Metipram

ULOTKA DO STOSOWANIA METYCYJNEGO LEKU METIROM (METIROM)

Skład:

substancja czynna: metylprednizolon;

1 fiolka zawiera 500 mg metylprednizolonu (w postaci bursztynianu metylprednizolonu sodowego);

substancje pomocnicze:

proszek: fosforan dwusodowy dihydrat, fosforan sodowy dwusodowy bezwodny, wodorotlenek sodu;

rozpuszczalnik: alkohol benzylowy, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Proszyk i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne:

proszek: od białego do prawie białego;

rozpuszczalnik do dawkowania (woda bakteriostatyczna do wstrzykiwań): przezroczysta, bezbarwna ciecz, praktycznie pozbawiona widocznych cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Glikokortykosteroidy do stosowania ogólnego.

Kod ATC: H02AB04.

Właściwości farmakologiczne

Ten lek jest formą do wstrzykiwań metylprednizolonu (syntetyczny glikokortykosteroid) przeznaczoną do podania dożylnego i wewnątrzmięśniowego. Ten wysoce stężony roztwór stosuje się m.in. w stanach patologicznych, w których wymagane jest skuteczne i szybkie działanie hormonu. Metylprednizolon wykazuje silne działanie przeciwzapalne, immunosupresyjne i przeciwuczulowe.

Farmakodynamika

Glikokortykosteroidy przenikają przez błonę komórkową za pomocą dyfuzji i tworzą kompleksy ze specyficznymi receptorami w cytoplazmie. Następnie te kompleksy przenikają do jądra komórkowego, wiążą się z DNA (chromatyną) i stymulują transkrypcję mRNA oraz dalszą syntezę białek przez różne enzymy, co odpowiada za liczne efekty glikokortykosteroidów po zastosowaniu ogólnoustrojowym. Glikokortykosteroidy nie tylko wywierają znaczący wpływ na procesy zapalne i immunologiczne, ale również wpływają na metabolizm węglowodanów, białek i tłuszczów. Działają również na układ sercowo-naczyniowy, mięśnie szkieletowe i ośrodkowy układ nerwowy.

Wpływ na procesy zapalne i immunologiczne

Właściwości przeciwzapalne, immunosupresyjne i przeciwuczulowe glikokortykosteroidów wykorzystuje się w większości wskazań terapeutycznych. Obecność tych właściwości prowadzi do następujących efektów:

• zmniejszenie liczby komórek immunologicznie aktywnych wokół ogniska zapalenia;
• zmniejszenie wazodilatacji;
• stabilizacja błon lizosomów;
• hamowanie fagocytozy;
• zmniejszenie produkcji prostaglandyn i związanych z nimi substancji.

Dawka metylprednizolonu 4 mg wykazuje taki sam efekt glikokortykosteroidowy (przeciwzapalny) jak 20 mg hydrokortyzonu. Metylprednizolon wykazuje jedynie minimalny efekt mineralokortykosteroidowy (200 mg metylprednizolonu odpowiada 1 mg deoksykortykosteronu).

Wpływ na metabolizm węglowodanów i białek

Glikokortykosteroidy wykazują działanie kataboliczne na metabolizm białek. Uwalniane aminokwasy w wątrobie są przekształcane w glukozę i glikogen za pomocą procesu glukoneogenezy. W ten sposób zmniejsza się wychwyt glukozy przez tkanki obwodowe, co może prowadzić do hiperglikemii i glukozurii, szczególnie u pacjentów z predyspozycją do cukrzycy.

Wpływ na metabolizm tłuszczów

Glikokortykosteroidy wykazują działanie lipolityczne, które dotyczy głównie kończyn. Wykazują również działanie lipogenetyczne, które najbardziej widoczne jest w okolicy klatki piersiowej, szyi i głowy. Wszystko to prowadzi do przegrupowania się odkładów tłuszczu.

Maksymalne działanie farmakologiczne kortykosteroidów opóźnia się w stosunku do osiągnięcia maksymalnej stężenia we krwi, co wskazuje, że większość efektów tych leków jest najprawdopodobniej wynikiem modyfikacji aktywności enzymów, a nie bezpośredniego działania tych leków.

Farmakokinetyka

Farmakokinetyka metylprednizolonu jest liniowa niezależnie od drogi podania.

Wchłanianie

In vivo cholinesterazy szybko przekształcają bursztynian metylprednizolonu sodu w wolny metylprednizolon poprzez hydrolizę. U mężczyzn metylprednizolon tworzy słabe dysocjowane wiązania z albuminą i transkortyną. Wiąże się około 40–90 % leku.

Infuzja dożylna leku w dawce 30 mg/kg masy ciała podana w ciągu 20 minut lub w dawce 1 g podanej w ciągu 30–60 minut prowadzi po około 15 minutach do osiągnięcia maksymalnego stężenia metylprednizolonu w osoczu krwi wynoszącego około 20 mg/ml. Po około 25 minutach po dożylnej iniekcji bolusowej leku w dawce 40 mg maksymalne stężenie metylprednizolonu w osoczu krwi wynosi 42–47 mg/100 ml. Po około 120 minutach po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym leku w dawce 40 mg maksymalne stężenie metylprednizolonu w osoczu krwi wynosi 34 mg/100 ml. Przy podawaniu wewnątrzmięśniowym szczytowe stężenie jest niższe niż przy podawaniu dożylnym. Przy podawaniu wewnątrzmięśniowym stężenie w osoczu krwi utrzymuje się przez dłuższy okres czasu, co prowadzi do tego, że przy obu drogach podania wprowadzana jest równoważna ilość metylprednizolonu. Kliniczne znaczenie tych niewielkich różnic jest prawdopodobnie minimalne, jeśli uwzględni się mechanizm działania glikokortykosteroidów. Odpowiedź kliniczna zwykle pojawia się po 4–6 godzinach od podania leku. W leczeniu astmy oskrzelowej pierwsze korzystne efekty mogą być widoczne już po 1–2 godzinach. Okres półwylu trwania bursztynianu metylprednizolonu sodu z osocza krwi wynosi 2,3–4 godziny i prawdopodobnie nie zależy od drogi podania.

Metylprednizolon to glikokortykosteroid o średnim czasie działania. Jego biologiczny okres półwylu wynosi 12–36 godzin. Wewnątrzkomórkowa aktywność glikokortykosteroidów odzwierciedla się wyraźną różnicą między okresem półwylu z osocza krwi a farmakologicznym okresem półwylu. Aktywność farmakologiczna utrzymuje się po tym, gdy stężenie leku w osoczu krwi już nie jest wykrywalne. Czas trwania działania przeciwzapalnego glikokortykosteroidów jest w przybliżeniu równy czasowi trwania hamowania układu hipotalamus–przysadka–nadnercza (HPA). Po dożylnej iniekcji metylprednizolonu znakowanego C14, 75 % całkowitej radioaktywności stwierdza się w moczu w ciągu 96 godzin, 9 % – po 5 dniach w kale człowieka i 20 % – w żółci.

Rozkład

Metylprednizolon szeroko rozkłada się w tkankach, przenika przez barierę krew–mózg i wydzielany jest z mlekiem matki. Pozorną objętość rozkładu szacuje się na około 1,4 l/kg. Wiązanie metylprednizolonu z białkami osocza krwi u ludzi wynosi około 77 %.

