INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku METROGYLÂ® (METROGYLÂ®)

SkÅ ad:

substancja czynna: metronidazol;

1 ml roztworu zawiera 5 mg metronidazolu;

substancje pomocnicze: natrium chloridum; kwas cytrynowy, monohydrat; sodu fosforan, bezwodny; woda do wstrzykiwaÅ„.

PostaÄ leku. RoztwÃ³r do wlewu.

GÅÅ wne wÅaÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: przejrzysty roztwÃ³r o barwie od bezbarwnej do bladoÅÅ taÅ ej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Pochodne imidazolu.

Kod ATC J01X D01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Metronidazol to stabilny związek zdolny do przenikania do mikroorganizmów. W warunkach beztlenowych metronidazol, za pomocą bakteryjnej pirogronian-ferredoksynooksydoreduktazy, tworzy rodniki nitrozowe w wyniku utleniania ferredoksyny i flawodoksyny. Rodyniki nitrozowe tworzą produkty addycji z parą zasad DNA, co prowadzi do pęknięcia nici DNA i śmierci komórek.

Minimalne stężenie hamujące (MIC) określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST), punkty odcięcia oddzielające organizmy wrażliwe (S) od opornych (R), są następujące:

beztlenowce Gram-ujemne (S: ≤ 4 mg/l, R > 4 mg/l);

beztlenowce Gram-dodatnie (S: ≤ 4 mg/l, R > 4 mg/l).

Lista wrażliwych i opornych mikroorganizmów

Zwykle wrażliwe szczepy

Beztlenowce

Bacteroides fragilis

Clostridium difficile°

Clostridium perfringens°∆

Eubacterium

Fusobacterium spp. °

Peptoniphilus spp. °

Peptostreptococcus spp. °

Porphyromonas spp. °

Prevotella spp.

Veillonella spp. °

Inne mikroorganizmy

Entamoeba histolytica °

Gardnerella vaginalis °

Giardia lamblia °

Trichomonas vaginalis °

Organizmy naturalnie oporne

Wszystkie obligatoryjne beztlenowce

Mikroorganizmy Gram-dodatnie

Enterococcus spp.

Staphylococcus spp.

Streptococcus spp.

Mikroorganizmy Gram-ujemne

Enterobacteriaceae

Haemophilus spp.

° Na moment publikacji tych tabel nie istniały dostępne dane. W literaturze pierwotnej podano prawdopodobne standardowe referencyjne cytowania i zalecenia terapeutyczne dotyczące wrażliwości odpowiednich szczepów.

Δ Można stosować wyłącznie u pacjentów z alergią na penicylinę.

Mechanizmy oporności na metronidazol

Mechanizmy oporności na metronidazol zostały dotychczas zbadane tylko częściowo.

Szczepy Bacteroides oporne na metronidazol zawdzięczają to genom kodującym nitroimidazoloreduktazy, które przekształcają nitroimidazole w aminoimidazole, w wyniku czego hamowana jest produkcja antybakteryjnie skutecznych rodników nitrozowych.

Istnieje pełna oporność krzyżowa między metronidazolem a innymi pochodnymi nitroimidazolu (tinidazolem, ornidazolem, nimorazolem).

Rozprzestrzenienie nabytej wrażliwości poszczególnych szczepów może się różnić w zależności od regionu i czasu. Dlatego należy korzystać z lokalnych danych, szczególnie w celu zapewnienia skutecznego leczenia ciężkich infekcji. W przypadku wątpliwości dotyczących skuteczności metronidazolu, związanych z lokalnym profilem oporności, należy skonsultować się z ekspertem. Należy ustalić rozpoznanie mikrobiologiczne, w tym identyfikację szczepów mikroorganizmów i ich wrażliwość na metronidazol, szczególnie w przypadku ciężkich infekcji lub nieskutecznego leczenia.

Farmakokinetyka.

Ponieważ Metrogil® podaje się dożylnie, jego biodostępność wynosi 100%.

Rozkład

Metronidazol po podaniu szeroko metabolizuje się w tkankach organizmu. Metronidazol wykryto w większości tkanek i płynów organizmu, w tym w żółci, kościach, ropniu mózgu, płynie mózgowo-rdzeniowym, wątrobie, ślinie, nasieniu i wydzielinie pochwy, gdzie osiąga stężenia zbliżone do stężenia w osoczu krwi. Przenika również przez łożysko i pojawia się w mleku matki w stężeniach równoważnych stężeniom w surowicy krwi. Wiązanie z białkami wynosi poniżej 20%, pozorny objętość rozkładu wynosi 36 litrów.

Biotransformacja

Metronidazol metabolizuje się w wątrobie poprzez utlenianie łańcuchów bocznych i tworzenie glukuronidu. Jego metabolity obejmują produkt utlenienia kwasowego, pochodne hydroksylowe i glukuronid. Głównym metabolitem w surowicy krwi jest metabolit hydroksylowany, a głównym metabolitem w moczu – kwasowy.

Eliminacja

Około 80% substancji wydala się z moczem, z czego mniej niż 10% w formie niezmienionej. Niewielka ilość wydala się przez wątrobę. Okres półtrwania wynosi 8 (6–10) godzin.

Charakterystyka w specjalnych grupach pacjentów

Niewydolność nerek opóźnia wydalanie jedynie w niewielkim stopniu.

W przypadku ciężkich chorób wątroby należy oczekiwać opóźnienia klirensu osoczowego i wydłużenia okresu półtrwania w surowicy krwi (do 30 godzin).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie i profilaktyka infekcji wywołanych przez mikroorganizmy wrażliwe na metronidazol (głównie bakterie beztlenowe).

Leczenie skuteczne w przypadkach:

infekcji układu nerwowego (CNS), w tym zapalenia opon mózgowych, ropnia mózgu;
infekcji płuc i opłucnej, w tym zapalenia płuc z martwicą, zapalenia płuc u osób z aspiracją, ropnia płuc;
zapalenia wsierdzia;
infekcji przewodu pokarmowego i jamy brzusznej, w tym zapalenia otrzewnej, ropnia wątroby, infekcji po operacjach na okrężnicy lub odbytnicy, ropnych zmian jamy brzusznej lub miednicy;
infekcji ginekologicznych, w tym zapalenia endometrium po histerectomii lub cesarskim cięciu, gorączki porodowej, septycznego poronienia;
infekcji dróg oddechowych górnych i jamy ustnej, w tym anginy Simanowskiego-Plauta-Vincenta;
infekcji kości i stawów, w tym osteomyelitis;
gangreny gazowej;
sepsy z towarzyszącym tromboflebitis.

W przypadku infekcji mieszanych (tlenowych i beztlenowych) należy dodatkowo stosować odpowiednie antybiotyki skuteczne wobec bakterii tlenowych.

Zastosowanie profilaktyczne jest zawsze wskazane przed zabiegami z wysokim ryzykiem infekcji beztlenowych (przed zabiegami ginekologicznymi i wewnątrzbrzusznymi).

Przy stosowaniu metronidazolu należy uwzględniać krajowe i międzynarodowe rekomendacje dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na metronidazol lub inne pochodne nitroimidazolu, albo na którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu, organiczne uszkodzenia układu nerwowego, choroby układu krwiotwórczego, niewydolność wątroby (jeśli konieczne jest podawanie wysokich dawek leku).

Nie zaleca się stosowania preparatu w połączeniu z disulfiramem lub alkoholem.

Pacjenci z zespołem Cockayne’a (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Alkohol

Podczas terapii metronidazolem należy unikać spożycia napojów alkoholowych i leków zawierających alkohol, ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i nudności (efekt podobny do disulfiramu).

Amiodaron

Podczas jednoczesnego stosowania metronidazolu i amiodaronu obserwowano wydłużenie interwału QT i torsade de pointes. Przy stosowaniu amiodaronu w połączeniu z metronidazolem może być wskazane monitorowanie interwału QT w EKG. Pacjentom leczonym ambulatoryjnie należy zalecić skontaktowanie się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów mogących wskazywać na torsade de pointes, takich jak zawroty głowy, przyspieszone bicie serca lub utrata przytomności.

Antybiotyki i sulfonamidy

Działanie przeciwbakteryjne preparatu Metrogil® wzmacnia się w połączeniu z antybiotykami i sulfonamidami.

Barbiturany

Fenobarbital może nasilać metabolizm wątrobowy metronidazolu, skracając jego okres półwydalenia z osocza krwi do 3 godzin.

Busulfan

Jednoczesne stosowanie metronidazolu może znacząco podnosić stężenie busulfanu we krwi. Mechanizm tej interakcji nie jest znany. Ze względu na potencjalne ryzyko ciężkiej toksyczności i śmiertelnych skutków związanego ze wzrostem stężenia busulfanu we krwi, należy unikać jednoczesnego stosowania metronidazolu z busulfanem.

