Meropenem-MB

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ ce zastosowania leku MEROPENEM-MB (MEROPENEM-MB)

SkÅ ad:

substancja czynna: meropenem;

1 butelka zawiera meropenem 1000 mg w postaci meropenemu trihydraÅ tu 1140 mg;

substancja pomocnicza: sodu wÄ glikarbanian bezwodny.

PostaÄ c leku. Proszek do sporzÄ dzenia roztworu do wstrzykiwaÅ .

GÅ ówne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: proszek od biaÅ ego do jasnoÅ oÅ ciowego.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, wiążąc się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, klasyfikowanych jako zależne od czasu, wysoki stopień korelacji z efektywnością wykazuje czas, w którym stężenie meropenemu przekraczało minimalne stężenie hamujące (MIC) (T>MIC). W modelach dокlinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniu w osoczu krwi przekraczającym MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję przez około 40 % przedziału dawkowania. Ta wartość docelowa nie została potwierdzona klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może powstawać w wyniku:

• obniżenia przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (spowodowanego zmniejszeniem produkcji porynów);
• obniżenia powinowactwa do docelowych PBP;
• zwiększenia ekspresji składników pomp eflluksowych;
• produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej odnotowano ogniska infekcji wywołane przez bakterie oporne na karbapenemy.

Brak krzyżowej oporności między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetraryn w odniesieniu do docelowych mikroorganizmów. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę leków przeciwbakteryjnych, jeśli mechanizm działania obejmuje niewnikalność błony komórkowej i/lub obecność pompy(-pomp) eflluksowej(-owych).

Ograniczenia wartości MIC ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Leki Przeciwdrobnoustrojowe (EUCAST) w trakcie badań klinicznych przedstawiono w poniższej tabeli 1.

Tabela 1

Ograniczenia wartości MIC ustalone w trakcie badań klinicznych przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Leki Przeciwdrobnoustrojowe (EUCAST)

1Graniczne wartości меропenemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae przy zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (odporne).

2Odmiany mikroorganizmów o wartościach MIC wyższych niż graniczne wartości S/R są bardzo rzadkie lub dotąd nie były zgłaszane. Badania identyfikacji i wrażliwości antybiotykowej dla każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a jeśli wynik zostanie potwierdzony, izolat należy przesłać do laboratorium kontrolnego. Do czasu uzyskania danych o odpowiedzi klinicznej dla zweryfikowanych izolatów z wartościami MIC wyższymi niż obecne graniczne wartości odporności (wytłuszczone kursywą), izolaty należy klasyfikować jako oporne.

3Wrażliwość stafilokoków na karbapenemy przewiduje się na podstawie wrażliwości na cefoksytynę.

4Granice wartości dotyczą wyłącznie zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5Granice wartości niezależne od gatunku ustalono głównie na podstawie danych farmakokinetyki/farmakodynamiki i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Są one przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli 1 i przypisach. Granice wartości niezależne od gatunku oparte są na następujących dawkach: granice wartości EUCAST dotyczą меропenemu w dawce 1000 mg podawanego 3 razy na dobę dożylnie przez 30 minut jako najniższej dawki. Rozważano dawki 2 g 3 razy na dobę w przypadku ciężkich infekcji oraz przy granicach wartości pośrednich/odpornych.

6Wrażliwość beta-laktamowa grup węglikowych A, B, C i G przewiduje się na podstawie wrażliwości na penicylinę.

„–” Nie zaleca się przeprowadzania badań wrażliwości, ponieważ gatunek jest słabym celem dla leku. Izolaty mogą być klasyfikowane jako oporne bez wcześniejszego testowania.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się uwzględnienie lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom rozprzestrzenienia oporności mikroorganizmów na lokalnym poziomie jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy na podstawie doświadczenia klinicznego i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Gram-dodatnie aeroby

Enterococcus faecalis 7

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)8

Gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Gram-ujemne aeroby

Citrobacter freudii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Gram-dodatnie beztlenowce

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Gram-ujemne beztlenowce

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, dla których nabyta oporność może stanowić problem

Gram-dodatnie aeroby

Enterococcus faecium7,9

Gram-ujemne aeroby

Gatunki Acinetobacter

Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Wrodzenie oporne mikroorganizmy

Gram-ujemne aeroby

Stenotrophomonas maltophilia

Gatunki Legionella

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

7Gatunki wykazujące naturalną pośrednią wrażliwość.

8Wszystkie metycylinoodporne stafilokoki są oporne na меропenem.

9Wskaźnik oporności > 50% w jednym lub kilku krajach Unii Europejskiej.

