Menopur

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU MENOPUR (MENOPUR®) Skład. Menopur 600 J: substancja czynna: menotropina o wysokiej czystości; 1 fiolka z proszkiem zawiera oczyszczoną menotropinę (oczyszczony ludzki gonadotropina menopauzalna, hMG) w ilości odpowiadającej 600 J FSH (hormon stymulujący pęcherzyki) i 600 J LH (hormon luteinizujący). Menopur 1200 J: substancja czynna: menotropina o wysokiej czystości; 1 fiolka z proszkiem zawiera oczyszczoną menotropinę (oczyszczony ludzki gonadotropina menopauzalna, hMG) w ilości odpowiadającej 1200 J FSH (hormon stymulujący pęcherzyki) i 1200 J LH (hormon luteinizujący); substancje pomocnicze: laktoza, monohydrat; fosforan sodu, heptahydrat; polisorbat 20; 1 M roztwór kwasu fosforowego; 0,5 M roztwór fosforanu sodu heptahydratu; 1 strzykawka z roztwornikiem zawiera: m-krezol, woda do wstrzykiwań. Postać lekowa. Proszek liofilizowany do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań. Podstawowe właściwości fizykochemiczne: proszek: biały lub prawie biały liofilizat w postaci tortu; roztwornik: przejrzysty, bezbarwny roztwór. Grupa farmakoterapeutyczna. Gonadotropiny i inne leki stymulujące owulację. Ludzka gonadotropina menopauzalna. Kod ATX G03G A02. Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika. W preparacie Menopur znajduje się ludzka gonadotropina menopauzalna (hMG) – naturalny hormon obecny w moczu kobiet po menopauzie, który głównie odpowiada za aktywność LH. Menotropina, która posiada aktywność FSH i LH, indukuje wzrost i rozwój pęcherzyków oraz wydzielanie sterydów przez gonady u kobiet, które nie cierpią na pierwotną niewydolność jajników. Początkowo FSH inicjuje odbudowę wzrostu pęcherzyków na etapie wczesnego folikulogenezy, podczas gdy LH odgrywa ważną rolę w sterydogenezie jajnikowej i uczestniczy w procesach fizjologicznych prowadzących do rozwoju odpowiedniego pęcherzyka przedowulacyjnego. Wzrost pęcherzyków można stymulować za pomocą FSH nawet przy całkowitej nieobecności LH, jednak rozwijające się pęcherzyki są wówczas anormalne. Ponadto taka stymulacja wiąże się z niskimi stężeniami estradiolu, co prowadzi do niedostatecznej luteinizacji. Zgodnie z działaniem LH skierowanym na zwiększenie sterydogenezy, w cyklach IVF/ICSI z dezaktywacją hipofizy, stężenia estradiolu podczas leczenia Menopurem są wyższe niż przy stosowaniu rekombinowanych leków FSH. Należy to uwzględnić, jeśli kontrola reakcji pacjentek odbywa się poprzez oznaczanie stężenia estradiolu. Nie stwierdzono różnic w osiągniętych stężeniach estradiolu przy stosowaniu protokołów indukcji owulacji o niskiej dawce u pacjentek z anowulacją. Farmakokinetyka. Zbadano profil farmakokinetyczny FSH w preparacie Menopur. Po 7-dniowym podawaniu 150 J Menopuru zdrowym kobietom ochotniczkom z dezaktywowaną przysadką, maksymalne stężenia FSH w osoczu (skorygowane względem wartości podstawowych) (średnia ± SD) po podaniu podskórnej i domięśniowej wynosiły odpowiednio 8,9 ± 3,5 J/l i 8,9 ± 3,5 J/l. Maksymalne stężenia FSH osiągane są w ciągu 7 godzin przy obu drogach podania. Po wielokrotnym podawaniu okres półtrwania FSH wynosił 30 ± 11 godzin i 27 ± 9 godzin odpowiednio po podaniu podskórnej i domięśniowym (średnia ± SD). Chociaż indywidualne stężenia LH rosną w czasie po podaniu Menopuru, dostępne dane są niewystarczające do przeprowadzenia analizy farmakokinetycznej. Menotropina jest wydalana głównie z moczem. Farmakokinetyka Menopuru u pacjentek z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby nie była badana. Dane kliniczne. Wskazania. Leczenie niepłodności przy obecności następujących wskazań klinicznych:

• anowulacja, w tym zespół policystycznych jajników (PCOS), u kobiet, które okazały się niewrażliwe na leczenie cytrynianem klomifenu;
• kontrolowana hiperstymulacja jajników w celu indukcji rozwoju wielu pęcherzyków w ramach stosowania technik wspomaganego rozrodu (ART), np. zapłodnienie in vitro/przeniesienie embrionu (IVF/ET), przeszczepienie gamet do jajowodu (GIFT) oraz wewnątrzcytoplazmatyczne wstrzykiwanie plemnika (ICSI);
• stymulacja wzrostu pęcherzyków u kobiet z hipogonadotropowym hipogonadyzmem.

Przeciwwskazania. Menopur jest przeciwwskazany u kobiet:

• z nadwrażliwością na substancję czynną lub którąkolwiek z substancji pomocniczych;
• z guzami przysadki mózgu lub podwzgórza;
• z rakiem jajników, macicy lub gruczołów piersiowych;
• z ginekologicznymi krwawieniami o nieustalonej etiologii;
• z przedwczesną menopauzą;
• z torbielami jajników lub powiększonymi jajnikami, które nie są związane z zespołem policystycznych jajników (PCOS);
• w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Menopur nie należy stosować w przypadkach, gdy mało prawdopodobne jest korzystne przebiegnięcie leczenia:

• w pierwotnym niedoborze jajników;
• w wrodzonych wadach rozwojowych narządów płciowych, niezgodnych z ciążą;
• w miomach macicy, niezgodnych z ciążą.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji. Interakcje lekowe Menopuru u ludzi nie były badane. Nawet przy braku doświadczenia klinicznego, oczekuje się, że jednoczesne stosowanie Menopuru i cytrynianu klomifenu może nasilić reakcję folikularną. W przypadku stosowania agonistów RH-GnRH w celu desensytyzacji przysadki, w celu osiągnięcia odpowiedniej reakcji folikularnej mogą być wymagane wyższe dawki Menopuru. Szczególne uwagi dotyczące stosowania. Ponieważ Menopur wykazuje silną aktywność gonadotropową, która może powodować skutki uboczne od łagodnych do umiarkowanych, lek ten należy stosować pod nadzorem lekarzy specjalizujących się w leczeniu niepłodności i mających doświadczenie w takim leczeniu. Leczenie gonadotropinami wymaga starannego nadzoru medycznego oraz regularnego monitorowania reakcji jajników, w tym badań ultrasonograficznych, ewentualnie w połączeniu z oznaczaniem stężenia estradiolu w surowicy. Reakcja na podanie menotropiny u pacjentek różni się znacznie, przy czym niektóre z nich słabo reagują na leczenie. Należy stosować najniższą skuteczną dawkę leku, odpowiadającą celom terapii. Pierwszą iniekcję Menopuru należy wykonać pod bezpośrednim nadzorem lekarza. Przed rozpoczęciem leczenia należy potwierdzić u pary diagnozę niepłodności oraz wykluczyć możliwe przeciwwskazania dotyczące ciąży. W szczególności pacjentki należy przebadać pod kątem obecności hipotyreozę, niewydolności kory nadnerczy, hiperprolaktynemii oraz guzów przysadki lub podwzgórza, a następnie w razie potrzeby zastosować odpowiednie leczenie. U pacjentek, u których w ramach leczenia niepłodności anowulacyjnej lub procedur wspomaganego rozrodu (ART) prowadzi się stymulację wzrostu folikuli, możliwe jest powiększenie jajników lub ich nadmierna stymulacja. Takie przypadki można zminimalizować, ściśle przestrzegając zalecanego dawkowania i schematu podawania leku, a także prowadząc staranne monitorowanie terapii. Oceny dokładnego rozwoju i dojrzewania folikuli powinien dokonywać lekarz mający doświadczenie w interpretacji odpowiednich badań. Zespół nadmiernego pobudzenia jajników (OHSS). OHSS to zjawisko kliniczne odróżniające się od niepowikłanego powiększenia jajników. OHSS to zespół, który może występować w stopniach od łagodnych do ciężkich. Objawy OHSS obejmują powiększenie jajników, wysokie stężenia hormonów płciowych w surowicy oraz zwiększoną przepuszczalność naczyń, co może prowadzić do gromadzenia się płynu w przestrzeni otrzewnowej, opłucnowej i w pojedynczych przypadkach – w przestrzeni osierdziowej. Ciężkie przypadki OHSS mogą towarzyszyć takie objawy jak: ból brzucha, rozciąganie brzucha, nadmierne powiększenie jajników, przyrost masy ciała, duszność, oliguria oraz objawy przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty i biegunka. Podczas badania klinicznego mogą być stwierdzone hipowolemia, zagęszczenie krwi, zaburzenia równowagi elektrolitowej, wodobrzusze, hemoperitoneum, wylew do opłucnej, wodopłucie, ostra niewydolność oddechowa oraz zakrzepica z zatorowością. Nadmierna reakcja jajników na leczenie gonadotropinami rzadko prowadzi do rozwoju OHSS, dopóki nie poda się hCG w celu zaindukowania owulacji. Dlatego w przypadku nadmiernej stymulacji jajników nie należy podawać hCG; pacjentce należy doradzić powstrzymanie się od stosunków seksualnych lub stosowanie barierowych metod antykoncepcji przez co najmniej 4 dni. OHSS może bardzo szybko postępować (od 24 godzin do kilku dni) i przybrać ciężki przebieg, dlatego pacjentka powinna pozostawać pod kontrolą medyczną przez co najmniej 2 tygodnie po podaniu hCG. Ryzyko rozwoju nadmiernej stymulacji jajników i ciąży wielopłodowej można zminimalizować, przestrzegając zalecanego dawkowania i schematu podawania leku Menopur oraz starannego monitorowania leczenia. W przypadku ART ryzyko nadmiernej stymulacji można zmniejszyć poprzez aspirację wszystkich folikuli przed owulacją. OHSS może nasilać się i trwać dłużej, jeśli dojdzie do ciąży. Najczęściej OHSS rozwija się po zakończeniu terapii hormonalnej i osiąga maksymalną częstość około 7–10 dni po zakończeniu leczenia. Zazwyczaj OHSS ustępuje samoistnie z rozpoczęciem menstruacji. W przypadku ciężkiego OHSS należy przerwać leczenie gonadotropinami. Jeśli stan nadal trwa, pacjentkę należy hospitalizować i rozpocząć specyficzne leczenie OHSS. Ten zespół częściej występuje u kobiet z zespołem policystycznych jajników. Ciąże wielopłodowe. W przypadku ciąży wielopłodowego, szczególnie wyższego rzędu, zwiększa się ryzyko powikłań dla matki i dziecka. U pacjentek, u których przeprowadza się indukcję owulacji z zastosowaniem gonadotropin, częstość ciąży wielopłodowych jest wyższa niż przy naturalnym zapłodnieniu. Większość przypadków ciąży wielopłodowych to bliźniaki. W celu zmniejszenia ryzyka ciąży wielopłodowego zaleca się staranne monitorowanie reakcji jajników. U pacjentek, u których przeprowadza się procedury ART, ryzyko ciąży wielopłodowych zależy głównie od liczby przeszczepionych embrionów, ich jakości oraz wieku pacjentki. Przed rozpoczęciem leczenia pacjentkę należy poinformować o potencjalnym ryzyku ciąży wielopłodowego. Przerwanie ciąży. Częstość przypadków przerwania ciąży – przedwczesnych porodów i samoistnych poronień – jest wyższa u pacjentek, u których stymuluje się wzrost folikuli w ramach procedur ART, niż w grupie ogólnej pacjentek. Ciąża ektopowa. U kobiet z chorobą przewodów jajnikowych w wywiadzie istnieje ryzyko ciąży ektopowego niezależnie od tego, czy ciąża powstała w wyniku spontanicznego zapłodnienia, czy leczenia niepłodności. Donoszono, że po przeprowadzeniu IVF częstość przypadków ciąży ektopowego wynosi 2–5% w porównaniu do 1–1,5% w grupie ogólnej pacjentek. Nowotwory narządów rozrodczych. Donoszono o przypadkach rozwoju łagodnych i złośliwych nowotworów jajników oraz innych narządów układu rozrodczego u kobiet, którym w celu leczenia niepłodności podawano kilka leków. Do tej pory nie ustalono, czy leczenie gonadotropinami zwiększa podstawowe ryzyko rozwoju takich nowotworów u kobiet niepłodnych. Wady wrodzone. Zachorowalność na wady wrodzone po przeprowadzeniu ART może być nieco wyższa niż przy spontanicznym zapłodnieniu. Uważa się, że jest to wynik różnic w cechach rodziców (np. wiek matki, cechy nasienia) oraz ciąży wielopłodowych. Powikłania zakrzepowo-zatorowe. Kobiety z ogólnie uznawanymi czynnikami ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych, takimi jak zakrzepica w wywiadzie lub przypadki rodzinne tej patologii, ciężkie otyłość (wskaźnik masy ciała > 30 kg/m²) lub trombofilia, mają zwiększone ryzyko żylnych lub tętniczych zakrzepic podczas lub po zakończeniu leczenia gonadotropinami. U takich kobiet należy porównać korzyści z zastosowania gonadotropin z potencjalnym ryzykiem. Należy jednak zaznaczyć, że sama ciąża również jest czynnikiem ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych. Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych. Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu. Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią. Menopur jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży. Brakuje danych lub są one ograniczone dotyczące stosowania menotropiny u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach dotyczące działania Menopuru w czasie ciąży nie były przeprowadzane. Menopur jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Odpowiednich badań nie przeprowadzano. Jednak mało prawdopodobne jest, aby Menopur wpływał na zdolność pacjentek do prowadzenia samochodu lub wykonywania pracy wymagającej zwiększonej uwagi i szybkiej reakcji. Sposób stosowania i dawki. Leczenie z zastosowaniem Menopuru należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza mającego doświadczenie w leczeniu niepłodności. Menopur 600 J i Menopur 1200 J przeznaczony jest do podskórnej iniekcji po odtworzeniu rozpuszczalnikiem, ponieważ strzykawka zawarta w opakowaniu przeznaczona jest wyłącznie do wykonywania iniekcji podskórnej. Proszek należy rozpuścić przed zastosowaniem. Przygotowany roztwór przeznaczony jest do wielokrotnego stosowania i może być przechowywany przez 28 dni. Podczas rozpuszczania należy unikać intensywnego potrząsania. Roztworu nie wolno stosować, jeśli jest nieprzezroczysty lub zawiera cząstki. Schematy dawkowania opisane poniżej są analogiczne zarówno dla podania podskórnego, jak i dożylnego. Reakcja jajników na podanie egzogennych gonadotropin jest indywidualna. Powoduje to, że nie można ustalić jednej uniwersalnej schematu dawkowania. Dawkowanie leku należy więc dobrać indywidualnie, zgodnie z odpowiedzią jajników. Menopur można stosować jako monoterapię lub w ramach terapii skojarzonej w połączeniu z agonistą lub antagonistą hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH). Zalecane dawki i długość leczenia zależą od zastosowanego protokołu leczenia. Kobiety z anowulacją (w tym z zespołem policystycznych jajników – PCOS). Celem terapii z zastosowaniem Menopuru jest rozwój jednego folikularnego folikula Graafa, z którego po podaniu ludzkiego gonadotropiny kosmówkowej (hCG) uwolni się oocyt. Terapię z zastosowaniem Menopuru należy rozpocząć w ciągu pierwszych 7 dni cyklu menstruacyjnego. Zalecana dzienna dawka początkowa Menopuru wynosi od 75 do 150 J, którą należy utrzymywać przez co najmniej 7 dni. Dalszy schemat leczenia należy dobrać indywidualnie, zgodnie z reakcją jajników oraz na podstawie wyników kontroli klinicznej (w tym badań ultrasonograficznych, ewentualnie w połączeniu z oznaczaniem poziomu estradiolu). Dawki leku nie należy zmieniać częściej niż co 7 dni. Zalecane kroki zwiększania dawki wynoszą 37,5 J, przy czym nie powinny one przekraczać 75 J. Maksymalna dzienna dawka leku nie powinna przekraczać 225 J. W przypadku niewystarczającej reakcji pacjentki po 4 tygodniach leczenia cykl terapeutyczny należy przerwać i rozpocząć nowy cykl z wyższą dawką leku w porównaniu do tej, która była stosowana w poprzednim cyklu. Po osiągnięciu optymalnej reakcji, dzień po ostatniej iniekcji Menopuru należy wykonać pojedynczą iniekcję hCG w dawce od 5000 do 10000 J. Pacjentce zaleca się mieć stosunek seksualny w dniu podania hCG oraz następnego dnia. Alternatywnie może być przeprowadzone inseminacja wewnątrzmaczna (IUI). Jeśli występuje nadmierna reakcja na stosowanie Menopuru, leczenie należy przerwać i odwołać podanie hCG (patrz sekcja „Szczególne uwagi dotyczące stosowania”). Pacjentka powinna stosować barierową metodę antykoncepcji lub powstrzymać się od stosunków seksualnych do rozpoczęcia kolejnego krwawienia menstruacyjnego. Kobiety, u których prowadzi się kontrolowaną hiperstymulację jajników w celu indukcji rozwoju wielu folikuli w ramach procedur wspomaganego rozrodu (ART). Zgodnie z wynikami badań klinicznych stosowania Menopuru, zakładających desensytyzację z zastosowaniem agonisty RH-GnRH, terapię Menopurem należy rozpocząć około 2 tygodnie po rozpoczęciu leczenia agonistą. Przez co najmniej 5 pierwszych dni leczenia zaleca się podawanie Menopuru w dawce dziennej od 150 do 225 J. W oparciu o wyniki kontroli klinicznej (w tym badania ultrasonograficzne, ewentualnie w połączeniu z oznaczaniem poziomu estradiolu), dawkę należy dalej dobierać indywidualnie, zgodnie z reakcją pacjentki, przy czym krok zwiększania dawki nie powinien przekraczać 150 J. Maksymalna dzienna dawka leku nie powinna przekraczać 450 J. W większości przypadków nie zaleca się kontynuowania leczenia dłużej niż 20 dni. W przypadku stosowania protokołów, które nie zakładają desensytyzacji z zastosowaniem agonistów RH-GnRH, terapię z zastosowaniem Menopuru należy rozpocząć w 2. lub 3. dniu cyklu menstruacyjnego. Zaleca się zastosowanie takich samych dawek i schematu podawania, jak w protokołach z desensytyzacją z zastosowaniem agonistów RH-GnRH. Po uformowaniu się wystarczającej liczby folikuli o odpowiedniej wielkości, w celu indukcji końcowego dojrzewania folikuli należy wykonać pojedynczą iniekcję hCG w dawce do 10000 J. Pacjentka powinna pozostawać pod staranną obserwacją medyczną przez co najmniej 2 tygodnie po podaniu hCG. Jeśli występuje nadmierna reakcja na stosowanie Menopuru, leczenie należy przerwać i odwołać podanie hCG (patrz sekcja „Szczególne uwagi dotyczące stosowania”). Pacjentka powinna stosować barierową metodę antykoncepcji lub powstrzymać się od stosunków seksualnych do rozpoczęcia kolejnego krwawienia menstruacyjnego. Przygotowanie roztworu Menopur 600 J i 1200 J. Jeśli Twoja klinika poprosiła Cię o samodzielne wykonywanie iniekcji Menopuru, należy przestrzegać wszystkich udzielonych Ci instrukcji. Menopur przeznaczony jest do podania podskórnego, głównie w okolicy brzucha. Pierwszą iniekcję Menopuru należy wykonać pod nadzorem lekarza lub pielęgniarki. Pacjenci powinni być dobrze zapoznani z metodą podania Menopuru. Samodzielne podawanie leku mogą stosować wyłącznie dobrze zmotywowane i przeszkolone pacjentki, które mogą skonsultować się z lekarzem. Menopur 600 J: Menopur jest dostępny w postaci proszku w fiolce, który przed iniekcją należy rozpuścić za pomocą jednej strzykawki napełnionej rozpuszczalnikiem. Rozpuszczalnik, który należy zastosować do rozpuszczenia Menopuru, znajduje się w strzykawce wstępnie napełnionej w opakowaniu. Menopur 600 J przed zastosowaniem należy rozpuścić za pomocą jednej wstępnie napełnionej strzykawki z rozpuszczalnikiem. Po rozpuszczeniu proszku za pomocą rozpuszczalnika, ta fiolka zawiera lek w ilości wystarczającej na kilka dni terapii, dlatego należy upewnić się, że pobierasz lek w ilości nie przekraczającej przepisanej przez lekarza. Lekarz przepisał Ci dawkę Menopuru w J (jednostkach). Aby uzyskać wymaganą dawkę, należy użyć jednej ze 9 dostarczonych strzykawek do wstrzykiwania, skalowanych w J (jednostkach) FSH/LH.