Karbamazepina

Metronidazol może hamować metabolizm karbamazepiny, co prowadzi do podwyższenia jej stężenia we krwi.

Cymetydyna

Jednoczesne stosowanie cymetydyny w niektórych przypadkach może zmniejszać wydalanie metronidazolu i prowadzić do wzrostu jego stężenia w surowicy krwi.

Środki zapobiegające przed ciącią

Niektóre antybiotyki w pojedynczych przypadkach mogą obniżać skuteczność doustnych środków zapobiegających przed ciącią poprzez wpływ na bakteryjną hydrolizę steroidowych związków w przewodzie pokarmowym, co prowadzi do zmniejszenia ponownego wchłaniania niezwiązanych steroidów i obniżenia stężenia aktywnych steroidów we krwi. Ta nietypowa interakcja może występować u kobiet z wysokim poziomem wydzielania steroidowych związków z żółcią. Znane są przypadki nieskuteczności doustnych środków zapobiegających przed ciącią związane z zastosowaniem różnych antybiotyków, w tym ampicyliny, amoksycyliny, tetracyklin, a także metronidazolu.

Pochodne kumaryny

Jednoczesne stosowanie metronidazolu może nasilać działanie przeciwkrzepnące pochodnych kumaryny i zwiększać ryzyko krwawień ze względu na zmniejszenie degradacji w wątrobie. Może być konieczna korekta dawki leków przeciwkrzepnących.

Terapia doustna lekami przeciwkrzepnącymi

Metronidazol nasila działanie doustnych leków przeciwkrzepnących i zwiększa ryzyko powikłań krwotocznych poprzez spowolnienie ich metabolizmu w wątrobie. Należy częściej monitorować poziom INR (międzynarodowe znormalizowane stosunki). Zaleca się dostosowanie dawki doustnego leku przeciwkrzepnącego podczas stosowania metronidazolu oraz przez 8 dni po jego odstawieniu.

Szczególne problemy dotyczące INR

Wiele przypadków zwiększonej aktywności doustnych leków przeciwkrzepnących obserwowano u pacjentów leczonych antybiotykami. Czynnikami ryzyka mogą być infekcyjne, zapalne choroby i ogólny stan zdrowia. Trudno określić rolę patologii infekcyjnej i jej leczenia w rozwoju zaburzeń INR. Jednak niektóre rodzaje środków przeciwbakteryjnych wymagają szczególnej uwagi. Dotyczy to fluorochinolonów, makrolidów, cyklin, klotrymazolu oraz niektórych cefalosporyn.

Cyklosporyna

Podczas jednoczesnego leczenia cyklosporyną i metronidazolem istnieje ryzyko wzrostu stężenia cyklosporyny w surowicy. Wymagane jest częste monitorowanie poziomu cyklosporyny i kreatyniny.

Disulfiram

Jednoczesne stosowanie disulfiramu może powodować stany dezorientacji lub nawet reakcje psychotyczne. Połączenia tych leków należy unikać.

Fluorouracyl

Metronidazol hamuje metabolizm fluorouracylu podczas jednoczesnego stosowania, co prowadzi do wzrostu stężenia fluorouracylu we krwi.

Lit

Podczas jednoczesnego stosowania metronidazolu z solami litu należy zachować ostrożność, ponieważ obserwowano podwyższone stężenia litu w surowicy krwi. Leczenie litem należy zakończyć lub odstawić przed zastosowaniem metronidazolu. Jeśli pacjenci przyjmują lit w tym samym czasie, co metronidazol, należy monitorować stężenia litu, kreatyniny i elektrolitów w osoczu krwi.

Mikofenolanu mykofenolowy

Substancje wpływające na florę przewodu pokarmowego (np. antybiotyki) mogą obniżać doustną biodostępność leków zawierających kwas mikofenolowy. Podczas terapii środkami przeciwinfekcyjnymi zaleca się dokładne monitorowanie kliniczne i laboratoryjne w celu wykrycia zmniejszenia efektu immunosupresyjnego kwasu mikofenolowego.

Fenytoina

Metronidazol hamuje metabolizm fenytoiny podczas jednoczesnego stosowania, co prowadzi do obniżenia stężenia fenytoiny we krwi. Z drugiej strony, skuteczność metronidazolu zmniejsza się podczas jednoczesnego stosowania z fenytoiną.

Takrolimus

Jednoczesne stosowanie metronidazolu może prowadzić do wzrostu stężenia takrolimusu we krwi. Prawdopodobny mechanizm to hamowanie wątrobowego metabolizmu takrolimusu poprzez CYP 3A4. Należy często kontrolować poziom takrolimusu we krwi i funkcję nerek oraz odpowiednio dostosować dawkowanie, szczególnie po rozpoczęciu odstawiania terapii metronidazolem u pacjentów stabilizowanych na leczeniu takrolimusem.

Wpływ na badania parakliniczne

Należy pamiętać, że metronidazol może unieruchamiać treponemy, co może prowadzić do fałszywie dodatniego wyniku testu Nielsona.

Особливости stosowania.

Metronidazol należy stosować u pacjentów z ciężkimi uszkodzeniami wątroby oraz z zaburzeniami hematopoezy (w tym z granulocytopenią) wyłącznie w przypadku, gdy oczekiwana korzyść przeważa nad potencjalnym ryzykiem.

Ponieważ metronidazol jest głównie metabolizowany drogą utleniania w wątrobie, klirens metronidazolu może być obniżony u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z encefalopatią wątrobową możliwe jest znaczne nagromadzenie metronidazolu. Wzrost stężenia metronidazolu we krwi może nasilać objawy encefalopatii. W razie potrzeby dawkę dobową można zmniejszyć do 1/3 i podawać raz dziennie.

W przypadku niewydolności nerek okres półtrwania metronidazolu pozostaje niezmieniony, dlatego nie jest wymagana korekta dawki. Jednak metabolity metronidazolu mogą się gromadzić u tych pacjentów. Kliniczne znaczenie tego zjawiska jest nieznane.

Metronidazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami szpiku kostnego lub układu nerwowego oraz u pacjentów w podeszłym wieku.

W przypadku wywiadu z chorobami hematologicznymi lub przy stosowaniu wysokich dawek metronidazolu i/lub długotrwałym leczeniu, zaleca się regularne monitorowanie liczby leukocytów. W przypadku wystąpienia leukopenii należy dokładnie ocenić oczekiwaną korzyść z kontynuacji leczenia w porównaniu z możliwym ryzykiem.

W przypadku długotrwałego leczenia należy zachować ostrożność w kwestii rozwoju działań niepożądanych, takich jak neuropatia ośrodkowa i obwodowa (parestezje, ataksja, zawroty głowy lub drgawki).

Nie zaleca się stosowania metronidazolu u pacjentów z porfirią.

Należy natychmiast przerwać leczenie, jeśli wystąpią ataksja, zawroty głowy lub dezorientacja.

Należy pamiętać o możliwym ryzyku pogorszenia stanu neurologicznego u pacjentów z ciężkimi, przewlekłymi lub aktywnymi zaburzeniami ośrodkowego lub obwodowego układu nerwowego.

Metronidazol jest nieskuteczny wobec drobnoustrojów beztlenowych oraz fakultatywnie beztlenowych.

W przypadku długotrwałego leczenia (ponad 10 dni) należy wykonać morfologię krwi oraz testy wątrobowe.

Po leczeniu Trichomonas vaginalis nadal istnieje możliwość zakażenia gonokokowego.

Metronidazol i jego metabolity są usuwane podczas hemodializy w ciągu 8 godzin. Dlatego pacjentom po hemodializie należy natychmiast ponownie podać metronidazol.

Metronidazol może powodować fałszywie ujemne wyniki oznaczenia aktywności asparaginianaminotransferazy w surowicy krwi.

Ponieważ doniesiono o działaniu rakotwórczym metronidazolu, długotrwałe stosowanie tego leku nie jest zalecane.

W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości (w tym wstrząsu anafilaktycznego) leczenie należy natychmiast przerwać i rozpocząć ogólną terapię ratunkową.

Ciężka, trwająca biegunka pojawiająca się w czasie leczenia lub w ciągu kilku następnych tygodni może być objawem kolitu pseudomembranoznego (często wywołanego przez Clostridium difficile), patrz sekcja „Działania niepożądane”. To wywołane antybiotykiem zapalenie jelita może zagrozić życiu i wymaga natychmiastowego odpowiedniego leczenia. Nie wolno stosować leków hamujących perystaltykę.

