Merionial

INSTRUKCJA dot. stosowania leku MERIONAL (MERIONAL®)

Skład:

substancja czynna: human menopausal gonadotropin;

1 fiolka z suchym preparatem zawiera substancję czynną menotropinę (ludzki gonadotropin menopauzalny, LMG), odpowiadającą 75 JM lub 150 JM FSH (hormonu folikulotropowego) i 75 JM lub 150 JM LH (hormonu luteinizującego);

substancja pomocnicza: laktoza, monohydrat;

rozpuszczalnik: 1 ampułka zawiera 1 ml 0,9 % roztworu chlorowodorku sodu.

Postać leku. Proszyk liofilizowany do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

1 fiolka z substancją czynną zawiera masę liofilizowaną lub proszek biały;

1 ampułka z rozpuszczalnikiem zawiera przejrzysty, bezbarwny płyn bez zapachu i zanieczyszczeń.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Hormony gonadotropowe. Ludzki gonadotropin menopauzalny.

Kod ATC G03G A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancją czynną leku Merionial jest oczyszczony ludzki gonadotropina menopauzalna. Lek zawiera hormon folikulotropowy (FSH) i hormon luteinizujący (LH), produkowane przez przysadkę człowieka. Substancję czynną dla leku Merionial uzyskuje się z moczu kobiet w okresie postmenopauzalnym. Charakteryzuje się ona działaniem folikulostymulującym i luteostymulującym. Merionial u kobiet powoduje wzrost stężenia estrogenów we krwi, wzrost i dojrzewanie pęcherzyków Graafa, stymuluje proliferację endometrium oraz owulację.

Specyficzne receptory gonadotropowe występują wyłącznie w tkankach gonad. Merionial działa na powierzchnię komórek w ciele czerwonym i żółtym oraz na duże komórki ziarniste pęcherzyka. FSH działa na powierzchnię małych komórek ziarnistych pęcherzyka w jajniku. Receptory LH i FSH są sprzężone z adenylocyklazą za pośrednictwem białka regulatorowego guaninonukleotydowego (Gs). Wzrost wewnątrzkomórkowego cyklicznego AMP prowadzi do aktywacji mitochondrialnego kompleksu enzymatycznego, który utlenia boczną łańcuch cholesterolu. Reakcja ta stanowi czynnik limitujący stymulujący gonadogenezę.

FSH i LH są niezbędne do normalnej dojrzewania gamet (folikulogenezę u kobiet) oraz do syntezy hormonów płciowych. W niektórych przypadkach zaburzeń funkcji gruczołów płciowych lek Merionial stosuje się w celu stymulacji tych procesów. Ponadto lek może być stosowany w celu stymulacji rozwoju więcej niż jednego pęcherzyka w programach rozrodu wspomaganego.

Farmakokinetyka.

Gonadotropiny są skuteczne wyłącznie po podaniu do wewnątrzmięśniowym lub podskórny. Spadek stężenia FSH i LH przebiega dwufazowo. Okres półtrwania pierwszej fazy: FSH – 4 godziny; LH – 20 minut; okres półtrwania drugiej fazy: FSH – 70 godzin; LH – 4 godziny. Wydalenie produktów przemiany z organizmu następuje poprzez filtrację kłębuszkową z moczem.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Stymulacja dojrzewania pęcherzyków Graafa u kobiet bezpłodnych. Cykl anowulacyjny (w tym zespół policystycznych jajników) u kobiet niewrażliwych na leczenie cytrynianem klomifenem; stosowanie w ramach technik rozrodczych wspomaganych (ART), np. IVF (zapłodnienie in vitro), GIFT (przeniesienie gamet do jajowodów), w celu uzyskania zapłodnienia (stymulacja wielu pęcherzyków).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na składniki leku. Przedwczesna menopauza; bezpłodność spowodowana zaburzeniem normalnego dojrzewania pęcherzyków; bezpłodność związaną z zaburzonym rozwojem normalnego pęcherzyka (np. przy patologii jajowodów lub szyjki macicy), z wyjątkiem przypadków udziału w programach technik rozrodczych wspomaganych; hipergonadotropowa niedostateczność jajników; guzy macicy niezgodne z ciążą; torbiele lub powiększenie jajników niezwiązane ze zespołem policystycznych jajników; pierwotna niewydolność jajników; wady rozwojowe narządów płciowych niezgodne z ciążą; mięjaki macicy; krwawienia ginekologiczne nieznanej etiologii; hiperprolaktynemia; endokrynopatie tarczycy lub nadnerczy; guz przysadki mózgu lub podwzgórza; guz macicy, jajników lub gruczołów piersiowych. Okres ciąży lub karmienia piersią.