Sap i melioidoza: stosowanie меропenemu u ludzi opiera się na danych wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei in vitro oraz na ograniczonych danych u ludzi. Lekarze powinni opierać się na krajowych i/lub międzynarodowych dokumentach konsensusowych dotyczących leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ochotników średni okres półwytrącania z osocza wynosi około 1 godziny; średni objętość rozłożenia wynosi około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min przy dawce 250 mg, zmniejszając się do 205 ml/min przy dawce 2 g. Po podaniu dawek 500 mg, 1000 mg i 2000 mg w formie infuzji przez 30 minut, średnie wartości maksymalnego stężenia (Cmax) wynosiły odpowiednio około 23 μg/ml, 49 μg/ml i 115 μg/ml; odpowiednie wartości pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) wynosiły 39,3 μg•h/ml, 62,3 μg•h/ml i 153 μg•h/ml. Po infuzji przez 5 minut Cmax wynosiło 52 μg/ml i 112 μg/ml po podaniu dawek 500 mg i 1000 mg odpowiednio. Po podawaniu wielu dawek co 8 godzin u pacjentów z normalną czynnością nerek nie stwierdzono akumulacji меропenemu.

W badaniu z udziałem 12 pacjentów, którym podawano меропenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po operacji z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości Cmax i okresu półwytrącania (t1/2) odpowiadające wartościom u zdrowych ludzi, ale objętość rozłożenia była większa – 27 l.

Rozkład

Średnia wartość wiązania меропenemu z białkami osocza wynosiła około 2% i nie zależała od stężenia leku. Po szybkim podaniu (5 minut lub mniej) farmakokinetyka była dwueksponencjalna, ale jest to znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że меропenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiet, skóry, faszcz, mięśni i wydzieliny otrzewnowej.

Metabolizm

Meropenem metabolizuje się poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, tworząc metabolit mikrobiologicznie nieaktywny. In vitro меропenem wykazuje zmniejszoną podatność na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DHP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem, dlatego nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie

Meropenem wydala się głównie w niezmienionej formie przez nerki. Około 70% (50–75%) dawki leku wydala się w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin. Dodatkowe 28% wydala się w formie metabolitu mikrobiologicznie nieaktywnego. Z kałem wydala się tylko około 2% dawki. Zmierzony klirens nerkowy i efekt probenecydu wskazują, że меропenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Zaburzenia czynności nerek prowadzą do pojawienia się wysokich wartości AUC w osoczu i dłuższego t1/2 меропenemu. Obserwowano wzrost AUC o 2,4 razy u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), o 5 razy u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (KK 4–23 ml/min) i o 10 razy u pacjentów poddawanych hemodializie (KK <2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (KK >80 ml/min). AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacznie wzrastała u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Korekta dawki leku jest zalecana pacjentom z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.

Meropenem wydala się przez hemodializę z klirensiem, który podczas hemodializy był około 4 razy wyższy niż u pacjentów z bezmoczem.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę меропenemu po wielokrotnym podaniu leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami o podobnej czynności nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównego objętości od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u noworodków i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10 mg/kg, 20 mg/kg i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do tych stwierdzonych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500 mg, 1000 mg i 2000 mg odpowiednio. W trakcie porównania stwierdzono farmakokinetyczne charakterystyki między dawkami leku i t1/2 podobne do tych obserwowanych u dorosłych we wszystkich grupach, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy, t1/2 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu меропenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Około 60% dawki wydala się z moczem w ciągu 12 godzin w formie меропenemu i dodatkowe 12% w formie metabolitu. Stężenie меропenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynosi około 20% jednoczesnego poziomu leku w osoczu, choć obserwuje się znaczną międzyosobniczą zmienność wartości.

Farmakokinetyka меропenemu u noworodków, którym podawano leczenie antybakteryjne, wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub wieku ciążowym, z ogólnym średniym t1/2 wynoszącym 2,9 godziny. Modelowanie metodą Monte Carlo z uwzględnieniem populacyjnego modelu PK wykazało, że przy trybie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60% wobec Pseudomonas aeruginosa u 95% przedwczesnie urodzonych noworodków i u 91% urodzonych terminowo noworodków.

Pacjenci starsi

Badania farmakokinetyczne u zdrowych ochotników w wieku podeszłym (65–80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza, skorelowane ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem, oraz nieznaczne zmniejszenie klirensu nienierko­wego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia czynności nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• zapalenia płuc, w tym społeczne i szpitalne;
• zakażeń oskrzelowo-płucnych w mukowiscydozie;
• powikłanych zakażeń dróg moczowych;
• powikłanych infekcji wewnątrzbrzusznych;
• zakażeń okołoporodowych i zakażeń poporodowych;
• powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich;
• ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Lek Meropenem-MB może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką przy podejrzeniu zakażenia bakteryjnego.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z powyższych infekcji.

