorku sodu;

5 % wodnego roztworu d-glukozy;

roztworu Ringerowskiego;

5 % roztworu d-glukozy w 0,3 % roztworze chlorku sodu;

5 % roztworu d-glukozy w 0,45 % roztworze chlorku sodu.

Przed podaniem odtworzony i rozcieńczony roztwór należy wizualnie sprawdzić pod kątem obecności cząstek. Można stosować wyłącznie przezroczyste roztwory bez cząstek. Jeśli roztwór zawiera cząstki, należy go wyrzucić. Nieużywany lek lub resztki należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leczenia infekcji u dzieci za pomocą azytromycyny podawanego dożylnie nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Doświadczenie kliniczne z zastosowania azytromycyny wskazuje, że objawy niepożądane pojawiające się po podaniu dawek wyższych niż zalecane są podobne do tych obserwowanych przy stosowaniu zwykłych dawek terapeutycznych, a mianowicie mogą obejmować biegunkę, nudności, wymioty, odwracalną utratę słuchu.

W przypadku przedawkowania zaleca się podanie węgla aktywowanego oraz prowadzenie ogólnych leczenia objawowego i wspomagającego.

Niepożądane działania.

Podczas stosowania doustnego lub dożylnego azytromycyny w leczeniu zapalenia płuc pozaszpitalnego najczęściej odnotowywanymi niepożądanymi zjawiskami były biegunka/wydzielanie stolca o obniżonej konsystencji, nudności, ból brzucha, wymioty. Podczas podawania azytromycyny dożylnie zgłaszano miejscowe zapalenie/ból. Częstość i nasilenie tych reakcji były podobne do tych obserwowanych podczas infuzji 500 mg azytromycyny przez 1 godzinę (2 mg/ml w postaci 250 ml roztworu do wlewu) lub przez 3 godziny (1 mg/ml w postaci 500 ml roztworu do wlewu).

U dorosłych kobiet stosujących azytromycynę dożylnie lub doustnie w leczeniu zapalenia narządów miednicy częściej odnotowywano takie niepożądane zjawiska jak biegunka, nudności, upławy pochwy, ból brzucha, anoreksja, wysypka i świąd. U większości kobiet stosujących jednocześnie azytromycynę i metronidazol obserwowano takie niepożądane zjawiska jak nudności, ból brzucha, wymioty, podrażnienie w miejscu wlewu, zapalenie jamy ustnej, zawroty głowy lub duszność.

W poniższej tabeli przedstawiono reakcje niepożądane ustalone na podstawie badań klinicznych i okresu obserwacji pogwarancyjnej przy stosowaniu wszystkich postaci leczniczych azytromycyny, sklasyfikowane według układów narządów i częstości występowania. Reakcje niepożądane zarejestrowane w okresie obserwacji pogwarancyjnej oznaczono kursywą. Grupy według częstości określono według następującej skali: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100); rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości niepożądane zjawiska ułożone są według malejącego nasilenia.

Tabela 2

Niepożądane reakcje, które mogą być związane z azytromycyną, na podstawie danych uzyskanych w trakcie badań klinicznych i w okresie obserwacji pogwarancyjnej

Informacja o niepożądanych reakcjach, które mogą być związane z profilaktyką i leczeniem MycobacteriumAviumComplex, oparta jest na danych z badań klinicznych oraz obserwacji z okresu posprzedażowego. Te niepożądane reakcje różnią się pod względem rodzaju lub częstości w porównaniu z tymi, o których zgłaszano przy stosowaniu leków o działaniu przyspieszonym i leków o przedłużonym działaniu:

Tabela 3

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Odtworzony roztwór jest chemicznie i fizycznie stabilny przez 24 godziny podczas przechowywania w temperaturze nie wyższej niż 25 °C lub przez 7 dni w przypadku przechowywania w temperaturze od 2 do 8 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia odtworzony roztwór należy użyć natychmiast.

Niezgodność.

Stosować wyłącznie rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Butelki szklane zamknięte kauczukowym zaworkiem i aluminiową pokrywką zabezpieczającą z nakrętką typu flip-off, umożliwiającą kontrolę pierwszego otwarcia.

1 butelka lub 10 butelek z liofilizatem w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

IMMAKUL LIFESCIENCES PRIVATE LIMITED

IMMACULE LIFESCIENCES PRIVATE LIMITED

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

Village Thanthewal, Ropar Road, Nalagarh, District Solan, Himachal Pradesh, 174101, India

Village Thanthewal, Ropar Road, Nalagarh, District Solan, Himachal Pradesh, In 174101, India

Wnioskodawca.

M.BIOTECH LIMITED

M.BIOTECH LIMITED

Miejsce położenia wnioskodawcy.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom