Metformina

INSTRUKCJA dot. stosowania leku METFORMINA (METFORMIN)

Skład:

substancja czynna: metforminy hydrochloropek (metformin hydrochloride);

1 tabletka powlekana zawiera 1000 mg metforminy hydrochloropku w przeliczeniu na 100% suchą substancję;

substancje pomocnicze: powidon, celuloza mikrokryształowa, dwutlenek krzemu koloidalny, stearynian magnezu;

powłoka filmowa: hipromeloza, makrogol 6000, dwutlenek tytanu (E 171), talk.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki długawe, białego koloru, powlekane powłoką filmową.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ trawienny i metabolizm. Leki przeciwdiabetyczne. Środki doustne obniżające stężenie glukozy we krwi, z wyjątkiem insuliny. Biguanidy.

Kod ATC A10BA02.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Mechanizm działania. Metformina jest biguanidem o działaniu antyhiperglikemicznym, które przejawia się zarówno po podaniu na czczo, jak i po posiłku. Nie stymuluje wydzielania insuliny i nie wywołuje efektu hipoglikemicznego.

Metformina zmniejsza hiperinsulinemię na czczo, a w połączeniu z insuliną zmniejsza zapotrzebowanie na insulinę.

Lek ten wykazuje działanie antyhiperglikemiczne poprzez kilka mechanizmów:

• metformina zmniejsza produkcję glukozy w wątrobie, ułatwia pobieranie i wykorzystanie glukozy w tkankach obwodowych, częściowo poprzez wzmocnienie działania insuliny;
• metformina wpływa na metabolizm glukozy w przewodzie pokarmowym: zwiększa jej wychwyt do krwiobiegu i zmniejsza wchłanianie z pożywienia. Do dodatkowych mechanizmów związanych z jelitami należy zwiększone uwalnianie glukagonopodobnego peptydu 1 (GLP-1) oraz zmniejszona resorpcja kwasów żółciowych. Metformina wpływa na mikrobiom jelitowy;
• metformina może poprawiać profil lipidowy u pacjentów z hiperlipidemią.

W trakcie badań klinicznych podczas stosowania metforminy masa ciała pacjentów pozostawała stabilna lub umiarkowanie się obniżała.

Metformina jest aktywatorem adenozynomonofosforanowej kinazy białkowej (AMPK) i zwiększa zdolność transportową wszystkich typów błonowych przenośników glukozy (GLUT).

Farmakokinetyka

Wchłanianie. Po doustnym podaniu maksymalny poziom stężenia (Cmax) metforminy osiągany jest po około 2,5 godziny (Tmax). Absolutna biodostępność metforminy w postaci tabletek 500 mg lub 800 mg wynosi około 50–60% u zdrowych ochotników. Po doustnym podaniu frakcja nie wchłonięta i wydalana z kałem wynosi 20–30%.

Po doustnym podaniu wchłanianie metforminy jest nasycalne i niepełne.

Przyjmuje się, że wchłanianie metforminy jest nieliniowe. W zalecanych dawkach i schematach dawkowania stężenie stacjonarne w osoczu osiągane jest w ciągu 24–48 godzin i wynosi mniej niż 1 μg/ml. W kontrolowanych badaniach klinicznych maksymalne stężenia metforminy w osoczu (Cmax) nie przekraczały 5 μg/ml nawet po podawaniu maksymalnych dawek.

Równoczesne spożycie pokarmu zmniejsza i nieco opóźnia wchłanianie metforminy.

Po doustnym podaniu dawki 850 mg obserwowano 40% zmniejszenie maksymalnego stężenia w osoczu, 25% zmniejszenie AUC oraz 35-minutowe wydłużenie czasu osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu. Kliniczne znaczenie tych zmian jest nieznane.

Rozkład. Wiązanie z białkami osocza jest nieznaczne. Metformina przenika do erytrocytów. Maksymalne stężenie we krwi jest niższe niż maksymalne stężenie w osoczu, natomiast czas osiągnięcia stężenia jest zbliżony. Erytrocyty są najprawdopodobniej wtórnym kompartmentem rozkładu metforminy. Średni objętość rozkładu (Vd) waha się w granicach 63–276 l.