Należy w tym celu:

1. Zdejmij ochronny kapturzek z fiolki z proszkiem oraz gumowy kapturzek z wstępnie napełnionego strzykawki z rozpuszczalnikiem (rysunek 1).

2. Mocno przyłącz igłę (igłę do rekonstytucji) do wstępnie napełnionego strzykawki z rozpuszczalnikiem i zdejmij ochronny kapturzek z igły (rysunek 2).

3. Wprowadź igłę pionowo przez środek gumowej nakładki na fiolce z proszkiem i powoli wprowadź cały rozpuszczalnik, unikając powstawania pęcherzyków powietrza (rysunek 3).

4. Po dodaniu rozpuszczalnika w fiolce powstaje niewielkie nadciśnienie. Należy zatem puścić tłoczek strzykawki, pozwalając mu podnieść się samodzielnie przez około 10 sekund. To pomoże usunąć nadciśnienie w fiolce (rysunek 4).

Wyjąć strzykawkę i igłę do rekonstytucji.

1. Proszek powinien szybko się rozpuścić (w ciągu 2 minut), tworząc przezroczysty roztwór. Chociaż zazwyczaj dzieje się tak po dodaniu jedynie kilku kropli rozpuszczalnika, należy dodać rozpuszczalnik w pełnej objętości. Aby lepiej rozpuścić proszek, należy wymieszać roztwór, obracając fiolkę (rysunek 5). Nie należy wstrząsać, ponieważ może to spowodować powstawanie pęcherzyków powietrza.

Fiolka z proszkiem, rozpuszczonym za pomocą jednej wstępnie wypełnionej strzykawki z rozpuszczalnikiem, gotowy do użycia. Jeśli roztwór jest nieprzezroczysty lub zawiera cząstki, nie należy go stosować.

1. Wziąć strzykawkę do wstrzykiwania z wcześniej zamocowaną igłą i włożyć igłę pionowo w środek fiolki. Strzykawka do wstrzykiwania zawiera już niewielką ilość powietrza, które należy wprowadzić do fiolki nad cieczą. Odwrócić fiolkę do góry dnem i nabrać przepisaną dawkę Menopur do strzykawki do wstrzykiwania (rysunek 6).

PAMIĘTAJ: ponieważ ten fiolka zawiera lek w ilości wystarczającej na kilka dni terapii, należy upewnić się, że pobiera się lek w ilości nie przekraczającej zaleconej przez lekarza. Jeśli lekarz zalecił stosowanie Bravel w połączeniu z Menopur, można zmieszać te dwa leki, rozpuszczając Menopur i wprowadzając zalecaną dawkę Menopur do roztworu Bravel. Można wstrzyknąć roztwór mieszany: oba leki można podać razem, zamiast osobno.

1. Wyjąć strzykawkę z fiolki i nabrać niewielką ilość powietrza do strzykawki (rysunek 7).
2. Delikatnie postukać palcem w strzykawkę, aby wszystkie pęcherzyki powietrza zgromadziły się w końcówce (rysunek 8). Delikatnie wypchnąć całe powietrze, naciskając na tłoczek, aż z igły pojawi się pierwsza kropla płynu.

Lekarz lub pielęgniarka powiedzą Państwu, gdzie należy wykonać zastrzyk (np. przednia powierzchnia uda, brzuch itp.). Przed wykonaniem zastrzyku miejsce zastrzyku należy zdezynfekować za pomocą chusteczek alkoholowych znajdujących się w zestawie.

1. Aby wykonać zastrzyk, należy chwycić skórę tak, by utworzyć fałd, i szybkim ruchem wprowadzić igłę pod kątem 90 stopni do ciała. Ostrożnie nacisnąć tłoczek, aby wstrzyknąć roztwór (rysunek 9), a następnie wyjąć strzykawkę.

Po usunięciu strzykawki do wstrzykiwania nacisnąć delikatnie miejsce zastrzyku, aby zatrzymać krwawienie. Delikatny masaż miejsca zastrzyku pomoże w rozprowadzeniu roztworu pod skórą. Nie należy wyrzucać zużytych materiałów do odpadów domowych; należy je odpowiednio zutylizować.

1. Aby wykonać kolejny zastrzyk już rozcieńczonego roztworu Menopur, należy powtórzyć kroki od 6 do 9.

Menopur 1200 IU Menopur jest dostarczany w postaci proszku w fiolce, który przed zastrzykiem należy rozpuścić za pomocą dwóch wstępnie wypełnionych strzykawek z rozpuszczalnikiem. Rozpuszczalniki do rozpuszczania Menopur znajdują się w opakowaniu w postaci wstępnie wypełnionych strzykawek. Menopur 1200 IU przed zastosowaniem należy rozpuścić za pomocą dwóch wstępnie wypełnionych strzykawek z rozpuszczalnikiem. Po rozpuszczeniu proszku rozpuszczalnikiem fiolka zawiera lek w ilości wystarczającej na kilka dni terapii, dlatego należy upewnić się, że pobiera się lek w ilości nie przekraczającej zaleconej przez lekarza. Lekarz przyznał dawkę Menopur w IU (jednostkach). W celu uzyskania odpowiedniej dawki należy użyć jednej z dostarczonych 18 strzykawek do wstrzykiwania, wyskalowanych w IU (jednostkach) FSH/LH.

Należy w tym celu:

1. Zdejmij ochronny kaptur z fiolki z proszkiem oraz gumowy kaptur z jednej z wcześniej wypełnionych strzykawek z rozpuszczalnikiem (rysunek 1).
2. Mocno przyłącz igłę (igłę do rekonstytucji) do wstępnie wypełnionej strzykawki z rozpuszczalnikiem i zdejmij ochronny kaptur z igły (rysunek 2).

1. Wprowadzić igłę pionowo przez środek gumowej nakładki na fiolce z proszkiem i wstrzyknąć powoli cały rozpuszczalnik, unikając powstawania pęcherzyków powietrza (rysunek 3).
2. Po dodaniu rozpuszczalnika w fiolce powstaje niewielkie nadciśnienie. Należy zatem puścić tłoczek strzykawki, pozwalając mu podnieść się samodzielnie przez około 10 sekund. To pomoże usunąć nadciśnienie w fiolce (rysunek 4).
3. Ostrożnie odłączyć strzykawkę od igły, obracając ją, i pozostawić igłę w fiolce.

Zdejmij osłonę ochronną z drugiej wstępnie wypełnionej strzykawki z rozpuszczalnikiem i mocno podłącz strzykawkę do igły zamocowanej w fiolce. Powoli wprowadź cały rozpuszczalnik, unikając powstawania pęcherzyków powietrza (rysunek 5).

1. Po dodaniu rozpuszczalnika do fiolki powstaje nieznaczne ciśnienie nadmiarowe. Należy zatem puścić tłoczek strzykawki, pozwalając mu podnieść się samodzielnie przez około 10 sekund. To pomoże usunąć nadmiarowe ciśnienie w fiolce (rysunek 6).

Wyciągnąć strzykawkę i igłę do rekonstytucji.

