Meropenem

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku Meropenem

SkÅ ad:

substancja czynna: meropenem;

1 butelka zawiera: meropenemu trihydra 1140,8 mg, odpowiadajÄ ce meropenemowi 1000 mg;

substancja pomocnicza: sodu wÄ glan.

PostaÄ lekarska. Proszek do sporzÄ dzania roztworu do wstrzykiwaÅ„ lub do wlewu.

GÅ wne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: proszek krystaliczny o barwie od biaÅ ej do jasnoÅ oÅ tej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, kluczowym wskaźnikiem skuteczności była długość czasu, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenia hamujące (MIC) (T>MIC), co wskazywało na wysoką korelację z efektywnością działania. W modelach przedklinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach w osoczu krwi przekraczających MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję przez około 40 % przedziału dawkowania. Wartość docelowa ta nie została potwierdzona klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może rozwijać się w wyniku: (1) zmniejszenia przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej ze zmniejszoną produkcją poryn), (2) zmniejszenia powinności do docelowych PBP, (3) zwiększonej ekspresji składników pomp efliuksyjnych oraz (4) produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej odnotowano ogniska zakażeń wywołanych przez bakterie oporne na karbapenemy.

Brak krzyżowej oporności między meropenemem a lekami z grupy chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, biorąc pod uwagę docelowe mikroorganizmy. Niemniej jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną klasę leków przeciwbakteryjnych, gdy mechanizm działania obejmuje niewnikalność błony komórkowej i/lub obecność pompy (pomp) efliuksyjnej.

Granice wartości MIC ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania wrażliwości na leki przeciwbakteryjne (EUCAST) w trakcie badań klinicznych podano poniżej.

1Granice меропенemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (odporne).

2Odmiany mikroorganizmów o wartościach MIC przekraczających granice S/R są bardzo rzadkie lub nie zostały dotąd zgłoszone. Badania identyfikacyjne i wrażliwości antybiotykowej w odniesieniu do każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a jeśli wynik zostanie potwierdzony, izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania danych na temat odpowiedzi klinicznej dla potwierdzonych izolatów o wartościach MIC przekraczających obecne granice odporności (pochylone), izolaty należy klasyfikować jako oporne.

3Wrażliwość gronkowców na karbapenemy można przewidywać na podstawie danych o wrażliwości na cefoksytynę.

4Granice odnoszą się wyłącznie do zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5Granice niepowiązane z gatunkami zostały określone głównie na podstawie danych PK/PD i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Są przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli i przypisach. Granice niepowiązane z gatunkami oparte są na następujących dawkach: granice EUCAST dotyczą меропenemu w dawce 1000 mg 3 razy na dobę dożylnie przez 30 minut jako najniższej dawki. Rozważano dawki 2 g 3 razy na dobę w przypadku ciężkich infekcji oraz przy pośrednich/odpornych granicach.

6Wrażliwość paciorkowców grup A, B, C i G na beta-laktamy można przewidywać na podstawie wrażliwości na penicylinę.

«–» Badanie wrażliwości nie jest zalecane, ponieważ dany gatunek nie jest odpowiednim celem terapii lekiem. Izolaty mogą być klasyfikowane jako oporne bez wcześniejszego testowania.

Zasięg nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku wywołuje wątpliwości, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy na podstawie doświadczenia klinicznego i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Beztlenowce Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis 7

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)8

Gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Beztlenowce Gram-ujemne

Citrobacter freundii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Beztlenowce Gram-dodatnie beztlenowe

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Beztlenowce Gram-ujemne beztlenowe

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, dla których nabyta oporność może stanowić problem

Beztlenowce Gram-dodatnie

Enterococcus faecium 7,9

Beztlenowce Gram-ujemne

Gatunki Acinetobacter Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Wrodzenie oporne mikroorganizmy

Beztlenowce Gram-ujemne

Stenotrophomonas maltophilia

Gatunki Legionella

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

7Gatunki wykazujące naturalną pośrednią wrażliwość.

8Wszystkie metycylinoodporne gronkowce są oporne na меропenem.

9Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub kilku krajach UE.

Glanders i melioidoza: stosowanie меропenemu opiera się na danych in vitro dotyczących wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei oraz na ograniczonych danych klinicznych. Lekarze powinni kierować się krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensusowymi dotyczącymi leczenia glanders i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych osób średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny; średni objętość rozprzestrzenienia wynosi około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min po podaniu leku w dawce 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min po podaniu leku w dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg w formie infuzji trwającej 30 minut, średnie wartości Cmax wynoszą odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiednie wartości AUC wynosiły 39,3, 62,3 i 153 μg×godz/ml. Po infuzji trwającej 5 minut wartości Cmax wynosiły 52 i 112 μg/ml po podaniu leku w dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po wielokrotnym podawaniu leku co 8 godzin pacjentom z prawidłową funkcją nerek nie stwierdzono akumulacji меропenemu.

W badaniu z udziałem 12 pacjentów, którym podawano меропenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po operacji z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości Cmax i okresu półtrwania odpowiadające wartościom u zdrowych osób, ale większy objętość rozprzestrzenienia (27 l).

Rozprzestrzenienie

Średnia wartość wiązania меропenemu z białkami osocza wynosiła około 2% i nie zależała od stężenia leku. Po szybkim podaniu leku (5 minut lub mniej) farmakokinetyka była dwueksponencjalna, ale jest to znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że меропenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzelowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiet, skóry, faszcz, mięśni i egzudatów otrzewnowych.

Metabolizm

Meropenem ulega metabolizmowi poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, tworząc mikrobiologicznie nieaktywny metabolit. In vitro меропenem wykazuje zmniejszoną podatność na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DHP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem i nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie

Meropenem jest głównie wydawany w niezmienionej formie przez nerki; około 70% (50–75%) dawki leku wydaje się w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin. Dodatkowe 28% wydaje się w formie mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu. Wydalenie z kałem stanowi jedynie około 2% dawki. Pomiar klirensu nerkowego i efektu probenecydu wskazują, że меропenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Zaburzenia funkcji nerek prowadzą do wyższych wartości AUC we krwi i dłuższego okresu półtrwania меропenemu. Obserwowano zwiększenie AUC 2,4-krotnie u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), 5-krotnie – u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (KK 4–23 ml/min) i 10-krotnie – u pacjentów poddawanych hemodializie (KK <2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi osobami (KK >80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacznie wzrastały u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek. Korekta dawki leku jest zalecana pacjentom z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy z klirensiem około 4-krotnie wyższym podczas hemodializy niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby

Badania u pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę меропenemu po wielokrotnym podawaniu leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi osobami o podobnej funkcji nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównych parametrów od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u noworodków i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do tych obserwowanych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. W przeprowadzonym porównaniu stwierdzono farmakokinetyczne cechy między dawkami leku i okresami półtrwania podobne do tych obserwowanych u dorosłych we wszystkich grupach, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy t1/2 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu меропenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Oколо 60% dawki wydaje się z moczem w ciągu 12 godzin w formie меропenemu i dodatkowe 12% w formie metabolitu. Stężenia меропenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych stanowią około 20% jednoczesnych poziomów leku we krwi, choć występuje znaczna zmienność międzypacjentowa.

Farmakokinetyka меропenemu u noworodków poddawanych leczeniu antybakteryjnemu wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub ciążowym, przy ogólnym średnim okresie półtrwania 2,9 godziny. Modelowanie Monte Carlo z uwzględnieniem populacyjnego modelu PK wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60% w odniesieniu do P. aeruginosa u 95% noworodków przedwczesnych i u 91% noworodków urodzonych w terminie.

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania farmakokinetyczne u zdrowych osób w podeszłym wieku (65–80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza skorelowane ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem oraz nieznaczne zmniejszenie klirensu pozanerkowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia funkcji nerek.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Meropenem jest wskazany w leczeniu następujących infekcji u dorosłych i dzieci od 3. miesiąca życia:

• zapalenia płuc, w tym zapalenia płuc nabytych poza szpitalem i w szpitalu;
• infekcji dróg oddechowych u chorych na mukowiscydozę;
• powikłanych infekcji dróg moczowych;
• powikłanych infekcji wewnątrzbrzusznych;
• infekcji położniczych i połogowych;
• powikłanych infekcji skóry i tkanek miękkich;
• ostrej bakteryjnej oponiówki.