Metabolizm. Metformina wydalana jest w postaci niezmienionej z moczem. Nie wykazano metabolitów u człowieka.

Wydalanie. Klirens nerkowy metforminy wynosi > 400 ml/min. Wskazuje to, że metformina wydalana jest poprzez filtrację kłębuszkową i sekrecję kanalikową. Okres półtrwania po doustnym podaniu wynosi około 6,5 godziny. W przypadku zaburzonej funkcji nerek klirens nerkowy zmniejsza się proporcjonalnie do klirensu kreatyniny, wskutek czego okres półtrwania wydłuża się, co prowadzi do wzrostu stężenia metforminy w osoczu.

Grupy specjalne pacjentów

Niewydolność nerek. Ze względu na ograniczone dane dotyczące pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek, niemożliwe jest dokładne oszacowanie ekspozycji systemowej na metforminę w tej grupie pacjentów w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek. Dlatego dawkę należy dostosować zgodnie z efektywnością kliniczną / tolerancją (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci. Wyniki badania jednorazowej dawki 500 mg chlorowodorku metforminy wskazują, że profil farmakokinetyczny u pacjentów z populacji pediatrycznej był podobny do takiego u zdrowych dorosłych.

Dane dotyczące stosowania wielokrotnych dawek są ograniczone jednym badaniem.

Po wielokrotnym podaniu 500 mg metforminy dwa razy dziennie przez 7 dni u pacjentów z populacji pediatrycznej stężenie szczytowe w osoczu (Cmax) i ekspozycja systemowa (AUC0–t) były o około 33% i 40% niższe odpowiednio w porównaniu z pacjentami dorosłymi z cukrzycą, którzy otrzymywali powtarzane dawki 500 mg dwa razy dziennie przez 14 dni.

Ponieważ dawkę dobiera się indywidualnie na podstawie kontroli glikemii, powyższa informacja ma ograniczone znaczenie kliniczne.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Cukrzyca typu 2, gdy dieta i aktywność fizyczna nie dają odpowiedniego efektu, szczególnie u pacjentów z nadwagą:

• lek stosuje się jako monoterapię lub w ramach terapii skojarzonej z innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi lub z insuliną w leczeniu dorosłych;
• lek stosuje się jako monoterapię lub w ramach terapii skojarzonej z insuliną w leczeniu dzieci od 10. roku życia i młodzieży.

Lek stosuje się w celu zmniejszenia ryzyka powikłań cukrzycy typu 2 u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 i nadwagą jako lek pierwszego rzutu po nieskutecznej terapii dietetycznej.

Przeciwwskazania

• Podwyższona wrażliwość na metforminę lub którykolwiek inny składnik leku;
• każdy rodzaj ostrego kwasicy metabolicznej (np. kwasica mleczanowa, ketoza cukrzycowa);
• przedkomę cukrzycową;
• niewydolność nerek w ciężkim stopniu (filtracja kłębuszkowa (eGFR) < 30 ml/min);
• ostre stany z ryzykiem zaburzeń czynności nerek, takie jak: odwodnienie organizmu, ciężkie infekcje, wstrząs;
• choroby mogące prowadzić do rozwoju hipoksji tkanek (szczególnie ostre choroby lub zaostrzenie przewlekłej choroby): niewydolność serca w stadium dekompensacji, niewydolność oddechowa, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs;
• niewydolność wątroby, ostra choroba alkoholowa, alkoholizm.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji

Zespoły, których nie zaleca się stosować

Alkohol. Intoksycja alkoholem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem kwasicy mleczanowej, szczególnie w przypadku głodówki, niedożywienia lub niewydolności wątroby.

Substancje kontrastowe zawierające jod. Pacjenci powinni przerwać stosowanie metforminy przed lub w trakcie badania i wznowić nie wcześniej niż po 48 godzinach od badania oraz dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnego stanu czynności nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zespoły, które należy stosować z ostrożnością

Niektóre leki, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy (COX) II, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki, szczególnie pętlowe diuretyki, mogą negatywnie wpływać na czynność nerek, co zwiększa ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej. Podczas rozpoczęcia leczenia powyższymi lekami lub ich stosowania w połączeniu z metforminą należy dokładnie monitorować czynność nerek.

Leki wykazujące działanie hiperglikemiczne (glikokortykosteroidy o działaniu ogólnym i miejscowym, sympatykomimetyki). Konieczne jest częstsze kontrolowanie poziomu glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia. W trakcie i po zakończeniu takiej terapii skojarzonej należy dostosować dawkę metforminy.

Transportery organicznych kationów (OCT). Metformina jest substratem obu transporterów OCT1 i OCT2.

Równoczesne stosowanie metforminy z:

• inhibitorami OCT1 (np. werapamil) może zmniejszyć skuteczność metforminy;
• induktorami OCT1 (np. ryfampicyna) może zwiększyć wchłanianie jelitowe i skuteczność metforminy;

− inhibitorami OCT2 (np. cymetydyna, dolutegravirowir, ranolazyna, trimetoprym, wandetanib, izawukonazol) może zmniejszyć wydalanie metforminy z nerek, co prowadzi do wzrostu stężenia metforminy w osoczu krwi;

• inhibitorami zarówno OCT1, jak i OCT2 (np. kryzotynib, olaparib) może wpływać na skuteczność i wydalanie metforminy z nerek.

Dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności przy równoczesnym stosowaniu tych leków z metforminą, szczególnie u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, ponieważ stężenie metforminy w osoczu krwi może wzrosnąć. Może być konieczna korekta dawki metforminy, ponieważ inhibitory/induktory OCT mogą wpływać na skuteczność metforminy.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania

Laktoacydoza jest bardzo rzadkim, ale ciężkim powikłaniem metabolicznym, najczęściej występującym w przypadku ostrego pogorszenia funkcji nerek, choroby sercowo-płucnej lub sepsy. W przypadku ostrego pogorszenia czynności nerek dochodzi do kumulacji metforminy, co zwiększa ryzyko rozwoju kwasicy mlekowej.

W przypadku odwodnienia (silnego biegunku, wymiotów, gorączki lub zmniejszonego spożycia płynów) zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia metforminą i skonsultowanie się z lekarzem.

Pacjentom stosującym metforminę należy ostrożnie rozpoczynać leczenie lekami, które mogą gwałtownie pogorszyć czynność nerek (np. lekami przeciwnadciśnieniowymi, diuretykami i niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi). Innymi czynnikami ryzyka rozwoju kwasicy mlekowej są nadmierne spożycie alkoholu, niewydolność wątroby, niedostatecznie kontrolowana cukrzyca, stan ketotyczny, długotrwałe głodzenie oraz wszelkie stany związane z hipoksją, a także jednoczesne stosowanie leków mogących wywołać kwasicę mlekową (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentów oraz osoby je opiekujące należy poinformować o ryzyku rozwoju kwasicy mlekowej. Typowymi objawami kwasicy mlekowej są duszność kwasotyczna, ból brzucha, skurcze mięśni, osłabienie i hipotermia, a następnie możliwe jest rozwoju śpiączki. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów kwasicy mlekowej pacjent powinien natychmiast przerwać stosowanie metforminy i skonsultować się z lekarzem.

Kwasica mlekowa charakteryzuje się następującymi diagnostycznymi parametrami laboratoryjnymi: obniżenie pH krwi (< 7,35), podwyższenie stężenia laktału w surowicy we krwi (> 5 mmol/l), podwyższenie przerwy anionowej oraz podwyższenie stosunku laktału do pirogronianu.

