Metakartin

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku Metakartin (Metakartin)

Skład:

substancja czynna: lewokarnityna;

1 ampułka (5 ml) roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 g lewokarnityny;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 200 mg lewokarnityny;

substancje pomocnicze: kwas solny rozcieńczony, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczyście bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Aminokwasy i ich pochodne. Lewokarnityna. Kod ATX A16AA01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

L-karnityna jest naturalnym składnikiem komórek, odgrywającym podstawową rolę w procesach syntezy i transportu energii. Stanowi właściwie jedyny niezastąpiony czynnik niezbędnego do przenikania długich łańcuchów kwasów tłuszczowych do mitochondriów oraz ich udziału w β-utlenianiu. Ponadto L-karnityna kontroluje transport energii wytwarzanej przez mitochondria do cytoplazmy poprzez modulację aktywności enzymu adeninonukleotydotranslokazy.

Najwyższe stężenie karnityny obserwuje się w mięśniu szkieletowym i mięśniu sercowym. Choć mięsień sercowy potrafi wykorzystywać różne substraty do produkcji energii, zazwyczaj korzysta z kwasów tłuszczowych. Dlatego karnityna odgrywa ważną rolę w metabolizmie serca, ponieważ utlenianie kwasów tłuszczowych ściśle zależy od obecności wystarczającej ilości tej substancji. Badania doświadczalne wykazały, że w różnych stanach stresu, ostrych i przewlekłych niedokrwieniach, czy też w przypadku zapalenia mięśnia sercowego rzekomego stwierdza się obniżenie poziomu karnityny w tkankach mięśnia sercowego. Badania przeprowadzone na różnych modelach zwierzęcych potwierdziły korzystny wpływ karnityny na różne zaburzenia funkcji serca wywołane sztucznie: ostra i przewlekła niedokrwienność, niewydolność serca, niewydolność serca na tle zapalenia mięśnia sercowego rzekomego, kardiotoxyczność wywołana lekami (propranolol, adriamycyna).

Lewokarnityna wykazała skuteczność terapeutyczną w następujących stanach patologicznych:

• Pierwotny deficyt karnityny, charakteryzujący się fenotypami takimi jak miopatia z gromadzeniem lipidów, encefalopatia wątrobowo-błoniasta typu zespołu Reya i/lub postępująca kardiomiopatia rozstrzeniowa.
• Drugorzędny deficyt karnityny u pacjentów z organicznymi acydozami o podłożu genetycznym (acidemia propionowa, aciduria metylomalonowa, acidemia izowalerynowa) oraz u pacjentów z genetycznymi wadami β-utleniania. W takich przypadkach drugorzędny deficyt przejawia się gromadzeniem estrów kwasów tłuszczowych. W rzeczywistości endogenna lewokarnityna działa jak „bufor” wobec różnych kwasów tłuszczowych, które nie mogą być przemieniane metabolicznie.
• Drugorzędny deficyt karnityny u pacjentów poddawanych przerywanemu hemodializowaniu. Obniżenie poziomu lewokarnityny w mięśniach koreluje dodatnio z jej utratą w płynie dializacyjnym.

Objawy mięśniowe, które zazwyczaj występują u takich pacjentów po sesji hemodializy, poprawiają się po leczeniu lewokarnityną.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu dożylnym lewokarnityna wydzielana jest głównie przez nerki. Składnik metaboliczny jest całkowicie nieznaczny, z wyjątkiem odwracalnej transformacji lewokarnityny w jej estry.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Pierwotna i wtórna niedobór karnityny.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną i/lub na któryś z dodatkowych składników leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie można wykluczyć interakcji między lewokarnityną a lekami z grupy kumaryny. W bardzo rzadkich przypadkach opisano zwiększenie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) przy jednoczesnym stosowaniu lewokarnityny z lekami z grupy kumaryny (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Efekty niepożądane”). W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy monitorować INR lub przeprowadzać inne testy krzepnięcia co tydzień do momentu ustabilizowania się wyników, a następnie co miesiąc (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Jednoczesne stosowanie lewokarnityny z lekami, które wywołują hipokarnityniemię poprzez zwiększenie wydalania karnityny z moczem (np. kwas walproinowy, leki zawierające kwas pivamidowy, cefalosporyny, cisplatyna, karboplatyna, ifosfamid), może zmniejszyć jej poziom.

Szczególne wskazania.

Stosowanie lewokarnityny u pacjentów z cukrzycą, którzy przyjmują insuliny lub leczenie doustnymi lekami hipoglikemizującymi, może powodować hipoglikemię (poprzez poprawę wychwytu glukozy). U tych pacjentów należy stale monitorować stężenie glukozy we krwi w celu dostosowania dawki leczenia hipoglikemizującego.

Wprowadzanie środka leczniczego dożylnie należy przeprowadzać powoli (w ciągu 2–3 minut).

Podczas stosowania środka leczniczego należy monitorować równowagę wodno-elektrolitową.

Stosowanie lewokarnityny u pacjentów z wywiadem aktywności padaczkowej może zwiększyć częstotliwość i/lub nasilenie napadów padaczkowych. U pacjentów z czynnikami sprzyjającymi stosowanie lewokarnityny może również wywoływać napady padaczkowe.

Bezpieczeństwo i skuteczność doustnego stosowania lewokarnityny u pacjentów z niewydolnością nerek nie zostały zbadane. Długotrwałe doustne stosowanie wysokich dawek lewokarnityny u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub w terminalnym stadium niewydolności nerek, poddawanych hemodializie, może prowadzić do gromadzenia się w osoczu potencjalnie toksycznych metabolitów – trimetyloaminy (TMA) i tlenku trimetyloaminy (TMAO), ponieważ zazwyczaj metabolity te są wydalane z moczem. Takiej sytuacji nie obserwuje się po dożylnej aplikacji lewokarnityny.

Lewokarnityna jest substancją fizjologiczną, dlatego ryzyko uzależnienia lub uzależnienia jest nieistniejące.

W bardzo rzadkich przypadkach donoszono o zwiększeniu INR przy jednoczesnym stosowaniu lewokarnityny z lekami z grupy kumaryn. W przypadku jednoczesnego stosowania tych środków leczniczych należy monitorować INR lub inne testy krzepnięcia co tydzień do ustabilizowania się wyników, a następnie co miesiąc (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Działania niepożądane”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

W badaniach przedklinicznych nie stwierdzono działania teratogennego lewokarnityny. Przy zastosowaniu najwyższej badanej dawki 600 mg/kg masy ciała u zwierząt zaobserwowano statystycznie nieistotne zwiększenie częstości poronień poimplantacyjnych we wczesnym okresie ciąży. Znaczenie tych wyników dla człowieka jest nieznane.

Nie przeprowadzono wystarczających badań klinicznych z udziałem kobiet w ciąży. W okresie ciąży lek należy stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść z jego zastosowania dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Okres karmienia piersią

Lewokarnityna jest naturalnym składnikiem ludzkiego mleka. Stosowanie suplementów lewokarnityny u matek karmiących piersią nie było badane. W okresie karmienia piersią lek należy stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść z jego zastosowania dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka wynikające z nadmiernego narażenia na karnitynę.

Płodność

W badaniach klinicznych nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Środek leczniczy nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Wtórny deficyt karnityny u pacjentów poddawanych hemodializie.

Lek w dawce 2 g należy podawać dożylnie powoli na końcu każdej sesji dializy.

Dawkowanie 2,5 g może być wskazane u pacjentów poddawanych dializie przez okres dłuższy niż 1 rok.

Podawanie leku dożylnie należy przeprowadzać powoli (w ciągu 2–3 min).

Pacjenci z grup szczególnych

Pacjenci w podeszłym wieku

U tych pacjentów nie ma potrzeby zmiany dawkowania ani innych ostrzeżeń. W badaniach klinicznych profil bezpieczeństwa u młodszych pacjentów i u pacjentów w podeszłym wieku był podobny.

Pacjenci z cukrzycą

Stosowanie lewokarnityny u pacjentów z cukrzycą, którzy przyjmują insulinę lub doustne leczenie hipoglikemizujące, może powodować hipoglikemię (z powodu poprawy wychwytu glukozy). U takich pacjentów należy stale monitorować poziom glukozy we krwi w celu korekty trybu leczenia hipoglikemizującego (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci.

Lek można stosować dzieciom.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie lub długotrwałe stosowanie lewokarnityny może prowadzić do biegunki. Lewokarnityna jest łatwo usuwana z osocza krwi w trakcie dializy.

Reakcje niepożądane.

Reakcje niepożądane (na podstawie danych z badań klinicznych, literatury oraz doświadczenia po rejestracji) wymieniono według klas układów narządów zgodnie z medycznym słownikiem działalności regulacyjnej MedDRA i sklasyfikowano według następujących częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), nieczęsto (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (częstości nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości reakcje niepożądane wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Ze strony układu nerwowego:

niewskazane – ból głowy; częstość nieznana – drgawki¹, zawroty głowy.

Ze strony serca:

częstość nieznana – uczucie kołatania serca.

Ze strony naczyń:

niewskazane – hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersia:

częstość nieznana – duszność.

Ze strony przewodu pokarmowego:

często – nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha; nieczęsto – dysgezja, dyspepsja, suchość w ustach.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych:

częstość nieznana – świąd, wysypka.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

niewskazane – skurcze mięśni; częstość nieznana – miastenia², napięcie mięśniowe.

Zaburzenia ogólne i zaburzenia w miejscu podania:

niewskazane – ból w klatce piersiowej, nieprzyjemne uczucia, pierksja, reakcje w miejscu podania.

Badania:

niewskazane – podwyższenie ciśnienia tętniczego; bardzo rzadko – zwiększenie INR³.

¹ Opisywano przypadki drgawek u pacjentów z aktywnością drgawkową lub bez niej, którzy otrzymywali lewokarnitynę doustnie lub dożylnie. Stosowanie lewokarnityny może zwiększyć częstość i/lub nasilenie napadów drgawkowych. U pacjentów z czynnikami sprzyjającymi stosowanie lewokarnityny może również wywoływać drgawki.

² Opisywano lekkie objawy miastenii u pacjentów z uremią.

³ Opisywano bardzo rzadkie przypadki zwiększenia INR u pacjentów otrzymujących terapię towarzyszącą lekami z grupy kumaryn (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych, które wystąpiły po rejestracji leku, jest bardzo ważne. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka. Osobom pracującym w systemie opieki zdrowotnej zaleca się zgłaszanie wszelkich podejrzewanych reakcji niepożądanych poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności.

4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie mieszać z innymi lekami.

Opakowanie.

5 ml w fiolce szklanej koloru bursztynowego; 5 fiol w opakowaniu blisterowym; 1 lub 2 opakowania blisterowe w pudełku tekturowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

UORLД MEDICIN ILAC SAN. VE TİC. A.Ш./

WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

OPZC, dzielnica G.O.Pasa, ul. 6., nr 30, Cerkezkoy/Tekirdag, Turcja/

COSB G.O.Pasa Mah. 6. Cad. No:30, Cerkezkoy/Tekirdag, Turkey.

Wnioskodawca.

TOO „UORLД MEDICIN”, Ukraina/

WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.