1. Proszek powinien szybko się rozpuścić (w ciągu 2 minut), tworząc przezroczysty roztwór. Chociaż zazwyczaj dzieje się to po dodaniu zaledwie kilku kropel rozpuszczalnika, należy dodać rozpuszczalnik w pełnym objętości. Aby lepiej rozpuścić proszek, należy wymieszać roztwór, obracając fiolkę (rysunek 7). Nie należy wstrząsać, ponieważ może to spowodować powstawanie pęcherzyków powietrza.

Fiolka z proszkiem, rozpuszczonym za pomocą dwóch wstępnie wypełnionych strzykawek z rozpuszczalnikiem, gotowa do użycia. Jeśli roztwór jest nieprzezroczysty lub zawiera cząstki, nie należy go stosować.

1. Wziąć strzykawkę do wstrzykiwania z uprzednio zamontowaną igłą i włożyć igłę pionowo w środek fiolki. Strzykawka do wstrzykiwania zawiera już niewielką ilość powietrza, które należy wprowadzić do fiolki nad cieczą. Odwrócić fiolkę do góry dnem i nabrać przepisaną dawkę leku Menopur do strzykawki do wstrzykiwania (rysunek 8).

PAMIĘTAJ: ponieważ ten fiolka zawiera lek w ilości wystarczającej na kilka dni terapii, należy upewnić się, że pobiera się lek w ilości nie przekraczającej zaleconej przez lekarza. Jeśli lekarz przepisał Bravel w połączeniu z Menopur, można zmieszać te dwa leki, rozpuściwszy Menopur i wprowadziwszy zaleconą dawkę Menopur do roztworu Bravel. Można następnie zastrzyknąć zmieszany roztwór: oba leki można podać razem, zamiast podawać każdy oddzielnie.

1. Wyjąć strzykawkę z fiolki i nabrać niewielką ilość powietrza do strzykawki (rysunek 9).
2. Ostrożnie postukać palcem w strzykawkę do wstrzykiwania, aby wszystkie pęcherzyki powietrza zgromadziły się w końcówce (rysunek 10). Delikatnie wypchnąć całe powietrze, naciskając na tłoczek, aż z igły pojawi się pierwsza kropla płynu.

Lekarz lub pielęgniarka powiedzą Państwu, gdzie należy wykonać zastrzyk (np. przednia powierzchnia uda, brzuch itp.). Przed zastrzykiem miejsce zastrzyku należy zdezynfekować za pomocą chusteczek alkoholowych znajdujących się w zestawie.

1. Aby wykonać zastrzyk, należy chwycić skórę tak, by utworzyła się fałd, i jednym szybkim ruchem wprowadzić igłę pod kątem 90 stopni do ciała. Ostrożnie nacisnąć tłoczek, aby wprowadzić roztwór (rysunek 11), a następnie wyjąć strzykawkę do wstrzykiwania.

Po wzięciu strzykawki do wstrzykiwania nacisnąć miejsce zastrzyku, aby zatrzymać krwawienie. Delikatny masaż miejsca zastrzyku pomoże w rozprowadzeniu roztworu pod skórą. Nie należy wyrzucać używanych przedmiotów do zwykłego domowego kosza na śmieci; należy je odpowiednio utylizować.

1. Aby wykonać kolejny zastrzyk już rozcieńczonego roztworu Menopur, należy powtórzyć kroki od 8 do 11.

Jeśli wprowadzisz Menopur w dawce większej niż zalecana, proszę powiadomić pielęgniarkę lub lekarza. Jeśli zapomnisz wprowadzić Menopur, nie wprowadzaj podwójnej dawki, aby nadrobić pominiętą dawkę. Proszę powiadomić pielęgniarkę lub lekarza.

Ogólne wskazówki
Nie należy wstrzykiwać przygotowanego roztworu, jeśli zawiera on cząstki lub jest nieprzezroczysty. Wszelkie niewykorzystane leki lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dzieci
Lek nie jest stosowany u dzieci.

Przedawkowanie
Leczenie LH może prowadzić do nadmiernego pobudzenia jajników, które klinicznie objawia się dopiero po podaniu hCG w celu wspomagania owulacji (patrz sekcja „Efekty uboczne”).
Łagodne nadmiernego pobudzenia (stopień I) objawia się umiarkowanym powiększeniem jajników (rozmiar jajników 5–7 cm), nadmierną sekrecją steroidów oraz bólem brzucha. Nie wymaga ono leczenia, jednak pacjentka powinna być poinformowana o objawach nadmiernego pobudzenia i należy dokładnie monitorować jej stan.
Umiarkowane nadmiernego pobudzenia (stopień II) z torbielami jajników (rozmiar jajników 8–10 cm) objawia się bólem brzucha, nudnościami i wymiotami. W takim przypadku może być konieczne leczenie objawowe oraz ewentualnie dożylne uzupełnienie objętości płynów.
Ciężkie nadmiernego pobudzenia (stopień III) z dużymi torbielami jajników (rozmiar jajników >10 cm), towarzyszone wodobrzuszem, wodopłuczem, powiększeniem brzucha, bólem brzucha, dusznością, zatrzymaniem soli, podwyższeniem stężenia hemoglobiny, zwiększeniem lepkości krwi oraz agregacją płytek krwi z ryzykiem zatorowości, wymaga hospitalizacji.