Biotransformacja

Metabolizm wątrobowy metylprednizolonu jakościowo przypomina metabolizm kortyzolu. Metabolity są głównie wydalane z moczem w postaci glukuronidów, siarczanów i niezwiązanych związków.

U ludzi metylprednizolon jest metabolizowany w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, z których głównymi są 20α-hydroksymetylprednizolon i 20β-hydroksymetylprednizolon.

Metabolizm w wątrobie odbywa się głównie przy udziale enzymu CYP3A4 (lista interakcji leków spowodowanych metabolizmem pośredniczonym przez CYP3A4 znajduje się w sekcji „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Metylprednizolon, podobnie jak wiele innych substratów CYP3A4, może również być substratem dla białka transportowego p-glikoproteiny – należącego do rodziny transporterów ABC (ATP-binding cassette) – co wpływa na jego rozkład w tkankach i interakcje z innymi lekami.

Wydalanie

Średni okres półwylu całkowitej ilości metylprednizolonu wynosi od 1,8 do 5,2 godziny. Całkowity klirens wynosi około 5–6 ml/min/kg.

Grupy specjalne pacjentów

Płeć

Po dożylnej podaniu pojedynczej dawki u zdrowych kobiet klirens metylprednizolonu był wyższy niż u zdrowych mężczyzn: 0,45 l/godz/kg w porównaniu do 0,29 l/godz/kg. Różnice w parametrach farmakodynamicznych nie były jednak obserwowane.

Pacjenci w wieku podeszłym

Po dożylnej podaniu pojedynczej dawki klirens metylprednizolonu u zdrowych mężczyzn w wieku podeszłym (69–82 lata) był niższy niż u mężczyzn młodszych (24–37 lat): 0,24 l/godz/kg w porównaniu do 0,36 l/godz/kg.

Dzieci

Klirens metylprednizolonu jest nieznacznie związany z wiekiem. U młodszych pacjentów metabolizm metylprednizolonu ogólnie zachodzi szybciej. W badaniu z dożylnej podania pojedynczej dawki u 14 pacjentów z zespołem nerczycowym u młodszych pacjentów (< 13 lat) obserwowano wyższy klirens niż u grupy starszych pacjentów (> 13 lat): 0,53 l/godz/kg w porównaniu do 0,38 l/godz/kg.

Zaburzenia funkcji nerek

W badaniu z dożylnej podania pojedynczej dawki u 6 pacjentów płci męskiej z przewlekłą niewydolnością nerek farmakokinetyka metylprednizolonu nie uległa zmianie w porównaniu z farmakokinetyką w grupie kontrolnej zdrowych ochotników, przy średnim klirensie 0,28 l/godz/kg. Ponadto u tych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek nie obserwowano różnic w parametrach farmakodynamicznych.

Zaburzenia funkcji wątroby

W badaniu z dożylnej podania pojedynczej dawki u 6 pacjentów płci męskiej z przewlekłą niewydolnością wątroby farmakokinetyka metylprednizolonu była podobna do farmakokinetyki w grupie kontrolnej zdrowych ochotników przy średnim klirensie 0,29 l/godz/kg.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Zastosowanie glikokortykosteroidów należy rozpatrywać wyłącznie jako leczenie objawowe, z wyjątkiem niektórych zaburzeń endokrynologicznych, gdy stosowane są jako terapia zastępcza.

Leczenie przeciwzapalne

• Choroby reumatyczne

Jako terapia wspomagająca do krótkotrwałego stosowania (w celu pomocy pacjentowi w przeżyciu ostrego epizodu lub zaostrzenia) w przypadku następujących chorób:

• osteoartretyzm pourazowy;
• zapalenie maziowca przy osteoartretyzmie;
• reumatoidalne zapalenie stawów, w szczególności młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów (w niektórych przypadkach może istnieć potrzeba długotrwałej terapii niską dawką);
• ostre i podostre zapalenie worka maziowego;
• epikondylit;
• ostre, niereumatyczne zapalenie ścięgna i jego pochwy;
• ostry podagryczny artretyzm;
• trądzik psoriatyczny;
• szpiczak ankylopoetyczny.
  • Choroby kolagenowe (systemowe choroby tkanki łącznej)

W okresie zaostrzenia lub jako terapia wspomagająca w wybranych przypadkach przy następujących chorobach:

• toczeń rumieniowaty układowy (i toczeńne zapalenie nerek);
• ostre zapalenie mięśnia sercowego reumatyczne;
• systematyczny dermatomiozit (polimiozit);
• zapalenie tętnic węzłowych;
• zespół Goodpaschera.
  • Choroby dermatologiczne:
• pęcherzyca;
• ciężka, wielopostaciowa rumień (zespoł Stevensa–Johnsona);
• egfoliatywny zapalenie skóry;
• pęcherzykowaty, herpetiformny dermatyt;
• ciężki seborozowy zapalenie skóry;
• ciężki trądzik;
• grzybica płaskiego typu;
• pokrzywka.
  • Stany alergiczne

Kontrola ciężkich lub inwalidyzujących stanów alergicznych, które nie odpowiadają na odpowiednio prowadzone tradycyjne leczenie, przy następujących chorobach:

• astma oskrzelowa;
• kontaktowe zapalenie skóry;
• atopowe zapalenie skóry;
• choroba surowicza;
• reakcje nadwrażliwości na leki;
• pokrzywka;
• ostry, niezakaźny obrzęk krtani (lekiem pierwszego wyboru jest adrenalina).
  • Choroby oczne

Ciężkie ostre i przewlekłe alergiczne i zapalne procesy w okolicy oka, w szczególności:

• postać oczna Herpes zoster ;
• zapalenie tęczówki, zapalenie tylnej komory oka;
• zapalenie naczyniówki i siatkówki;
• rozlanych zapalenie tylnej części tuniczki naczyniowej oka i naczyniówki;
• zapalenie nerwu wzrokowego;
• okulohistotropia;
• zapalenie środkowego odcinka oka;
• alergiczne zapalenie spojówek;
• alergiczne owrzodzenia brzegu rogówki;
• zapalenie rogówki.
  • Choroby przewodu pokarmowego (ŻKP)

Krytyczne okresy przy następujących chorobach:

• wrzodziejące zapalenie jelita grubego (terapia systemowa);
• przewlekłe zapalenie jelita cienkiego (terapia systemowa).
  • Choroby układu oddechowego:
• sarkoidoza płuc;
• berylizm;
• fulminantny lub rozsiany gruźlica płuc przy jednoczesnym stosowaniu odpowiedniej chemioterapii przeciwgruźliczej;
• zespół Löfflera, który nie odpowiada na leczenie innymi środkami;
• zapalenie płuc spowodowane aspiracją;
• średnie i ciężkie formy zapalenia płuc wywołane przez Pneumocystis carinii u chorych na AIDS (jako terapia wspomagająca w pierwszych 72 godziny terapii przeciwko Pneumocystis );
• zaostrzenie przewlekłego obturacyjnego schorzenia płuc.
  • Stany towarzyszące obrzękom

W celu wywołania diurezy lub remisji przy proteinurii w zespole nerczycowym, proteinurii bez uremii.