Pacjenci z rozpoznanymi lub podejrzanymi chorobami mitochondrialnymi. Stosowanie metforminy nie jest zalecane u pacjentów z rozpoznanymi chorobami mitochondrialnymi, takimi jak mitochondrialna encefalopatia z kwasicą mlekową i epizodami przypominającymi udar (zespoł MELAS) oraz mitochondrialna dziedziczna cukrzyca i głuchota (MIDD), ze względu na ryzyko nasilenia kwasicy mlekowej i powikłań neurologicznych, które mogą prowadzić do pogorszenia przebiegu choroby.

W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na zespół MELAS lub MIDD po zastosowaniu metforminy, leczenie metforminą należy natychmiast przerwać i przeprowadzić szybką ocenę diagnostyczną.

Czynność nerek. Filtrację kłębuszkową (eGFR) należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia i regularnie po jego rozpoczęciu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Stosowanie metforminy jest przeciwwskazane u pacjentów z eGFR < 30 ml/min i należy je tymczasowo przerwać w przypadku chorób wpływających na czynność nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Czynność serca. Pacjenci z niewydolnością serca mają większe ryzyko rozwoju hipoksji i niewydolności nerek. Metforminę można stosować u pacjentów ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca przy regularnym monitorowaniu czynności serca i nerek. Metformina jest przeciwwskazana u pacjentów z ostrą i niestabilną niewydolnością serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Środki kontrastowe zawierające jod. Wewnątrznaczyniowe podawanie środków kontrastowych zawierających jod może wywołać nefropatię, prowadzącą do gromadzenia się metforminy i zwiększając ryzyko rozwoju kwasicy mlekowej. Pacjentom należy przerwać stosowanie metforminy przed lub w trakcie badania i wznowić nie wcześniej niż po 48 godzinach od badania oraz dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnej czynności nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zabiegi chirurgiczne. Należy przerwać stosowanie metforminy podczas zabiegów chirurgicznych wykonywanych pod znieczuleniem ogólnym, znieczuleniem podpajęczynówkowym lub znieczuleniem wewnątrzkanałowym i wznowić nie wcześniej niż po 48 godzinach od operacji lub od momentu przywrócenia żywienia doustnego, oraz dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnej czynności nerek.

Dzieci. Przed rozpoczęciem leczenia metforminą należy potwierdzić rozpoznanie cukrzycy typu 2. Wyniki jednorocznych kontrolowanych badań klinicznych nie wykazały wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe u dzieci. Jednak brak danych dotyczących wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe przy dłuższym stosowaniu, dlatego zaleca się ostrożne monitorowanie tych parametrów u dzieci leczonych metforminą, szczególnie w okresie dojrzewania płciowego.

Dzieci w wieku od 10 do 12 lat. Wyniki kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 15 dzieci w wieku od 10 do 12 lat wykazały, że skuteczność i bezpieczeństwo stosowania metforminy w tej grupie pacjentów nie różniły się od tych u starszych dzieci i u nastolatków. Lek należy przepisywać z dużą ostrożnością dzieciom w wieku od 10 do 12 lat.

Inne ostrzeżenia. Pacjenci powinni przestrzegać diety z równomiernym spożyciem węglowodanów w ciągu dnia. Pacjenci z nadmierną masą ciała powinni kontynuować stosowanie diety o niskiej kaloryczności. Należy regularnie kontrolować parametry glikemii u pacjentów.

Metformina może obniżać poziom witaminy B12 w surowicy krwi. Prawdopodobieństwo obniżenia poziomu witaminy B12 wzrasta wraz ze wzrostem dawki metforminy, długością leczenia oraz obecnością u pacjenta czynników ryzyka niedoboru witaminy B12. W przypadku podejrzenia niedoboru witaminy B12 (np. anemia lub neuropatia) należy kontrolować poziom witaminy B12 w surowicy krwi. Pacjenci z czynnikami ryzyka niedoboru witaminy B12 mogą wymagać monitorowania poziomu witaminy B12. Leczenie metforminą należy kontynuować tak długo, jak długo pacjent dobrze je toleruje i nie występują przeciwwskazania, a odpowiednie leczenie uzupełniające w przypadku niedoboru witaminy B12 jest prowadzone zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi.

Monoterapia metforminą nie powoduje hipoglikemii, należy jednak zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu metforminy z insuliną lub innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi (np. pochodnymi sulfonylomocznika lub meglitynidami).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Niekontrolowana hiperglikemia w okresie przedkoncepcyjnym i w czasie ciąży wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wad wrodzonych, poronień, nadciśnienia ciążowego, pre-eklampsji i śmiertelności okołoporodowej. Ważne jest utrzymywanie poziomu glukozy we krwi jak najbliżej normy przez cały okres ciąży, aby zmniejszyć ryzyko niekorzystnych skutków hiperglikemii dla matki i dziecka.

Metformina przenika przez łożysko w ilościach, które mogą być tak wysokie jak stężenia u matki.

Duża liczba danych dotyczących ciężarnych kobiet (ponad 1000 wyników ekspozycji) z badań kohortowych opartych na rejestrach oraz opublikowanych wyników metaanaliz i badań klinicznych wskazuje na brak zwiększonego ryzyka wad wrodzonych lub toksyczności dla płodu/noworodka w wyniku działania metforminy w okresie przedkoncepcyjnym i/lub w czasie ciąży.

Istnieją niepotwierdzone dane dotyczące długoterminowego wpływu metforminy na wagę dzieci narażonych na działanie leku w okresie życia płodowego. Wydaje się, że metformina nie wpływa na rozwój ruchowy i społeczny dzieci do 4 roku życia, które były narażone na działanie leku w życiu płodowym, choć dane dotyczące długoterminowych skutków są ograniczone.

W przypadku klinicznej potrzeby stosowania metforminy w czasie ciąży i w okresie przedkoncepcyjnym może ona być stosowana jako uzupełnienie lub alternatywa dla insuliny.

Karmienie piersią. Metformina wydostaje się do mleka matki, jednak u noworodków/dzieci karmionych piersią nie obserwowano działań niepożądanych. Niemniej ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku, karmienie piersią nie jest zalecane w czasie leczenia metforminą. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią należy podjąć z uwzględnieniem korzyści wynikających z karmienia piersią i potencjalnego ryzyka działań niepożądanych dla dziecka.

Plodność. Metformina nie wpływała na płodność u zwierząt przy dawkach 600 mg/kg/dzień, co jest niemal trzykrotnie wyższe od maksymalnej zalecanej dawki dobowej dla człowieka, przeliczonej na powierzchnię ciała.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń

Monoterapia metforminą nie wpływa na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami, ponieważ lek nie powoduje hipoglikemii. Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu metforminy w połączeniu z innymi lekami hipoglikemicznymi (pochodne sulfonylomocznika, insulina lub meglitynidy) ze względu na ryzyko rozwoju hipoglikemii.

Sposób stosowania i dawki

Dorośli pacjenci z normalną funkcją nerek (eGFR ≥ 90 ml/min)

Terapia monoterapeutyczna lub terapia skojarzona z innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi

Zwykle dawkę początkową stanowi 500 mg lub 850 mg chlorowodorku metforminy (używać innych leków o odpowiednim dawkowaniu) 2–3 razy dziennie podczas lub po posiłku.

Po 10–15 dniach dawkę należy skorygować w zależności od wyników pomiarów stężenia glukozy w surowicy krwi.

Powolne zwiększanie dawki przyczynia się do zmniejszenia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.

Metformina, tabletki powlekane o opóźnionym uwalnianiu, 1000 mg stosować w leczeniu dawkami wysokimi (2000–3000 mg dziennie).

Maksymalna zalecana dawka wynosi 3000 mg dziennie w 3 dawkach.

W przypadku przejścia z innego leku przeciwcukrzycowego należy przerwać stosowanie tego leku i zastosować metforminę zgodnie z powyższym opisem.

Terapia skojarzona z insuliną

W celu osiągnięcia lepszego kontroli stężenia glukozy we krwi metforminę i insulinę można stosować w ramach terapii skojarzonej. Zwykle dawkę początkową stanowi 500 mg lub 850 mg chlorowodorku metforminy (używać innych leków o odpowiednim dawkowaniu) 2–3 razy dziennie, natomiast dawkę insuliny należy dobrać w zależności od wyników pomiarów stężenia glukozy we krwi.

U pacjentów w podeszłym wieku możliwe jest zmniejszenie funkcji nerek, dlatego dawkę metforminy należy dobrać na podstawie oceny czynności nerek, którą należy przeprowadzać regularnie (patrz punkt «Szczególne wskazania»).

Pacjenci z niewydolnością nerek. Czynność nerek należy ocenić przed rozpoczęciem stosowania leków zawierających metforminę oraz podczas leczenia co najmniej raz w roku. U pacjentów z podwyższonym ryzykiem dalszego postępowania niewydolności nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku należy przeprowadzać staranne monitorowanie czynności nerek jak najczęściej, np. co 3–6 miesięcy.

Dzieci

Monoterapia lub terapia łączna z insuliną

Metformina stosuje się dzieciom w wieku od 10 lat oraz młodzieży. Zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg (używać innych leków o odpowiednim dawkowaniu) 1 raz na dobę podczas lub po posiłku.

Po upływie 10–15 dni dawkę należy dostosować zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy w surowicy krwi. Powolne zwiększanie dawki sprzyja zmniejszeniu skutków ubocznych ze strony przewodu pokarmowego. Maksymalna zalecana dawka wynosi 2000 mg na dobę podzielone na 2–3 dawki.

Przedawkowanie

W przypadku podania metforminy w dawce 85 g nie zaobserwowano rozwoju hipoglikemii. Jednakże w tym przypadku zaobserwowano rozwój kwasicy mlekowej. Istotne przekroczenie dawki metforminy lub współistniejące czynniki ryzyka mogą prowadzić do kwasicy mlekowej. Kwasica mlekowa jest stanem nagłym i powinna być leczona w warunkach szpitalnych. Najskuteczniejszą metodą eliminacji laktau i metforminy z organizmu jest dializa krwi.

Działania niepożądane

Najczęstsze niepożądane reakcje podczas wczesnego okresu leczenia to nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Objawy te zazwyczaj ustępują spontanicznie. Aby zapobiec wystąpieniu tych działań niepożądanych, zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach.

Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości występowania do następujących kategorii: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100 i < 1/10), rzadko (> 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (> 1/10000 i < 1/1000), niezwykle rzadko (< 1/10000).

W każdej grupie działania niepożądane wymienione są według układów narządów w kolejności zmniejszającego się znaczenia klinicznego.

Zaburzenia przemiany materii

Często: obniżenie poziomu / niedobór witaminy B12 (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Niezwykle rzadko: kwasica mleczanowa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego

Często: zaburzenia smaku.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego

Bardzo często: zaburzenia ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Te działania niepożądane najczęściej występują na początku leczenia i w większości przypadków ustępują spontanicznie. Aby zapobiec występowaniu działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego, zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach podczas lub po posiłku.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych

Niezwykle rzadko: odchylenia wyników czynności wątroby lub zapalenia wątroby, które całkowicie ustępują po zaprzestaniu stosowania metforminy.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych

Niezwykle rzadko: reakcje skórne, w tym rumień, świąd, pokrzywka.

Dzieci

Na podstawie opublikowanych danych, danych z okresu pogwarancyjnego oraz wyników kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzonych na ograniczonej populacji pediatrycznej pacjentów w wieku 10–16 lat, którzy przyjmowali metforminę przez 1 rok, działania niepożądane u dzieci były podobne pod względem charakteru i nasilenia do tych obserwowanych u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Automatycznego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

Po 10 tabletek w blistrze z folii poli(chlorku winylu) i folii aluminiowej.

Po 3 lub po 6 blisterów w pudełku z tektury.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności. Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Boryspol, ulica Szewczenki 100.