Przy przepisywaniu leku należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny rodzaj leku przeciwbakteryjnego z grupy beta-laktamów (np. penicylin lub cephalosporyn).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku z poszczególnymi lekami, z wyjątkiem probenektydyny, nie były prowadzone.

Probenektydyna konkurować może z meropenemem o aktywny wydzielanie kanalikowe i w ten sposób hamuje wydzielanie meropenemu przez nerki, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania i zwiększenia stężenia meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu probenektydyny z meropenemem.

Potencjalny wpływ leku Meropenem-MB na wiązanie z białkami innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże wiązanie z białkami jest na tyle niewielkie, że interakcji z innymi związkami na podstawie tego mechanizmu można nie oczekiwać.

Podczas jednoczesnego stosowania z karbapenemami odnotowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, które w przybliżeniu po dwóch dniach wynosiło 60–100 %. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego i karbapenemów uznaje się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać takiej interakcji.

Antykoagulanty doustne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilić działanie przeciwkrzepliwe warfaryny. Często zgłaszano nasilenie działania przeciwkrzepliwego doustnych leków przeciwkrzepliwych, w tym warfaryny, u pacjentów stosujących jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od podstawowego zakażenia, wieku i ogólnego stanu pacjenta, w związku z tym trudno ocenić wpływ leków przeciwbakteryjnych na zwiększenie poziomu międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Zaleca się częste monitorowanie poziomu INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z doustnym lekiem przeciwkrzepliwym.

Dzieci

Wszystkie badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Przy wyborze meropenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę racjonalność stosowania antybakteryjnego środka z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki antybakteryjne, a także ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność gatunków Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa oraz Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter na penemy jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Zarejestrowano poważne, a czasem śmiertelne reakcje nadwrażliwości, podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych.

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na meropenem. Przed rozpoczęciem terapii meropenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejsze reakcje nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Zgłaszano ciężkie działania niepożądane ze strony skóry, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, alergia lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), erytema wielopostaciowe oraz ostra ogólnoustrojowa pustulopatia egzantematyczna (AGEP) u pacjentów przyjmujących meropenem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku pojawienia się objawów świadczących o rozwoju tych reakcji, należy natychmiast przerwać stosowanie meropenu i rozważyć leczenie alternatywne.

Zapalenie okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków

Podczas stosowania praktycznie wszystkich środków antybakteryjnych, w tym meropenu, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków oraz zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, których ciężkość może wahać się od łagodnej do stanu zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu leczenia meropenemem wystąpił biegunka. Należy rozważyć przerwanie leczenia meropenemem oraz zastosowanie specyficznego leczenia Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenie mięśniowe

Podczas leczenia karbapenemami, w tym meropenemem, rzadko zgłaszano drżenie mięśniowe.

Monitorowanie funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko rozwoju toksyczności wątrobowej (zaburzenia funkcji wątroby z obturacyjnością i cytolizą) podczas leczenia meropenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby.

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby podczas leczenia meropenemem. Nie trzeba dostosowywać dawki leku.

Serokonwersja bezpośredniego testu antyglobulinowego (reakcja Coombsa)

Leczenie meropenemem może powodować pojawienie się dodatniego bezpośredniego lub pośredniego testu Coombsa.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania meropenu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu.

Lek MEROPENEM-MB zawiera około 4,0 mEq sodu na 1 g dawki leku, co należy uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom przestrzegającym diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub dane są ograniczone co do stosowania meropenu u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich lub pośrednich efektów toksyczności rozrodczej.

Z zachowaniem środków ostrożności zaleca się unikanie stosowania meropenu w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Zgłaszano, że niewielka ilość meropenu przenika do mleka matki. Meropenem można stosować w okresie laktacji tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, ponieważ zgłaszano wystąpienie bólu głowy, parestezji lub drgawek podczas stosowania meropenu.

Sposób stosowania i dawki.

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka meropenemu i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Lek Meropenem-MB stosowany w dawce do 2 g 3 razy na dobę u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg 3 razy na dobę u dzieci może być szczególnie wskazany w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania przy leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek (patrz tabela 2).

Tabela 2

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Preparat leczniczy Meropenem-MB stosuje się zazwyczaj w formie wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki preparatu do 1 g można podawać w formie dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym preparatu w dawce 2 g w formie dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Upośledzenie funkcji nerek

Zalecane dawki preparatu dla dorosłych oraz dzieci o masie ciała powyżej 50 kg przedstawiono w tabeli 3.