Czas trwania leczenia metronidazolem lub leków zawierających inne nitroimidazole nie powinien przekraczać 10 dni. Tylko w wyjątkowych przypadkach, w razie pilnej potrzeby, okres leczenia można wydłużyć pod odpowiednim klinicznym i laboratoryjnym nadzorem. Powtórną terapię należy ograniczyć do nielicznych przypadków. Należy ściśle przestrzegać tych ograniczeń, ponieważ nie można wykluczyć możliwego działania mutagennego metronidazolu oraz zwiększonego ryzyka rozwoju niektórych nowotworów, co zaobserwowano w badaniach na zwierzętach.

U pacjentów z zespołem Cockayne’a obserwowano przypadki szybkiego rozwoju ciężkiej hepatotoksyczności/ostrej niewydolności wątroby, w tym zakończonej śmiercią, po podaniu leków zawierających metronidazol przeznaczonych do stosowania systemowego. Pacjentom z tej grupy nie należy stosować metronidazolu, chyba że korzyść przeważa nad ryzykiem i nie ma innej alternatywy terapeutycznej. Kontrolę funkcji wątroby należy przeprowadzić bezpośrednio przed rozpoczęciem leczenia, w czasie jego trwania i po zakończeniu terapii, aż do powrotu wskaźników funkcji wątroby do normy lub wartości wyjściowych. Jeśli badania funkcji wątroby wykazują istotnie podwyższone wartości, stosowanie leku należy przerwać. Pacjentom z zespołem Cockayne’a należy zalecić, aby w przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów możliwego zaburzenia funkcji wątroby natychmiast powiadomić lekarza i przerwać przyjmowanie metronidazolu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Długotrwałe leczenie metronidazolem może być związane z hamowaniem funkcji szpiku kostnego, co może prowadzić do zaburzeń hematopoezy. Objawy te opisano w sekcji „Działania niepożądane”. W czasie długotrwałej terapii należy dokładnie monitorować morfologię krwi.

Środek leczniczy zawiera 325,9 mg sodu na 100 ml. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów stosujących dietę o ograniczonej zawartości sodu.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Metronidazol wpływa na wyniki enzymatycznego oznaczenia spektrofotometrycznego asparaginianaminotransferazy, alaninianaminotransferazy, dehydrogenazy mleczanowej, trójglicerydów i glukokinazy, obniżając ich wartości (możliwe nawet do zera).

Metronidazol wykazuje wysokie wartości absorpcji przy długości fali, przy której oznacza się nikotynamidoadeninadinukleotyd (NADH). Dlatego przy pomiarze NADH metodą przepływu ciągłego, opartą na oznaczeniu punktu końcowego spadku zredukowanego NADH, metronidazol może maskować podwyższone stężenia enzymów wątrobowych. Mogą występować niezwykle niskie stężenia enzymów wątrobowych, w tym wartości zerowe.

Stosowanie leku może powodować imobilizację Treponema i tym samym prowadzić do fałszywie dodatniego testu Nelsona.

Tylko do jednorazowego użytku. Nieużywane resztki należy zniszczyć.

Metrogil®, roztwór do wlewania, można rozcieńczać w 0,9 % roztworze chlorku sodu lub 5 % roztworze glukozy. Podczas rozcieńczania należy zachować standardowe środki aseptyki.

Roztwór należy stosować tylko wtedy, gdy jest klarowny, a pojemnik lub opakowanie nie wykazują widocznych uszkodzeń.

Nie należy usuwać wewnętrznego pojemnika z opakowania przed zastosowaniem. Zewnętrzne opakowanie chroni lek przed wilgocią. Wewnętrzny pojemnik zapewnia sterylność środka leczniczego. Po usunięciu zewnętrznego opakowania należy nacisnąć pojemnik, aby sprawdzić, czy nie ma częściowego wycieku leku. W przypadku wycieku pojemnik należy wymienić.

Bezpośrednio przed zastosowaniem fiolkę z lekiem należy ogrzać do temperatury pokojowej lub jeszcze lepiej – do 37 °C.