Podwyższona wrażliwość na gonadotropinę lub inne składniki leku w wywiadzie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie Merionialu i cytrynianu klomifenu może prowadzić do wzajemnego wzmocnienia działania na pęcherzyki. Jednoczesne stosowanie z agonistami hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH) może wywołać desensytyzację przysadki mózgu (wymaga zwiększenia dawki Merionialu) w celu uzyskania odpowiedniej reakcji ze strony jajników.

Szczególne środki ostrożności.

Leczenie niepłodności za pomocą Merionialu należy rozpoczynać wyłącznie na polecenie lekarza. Należy wykluczyć takie przyczyny niepłodności jak przyczyny mechaniczne, immunologiczne czy androgenne. Przed leczeniem lekiem pacjentka i jej partner powinni przejść badania mające na celu wykrycie przeciwwskazań. Pacjenci powinni zostać poinformowani o szczegółach leczenia lekiem oraz możliwych ryzykach jego stosowania. Przed rozpoczęciem leczenia niepłodności u kobiet należy ocenić funkcjonalne działanie jajników (USG i poziom estradiolu w osoczu krwi). W trakcie leczenia badania te należy wykonywać codziennie lub co drugi dzień do pojawienia się reakcji, którą można ocenić na podstawie indeksu szyjkowego. W trakcie całego cyklu leczenia wymagana jest staranna opieka nad stanem pacjentki.

Przed leczeniem Merionialem należy przeprowadzić badania mające na celu wykluczenie zaburzeń funkcjonowania narządów płciowych lub endokrynopatii niegonadalnych.

Zespół hiperstymulacji jajników (OHSS).

OHSS – stan różniący się od niepowikłanego powiększenia jajników. OHSS to samodzielnie występujący zespół, którego objawy mogą nasilać się stopniowo. Zespół ten przejawia się znacznym zwiększeniem rozmiarów jajników, podwyższeniem poziomu sterydowych hormonów płciowych, a także zwiększeniem przepuszczalności naczyń krwionośnych, co może prowadzić do gromadzenia się płynu w jamie brzusznej, opłucnej i wyjątkowo – w jamie osierdziowej.

W ciężkich przypadkach OHSS mogą występować następujące objawy: ból brzucha, napięcie brzucha, duże torbiele jajników, przyrost masy ciała, duszność, oliguria; zaburzenia przewodu pokarmowego, w tym nudności, wymioty, biegunka; hipowolemia, hemokoncentracja, zaburzenia równowagi elektrolitowej, wodobrzusze, hemoperitoneum, wypot opłucnowy, wodopłucie, ostry zespół napięciowego oddechowego, przypadki zakrzepowo-zatorowe.

Podwyższona reakcja jajników na leczenie gonadotropiną rzadko prowadzi do OHSS, z wyjątkiem przypadków, gdy do stymulacji owulacji stosuje się ludzką gonadotropinę kosmoczną (hCG). Dlatego w przypadku wystąpienia OHSS należy zrezygnować z podawania stymulacji za pomocą hCG, a pacjentkom zaleca się powstrzymywanie się od stosunków płciowych lub stosowanie barierowych metod antykoncepcji przez co najmniej 4 dni. OHSS może mieć szybki początek (od jednego do kilku dni) i jest poważnym skutkiem ubocznym, dlatego pacjentki powinny pozostawać pod staranną kontrolą lekarza przynajmniej przez 2 tygodnie po podaniu hCG.

Aby zminimalizować ryzyko OHSS lub ciąży wielopłodowego, zaleca się kontrolowanie poziomu estradiolu we krwi oraz przeprowadzanie ultrasonograficznego badania jajników. Przy anowulacji ryzyko OHSS lub ciąży wielopłodowego wzrasta przy stężeniu estradiolu w surowicy krwi > 900 pg/ml (3300 pmol/l) i więcej niż 3 pęcherzykach o średnicy od 14 mm; w przypadku wielopęcherzykowej stymulacji (programy wspomaganych technik rozrodczych) przy poziomie estradiolu osocza krwi > 3000 pg/ml (11000 pmol/l) przy obecności 20 pęcherzyków o średnicy ≥ 12 mm. Gdy poziom estradiolu osocza krwi > 5500 pg/ml (20200 pmol/l) lub liczba pęcherzyków wynosi 40 lub więcej, hCG nie powinno się podawać.

Przestrzeganie zalecanego dawkowania leku, trybu podawania oraz monitorowania terapii zmniejszy częstość występowania hiperstymulacji jajników i ciąży wielopłodowego (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”).

Podczas realizacji programów wspomaganych technik rozrodczych (ART) aspiracja wszystkich pęcherzyków przed wystąpieniem owulacji może pomóc w zmniejszeniu ryzyka wystąpienia hiperstymulacji.

OHSS może być cięższy i dłuższy, jeśli nastąpi ciąża. Najczęściej OHSS występuje około 7–10 dni po zakończeniu leczenia hormonalnego. Zazwyczaj OHSS ustępuje spontanicznie z rozpoczęciem miesiączki.

U pacjentek z zespołem policystycznych jajników OHSS występuje częściej.

W celu wykluczenia tego zespołu pacjentka powinna poddać się badaniom klinicznym i endokrynologicznym w trakcie cyklu leczenia oraz 2 tygodnie po jego zakończeniu.

Znaczne dawki Merionialu zazwyczaj nie powodują zespołu hiperstymulacji. Może go spowodować gonadotropina. Jeśli występuje hiperstymulacja, która ujawnia się podczas badania klinicznego i/lub ultrasonograficznego, należy przerwać stosowanie Merionialu. Objawy hiperstymulacji zazwyczaj pojawiają się w 4–8 dniu stosowania gonadotropiny. Dlatego monitorowanie stanu pacjenta należy prowadzić przez 2 tygodnie po ostatniej iniekcji. Jeśli objawy podobne do hiperstymulacji występują przez 3 tygodnie lub dłużej po zakończeniu terapii Merionialem, może to być objaw ciąży ektopijnej lub samoistnego poronienia. Przy hiperstymulacji średniego nasilenia wystarcza staranne obserwowanie. W przypadku nasilenia objawów zaleca się hospitalizację oraz przeprowadzenie testów elektrolitycznych i hemodynamicznych.

U niektórych pacjentów, szczególnie z zespołem Stein-Leventhal, możliwe jest wystąpienie torbieli jajnika. Objawia się to bólem różnej intensywności w jamie brzusznej i wymaga przerwania leczenia oraz dalszego badania.

Chociaż ryzyko wystąpienia hiperstymulacji jajników i powstania torbieli podczas leczenia Merionialem jest niskie (> 1 %, a w grupie ryzyka > 4 %), w celu zmniejszenia ryzyka tych działań niepożądanych zaleca się ścisłe przestrzeganie zalecanego trybu dawkowania Merionialu. Przy pierwszych objawach rozwoju zespołu hiperstymulacji jajników (ból brzucha oraz wykryte przez lekarza podczas badania palpacyjnego lub USG twory w dolnej części brzucha) leczenie należy natychmiast przerwać. W przypadku wystąpienia zespołu hiperstymulacji jajników podawanie owulacyjnej dawki hCG jest przeciwwskazane. W przypadku zajścia w ciążę objawy nadmiernej hiperstymulacji mogą się nasilać i utrzymywać przez dłuższy czas, stwarzając zagrożenie dla życia pacjentki.

Ciąża wielopłodowa.

Ciąża wielopłodowa, szczególnie przy dużej liczbie płodów, wiąże się z zwiększonego ryzykiem powikłań zarówno dla matki, jak i dla płodów w okresie okołoporodowym.

U pacjentek uczestniczących w programach wspomaganych technik rozrodczych (ART), ryzyko ciąży wielopłodowego jest głównie związane z liczbą przeniesionych embrionów, ich jakością oraz wiekiem pacjentki.

Często podczas leczenia Merionialem w 20 % przypadków rozwija się ciąża wielopłodowa, zazwyczaj bliźniacza. Przy stosowaniu leku w programach rozrodczych ryzyko wystąpienia ciąży wielopłodowego wzrasta proporcjonalnie do liczby przeszczepionych embrionów i oocytów.

Przed rozpoczęciem leczenia pacjentki należy poinformować o możliwości wystąpienia u nich ciąży wielopłodowego.

Nieprawidłowy przebieg ciąży.

Liczba przypadków nieprawidłowego przebiegu ciąży lub samoistnych poronień jest wyższa u kobiet poddawanych stymulacji dojrzewania pęcherzyków lub uczestniczących w programach wspomaganych technik rozrodczych (ART) niż w przypadku naturalnego zapłodnienia.

Ciąża ektopijna.

Kobiety z wywiadem chorób macicy mają zwiększone ryzyko rozwoju ciąży ektopijnego, niezależnie od tego, czy ciąża jest wynikiem naturalnego zapłodnienia, czy leczenia niepłodności. Częstość ciąży ektopijnej po przeprowadzeniu IVF (zapłodnienie in vitro) wynosi 2–5 %, w porównaniu do 1–1,5 % w populacji ogólnej.

Ciąża ektopijna może występować w wyniku zaburzeń jajowodów. W związku z tym leczenie nie zwiększa ryzyka.

Nowotwory narządów rozrodczych.

U kobiet wielokrotnie leczonych farmakologicznie z powodu niepłodności opisywano rozwój zarówno nowotworów łagodnych, jak i złośliwych jajników oraz innych narządów układu rozrodczego. Obecnie nie ustalono jeszcze związku między leczeniem gonadotropiną a pierwotną skłonnością do nowotworów u kobiet cierpiących na niepłodność.

Wady wrodzone.

Częstość występowania wad wrodzonych u płodu u kobiet po przeprowadzeniu programu wspomaganych technik rozrodczych (ART) może nieznacznie przekraczać liczbę takich wad przy naturalnym zapłodnieniu. Uważa się, że może to być wynik indywidualnych cech rodziców (np. wiek matki, cechy nasienia) oraz ciąży wielopłodowego.

Zaburzenia zakrzepowo-zatorowe.

Stan zakrzepowo-zatorowy może się rozwinąć podczas i po stymulacji gonadotropinami u kobiet z wysokimi czynnikami ryzyka, takimi jak otyłość, indywidualna lub dziedziczna skłonność do tych stanów. Należy zaznaczyć, że sama ciąża również wiąże się z zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych.

Choroby zakaźne.

Przy stosowaniu leków pochodzących z moczu ludzkiego nie można całkowicie wykluczyć możliwości przeniesienia czynników zakaźnych. Dotyczy to znanych i nieznanych wirusów oraz patogenów. Jednakże to ryzyko jest zmniejszane przez proces ekstrakcji/oczyszczania, który obejmuje etapy inaktywacji/wyłączenia wirusów. Etapy te zostały zweryfikowane przy użyciu modeli wirusów, w tym wirusa HIV, wirusa opryszczki i wirusa brodawczaka. Obecnie nie ma doświadczeń z przeniesieniem wirusów po podaniu gonadotropin pochodzących z moczu ludzkiego.

Przed przepisaniem leku należy odpowiednio leczyć zaburzenia funkcji tarczycy lub kory nadnerczy, hiperprolaktynemię różnej etiologii oraz guzy obszaru podwzgórzowo-przysadkowego.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Badania u ludzi i zwierząt wykazały ryzyko dla płodu. Zatem ryzyko związane z przepisaniem tego leku kobietom w ciąży przewyższa możliwą korzyść. Lek jest przeciwwskazany w okresie ciąży. Nie wiadomo, czy ludzka menopauzalna gonadotropina wydzielana jest z mlekiem matki i jak może wpływać na niemowlęta karmione piersią. Lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie ma doniesień dotyczących badań wpływu leku na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Preparat Merionial podaje się do wewnątrzmięśniowo lub podskórnie po rozpuszczeniu w rozpuszczalniku dołączonym do opakowania. Roztwór do wstrzykiwań należy przygotować bezpośrednio przed podaniem. Przygotowany roztwór należy użyć natychmiast po jego przygotowaniu.