Leczenie immunosupresyjne

• Przeszczep narządu

Leczenie chorób hematologicznych i onkologicznych

• Choroby hematologiczne:
  • nabyte (autoimmunologiczne) hemolityczne anemia;
  • idiopatyczna małopłytkowość krwotoczna dorosłych (wyłącznie dożylnie, wstrzykiwanie domięśniowe jest przeciwwskazane);
  • wtórna małopłytkowość dorosłych;
  • erytroblastopenia (anemia czerwonych krwinek);
  • wrodzona (erytroidna) hipoplazja anemia.
• Choroby onkologiczne

Leczenie paliatywne następujących chorób:

• białaczki i chłoniaki u dorosłych;
• ostra białaczka u dzieci;
• w celu poprawy jakości życia chorych w terminalnym stadium nowotworu.

Inne

• Układ nerwowy.
  • Obrzęk mózgu spowodowany nowotworem pierwotnym lub przerzutowym, i/lub leczenie wspomagające w czasie zabiegów chirurgicznych lub radioterapii.
  • Zaostrzenie stwardnienia rozsianego.
  • Ostra urazowa kontuzja rdzenia kręgowego. Leczenie należy rozpocząć w ciągu pierwszych ośmiu godzin po urazie.
• Gruźlica opon mózgowo-rdzeniowych z blokadą przestrzeni podpajęczynówkowej lub zagrożeniem blokady przy jednoczesnym stosowaniu odpowiedniej chemioterapii przeciwgruźliczej.
• Trihineloz z zaangażowaniem układu nerwowego lub mięśnia sercowego.
• Zapobieganie nudnościom i wymiotom związanym z chemioterapią z powodu nowotworu złośliwego.

Zaburzenia endokrynologiczne

• Niedoczynność kory nadnerczy pierwotna lub wtórna.
• Ostra niewydolność kory nadnerczy.

W przypadku tych wskazań lekami z wyboru są hydrokortyzon lub kortyzon. W określonych sytuacjach można stosować syntetyczne analogi w połączeniu z mineralokortykosteroidami.

• Leczenie stanów wstrząsowych: wstrząs spowodowany niedoczynnością kory nadnerczy lub wstrząs, który nie odpowiada na tradycyjne leczenie, w przypadku potwierdzonej lub prawdopodobnej niedoczynności kory nadnerczy (ogólnie lekiem z wyboru jest hydrokortyzon). Jeśli efekty mineralokortykosteroidowe są niepożądane, może być preferowany metyloprednizolon.
• Przed zabiegiem chirurgicznym oraz w przypadku ciężkiego urazu lub choroby u pacjentów z rozpoznaną niedoczynnością kory nadnerczy, lub w przypadku wątpliwości co do rezerwy kory nadnerczy.
• Wrodzona nadmierna hiperplazja nadnerczy.
• Nieżerniste zapalenie tarczycy.
• Hiperkalcemia związana z nowotworem złośliwym.

Przeciwwskazania.

Systemowe infekcje grzybicze.

Nadwrażliwość na metyloprednizolon lub którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Wprowadzenie do przestrzeni podpajęczynówkowej.

Wprowadzenie do przestrzeni pozamiazgowej.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

• Metyloprednizolon jest substratem cytochromu P450 (CYP) i głównie metabolizowany przez enzym CYP3A4. CYP3A4 jest głównym enzymem z najliczniejszej podrodziny CYP w wątrobie dorosłych. Katalizuje on 6β-hydroksylację steroidów, która jest kluczowym etapem fazy I metabolizmu zarówno dla endogennych, jak i syntetycznych kortykosteroidów. Substratami CYP3A4 są również wiele innych związków, z których niektóre (wraz z innymi lekami) potwierdzono wpływ na metabolizm glikokortykosteroidów poprzez indukcję (zwiększenie aktywności) lub inhibicję enzymu CYP3A4.
• INHIBITORY CYP3A4: leki hamujące aktywność CYP3A4 zazwyczaj obniżają klirens wątrobowy i zwiększają stężenie w osoczu krwi leków będących substratami CYP3A4, takich jak metyloprednizolon. Dlatego w celu uniknięcia toksyczności steroidowej dawki metyloprednizolonu należy odpowiednio dozować.
• INDUKTORY CYP3A4: leki indukujące aktywność CYP3A4 zazwyczaj zwiększają klirens wątrobowy, co prowadzi do obniżenia stężenia w osoczu krwi leków będących substratami CYP3A4. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków może być konieczne zwiększenie dawki metyloprednizolonu w celu osiągnięcia pożądanego efektu.
• SUBSTRATY CYP3A4: obecność innego substratu CYP3A4 może wpływać na klirens wątrobowy metyloprednizolonu, dlatego może być konieczna odpowiednia korekta dawki. Prawdopodobnie zwiększa się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z zastosowaniem każdego z tych leków oddzielnie w przypadku ich jednoczesnego stosowania.
• EFEKTY NIEPOŚREDNIE CYP3A4: inne interakcje i efekty obserwowane przy stosowaniu metyloprednizolonu opisano w poniższej tabeli.

W tabeli przedstawiono listę i opis najważniejszych oraz klinicznie istotnych interakcji lub wyników interakcji metyloprednizolonu z innymi lekami.

Ważne interakcje/efekty przy stosowaniu metyloprednizolonu z innymi lekami lub substancjami

Niezgodność

Aby uniknąć problemów ze zgodnością i stabilnością, zaleca się podawanie metylprednizolonu sodu sukcynowego oddzielnie od innych związków podawanych dożylnie. Do leków charakteryzujących się niezgodnością fizyczną z metylprednizolonem sodu sukcynowym w roztworze należą (lista nie jest wyczerpująca): allopurinol sodu, doxapramu hydrochloridum, tigecyclinum, diltiazenum hydrochloridum, calcium gluconicum, vecuronium bromidum, rocuronium bromidum, cisatracurium bezilatum, glycopyrronium, propofolum.

ŻĄDANE INTERAKCJE

W leczeniu chorób nowotworowych, takich jak białaczka czy chłoniaki, metylprednizolon stosuje się zazwyczaj w połączeniu z lekami alkilującymi, antymetabolitami oraz alkaloidami z winorośli pospolitej.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Efekty immunosupresyjne/zwiększona podatność na infekcje

• Glikokortykosteroidy mogą zwiększać podatność na infekcje, maskować niektóre objawy infekcji, a także mogą powodować pojawienie się nowych infekcji. Podczas stosowania kortykosteroidów może dochodzić do obniżenia odporności organizmu oraz jego zdolności do lokalizacji infekcji. Stosowanie kortykosteroidów jako monoterapii lub w połączeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi wpływającymi na odporność komórkową, humoralną lub funkcję neutrofili może wiązać się z rozwojem infekcji wywołanych przez dowolne patogeny, w tym wirusy, bakterie, grzyby, pierwotniaki i pasożyty, w dowolnej części organizmu. Te infekcje mogą mieć łagodny przebieg, ale mogą również być ciężkie i czasem śmiertelne. Wraz ze wzrostem dawek kortykosteroidów zwiększa się częstość występowania infekcji.
• Pacjenci otrzymujący leki immunosupresyjne są bardziej podatni na infekcje niż osoby zdrowe. Na przykład ospa wietrzna i odra mogą mieć cięższy przebieg lub nawet prowadzić do śmierci u dzieci bez odporności lub u dorosłych otrzymujących kortykosteroidy.
• Podawanie szczepionek żywych lub osłabionych jest przeciwwskazane u pacjentów otrzymujących immunosupresyjne dawki kortykosteroidów. Takim pacjentom można podawać szczepionki zabite lub inaktywowane oraz szczepionki biogenetyczne, jednak odpowiedź na te szczepionki może być obniżona lub szczepionki mogą okazać się nieskuteczne. Wszystkie niezbędne procedury szczepień można przeprowadzać pacjentom otrzymującym dawki kortykosteroidów nieimmunosupresyjne.
• Pacjentów otrzymujących terapię kortykosteroidami nie należy szczepić przeciwko ospie wietrznej. Należy unikać innych procedur szczepień u pacjentów otrzymujących terapię kortykosteroidami, szczególnie gdy kortykosteroidy są stosowane w wysokich dawkach, ze względu na możliwość powikłań neurologicznych i zmian odpowiedzi immunologicznej.
• W przypadku aktywnego gruźlicy stosowanie kortykosteroidów powinno być ograniczone do przypadków gruźlicy fulminującej lub rozsianej i powinno być rozpoczynane równocześnie z odpowiednią terapią przeciwwąchliwą. Jeśli kortykosteroidy są wskazane u pacjentów z ukrytą gruźlicą lub reaktywnością na tuberkulinę, należy dokładnie monitorować ich stan, ponieważ możliwe jest ożywienie choroby. Pacjenci ci powinni otrzymywać chemioprofilaktykę podczas długotrwałej terapii kortykosteroidami.
• Opisywano zespół Kaposhi’ego u pacjentów otrzymujących terapię kortykosteroidami. Przerwanie leczenia kortykosteroidami może prowadzić do remisji klinicznej.
• Rola kortykosteroidów w rozwoju szoku septycznego jest kontrowersyjna. Wczesne badania donosiły zarówno o efektach korzystnych, jak i szkodliwych. Później pojawiła się hipoteza, że wspomagające stosowanie kortykosteroidów jest korzystne dla pacjentów z potwierdzonym szokiem septycznym, u których występuje niewydolność nadnerczy. Jednak rutynowe stosowanie kortykosteroidów w przypadku szoku septycznego nie jest zalecane. Jedno badanie systematyczne dotyczące krótkotrwałego stosowania kortykosteroidów w wysokich dawkach nie dostarczyło dowodów na poparcie ich stosowania. Jednak metaanaliza i jedno przeglądowe opracowanie opublikowanych danych wskazują, że dłuższe cykle (5–11 dni) kortykosteroidów w niskich dawkach mogą zmniejszyć śmiertelność, szczególnie w grupie pacjentów z szokiem septycznym wymagających terapii wazopresyjnej.

Wpływ na układ odpornościowy

• Mogą wystąpić reakcje alergiczne. Ze względu na rzadkie przypadki występowania reakcji skórnych i anafilaktycznych/anafilakto-widnych u pacjentów otrzymujących leki kortykosteroidowe w formie dożylną, przed podaniem leku należy podjąć odpowiednie środki ostrożności, szczególnie jeśli pacjent ma w wywiadzie alergię na jakikolwiek lek.

Wpływ na układ内分泌owy

• Pacjenci poddani niezwykłym sytuacjom stresowym podczas terapii kortykosteroidami mogą wymagać stosowania szybko działających, zwiększonych dawek kortykosteroidów przed, podczas i po sytuacji stresowej.
  • Długotrwałe stosowanie farmakologicznych dawek glikokortykoidów może prowadzić do zahamowania układu podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowego (wtórnej niewydolności kory nadnerczy). Stopień i czas trwania niewydolności kory nadnerczy różnią się u pacjentów i zależą od dawki, częstotliwości, czasu podania oraz długości terapii glikokortykoidami. Ten efekt można zminimalizować stosując schemat podawania co drugi dzień.
  • Ponadto, nagłe przerwanie terapii glikokortykoidami może prowadzić do ostrej niewydolności kory nadnerczy zakończonej śmiercią.
  • Wtórna niewydolność kory nadnerczy spowodowana działaniem leku może być zminimalizowana poprzez stopniowe zmniejszanie dawki. Ten typ względnej niewydolności może utrzymywać się przez kilka miesięcy po zakończeniu terapii, dlatego w każdej sytuacji stresowej pojawiającej się w tym okresie należy wznowić terapię hormonalną.
  • Ponadto, po nagłym przerwaniu terapii glikokortykoidami możliwe jest wystąpienie zespołu odstawienia steroidów, który na pierwszy rzut oka nie jest związany z niewydolnością kory nadnerczy. Zespół ten obejmuje takie objawy jak anoreksja, nudności, wymioty, osłabienie, ból głowy, podwyższenie temperatury ciała, ból stawów, łuszczenie się skóry, mięśniowe bóle, chudnięcie i/lub hipotensja tętnicza. Uważa się, że te efekty są spowodowane nagłą zmianą stężenia glikokortykoidów, a nie niskim poziomem kortykosteroidów.
  • Ponieważ glikokortykoidy mogą powodować pojawienie się lub nasilenie zespołu Cushinga, należy unikać ich stosowania u pacjentów z tym zespołem.
  • Kortykosteroidy działają nasilająco na pacjentów z hipotyreozą.
  • Okresowy paraliż tarczycowy (PTP) może występować u pacjentów z nadczynnością tarczycy i hipokaliemią spowodowaną stosowaniem metylprednizolonu. PTP należy podejrzewać u pacjentów stosujących metylprednizolon, którzy wykazują objawy lub symptomy osłabienia mięśni, szczególnie u pacjentów z nadczynnością tarczycy. W przypadku podejrzenia PTP należy natychmiast rozpocząć kontrolę stężenia potasu we krwi i prowadzić odpowiednią terapię w celu przywrócenia normalnego poziomu potasu we krwi.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

• Kortykosteroidy, w szczególności metylprednizolon, mogą podnosić poziom glukozy we krwi, pogarszać stan pacjentów z cukrzycą oraz zwiększać skłonność pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię kortykosteroidami do rozwoju cukrzycy. Takich pacjentów należy leczyć pod ścisłą kontrolą medyczną i przez najkrótszy możliwy okres czasu.

Zaburzenia psychiczne

• Podczas terapii kortykosteroidami mogą wystąpić zaburzenia psychiczne: od stanu euforycznego, bezsenności, zmian nastroju, zmian osobowości i ciężkiej depresji po jawne objawy psychotyczne. Kortykosteroidy mogą również nasilać istniejącą niestabilność emocjonalną lub tendencje psychotyczne.
• Podczas stosowania sterydów systemowych mogą rozwijać się potencjalnie ciężkie niepożądane reakcje psychiczne. Objawy zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku dni lub tygodni od rozpoczęcia terapii. Większość reakcji ustępuje po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu terapii, choć może być konieczne specyficzne leczenie. Opisywano efekty psychiczne po przerwaniu stosowania kortykosteroidów; częstość nieznana. Należy zachęcać pacjentów i opiekunów do poszukania pomocy medycznej, jeśli u pacjenta wystąpią objawy psychiczne, szczególnie w przypadku podejrzenia stanu depresyjnego lub myśli samobójczych. Pacjenci/opiekunowie powinni być świadomi możliwych zaburzeń psychicznych, które mogą się rozwinąć podczas lub bezpośrednio po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu stosowania sterydów systemowych.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego

• Kortykosteroidy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami padaczkowymi.
• Należy stosować z ostrożnością kortykosteroidy u pacjentów z miastenią ciężką.

Chociaż kontrolowane badania kliniczne wykazały skuteczność kortykosteroidów w przyspieszeniu ustąpienia ostrych epizodów stwardnienia rozsianego, nie wykazano, że kortykosteroidy wpływają na ostateczny wynik lub naturalny przebieg choroby. Jednak badania wskazują, że do uzyskania istotnego efektu potrzebne są stosunkowo wysokie dawki kortykosteroidów.

• Opisywano ciężkie zdarzenia medyczne związane z podaniem do przestrzeni podpajęczynówkowej i przestrzeni okołopajęczynówkowej (patrz sekcja „Działania niepożądane”).
• Opisywano przypadki lipomatozy okołokanałowej u pacjentów otrzymujących kortykosteroidy, zazwyczaj przy długotrwałym stosowaniu w wysokich dawkach.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku

• Kortykosteroidy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z postacią oczną wirusa opryszczki zwykłej ze względu na możliwość rozwoju perforacji rogówki.
• Długotrwałe stosowanie kortykosteroidów może prowadzić do rozwoju katarakt podpajęczynowych tylnej płytki i katarakt jądrowych (szczególnie u dzieci), występu oczu lub podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego, co może prowadzić do rozwoju jaskry z możliwym uszkodzeniem nerwów wzrokowych. Kortykosteroidy mogą również powodować rozwój wtórnych infekcji grzybiczych lub wirusowych oka.
• Możliwe jest zaburzenie widzenia przy stosowaniu postaci topikalnych kortykosteroidów oraz kortykosteroidów stosowanych ogólnie. Jeśli występują takie objawy jak rozmyte widzenie lub inne zaburzenia widzenia, pacjenta należy skierować na konsultację okulisty do wykluczenia możliwych przyczyn, takich jak zaćma, jaskra lub rzadkie choroby, w tym centralna chorioretinopatia śródsosnowa, o której rozwoju donoszono przy stosowaniu kortykosteroidów systemowych lub miejscowych.
• Terapia kortykosteroidami była związana z centralną chorioretinopatią śródsosnową, która może prowadzić do odwarstwienia siatkówki.

Zaburzenia ze strony serca

• Działania niepożądane glikokortykoidów na układ sercowo-naczyniowy, w szczególności dyslipidemia i nadciśnienie tętnicze, mogą zwiększać podatność pacjentów otrzymujących lek i mających inne czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego na dodatkowe efekty ze strony układu sercowo-naczyniowego w przypadku długotrwałego stosowania wysokich dawek. W związku z tym należy stosować kortykosteroidy z ostrożnością u takich pacjentów. Należy zwracać uwagę na zmiany ryzyka i w razie potrzeby prowadzić dodatkowy kardiologiczny monitoring. Stosowanie niskich dawek leku i stosowanie schematu leczenia co drugi dzień może zmniejszyć częstość powikłań.
• Opisywano arytmie serca, kolaps naczyniowy i/lub zatrzymanie akcji serca po szybkim podaniu dożylnym wysokich dawek metylprednizolonu sodu bursztynianu (powyżej 0,5 g w ciągu mniej niż 10 minut). Opisywano bradykardię podczas lub po podaniu wysokich dawek metylprednizolonu sodu bursztynianu, która może nie zależeć od szybkości lub czasu trwania infuzji.

W przypadku niewydolności serca zastoinowej kortykosteroidy systemowe należy stosować z ostrożnością i tylko w nagłej potrzebie.

Zaburzenia ze strony naczyń

• Podczas stosowania kortykosteroidów obserwowano przypadki zakrzepicy, w tym zatorowości żył. Dlatego kortykosteroidy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami zakrzepowo-zakrzepiczymi lub narażonych na ich rozwój.
• Należy stosować z ostrożnością sterydy u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, ponieważ dodatkowo zwiększa to ryzyko dalszego wzrostu ciśnienia tętniczego. Takich pacjentów należy leczyć pod ścisłą kontrolą medyczną i przez najkrótszy możliwy okres czasu.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego

• Wysokie dawki kortykosteroidów mogą powodować rozwój ostrego zapalenia trzustki.
• Nie ma potwierdzenia roli kortykosteroidów w rozwoju wrzodów żołądkowo-jelitowych obserwowanych podczas terapii, jednak terapia glikokortykoidami może maskować objawy wrzodu żołądkowego, a perforacja lub krwotok mogą wystąpić bez istotnego bólu.
• Terapia glikokortykoidami może maskować zapalenie otrzewnej lub inne objawy lub symptomy takich zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego jak perforacja, obturacja lub zapalenie trzustki. W przypadku stosowania w połączeniu z NLPZ ryzyko rozwoju wrzodów przewodu pokarmowego zwiększa się.
• Kortykosteroidy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z nieswoistym wrzodziejącym zapaleniem jelita, jeśli istnieje prawdopodobieństwo rozwoju perforacji, ropnia lub innych infekcji ropnych; przy zapaleniu jeleni, niedawnych anastomozy jelitowych, aktywnych lub ukrytych wrzodach żołądka lub dwunastnicy.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego

• Wpływ na układ wątrobowo-żółciowy: uszkodzenie wątroby lekowe, w tym ostre zapalenie wątroby lub podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, może być wynikiem cyklicznego pulsacyjnego dożylnego stosowania metylprednizolonu (zazwyczaj przy dawce początkowej ≥ 1 g na dobę). Zarejestrowano rzadkie przypadki hepatotoksyczności. Czas do pojawienia się objawów może wynosić kilka tygodni lub więcej. W większości przypadków działania niepożądane ustępowały po przerwaniu leczenia. Dlatego konieczny jest odpowiedni monitoring stanu pacjenta.
• Nasilony efekt glikokortykosteroidów obserwuje się u pacjentów z marskością wątroby.

Zaburzenia ze strony narządu ruchu

• Podczas stosowania wysokich dawek kortykosteroidów opisywano rozwój ostrej miopatii, najczęściej u pacjentów z zaburzeniami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (np. z miastenią ciężką) lub u pacjentów otrzymujących terapię towarzyszącą lekami antycholinergicznymi, w szczególności blokerami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (np. pancuronium). Ta ostra miopatia jest uogólniona, może objąć mięśnie oczne i oddechowe i prowadzić do kwadriplegii. Możliwe jest podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej. Do klinicznego poprawienia się lub wyzdrowienia po przerwaniu stosowania kortykosteroidów może upłynąć od kilku tygodni do kilku lat.
• Osteoporoza należy do częstych, ale rzadko rozpoznawanych działań niepożądanych związanych z długotrwałym stosowaniem glikokortykoidów w wysokich dawkach.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego

• Należy stosować z ostrożnością kortykosteroidy u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.
• Podczas stosowania kortykosteroidów, w tym metylprednizolonu, obserwowano zwiększenie częstości występowania kryzysu nerkowego w twardzinie, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z twardziną układową.