Najwcześniej jak to możliwe należy przejść od wlewu dożylnego na doustne przyjmowanie leku (200–400 mg 3 razy dziennie).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Stosowanie leku jest przeciwwskazane w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Ponieważ metronidazol wydostaje się z mlekiem matki, należy przerwać karmienie piersią w czasie leczenia. Karmienie piersią można wznowić nie wcześniej niż po upływie 2–3 dni od zakończenia terapii, ponieważ metronidazol ma przedłużony okres półtrwania.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Pacjentów należy ostrzec o możliwym wystąpieniu senności, zawrotów głowy, dezorientacji, halucynacji, drgawek lub tymczasowych zaburzeń wzroku, które mogą pogorszyć zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę należy dostosować odpowiednio do indywidualnej odpowiedzi pacjenta na leczenie, jego wieku i masy ciała, a także rodzaju i ciężkości choroby.

Należy przestrzegać następujących wskazówek dotyczących dawkowania:

Dorośli i dzieci powyżej 12. roku życia

Zwykła dawka to 500 mg co 8 godzin. W przypadku wskazań medycznych na początku leczenia można podać dawkę ładującą 15 mg/kg masy ciała.

Dzieci w wieku od 2 do 12. roku życia

Co 8 godzin po 7–10 mg metronidazolu/kg masy ciała, co odpowiada dobowej dawce 20–30 mg metronidazolu/kg masy ciała.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Nie ma potrzeby zmniejszania dawki (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Ponieważ w przypadku ciężkiej niewydolności wątroby okres półtrwania metronidazolu w osoczu jest wydłużony, a klirens osoczowy opóźniony, pacjenci ci powinni otrzymywać niższe dawki (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od jego skuteczności. W większości przypadków wystarczy 7-dniowy kurs. W obecności wskazań klinicznych leczenie może być przedłużone (patrz również sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Profilaktyka zakażeń przed- i pooperacyjna

Dorośli i dzieci powyżej 11. roku życia

500 mg, podawane w ciągu około 1 godziny przed zabiegiem. Dawkę należy powtórzyć po 8 i 16 godzinach.

Dzieci w wieku od 2 do 11. roku życia

15 mg/kg masy ciała, podawane w ciągu około 1 godziny przed zabiegiem, następnie 7,5 mg/kg masy ciała po 8 i 16 godzinach.

Sposób podania

Stosować jako wlew dożylny.

Zawartość jednego fiolki należy podawać powoli dożylnie, tj. maksymalnie 100 ml przez co najmniej 20 minut, ale zazwyczaj przez 1 godzinę.

Preparat można również rozcieńczyć przed podaniem, dodając inne leki lub roztwory do rozcieńczania, takie jak 0,9 % roztwór chlorku sodu do wlewu lub 5 % roztwór glukozy do wlewu.

Antybiotyki podawane jednocześnie należy wprowadzać oddzielnie.

Dzieci.

Preparat można stosować u dzieci powyżej 2. roku życia w przypadku wskazań.

Przedawkowanie.

Objawy

W przypadku przedawkowania mogą wystąpić działania niepożądane opisane w sekcji „Działania niepożądane”, takie jak nudności, wymioty, zawroty głowy, ataksja, parestezje, drgawki.

Leczenie: terapia objawowa. Nie ma specyficznego antidotum. Metronidazol jest usuwany z organizmu przez hemodializę.

Działania niepożądane.

Niepożądane efekty są głównie związane z długotrwałym stosowaniem wysokich dawek. Najczęściej występują nudności, zaburzenia wrażliwości smakowej oraz ryzyko neuropatii w przypadku długotrwałego stosowania.

Zakażenia i inwazje: suprainfekcje narządów płciowych wywołane przez Candida; zapalenie jelita grubego typu pseudobłoniastego, które może pojawić się podczas lub po terapii i objawia się ciężką, trwającą biegunką. Zobacz również sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Zaburzenia układu krwi i układu limfatycznego: granulocytopenia, agranulocytoza, pancytopenia, trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, anemia aplastyczna.

Podczas długotrwałego stosowania konieczne jest regularne monitorowanie rozmazu krwi.

Zaburzenia układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwości od łagodnego do umiarkowanego stopnia, w tym reakcje skórne (zobacz „Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych”), uczucie zatkania nosa, obrzęk naczynioruchowy (Quinckego), gorączka lekowa; ciężkie reakcje systemowe nadwrażliwości: anafilaksja aż do wstrząsu anafilaktycznego; ciężkie reakcje skórne (zobacz „Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych”).

Ciężkie reakcje wymagają natychmiastowego wdrożenia terapii.

Zaburzenia przemiany materii: anoreksja.