Stymulacja owulacji. Celem leczenia jest wywołanie dojrzewania folikuli w ciągu kilku dni przy użyciu indywidualnie dobranych dawek Merionialu poprzez indukcję owulacji za pomocą wstrzyknięcia ludzkiego menopauzalnego gonadotropiny.

Dojrzewanie folikuli ocenia się na podstawie kontroli poziomu hormonów i obserwacji klinicznych. Kontrola poziomu hormonów obejmuje ocenę stężenia estrogenów we krwi. Obserwacje kliniczne obejmują kontrolę temperatury bazalnej, ocenę wielkości folikuli metodą ultrasonograficzną oraz analizę śluzu szyjkowego.

Stosowanie Merionialu należy przerwać, jeśli poziom estrogenów i wielkość folikuli u pacjentki w fazie przedowulacyjnej wynoszą: estrogeny osocza – 1,1–2,9 pmol/ml; średnica folikuli dominujących – 18–22 mm; punktacja śluzu szyjkowego według Inslera – > 8–12.

Cykl anowulacyjny. Istnieją znaczne różnice w reakcji jajników na egzogenne gonadotropiny, dlatego schemat stosowania leku musi być indywidualny. Dobierając dawkę, należy prowadzić kontrolę poziomu estrogenów (krew, mocz), badanie ultrasonograficzne oraz/lub kliniczną ocenę aktywności estrogenów w dynamice. Przy zbyt wysokiej dawce leku obserwuje się wielokrotne jedno- lub dwustronne zwiększenie liczby folikuli. Zazwyczaj zaleca się sekwencyjny schemat leczenia. W tym przypadku terapia rozpoczyna się od codziennego stosowania Merionialu w pierwszych siedmiu dniach cyklu menstruacyjnego. Zalecany schemat leczenia przedstawiono poniżej.

Pierwszą wstrzyknięcie 1 fiolki Merionialu o dawce 75 MI podaje się wewnątrzmięśniowo lub podskórnie w 4–5. dzień od początku menstruacji lub jej indukcji. Codzienne stosowanie 1 fiolki Merionialu o dawce 75 MI kontynuuje się przez kolejne 7–12 dni, maksymalnie do pełnego dojrzewania folikuli. Efekt należy oceniać codziennie metodą ultrasonograficzną oraz kontrolą estrogenów we krwi. Jeśli pożądany efekt nie zostanie osiągnięty, dawkę dzienną zwiększa się do 150 MI (2 fiolki Merionialu o dawce 75 MI lub 1 fiolka o dawce 150 MI). Dawki dzienne powyżej 150 MI można stosować wyłącznie przy szczególnie starannej kontroli stanu pacjentki. Maksymalna dzienna dawka Merionialu nie powinna przekraczać 450 MI (6 fiolki o dawce 75 MI lub 3 fiolki o dawce 150 MI). W przypadku szybkiego wzrostu stężenia estrogenów we krwi (> 100% w ciągu 2–3 dni) dawkę Merionialu należy zmniejszyć. W ciągu 24–48 godzin po ostatnim wstrzyknięciu Merionialu podaje się jednorazowo gonadotropinę kosmoczną (lHCG) w dawce 5000–10 000 MI oraz wykonuje ostateczną ocenę kliniczną i biochemiczną adekwatności dojrzewania folikuli. Owulacja rozpoczyna się w ciągu 32–48 godzin. W dniu wstrzyknięcia gonadotropiny kosmoczej zaleca się współżycie i jego powtórzenie następnego dnia.

W przypadku braku owulacji powtarza się podanie gonadotropiny kosmoczej (lHCG).

Merionial można stosować co drugi dzień, jednak codzienne podawanie Merionialu stosuje się zazwyczaj częściej.

Leczenie można powtarzać do 2 cykli pod warunkiem starannego monitorowania stanu pacjentki.