Tabela 3

Zalecane dawki preparatu dla dorosłych oraz dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, gdy klirens kreatyniny u pacjentów wynosi mniej niż 51 ml/min

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku wymienionych w tabeli 3, skorygowanych do dawki 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie otnęciowej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie należy korygować dawki leku.

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek lub z klirensami kreatyniny powyżej 50 ml/min nie należy korygować dawki.

Dzieci poniżej 3. miesiąca życia

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meropenemu u dzieci poniżej 3. miesiąca życia, dlatego optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3. miesiąca do 11. roku życia o masie ciała poniżej 50 kg przedstawiono w tabeli 4.

Tabela 4

Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3. miesiąca do 11. roku życia o masie ciała poniżej 50 kg

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Należy stosować dawkę jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku Meropenem-MB u dzieci z zaburzeniami czynności nerek.

Sposób stosowania

Lek Meropenem-MB stosuje się zazwyczaj jako wlew dożylny trwający od 15 do 30 minut. Dodatkowo dawki meropenemu do 20 mg/kg mogą być podane jako dożylne wstrzyknięcie bolusowe trwające około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg jako wstrzyknięcie bolusowe dożylne są ograniczone.

Wykonywanie dożylnego wstrzyknięcia bolusowego

Roztwór do wstrzyknięcia bolusowego należy przygotować przez rozpuszczenie leku Meropenem-MB w wodzie do wstrzykiwań w celu uzyskania stężenia 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wstrzyknięcia bolusowego była potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze do 25 °C lub przez 12 godzin w lodówce (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli sposób otwarcia/przygotowania/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zanieczyszczenia mikrobiologicznego, lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie natychmiast użyty, należy dokładnie kontrolować okres i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Wykonywanie dożylnej infuzji

Roztwór do infuzji należy przygotować przez rozpuszczenie leku Meropenem-MB w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu w celu uzyskania stężenia 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do infuzji przy użyciu 0,9 % roztworu chlorku sodu była potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze 25 °C lub przez 24 godziny w lodówce (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli sposób otwarcia/przygotowania/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zanieczyszczenia mikrobiologicznego, lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie natychmiast użyty, należy dokładnie kontrolować okres i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Przygotowany roztwór Meropenem-MB z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast.

Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Jeśli lek nie zostanie natychmiast użyty, lekarz ponosi odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania po przygotowaniu.

Fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku. Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy stosować standardowe metody aseptyczne. Przed użyciem należy wstrząsnąć roztworem. Nieużywany roztwór lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dzieci.

Lek stosuje się dzieciom od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, jeśli dawka leku nie jest odpowiednio dostosowana, jak opisano w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ograniczone doświadczenie z użyciem leku po wprowadzeniu na rynek wskazuje, że w przypadku wystąpienia działań niepożądanych po przedawkowaniu są one zgodne z opisanym profilem działań niepożądanych i zazwyczaj są łagodne co do nasilenia objawów oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową czynnością nerek następuje szybkie wydalanie leku z organizmu drogą nerek.

Hemodializa usuwa meropenem i jego metabolity z organizmu.

Efekty uboczne

Stwierdzono, że najczęściej występującymi reakcjami u 4872 pacjentów spośród 5026 osób, które stosowały меропенem, były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz zapalenie w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęstsze niepożądane zjawiska laboratoryjne związane z zastosowaniem меропenemu, o których raportowano, to trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

W poniższej tabeli 5 wszystkie reakcje niepożądane są wymienione według klasyfikacji układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości reakcje niepożądane są wymienione w kolejności malejącej według nasilenia.

Tabela 5

Nie ma żadnych danych świadczących o zwiększeniu ryzyka działań niepożądanych u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych. Wszystkie otrzymane doniesienia odpowiadają reakcjom niepożądanym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Donoszenie o podejrzanych działaniach niepożądanych

Donoszenie o podejrzanych działaniach niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka dla danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny donosić o wszelkich podejrzanych działaniach niepożądanych poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we włościwej opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać ani dodawać leku Meropenem-MB do innych leków.

Meropenem-MB przeznaczony do bolusowych wstrzyknięć dożylnych należy rozcieńczać w wodzie sterylnej do wstrzykiwań.

Meropenem-MB w fiolkach do infuzji dożylnej można bezpośrednio rozcieńczać w 0,9 % roztworze chlorku sodu lub 5 % roztworze glukozy do przetaczania.

Opakowanie.

Po 1 lub 10 fiol w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

REMEDINA SA

REMEDINA SA

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Gounari 23 i Areos, Kamatero Attika, 13451, Grecja

Gounari 23 & Areos, Kamatero Attiki, 13451, Greece

Wnioskodawca.

M.BIOTECH LIMITED

M.BIOTECH LIMITED

Lokalizacja wnioskodawcy.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom