Meropenem-Darnytsia

ULOTKA DO WYKORONANIA LEKU Meropenem-Darnytsia (Meropenem-Darnytsia)

Skład:

substancja czynna: meropenem trihydrate;

1 buteleczka zawiera meropenemu trihydrau 1140 mg, co odpowiada meropenemowi 1000 mg;

substancja pomocnicza: sodu węglan.

Postać leku. Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i do wlewu.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: proszek od białego do jasno-żółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Inne środki przeciwbakteryjne β-laktamowe. Karbapenemy. Meropenem. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, parametr czasu, w którym stężenia meropenemu przekraczają minimalne stężenie hamujące (MIC) (T > MIC), wskazuje na wysoką korelację z efektywnością leczenia. W modelach dокlinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach w osoczu krwi przekraczających MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję o około 40% w przedziale dawkowania. Ta wartość docelowa nie została potwierdzona klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może wynikać z: (1) zmniejszonej przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (wskutek obniżonego wytwarzania poryn), (2) zmniejszonego powinowactwa do docelowych PBP, (3) zwiększonej ekspresji składników pomp eflluksowych oraz (4) wytwarzania beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej odnotowano ogniska infekcji wywołane przez bakterie oporne na karbapenemy.

Nie występuje krzyżowa oporność między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin w odniesieniu do docelowych mikroorganizmów. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę leków przeciwbakteryjnych, jeśli mechanizm działania obejmuje niewrażliwość błony komórkowej i/lub obecność pompy eflluksowej (pomp).

Poniżej przedstawiono graniczne wartości MIC ustalone podczas badań klinicznych przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Leki Przeciwdrobnoustrojowe (EUCAST).

1Graniczne wartości меропenemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (oporne).

2Odmiany mikroorganizmów o wartościach MIC wyższych niż granice S/R są bardzo rzadkie lub nie zostały dotąd zgłoszone. Badania identyfikacyjne i wrażliwości na antybiotyki dotyczące każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a jeśli wynik zostanie potwierdzony, izolat należy przesłać do laboratorium ekspertowego. Do czasu uzyskania danych dotyczących odpowiedzi klinicznej na potwierdzone izolaty o wartościach MIC wyższych niż obecne granice oporności, izolaty należy rejestrować jako oporne.

3Wrażliwość stafilokoków na karbapenemy przewiduje się na podstawie danych wrażliwości na cefoksytynę.

4Granice wartości dotyczą wyłącznie zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5Granice wartości niepowiązane z gatunkami zostały określone głównie na podstawie danych farmakokinetyki/farmakodynamiki i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Są przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli i przypisach. Granice wartości niepowiązane z gatunkami oparte są na następujących dawkach: granice wartości EUCAST dotyczą меропenemu w dawce 1000 mg podawanego 3 razy na dobę dożylnie przez 30 minut jako najniższa dawka. Rozważano dawki 2 g 3 razy na dobę w przypadku ciężkich infekcji oraz przy pośrednich/granicznych wartościach oporności.

6Wrażliwość streptokoków grup A, B, C i G na beta-laktamy przewiduje się na podstawie wrażliwości na penicylinę.

«–» Badanie wrażliwości nie jest zalecane, ponieważ gatunek stanowi złą tarczę dla leczenia lekiem. Izolaty mogą być klasyfikowane jako oporne bez wcześniejszego testowania.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności poszczególnych gatunków może się różnić geograficznie i w czasie, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom rozprzestrzenienia oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy na podstawie doświadczenia klinicznego i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Gram-dodatnie aeroby

Enterococcus faecalis 7

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)8

Gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Gram-ujemne aeroby

Citrobacter freundii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Gram-dodatnie beztlenowce

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Gram-ujemne beztlenowce

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Gram-dodatnie aeroby

Enterococcus faecium 7,9

Gram-ujemne aeroby

Gatunki Acinetobacter, Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Naturalnie oporne mikroorganizmy

Gram-ujemne aeroby

Stenotrophomonas maltophilia

Gatunki Legionella

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

7Gatunki wykazujące naturalną pośrednią wrażliwość.

8Wszystkie metycylinoodporne stafilokoki są oporne na меропenem.

9Wskaźnik oporności > 50% w jednym lub kilku krajach UE.

Sap i melioidoza: stosowanie меропenemu u ludzi opiera się na danych wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei in vitro oraz na ograniczonych danych dotyczących ludzi. Lekarze powinni kierować się krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensusowymi dotyczącymi leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ludzi średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny; średni objętość rozprzestrzenienia wynosi około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min po podaniu leku w dawce 250 mg, zmniejszając się do 205 ml/min po podaniu leku w dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg w postaci infuzji przez 30 minut, średnie wartości Cmax wynosiły odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiadające im wartości AUC wynosiły 39,3, 62,3 i 153 μg×godz/ml. Po przeprowadzeniu infuzji przez 5 minut wartości Cmax wynosiły 52 i 112 μg/ml po podaniu leku w dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po podawaniu wielu dawek leku co 8 godzin pacjentom z normalną funkcją nerek nie obserwowano akumulacji меропenemu.

W badaniu przeprowadzonym u 12 pacjentów, którym podawano меропenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po operacji z powodu infekcji wewnątrzbrzusznej, wartości Cmax i okres półtrwania odpowiadały tym u zdrowych ludzi, ale objętość rozprzestrzenienia była większa (27 l).

Rozprzestrzenienie

Średnia wartość wiązania меропenemu z białkami osocza wynosiła około 2% i nie zależała od stężenia leku. Po szybkim podaniu leku (5 minut lub mniej) farmakokinetyka była dwueksponencjalna, ale jest to znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że меропenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzelowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiety, skóry, faszcz, mięśni i wydzieliny otrzewnowej.

Metabolizm

Meropenem metabolizuje się poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, tworząc metabolit mikrobiologicznie nieaktywny. In vitro меропenem wykazuje zmniejszoną podatność na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DHP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem, dlatego nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie

Meropenem jest głównie wydalany w niezmienionej formie przez nerki; około 70% (50–75%) dawki leku wydalane jest w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin. Dodatkowe 28% wydzielane jest w postaci mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2% dawki. Zmierzony klirens nerkowy oraz działanie probenekwidu wskazują, że меропenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Upośledzenie funkcji nerek powoduje pojawienie się wysokich wartości AUC w osoczu i dłuższy okres półtrwania меропenemu. Obserwowano wzrost wartości AUC o 2,4 raza u pacjentów z umiarkowanym upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), o 5 razy – u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (KK 4–23 ml/min) i o 10 razy – u pacjentów poddawanych hemodializie (KK < 2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi osobami (KK > 80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacznie wzrastały u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek. Korekta dawki leku jest zalecana pacjentom z umiarkowanym i ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meropenem jest wydalany podczas hemodializy z klirens, który podczas hemodializy był około 4 razy wyższy niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę меропenemu po podaniu powtarzanych dawek leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyki przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi osobami o podobnej funkcji nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównego objętości od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyki u noworodków i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do tych stwierdzonych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. Cechy farmakokinetyczne zależne od dawki leku i okres półtrwania były podobne do tych obserwowanych u dorosłych we wszystkich grupach, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy, t1/2 = 1,6 godz.). Średnie wartości klirensu меропenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Oколо 60% dawki wydalane jest z moczem w ciągu 12 godzin w postaci меропenemu i dodatkowe 12% w postaci metabolitu. Stężenia меропenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych stanowią około 20% jednoczesnych poziomów leku w osoczu, mimo że występuje znaczna międzyosobnicza zmienność wartości.

Farmakokinetyka меропenemu u noworodków, którym podawano leczenie przeciwbakteryjne, wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub ciążowym, przy ogólnym średnim okresie półtrwania wynoszącym 2,9 godziny. Modelowanie procesu metodą Monte Carlo z uwzględnieniem populacyjnego modelu PK wykazało, że po podaniu 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T > MIC 60% w odniesieniu do P. aeruginosa u 95% przedwczesnie urodzonych noworodków i u 91% urodzonych terminowo noworodków.

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania farmakokinetyki u zdrowych osób w podeszłym wieku (65–80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza, skorelowane ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem, oraz nieznaczne zmniejszenie klirensu pozanerkowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego upośledzenia funkcji nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Meropenem-Darnytsia jest wskazany w leczeniu następujących infekcji u dorosłych i dzieci powyżej 3. miesiąca życia:

• zapalenie płuc, w tym zapalenie pozaszpitalne i szpitalne;
• infekcje dróg oddechowych u chorych na mukowiscydozę;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych;
• skomplikowane infekcje wewnątrzbrzuszne;
• infekcje okołoporodowe i poporodowe;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• ostry bakteryjny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Meropenem-Darnytsia może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, gdy podejrzewa się bakteryjne podłoże gorączki.

W leczeniu pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z powyższych infekcji.

Należy brać pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leku przeciwbakteryjnego z grupy beta-laktamów (np. penicyliny lub cefalosporyny).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie przeprowadzono badań interakcji meropenemu z innymi lekami poza probenydylem.

Probenydyl konkurował z meropenemem o aktywne wydalenie kanalikowe, co hamuje wydalanie meropenemu przez nerki, prowadząc do wydłużenia okresu półwylu i zwiększenia stężenia meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu probenydylu z meropenemem.

Potencjalny wpływ meropenemu na wiązanie z białkami innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże wiązanie z białkami jest tak niewielkie, że interakcje z innymi związkami z uwzględnieniem tego mechanizmu nie są oczekiwane.

W przypadku jednoczesnego stosowania z karbapenemami odnotowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, w wyniku czego obniżenie stężenia kwasu walproinowego po około 2 dniach wynosiło 60–100%. Ze względu na szybki początek działania jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego / walproinianu sodu / walpromidu i karbapenemów uznaje się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać tej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwbakteryjne i doustne leki przeciwkrzepliwe

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilać jej działanie przeciwkrzepliwe. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwkrzepliwego doustnych leków przeciwkrzepliwych, w szczególności warfaryny, u pacjentów jednocześnie przyjmujących leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, w związku z czym trudno jest oszacować udział leków przeciwbakteryjnych w zwiększeniu Międzynarodowego Stosunku Znormalizowanego (INR). Zaleca się częste monitorowanie INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z doustnym lekiem przeciwkrzepliwym.

Dzieci

Wszystkie badania interakcji leków przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Przy wyborze meropenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę stosowność zastosowania środka przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki przeciwbakteryjne oraz ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność gatunków Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa oraz Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność na penemy Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwościowe

Tak jak przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o przypadkach poważnych, czasem zakończonych śmiercią, reakcji nadwrażliwościowych (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Działania niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na meropenem. Przed rozpoczęciem terapii meropenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejszych reakcjach nadwrażliwościowych na antybiotyki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Donoszono o ciężkich niepożądanych reakcjach skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, reakcja lekowa z eozynofilami i objawami systemowymi (zespoł DRESS), wielopostaciowa czerwieniela oraz ostrzeżenie ogólnoustrojowe egzantematyko-pęcherzowe u pacjentów leczonych meropenemem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku pojawienia się objawów i sygnalizujących te reakcje, meropenem należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne.

Colitis związany z antybiotykiem

Przy stosowaniu niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym meropenemu, odnotowano przypadki colitis związanego z antybiotykiem oraz przypadki pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy, których ciężkość może wahać się od łagodnej do stanu zagrożonego życia. Dlatego ważne jest wzięcie pod uwagę możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu meropenemu wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć możliwość odstawienia leczenia meropenemem oraz zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenie mięśniowe

Podczas leczenia karbapenemami, w szczególności meropenemem, rzadko donoszono o drgawkach (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Kontrola funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko rozwoju toksyczności wątroby (zaburzenia funkcji wątroby z żółtaczką i cytolizą) podczas leczenia meropenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie meropenemu u pacjentów z chorobami wątroby: u pacjentów należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Korekty dawki leku nie wymaga się (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Seroconversion testu Coombsa (bezpośredni test antyglobulinowy)

Leczenie meropenemem może prowadzić do pojawienia się dodatniego wyniku bezpośredniego/pośredniego testu Coombsa.

Jednoczesne stosowanie meropenemu i kwasu walproinowego / walproinianu sodu / walpromidu / nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Ten lek zawiera 90 mg sodu na fiolkę o pojemności 1000 mg, co odpowiada 4,5% maksymalnej dobowej dawki sodu dla dorosłej osoby (2 g), zalecanej przez WHO.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak danych lub ograniczona ilość danych dotyczących stosowania meropenemu u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich lub pośrednich efektów toksyczności reprodukcyjnej. Jako środek ostrożności, należy unikać stosowania meropenemu w czasie ciąży.

Karmienie piersią. Donoszono, że niewielka ilość meropenemu przenika do mleka matki. Meropenem można stosować matkom karmiącym piersią tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Badania wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów nie były prowadzone.

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachować szczególną ostrożność, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, mrowienia lub drgawek, o których donoszono przy stosowaniu meropenemu.

Sposób stosowania i dawki

Falażka z lekiem przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku.

Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem.

Dozowanie

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka меропenemu i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Meropenem-Darnytsia w dawce do 2 g trzy razy dziennie dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzy razy dziennie dla dzieci szczególnie nadaje się do leczenia niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. rodzaje Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub bardzo ciężkich infekcji.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek (patrz dalej).

Tabela 1

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Meropenem-Darnytsia należy stosować zazwyczaj jako wlew dożylni trwający od 15 do 30 minut.

Dodatkowo, dawki leku do 1 g można podawać jako wstrzyknięcie dożylnie bolusowo w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym leku w dawce 2 g jako wstrzyknięcie dożylnie bolusowo są ograniczone.

Upośledzenie funkcji nerek

Tabela 2

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, gdy klirens kreatyniny jest mniejszy niż 51 ml/min

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku podanych w tabeli 2, skorygowanych do dawki 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest wydalanym podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego zalecaną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz punkt „Szczególne wskazania stosowania”).

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek lub z klirem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci poniżej 3. miesiąca życia

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności meropenemu u dzieci poniżej 3. miesiąca życia, a optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Tabela 3

Zalecane dawki dla dzieci w wieku od 3. miesiąca do 11. roku życia o masie ciała do 50 kg

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Należy stosować dawkę, jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek.

Sposób stosowania

Meropenem-Darnytsia zazwyczaj należy stosować w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Ponadto dawki meropenemu do 20 mg/kg mogą być podane w postaci wstrzyknięcia dożylnego (bolusowego) w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w postaci wstrzyknięcia dożylnego (bolusowego) są ograniczone.

Wykonywanie wstrzyknięcia dożylnego bolusowego

Roztwór do wstrzyknięcia bolusowego należy przygotować poprzez rozpuszczenie leku Meropenem-Darnytsia w wodzie do wstrzykiwań w celu uzyskania stężenia 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wstrzyknięcia bolusowego zachowywana była przez 3 godziny w temperaturze do 25 °C lub przez 12 godzin w temperaturze 2–8 °C.

Wykonywanie wlewu dożylnego

Roztwór do wlewu należy przygotować poprzez rozpuszczenie leku Meropenem-Darnytsia w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu w celu uzyskania stężenia 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wlewu przy użyciu 0,9 % roztworu chlorku sodu zachowywana była przez 3 godziny w temperaturze 25 °C lub przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeżeli lek nie zostanie natychmiast użyty, należy dokładnie kontrolować okres i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Przygotowany roztwór Meropenemu-Darnytsia z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast.

Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, jeśli dawka leku nie została skorygowana zgodnie z opisem w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ograniczone doświadczenie zastosowania leku po wprowadzeniu na rynek wskazuje, że niepożądane reakcje pojawiające się po przedawkowaniu są zgodne z profilem działań niepożądanych opisanych w sekcji „Działania niepożądane” i są zazwyczaj łagodne pod względem nasilenia objawów oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek lek jest szybko wydalany przez nerki.

Hemodializa usuwa meropenem i jego metabolity z organizmu.

Efekty uboczne.

Na podstawie danych dotyczących wpływu leczenia meropenemem u 4872 z 5026 pacjentów, najczęściej występującymi niepożądanymi reakcjami związanymi z zastosowaniem meropenemu były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęściej występującymi związanymi z zastosowaniem meropenemu zmianami wyników badań laboratoryjnych były: trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

Poniżej wymieniono wszystkie efekty uboczne według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości występowania efekty uboczne wymieniono w kolejności malejącej częstości występowania.

Zakażenia i inwazje — nieczęsto: kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Z układu pokarmowego — często: biegunka, ból brzucha, wymioty, nudności; nieczęsto: zapalenie jelita grubego związane z zastosowaniem antybiotyków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Z układu wątrobowego i dróg żółciowych — często: podwyższenie stężenia transaminaz, podwyższenie stężenia fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie stężenia dehydrogenazy mleczanowej we krwi; nieczęsto: podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi.

Z układu nerek i moczowego — nieczęsto: podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, podwyższenie stężenia mocznika we krwi.

Z układu nerwowego — często: ból głowy; nieczęsto: parestezje; rzadko: drgawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Z zakresu psychiki — rzadko: deliryum.

Z układu krwi i chłonnego — często: trombocytoza; nieczęsto: agranulocytoza, anemia hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, eozynofilia.

Z układu odpornościowego — nieczęsto: reakcja anafilaktyczna (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), obrzęk naczynioruchowy.

Z powłok skórnych i tkanki podskórnej — często: wysypka, świąd; nieczęsto: toksyczny epidermalny nekrolioza, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, pokrzywka; częstość nieznana: reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), ostrze ogólne pęcherzykowe wypryskowe (AGEP) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania — często: stan zapalny, ból; nieczęsto: zapalenie żył z torembą, ból w miejscu wstrzyknięcia.

Nie ma danych wskazujących na zwiększenie ryzyka działań niepożądanych u dzieci. Według dostępnych danych efekty uboczne u dzieci odpowiadały efektom ubocznym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Przekazywanie podejrzeń o działania niepożądane.

Przekazywanie informacji o podejrzeniach działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzeń działań niepożądanych i/lub braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Meropenem-Darnytsia nie należy mieszać ani dodawać do innych leków.

Jeśli roztwór ma być stosowany do wstrzykiwań bolusowych dożylnych, należy go przygotować w wodzie sterylnej do wstrzykiwań.

Meropenem w fiolkach do wlewu dożylnego można bezpośrednio rozpuszczać w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do wlewu.

Opakowanie.

1000 mg w fiolce; 1 fiolka w opakowaniu.

Kategoria obrotu. Na receptę.

Producent.

Anfarn Hellas S.A./

Anfarm Hellas S.A

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

61 Km National Road Ateny Lamia, Schimatari, Viotias, 320 09, Grecja/

61st Km National Road Athens Lamia, Schimatari, Viotias, 320 09, Greece

Wnioskodawca.

Spółka Akcyjna „Firma Farmaceutyczna Darnytsia”.

Adres wnioskodawcy i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspolska 13.