Kobiety poddawane kontrolowanej stymulacji jajników w ramach metod wspomaganego rozrodu. W programach wspomaganego rozrodu do stymulacji wzrostu folikuli stosuje się zazwyczaj codzienne podawanie 150–300 MI Merionialu w sposób wewnątrzmięśniowy lub podskórny, począwszy od trzeciego dnia cyklu menstruacyjnego, aż do osiągnięcia dojrzewania folikuli. Jeśli Merionial stosuje się razem z FSH, należy zmniejszyć jego dawkę. Dojrzewanie folikuli kontroluje się poprzez oznaczanie poziomu estrogenów, badanie ultrasonograficzne oraz/lub kliniczną ocenę aktywności estrogenowej. Stymulację owulacji przeprowadza się przez wstrzyknięcie 5000–10 000 MI gonadotropiny kosmoczej (lHCG).

Dzieci

Merionial jest przeciwwskazany u dzieci (poniżej 18. roku życia).

Przedawkowanie

Efekt przedawkowania przy stosowaniu Merionialu jest nieznany. Niemniej nie można wykluczyć rozwoju zespołu nadreakcji jajników. Leczenie jest objawowe.

Reakcje niepożądane.

Z boku układu nerwowego: bardzo często – ból głowy, zawroty głowy.

Z boku układu naczyniowego: bardzo rzadko – zjawiska zakrzepowo-zatorowe, często – napływy gorąca.

Z boku układu pokarmowego: czasem możliwe dolegliwości bólowe brzucha i dolnego odcinka brzucha, wzdęcia, nudności, wymioty, biegunka.

Z boku układu mięśniowo-szkieletowego: ból pleców.

Z boku skóry: bardzo rzadko – rumień, wysypka skórna, obrzęk twarzy.

Z boku układu rozrodczego: leczenie lekami hMG może prowadzić do nadmiernego pobudzenia jajników, które klinicznie objawia się po podaniu ludzkiego gonadotropiny kosmówkowej (hCG) w celu wywołania owulacji. Może to prowadzić do powstawania dużych torbieli jajników. Ponadto przy wyraźnym nadpobudzeniu jajników mogą wystąpić wodobrzusze, wodochłacz pęcherza opłucnowego, oliguria, hipotensja oraz zjawiska zakrzepowo-zatorowe; rzadko – skręt jajnika, często – skurcze macicy; zwiększony ryzyko ciąży ektopowego i wielopłodowego.

Z boku układu odpornościowego: rzadko występują reakcje nadwrażliwościowe, w tym podwyższenie temperatury ciała.

W pojedynczych przypadkach przy długotrwałym stosowaniu leku możliwe jest powstawanie przeciwciał, co może prowadzić do nieefektywności przeprowadzonej terapii.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: często – osłabienie, wiotkość, ryzyko przeniesienia infekcji, reakcje w miejscu podania leku, w tym ból, zaczerwienienie, siniaki, obrzęk i/lub swędzenie oraz ból w miejscu wstrzyknięcia.

Jeśli stężenie estrogenów w moczu przekracza 540 nmol (150 mg)/24 godziny lub poziom 17β-estradiolu we krwi przekracza 3000 pmol/l (800 pikogramów/ml), albo rosną wartości innych wskaźników, obserwuje się nadpobudzenie jajników – w takim przypadku należy natychmiast przerwać stosowanie Merionialu. Nadpobudzenie jajników może stanowić zagrożenie dla życia i charakteryzuje się dużymi torbielami jajników, a ich pęknięcie może prowadzić do ostrego bólu brzucha, wodobrzusza, powikłań zakrzepowo-zatorowych.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Niezgodność.

Merionial należy rozpuszczać w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań. Brak danych na temat niezgodności.

Opakowanie.

75 MI lub 150 MI liofilizatu w fiolkach szklanych razem z rozpuszczalnikiem nr 1 w pudełku kartonowym; 10 pudełek kartonowych w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

IBSA Institut Biochimique S.A., Szwajcaria.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta i miejsca prowadzenia działalności.

Via al Ponte 13, 6903 Lugano, Szwajcaria.