Meropenem może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką podejrzanej etiologii bakteryjnej.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z powyższych infekcji.

Należy uwzględniać oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leku przeciwbakteryjnego z grupy beta-laktamów (np. penicyliny lub cephalosporyny).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku z innymi lekami przeprowadzono wyłącznie w odniesieniu do probenecydu.

Probenecyd konkurował z meropenemem o aktywne wydalenie kanalikowe, co prowadzi do hamowania wydalania meropenemu przez nerki, w efekcie czego wydłuża się okres półtrwania i zwiększa stężenie meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania probenecydu i meropenemu.

Potencjalny wpływ meropenemu na wiązanie z białkami innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże, ponieważ wiązanie z białkami jest nieznaczne, nie należy oczekiwać interakcji z innymi substancjami poprzez ten mechanizm.

W przypadku jednoczesnego stosowania z karbapenemami odnotowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, w wyniku czego obniżenie stężenia kwasu walproinowego po około 2 dniach wynosiło 60–100%. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproanu sodu/walpromidu i karbapenemów uznaje się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać tej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Leki przeciwwątrobowe doustne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilać działanie przeciwkrzepliwe warfaryny. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwkrzepliwego leków przeciwwątrobowych doustnych, w tym warfaryny, u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, co utrudnia ocenę udziału leków przeciwbakteryjnych w zwiększeniu poziomu INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego). Zaleca się częste monitorowanie poziomu INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z lekiem przeciwwątrobowym doustnym.

Dzieci

Wszystkie badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Przy wyborze meropenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę racjonalność stosowania antybiotyku z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki antybakteryjne oraz ryzyko wyboru leku wobec bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność gatunków Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa oraz Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność penemów wśród Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak w przypadku innych antybiotyków beta-laktamowych, zgłaszano przypadki ciężkich, a czasem zakończonych śmiercią reakcji nadwrażliwości (patrz sekcje «Przeciwwskazania» oraz «Działania niepożądane»).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na meropenem. Przed rozpoczęciem terapii meropenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejsze reakcje nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Zgłaszano ciężkie działania niepożądane ze strony skóry, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne nekrolyzy naskórkowe, alergia lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), erytema wielopostaciowe oraz ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pustulozę u pacjentów leczonych meropenemem (patrz sekcja «Działania niepożądane»). W przypadku pojawienia się objawów i sygnałów świadczących o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie meropenemu i rozważyć leczenie alternatywne.

Podczas stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych zgłaszano reakcje nadwrażliwości, które postępowały do zespołu Kounisa (ostry alergiczny skurcz tętnic wieńcowych), który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja «Działania niepożądane»).

Kolity związane ze stosowaniem antybiotyków

Podczas stosowania niemal wszystkich środków antybakteryjnych, w tym meropenemu, odnotowano przypadki kolitów związanych ze stosowaniem antybiotyków oraz przypadki kolitu pseudobłoniastego, których ciężkość może wahać się od łagodnej do zagrożonej życiem. Dlatego ważne jest wzięcie pod uwagę możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu leczenia meropenemem wystąpił biegunka (patrz sekcja «Działania niepożądane»). Należy rozważyć przerwanie leczenia meropenemem oraz zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenia

Podczas leczenia karbapenemami, w tym meropenemem, rzadko zgłaszano drgawki (patrz sekcja «Działania niepożądane»).

Kontrola funkcji wątroby

Podczas leczenia meropenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby ze względu na ryzyko rozwoju uszkodzenia wątroby wywołanego lekami (DILI) (patrz sekcja «Działania niepożądane»). W przypadku rozwoju ciężkiego DILI należy rozważyć przerwanie leczenia, jeśli jest to klinicznie uzasadnione. Powtórne przepisanie meropenemu należy rozważyć wyłącznie wtedy, gdy jego stosowanie uznaje się za klinicznie uzasadnione.

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia meropenemem u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Dawkowanie leku nie wymaga korekty (patrz sekcja «Sposób stosowania i dawki»).