Badania

• Średnie i wysokie dawki hydrokortyzonu lub kortyzonu mogą powodować podwyższenie ciśnienia tętniczego, zatrzymanie soli i wody w organizmie oraz zwiększone wydalanie potasu. W przypadku stosowania syntetycznych pochodnych wystąpienie tych efektów jest mniej prawdopodobne, z wyjątkiem przypadków stosowania wysokich dawek. Może być konieczne ograniczenie spożycia soli i stosowanie dodatków potasu. Wszystkie kortykosteroidy zwiększają wydalanie wapnia.
• Należy uwzględnić fakt terapii kortykosteroidami podczas interpretacji niektórych badań biologicznych (w szczególności testów skórnych, wyników analiz poziomu hormonów tarczycy).

Urazy, zatrucia i powikłania procedur

• Na podstawie wyników wieloośrodkowego badania, metylprednizolonu sodu bursztynianu nie należy regularnie stosować w leczeniu urazów głowy. Wyniki badania wykazały zwiększoną śmiertelność w ciągu 2 tygodni i 6 miesięcy po urazie u pacjentów, którym podawano metylprednizolonu sodu bursztynian, w porównaniu z placebo (względne ryzyko 1,18). Związek przyczynowy z leczeniem metylprednizolonu sodu bursztynianem nie został ustalony.
• Ze względu na wysoką częstość atrofii tkanki podskórnej należy unikać iniekcji do mięśnia delta.

Inne

• Ponieważ powikłania terapii glikokortykoidami zależą od dawki i długości leczenia, decyzję dotyczącą dawki, częstotliwości i długości podania (codziennie lub co drugi dzień) należy podejmować w każdym przypadku indywidualnie, uwzględniając ryzyko i korzyść.
• W celu kontroli stanu należy stosować najniższą możliwą dawkę kortykosteroidów, a jeśli możliwe jest zmniejszenie dawki, należy to robić stopniowo.
• Długość leczenia powinna być ogólnie jak najkrótsza. Zalecany jest nadzór medyczny podczas długotrwałej terapii (patrz również sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Przerywanie długotrwałego leczenia również powinno odbywać się pod nadzorem medycznym (stopniowe przerywanie, ocena funkcji nadnerczy). Najważniejszymi objawami niewydolności nadnerczy są osłabienie, hipotensja ortostatyczna i depresja.
• Należy stosować z ostrożnością kwas acetylosalicylowy i NLPZ w połączeniu z kortykosteroidami.
• Opisywano nasilenie się fochromocytozy, które może mieć śmiertelny skutek, po stosowaniu kortykosteroidów systemowych. Pacjentom z podejrzeniem lub potwierdzoną fochromocytozą kortykosteroidy można stosować tylko po odpowiedniej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.
• Jednoczesna terapia inhibitorami CYP3A, w tym lekami zawierającymi kobicystat, prawdopodobnie zwiększa ryzyko rozwoju systemowych działań niepożądanych. Należy unikać takiej kombinacji, chyba że korzyść przewyższa zwiększone ryzyko rozwoju systemowych działań niepożądanych po stosowaniu kortykosteroidów. W takim przypadku należy kontrolować stan pacjentów pod kątem rozwoju systemowych działań niepożądanych kortykosteroidów (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Dzieci

Benzylowy alkohol może powodować reakcje alergiczne. Opisywano, że dożylne stosowanie benzylowego alkoholu wiązało się z rozwojem poważnych działań niepożądanych i śmiertelnego zespołu gazowania u noworodków (patrz sekcja „Dzieci”). Minimalna ilość benzylowego alkoholu, przy której możliwe jest wystąpienie toksyczności, jest nieznana. Benzylowego alkoholu nie należy stosować w leczeniu noworodków (do 4 tygodni życia), chyba że inaczej zalecono lekarzowi. Benzylowego alkoholu nie należy stosować dłużej niż 1 tydzień ze względu na zwiększone ryzyko jego gromadzenia się w organizmie dzieci do 3 lat życia, chyba że inaczej zalecono lekarzowi. Duże objętości leku należy stosować z ostrożnością i tylko w nagłej potrzebie, szczególnie u kobiet w ciąży, karmiących piersią lub u osób z uszkodzeniem wątroby lub nerek, ze względu na ryzywo gromadzenia się i toksyczności (kwasica metaboliczna).

Należy dokładnie monitorować wzrost i rozwój niemowląt i dzieci podczas długotrwałego stosowania kortykosteroidów. U dzieci otrzymujących glikokortykoidy codziennie przez dłuższy czas kilka razy dziennie możliwe jest opóźnienie wzrostu, dlatego stosowanie takiego schematu leczenia należy ograniczyć do najpoważniejszych wskazań. Stosowanie glikokortykoidów co drugi dzień zazwyczaj zapobiega wystąpieniu tego działania niepożądanego lub minimalizuje je.

Niemowlęta i dzieci otrzymujące długotrwałe leczenie kortykosteroidami mają szczególne ryzyko rozwoju zwiększonego ciśnienia śródczaszkowego.

Wysokie dawki kortykosteroidów mogą prowadzić do zapalenia trzustki u dzieci.

Opisywano przypadki przemijającej hipertrofii mięśnia sercowego u wcześniaków otrzymujących terapię kortykosteroidami z powodu chorób płuc.

Dzieci należy leczyć pod ścisłą kontrolą medyczną i przez najkrótszy możliwy okres czasu.

Ważne informacje o niektórych substancjach pomocniczych

Ten produkt zawiera benzylowy alkohol.

Nie stosować u wcześniaków i noworodków. Może powodować reakcje toksyczne i alergiczne u niemowląt i dzieci do 3 lat życia.

Ten produkt zawiera sod:

Ten lek zawiera więcej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety ograniczonej w sodzie.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Niektóre badania na zwierzętach wykazały, że kortykosteroidy podawane w czasie ciąży w dużych dawkach mogą powodować wady rozwojowe płodu. Jednak kortykosteroidy nie powodują rozwoju wad wrodzonych przy stosowaniu przez kobiety w ciąży. W przypadku braku wystarczających badań nad wpływem leku na układ rozrodczy człowieka i rozwój wewnątrzmaciczny płodu, metylprednizolonu sodu bursztynian należy stosować w czasie ciąży tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka dla matki i płodu. Jeśli długotrwałe leczenie kortykosteroidami należy przerwać w czasie ciąży (tak jak inne długotrwałe metody leczenia), powinno się to odbywać stopniowo (patrz również sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Jednak w niektórych przypadkach (np. terapia zastępcza niewydolności nadnerczy) może być konieczne kontynuowanie leczenia lub nawet zwiększenie dawki.

Niektóre kortykosteroidy łatwo przenikają barierę łożyskową. W jednym retrospektywnym badaniu obserwowano zwiększoną częstość urodzeń dzieci z niską masą ciała u matek otrzymujących kortykosteroidy. U ludzi ryzyko niskiej masy ciała noworodka zależy od dawki leku. To ryzyko można zminimalizować stosując niższe dawki kortykosteroidów. Pomimo że niewydolność nadnerczy rzadko występuje u noworodków, którzy byli narażeni na działanie kortykosteroidów wewnątrzmacicznie, należy dokładnie monitorować i oceniać stan niemowląt narażonych na istotne dawki kortykosteroidów pod kątem objawów niewydolności nadnerczy.

U niemowląt, których matki otrzymywały długotrwałe leczenie kortykosteroidami w czasie ciąży, obserwowano przypadki zaćmy.

Nie ma informacji o wpływie kortykosteroidów na poród i poród.

Benzylowy alkohol może przenikać przez barierę łożyskową (patrz sekcja „Szczególne wytyczne dotyczące stosowania”). To ostrzeżenie nie dotyczy form leku, które nie zawierają benzylowego alkoholu.

Okres karmienia piersią

Kortykosteroidy przenikają do mleka matki.

Kortykosteroidy obecne w mleku matki mogą hamować wzrost i wpływać na endogenną produkcję glikokortykoidów u niemowląt karmionych piersią. Ten lek należy stosować w czasie karmienia piersią tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka dla matki i niemowlęcia.

Fekundacja

W badaniach na zwierzętach kortykosteroidy wykazały niekorzystny wpływ na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Preparat Metipram ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Po zastosowaniu kortykosteroidów możliwe jest wystąpienie takich niepożądanych efektów jak zawroty głowy, zawroty głowy, zaburzenia ze strony narządu wzroku i zmęczenie. W przypadku wystąpienia takich efektów pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Roztwór metylprednizolonu sodu bursztynianu można podawać za pomocą wstrzyknięcia dożylnego lub domięśniowego lub przez infuzję dożylną. Podanie domięśniowe nie powinno przekraczać 250 mg na raz lub w jednym miejscu, ponieważ objętość iniekcji wzrasta do 8 ml na 500 mg. W przypadku udzielania pierwszej pomocy zaleca się stosowanie w formie wstrzyknięcia dożylnego (zobacz tabelę z informacjami dotyczącymi zalecanych dawek). W przypadku dorosłych z samoistną małopłytkowością purpuryczną lek stosuje się wyłącznie dożylnie (podanie domięśniowe jest przeciwwskazane).

Zalecane dawki metylprednizolonu sodu bursztynianu

Dawkę należy stopniowo zmniejszać lub odstawiać, jeśli lek był stosowany przez więcej niż kilka dni. W przypadku wystąpienia samoistnej remisji choroby przewlekłej należy przerwać leczenie. Podczas długotrwałej terapii należy okresowo wykonywać rutynowe badania laboratoryjne, w tym analizę moczu, oznaczanie stężenia glukozy we krwi dwie godziny po posiłku, kontrolować ciśnienie tętnicze i masę ciała, przeprowadzać rentgenografie klatki piersiowej. U pacjentów z wywiadem wrzodów lub wyraźną dyspepsją zalecane jest wykonanie rentgenografii górnych odcinków przewodu pokarmowego. W przypadku nagłego przerwania długotrwałego leczenia konieczne jest również przeprowadzenie obserwacji medycznej. Do podania w postaci wlewu (lub wstrzyknięcia domięśniowego) roztwór przygotowuje się zgodnie z instrukcją.

Instrukcje dotyczące stosowania leku w fiolce w zestawie z rozpuszczalnikiem.

W warunkach aseptycznych dodaje się rozpuszczalnik do fiolki zawierającej sterylny proszek. Stosuje się wyłącznie specjalny rozpuszczalnik.

PRZYGOTOWANIE ROZTWORÓW DO INFUZJI

Najpierw przygotowuje się odtworzony roztwór zgodnie z instrukcją. Leczenie można rozpocząć, wprowadzając roztwór metyloprednizolonu sodu bursztynianu dożylnie przez co najmniej 5 minut (dawki do 250 mg włącznie) lub przez co najmniej 30 minut (dawki przekraczające 250 mg). Kolejne dawki można przygotowywać i podawać w analogiczny sposób. W razie potrzeby lek można podawać w rozcieńczonych roztworach, mieszając odtworzony preparat z 5 % roztworem dekstrozy w wodzie, roztworem fizjologicznym, 5 % roztworem dekstrozy w 0,45 % lub 0,9 % roztworze chlorku sodu. O terminie i warunkach przechowywania patrz sekcja „Warunki przechowywania”. Wszelkie niewykorzystane resztki leku lub odpady należy zutylizować zgodnie z przepisami lokalnego prawa.

Pacjenci w podeszłym wieku

Leczenie pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie długotrwałe, należy planować z uwzględnieniem ryzyka poważniejszych skutków stosowania kortykosteroidów u osób starszych, takich jak osteoporoza, cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, skłonność do infekcji i cienienie skóry (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci

Lek można przepisywać dzieciom, w tym niemowlętom.

Dawkę dla dzieci należy ustalać na tych samych zasadach, co dla dorosłych (patrz wyżej), dostosowując ją do stopnia ciężkości stanu chorobowego i odpowiedzi klinicznej. Leczenie należy ograniczyć do minimalnej dawki koniecznej do osiągnięcia korzystnej odpowiedzi i do najkrótszego możliwego czasu. Jeśli po długotrwałym leczeniu konieczne jest odstawienie leku, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, a nie nagłe odstawienie.

Jeśli to możliwe, leczenie powinno być prowadzone w trybie podawania jednej dawki co drugi dzień.

Lek zawiera alkohol benzylowy. Alkohol benzylowy może powodować reakcje alergiczne. Donoszono, że dożylne stosowanie alkoholu benzylowego wiązało się z rozwojem ciężkich działań niepożądanych oraz śmiertelnego zespołu „gasping” u noworodków.

Minimalna ilość alkoholu benzylowego, przy której może wystąpić rozwój toksyczności, nie jest znana. Alkoholu benzylowego nie należy stosować w leczeniu noworodków (do 4 tygodni życia), chyba że lekarz zaleci inaczej. Alkoholu benzylowego nie należy stosować dłużej niż przez 1 tydzień ze względu na zwiększony ryzyko jego gromadzenia się w organizmie dzieci poniżej 3. roku życia, chyba że lekarz zaleci inaczej.

U dzieci otrzymujących długotrwałe codzienne leczenie frakcjonowanymi dawkami glukokortykosteroidów może występować opóźnienie wzrostu, dlatego stosowanie takiego trybu leczenia należy ograniczyć do najpoważniejszych wskazań.

Przedawkowanie

Objawy

Nie istnieje kliniczny syndrom ostrego przedawkowania kortykosteroidów. Doniesienia o oстрой toksyczności i/lub skutkach śmiertelnych po przedawkowaniu kortykosteroidów są pojedyncze. W przypadku przedawkowania nie ma specyficznego antydota; należy rozpocząć leczenie wspierające i objawowe. Przedawkowanie przewlekłe powoduje charakterystyczne objawy zespołu Cushinga.

Leczenie

Nie istnieje specyficzne antydota w przypadku przedawkowania; należy rozpocząć leczenie objawowe i wspierające.

Metyloprednizolon jest usuwany podczas dializy.

Niepożądane działania.

Krótki opis profilu bezpieczeństwa

Metipram charakteryzuje się następującymi niepożadanymi działaniami ubocznymi wymienionymi poniżej. Na początku leczenia mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości (zob. sekcję „Szczególne wskazania stosowania”). Podczas terapii kortykosteroidami mogą również występować ciężkie infekcje, w tym infekcje oportunistyczne. Do innych działań niepożądanych należą: drgawki, patologiczne złamania i złamania kompresyjne kręgosłupa, owrzodzenia żołądka z perforacją lub krwawieniem, zerwanie ścięgien, zaburzenia psychiczne lub objawy, zespół Cushinga, zespół odstawienia steroidów, nadciśnienie tętnicze, miopatia, jaskra, zaćma podskórna, obniżona tolerancja glukozy, wysypka, zatrzymanie płynu, ból brzucha, nudności, ból głowy i zawroty głowy.

W przypadku stosowania przeciwwskazanych metod podania, a mianowicie podania do wnętrza opon mózgowych (intraduralnie) i przestrzeni okołomózgowej (epiduralnie), zgłaszano następujące działania niepożądane: oponowzór, funkcjonalne zaburzenia przewodu pokarmowego/ zaburzenia funkcji pęcherza moczowego, ból głowy, zapalenie opon mózgowych, parapareza/paraplegia, drgawki, zaburzenia czuciowe. Częstość tych działań niepożądanych jest nieznana.

Infekcje i inwazje: infekcje, infekcje oportunistyczne, zapalenie otrzewnej. Zapalenie otrzewnej może być głównym objawem lub sygnałem zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego, takich jak perforacja, obturacja lub zapalenie trzustki (zob. sekcję „Szczególne wskazania stosowania”).

Zaburzenia układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idne).

Zaburzenia endokrynologiczne: zespół Cushinga, hipopitularyzm, zespół odstawienia steroidów.

Zaburzenia przemiany materii i zaburzenia metaboliczne: kwasica metaboliczna, lipomatoza, zatrzymanie sodu, zatrzymanie płynu, alkalozę hipokalemiczną, dyslipidemię, zaburzoną tolerancję glukozy, zwiększone zapotrzebowanie na insulinę lub doustne środki hipoglikemiczne u chorych na cukrzycę, zwiększenie apetytu (co może prowadzić do przyrostu masy ciała).

Zaburzenia układu krwiotwórczego i układu limfatycznego: leukocytoza.

Zaburzenia psychiczne: zaburzenia afektywne (w tym stan depresyjny, euforia, niestabilność afektywna, uzależnienie od leku, myśli samobójcze), zaburzenia psychiczne (w tym mania, urojenia, halucynacje i schizofrenia), zaburzenia psychiczne, zmiana osobowości, dezorientacja, niepokój, wahania nastroju, zachowanie nieadekwatne, bezsenność, drażliwość.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: lipomatoza okołomózgowa, zwiększony ciśnienie wewnątrzczaszkowe (z obrzękiem tarczy nerwu wzrokowego (dobroczynne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe)), drgawki, amnezja, zaburzenia poznawcze, zawroty głowy, ból głowy.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku: chorioretinopatia, zaćma, jaskra (z potencjalnym uszkodzeniem nerwu wzrokowego), załamanie gałek ocznych, rozmyte widzenie (zob. sekcję „Szczególne wskazania stosowania”).

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i równowagi: zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony serca: niewydolność serca (u podatnych pacjentów), arytmia, rozerwanie mięśnia sercowego po zawałach serca.

Zgłaszano przypadki arytmii serca, kolapsu naczyniowego i/lub zatrzymania krążenia po szybkim podaniu dużych dawek wewnętrznieżylnych metipramu (powyżej 0,5 g w czasie krótszym niż 10 minut). Zgłaszano bradykardię podczas lub po podaniu dużych dawek metipramu, która może nie zależeć od szybkości lub czasu trwania infuzji. Po podaniu wysokich dawek glikokortykosteroidów zgłaszano również tachykardię.

Zaburzenia naczyniowe: zjawiska zakrzepowe, nadciśnienie tętnicze, hipotensja tętnicza.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: zakrzepica tętnicy płucnej, kichot.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: owrzodzenie jelit (z ryzykiem perforacji i krwawienia), perforacja jelita, krwawienie z żołądka, zapalenie trzustki, wrzodziejące zapalenie przełyku, zapalenie przełyku, wzdęcia, ból brzucha, biegunka, dyspepsja, nudności, wymioty.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby (zgłaszane przy podawaniu dożylnym), podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych w surowicy krwi (np. ALT, AST).

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: obrzęk naczynioruchowy, hirsutyzm, plamki posocznicze, siniaki, atrofia skóry, rumień, nadmierne pocenie, striae cutis, wysypka, świąd, pokrzywka, trądzik, hipopigmentacja skóry. Powtarzające się podskórne wstrzyknięcia mogą prowadzić do lokalnej atrofii skóry w miejscu wstrzyknięcia.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: osłabienie mięśni, bóle mięśni, miopatia, atrofia mięśni, osteoporoza, martwica kości, złamania patologiczne, artropatia neuropatyczna, bóle stawów, opóźnienie wzrostu.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: zaburzenia cyklu menstruacyjnego.

Ogólne zaburzenia i zmiany w miejscu podania: obrzęki obwodowe, zaburzenia gojenia ran, zmęczenie, niedobór samopoczucia, reakcje w miejscu podania.

Badania: podwyższenie stężenia wapnia w moczu, obniżenie stężenia potasu we krwi, podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, obniżona tolerancja węglowodanów, podwyższenie stężenia mocznika we krwi, podwyższenie stężenia alaninotransaminazy, podwyższenie stężenia asparginotransaminazy, podwyższenie stężenia fosfatazy alkalicznej we krwi, hamowanie reakcji skórnych.

Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach: złamania kompresyjne kręgosłupa, zerwanie ścięgna.

Dzieci

Oczekuje się, że częstość, typ i nasilenie działań niepożądanych u dzieci będą takie same jak u dorosłych.

U dzieci otrzymujących długotrwałą terapię glikokortykosteroidami możliwe jest opóźnienie wzrostu (zob. sekcję „Szczególne wskazania stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Roztwór gotowy do zażycia: stabilność chemiczna i fizyczna została potwierdzona przez 48 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór należy stosować natychmiast. Jeśli roztwór nie jest stosowany natychmiast, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania podczas stosowania ponosi użytkownik.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Zgodność i stabilność roztworów metipramu do wstrzykiwań dożylnych oraz ich mieszanin z innymi lekami dożyciowymi zależy od pH mieszaniny, stężenia, czasu, temperatury oraz od samej zdolności rozpuszczania się metipramu. Dlatego w celu uniknięcia problemów zgodności i stabilności zaleca się, o ile to możliwe, podawanie roztworów metipramu oddzielnie od innych leków jako wstrzyknięcie dożylne bolusowe lub za pomocą systemu do wstrzykiwania dożylnego, albo przy pomocy systemu „piggy-back”.

Opakowanie.

500 mg w fiolce z proszkiem, 7,8 ml rozpuszczalnika w ampułce; 1 fiolka i 1 ampułka w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

K. T. Rompharm Company S.R.L.

Miejsce produkcji i adres siedziby prowadzonej działalności.

ul. Eroilor nr 1A, miasto Otopeni, 075100, okręg Ilfov, Rumunia – budynek Rompharm 1 i Rompharm 2.