Zaburzenia psychiczne: dezorientacja, drażliwość, podwyższona pobudliwość, depresja, zaburzenia psychiczne, w tym halucynacje, zaburzenia libidum.

Zaburzenia układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia snu, senność, bezsenność, drgawki, neuropatia obwodowa objawiająca się uczuciem mrowienia, bólu, uczuciem ciężkości i ukłucia w kończynach, encefalopatia (dezorientacja, gorączka, halucynacje, porażenie, fotosensybilizacja, zaburzenia widzenia i ruchomości, sztywność mięśni potylicznych), rozwój podostrego zespołu móżdżkowego (objawy: ataksja, dysartria, zaburzenia chodu, kłękcik, drżenie), zaburzenia koordynacji ruchów, oponowe zapalenie mózgu niebakteryjne, przejściowe napady padaczkowe.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych ze strony OUN lub objawów neuropatii obwodowej należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i powiadomić lekarza.

Zaburzenia narządu wzroku: zaburzenia widzenia, podwójne widzenie, krótkowzroczność, kryzys okulogirny, neuropatia nerwu wzrokowego.

Zaburzenia serca: zmiany na EKG, podobne do spłaszczenia załamka T.

Zaburzenia układu pokarmowego: wymioty, nudności, biegunka, zaparcia, rektory, stomatyt, odbijanie z goryczką, uczucie ciężkości w nadbrzuszu, ból w nadbrzuszu, utrata apetytu, metaliczny smak w ustach, suchość w ustach, obleczenie języka, zapalenie trzustki, odbarwienie języka, owłosienie języka (np. z powodu nadmiernego rozwoju flory grzybiczej), dysfagia (spowodowana wpływem metronidazolu na OUN).

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzowego: nieprawidłowe wartości enzymów wątrobowych i bilirubiny, zapalenie wątroby, żółtaczka, uszkodzenie komórek wątroby, przypadki niewydolności wątroby wymagające przeszczepienia wątroby u pacjentów leczonych metronidazolem w połączeniu z innymi antybiotykami. Częstość nieznana: u pacjentów z zespołem Cockayne’a obserwowano przypadki ciężkiej, nieodwracalnej hepatotoksyczności lub ostrej niewydolności wątroby, w tym przypadki zakończone śmiercią, o bardzo szybkim przebiegu po podaniu metronidazolu drogą systemową (zobacz sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: alergiczne reakcje skórne, w tym swędzenie, wysypka, zaczerwienienie skóry, pokrzywka, wielopostaciowa rumieniowica, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze naprzodujące zapalenie skóry (TEN).

Dwie ostatnie reakcje wymagają natychmiastowego wdrożenia terapii.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanek łącznych: artrodynia, miodynia.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych: ciemny kolor moczu (spowodowany wydzielaniem metabolitu metronidazolu), dyzuria, zapalenie pęcherza, uczucie pieczenia w cewce moczowej, poliuria, enureza, nietrzymanie moczu, zwiększone ryzyko rozwoju grzybiczej flory pochwy (kandydoza).

Zaburzenia układu endokrynnego: algomenorea.

Zaburzenia układu oddechowego, zaburzenia klatki piersiowej i śródpiersia: zapalenie zatok, zapalenie gardła.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania: ból, zaczerwienienie lub obrzęk w miejscu wstrzyknięcia, podrażnienie żył (aż do zapalenia żył bieguna) po podaniu dożylnym, wysypka pęcherzykowa, osłabienie.

Okres ważności.

Okres ważności leku – w opakowaniu wyjściowym.

3 lata.

Niewykorzystanej zawartości pojemnika nie wolno przechowywać do późniejszego użycia – należy ją zniszczyć.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Ten lek nie może być mieszany z innymi lekami, z wyjątkiem tych wskazanych w sekcjach „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

100 ml w jednorazowych plastikowych butelkach, zapakowanych w celofanowe torebki.

1 butelka w tece z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

„Unik Farmaseutikal Laboratoriz” (oddział firmy „Dż. Bi. Chemikals endzż Farmaseutikalz Ltd.”) / Unique Pharmaceutical Laboratories (a division of J. B. Chemicals & Pharmaceuticals Ltd.).

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Działka nr 4, Faza IV, G.I.D.C. Industrial Estate, miasto Panoli – 394 116, okręg Bharuch, Indie / Plot No. 4, Phase-IV, G.I.D.C. Industrial Estate, City: Panoli – 394 116, Dist: Bharuch, India.