Serokonwersja bezpośredniego testu antyglobulinowego (reakcja Coombsa)

Leczenie meropenemem może prowadzić do pojawienia się dodatniej bezpośredniej/pośredniej reakcji Coombsa.

Jednoczesne stosowanie meropenemu i kwasu walproinowego/walproianu sodu/walpromidu nie jest zalecane (patrz sekcja «Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji»).

Lek Meropenem zawiera 90 mg sodu w fiolce o pojemności 1000 mg, co odpowiada 4,5% maksymalnej dziennej dawki sodu dla dorosłego (2 g), zalecanej przez WHO.

Fiolka przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użytku.

Podczas przygotowywania i podawania roztworu należy przestrzegać standardowych metod bezpiecznych.

Przed zastosowaniem roztwór należy wstrząsnąć.

Nie wykorzystany produkt lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub dostępne dane dotyczące stosowania meropenemu u ciężarnych kobiet są ograniczone.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich ani pośrednich skutków toksyczności rozrodczej. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania meropenemu w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Zgłaszano, że niewielka ilość meropenemu przenika do mleka kobiecego. Meropenem można stosować w okresie laktacji wyłącznie w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Sposób wpływ na szybkość reakcji przy kierowaniu pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których zgłaszano przy stosowaniu meropenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka meropenemu oraz długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Meropenem w dawce do 2 g trzy razy dziennie u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzy razy dziennie u dzieci może być szczególnie wskazany w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych przez mniej wrażliwe gatunki bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dozowania przy leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Tabela 1

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Meropenem zazwyczaj należy stosować w formie wlewania dożylnego trwającego od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki leku do 1 g można podawać w formie dożylnego wstrzyknięcia bolusowego w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym leku w dawce 2 g w formie dożylnego wstrzyknięcia bolusowego są ograniczone.

Upośledzenie funkcji nerek

Tabela 2

Zalecane dawki leku dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, gdy klirens kreatyniny u pacjentów jest mniejszy niż 51 ml/min

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku podanych w Tabeli 2, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz rozdział «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem»).

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek lub z klirensem kreatyniny powyżej 50 ml/min korekta dawki nie jest wymagana.

Dzieci poniżej 3. miesiąca życia

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności meropenemu u dzieci poniżej 3. miesiąca życia; optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz rozdział «Farmakokinetyka»).

Tabela 3

Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3. miesiąca do 11. roku życia i o masie ciała poniżej 50 kg

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Należy stosować dawkę, jak u dorosłych pacjentów.

Nie ma doświadczeń z zastosowania leku u dzieci z zaburzeniem funkcji nerek.

Sposób stosowania

Meropenem należy zazwyczaj stosować w postaci wlewu dożylnego trwającego od

15 do 30 minut. Ponadto dawki meropenemu do 20 mg/kg mogą być podawane w postaci dożylnego bolusa trwającego około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w postaci dożylnego bolusa są ograniczone.

Podawanie dożylnego bolusa

Roztwór do bolusa należy przygotować przez rozpuszczenie leku Meropenem w wodzie do wstrzykiwań w celu uzyskania stężenia 50 mg/ml.

Stabilność fizyko-chemiczna odtworzonego roztworu leku do bolusa w wodzie do wstrzykiwań potwierdzona jest przez 1 godzinę w temperaturze 25 °C lub przez 12 godzin w temperaturze od 2 °C do 8 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia otwarty lek należy stosować natychmiast. Jeżeli lek nie jest stosowany natychmiast, czas przechowywania w trakcie użytkowania pozostaje w gestii użytkownika.

Podawanie wlewu dożylnego

Roztwór do wlewu należy przygotować przez rozpuszczenie leku Meropenem w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu w celu uzyskania stężenia 1–20 mg/ml.

Stabilność fizyko-chemiczna roztworu leku do podania dożylnego, przygotowanego przez rozcieńczenie w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu, zachowana jest przez 1 godzinę w temperaturze 25 °C lub przez 15 godzin w temperaturze od 2 °C do 8 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia odtworzony lub rozcieńczony roztwór leku należy stosować natychmiast. Jeżeli lek nie jest stosowany natychmiast, czas przechowywania w trakcie użytkowania pozostaje w gestii użytkownika.

Odtworzony w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) roztwór leku do podania dożylnego należy stosować natychmiast.

Nie należy zamrażać odtworzonego roztworu.

Dzieci.

Lek można stosować dzieciom od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, jeśli dawkę leku nie skorygowano zgodnie z opisem w sekcji «Sposób stosowania i dawki». Ograniczone doświadczenie z postmarketingowego stosowania leku wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu wystąpią niepożądane reakcje, są one zgodne z profilem wymienionych działań niepożądanych opisanych w sekcji «Działania niepożądane» i zazwyczaj są łagodne pod względem nasilenia oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek lek jest szybko wydalany z organizmu drogą nerek.

Hemodializa usuwa meropenem i jego metabolity z organizmu.

Efekty uboczne.

W trakcie przeglądu danych dotyczących wpływu leczenia meropenemem u 4872 spośród 5026 pacjentów najczęściej występującymi niepożądanymi reakcjami związanymi z zastosowaniem meropenemu były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz stan zapalny w miejscu wstrzymania (1,1%). Najczęściej występującymi niepożądanymi zjawiskami związanymi z zastosowaniem meropenemu w zakresie badań laboratoryjnych były trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

W poniższej tabeli wszystkie efekty uboczne podano według klasy układu narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy częstości efekty uboczne wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Infekcje i inwazje – nieczęsto: kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego – często: trombocytoza; nieczęsto: agranulocytoza, anemia hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, eozynofilia.

Zaburzenia układu odpornościowego – nieczęsto: reakcja anafilaktyczna (patrz sekcje «Przeciwwskazania» oraz «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»), obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia psychiczne – rzadko: delirium.

Zaburzenia układu nerwowego – często: ból głowy; nieczęsto: parestezje; rzadko: drgawki (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego – często: biegunka, ból brzucha, wymioty, nudności; nieczęsto: zapalenie jelita (kolitis) związane z zastosowaniem antybiotyków (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»).

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych – często: podwyższenie poziomu transaminaz, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej we krwi; nieczęsto: podwyższenie poziomu bilirubiny we krwi, uszkodzenie wątroby wywołane lekami (DILI)*.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej – często: wysypka, świąd; nieczęsto: toksyczny epidermalny nekroliz, zespół Stevensa-Johnsona, erytema wielopostaciowe, pokrzywka; częstość nieznana: alergia lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi, ostra ogólna wypryskowa pustułka (AGEP) (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»).

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych – nieczęsto: podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, podwyższenie poziomu mocznika we krwi.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania leku – często: stan zapalny, ból; nieczęsto: zatorowość żył, ból w miejscu wstrzymania.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania – nieczęsto: hipokaliemia.

*DILI obejmuje zapalenie wątroby i niewydolność wątroby.

Opis wybranych efektów ubocznych

Zespół Kounisa

Zgłaszano przypadki ostrego zespołu wieńcowego związanego z reakcją alergiczną (zespół Kounisa) po zastosowaniu innych antybiotyków z grupy beta-laktamów (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»).

Dzieci

Nie ma danych wskazujących na zwiększone ryzyko wystąpienia efektów ubocznych u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadały efektom ubocznym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po dopuszczeniu leku do obrotu ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata (od daty produkcji formy in bulk).

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Meropenem nie należy mieszać ani dodawać do innych leków.

Meropenem przeznaczony do dożylnego podania bolusowego należy rozpuścić w sterylnej wodzie do wstrzykiwań.

Meropenem w fiolkach przeznaczonych do dożylnej infuzji można bezpośrednio rozpuścić w 0,9% roztworze chlorku sodu lub w 5% roztworze glukozy do przepływu.

Opakowanie.

Proszek w fiolce szklanej, zamkniętej korkiem gumowym i aluminiową nakrętką zabezpieczającą z pokrywką typu flip-off, umożliwiającą kontrolę pierwszego otwarcia.

Po 1 fiolce wraz z instrukcją dla lekarza w pudełku z tektury.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

TOO „ISTFARM” (pakowanie z formy in bulk Chilu Antibiotics Pharmaceutical Co., Ltd.).

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02099, miasto Kijów, ul. Remontna, 13.