Efekty uboczne
W badaniach klinicznych Menopur najczęściej zgłaszano następujące efekty uboczne: OHSS, ból brzucha, ból głowy, reakcje i ból w miejscu wstrzyknięcia, których częstość dochodziła do 5%.
Poniżej wymieniono główne efekty uboczne u kobiet, którym podawano Menopur w badaniach klinicznych. Efekty uboczne sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), rzadko (≥1/1000 do <1/100), pojedyncze przypadki (≥1/10000 do <1/1000), rzadkie (<1/10000), częstość nieznana.

• Zaburzenia narządu wzroku: częstość nieznana – zaburzenia wzroku^a.
• Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – ból brzucha, wzdęcia, nudności; rzadko – wymioty, dyskomfort brzuszny, biegunka.
• Zaburzenia ogólne i w miejscu wstrzyknięcia: często – reakcje w miejscu wstrzyknięcia^b; rzadko – osłabienie; częstość nieznana – gorączka, niedoból.
• Zaburzenia ze strony układu immunologicznego: częstość nieznana – reakcje nadwrażliwości^c.
• Badania: częstość nieznana – przyrost masy ciała.
• Zaburzenia ze strony tkanki mięśniowej i kostnej: częstość nieznana – ból mięśniowo-szkieletowy^d.
• Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy.
• Zaburzenia ze strony narządów płciowych i gruczołów mlekowych: często – OHSS^e, ból w okolicy miednicy^f; rzadko – torbiel jajnika, dolegliwości bólowe piersi^g; częstość nieznana – skręt jajnika^e.
• Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych: pojedyncze przypadki – trądzik, wysypka; częstość nieznana – świąd, pokrzywka.
• Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: rzadko – napoty; częstość nieznana – zatorowość^e.

^a Pojedyncze przypadki tymczasowego amaurozy, podwójnego widzenia, midriazy, skotom, fotopsji, unoszących się zmętnień ciała szklistego, zamazania wzroku i zaburzeń widzenia odnotowano jako zaburzenia wzroku w okresie postmarketingowym.
^b Najczęściej zgłaszane były reakcje w miejscu wstrzyknięcia, w szczególności ból w miejscu wstrzyknięcia.
^c Istnieją doniesienia o pojedynczych przypadkach lokalizowanych lub uogólnionych reakcji alergicznych, w tym reakcji anafilaktycznych, towarzyszących odpowiedniej symptomatologii.
^d Ból mięśniowo-szkieletowy obejmuje artralgię, ból pleców, ból szyi i ból kończyn.
^e W trakcie stosowania Menopur w badaniach klinicznych zgłaszano występowanie objawów przewodu pokarmowego związanych z OHSS, takich jak wzdęcia, uczucie dyskomfortu, nudności, wymioty i biegunka. Przypadki ciężkiego wodobrzusza związanego z OHSS, gromadzenia się płynu w okolicy miednicy, zapalenia opłucnej, duszności, oligurii, zjawisk zatorowych i skrętu jajnika były rzadkimi powikłaniami.
^f Zaburzenia miednicy obejmują ból jajników i opadanie macicy.
^g Dolegliwości związane z gruczołami piersiowymi obejmują ból piersi, bolesność gruczołów mlekowych, dyskomfort, ból brodawek i obrzęk piersi.

Termin ważności
3 lata.
Po przygotowaniu roztwór można przechowywać przez maksymalnie 28 dni w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Warunki przechowywania
Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Przechowywać w lodówce (2–8 °C) w oryginalnym opakowaniu. Nie zamarzać.

Niezgodność
Nie należy mieszać przygotowanego roztworu Menopur z innymi lekami, z wyjątkiem leku urofollitropina Bravel (FSH) produkowanego przez firmę Ferring. Badania wykazały, że jednoczesne podawanie leków Bravel i Menopur nie wpływa istotnie na oczekiwaną biodostępność każdego z nich.

Opakowanie
Menopur 600 IU: 1 fiolka z proszkiem w zestawie z 1 strzykawką wypełnioną rozpuszczalnikiem o pojemności 1 ml, 1 igłą do rozcieńczania, 9 strzykawkami do wstrzykiwania.
Menopur 1200 IU: 1 fiolka z proszkiem w zestawie z 2 strzykawkami wypełnionymi rozpuszczalnikiem po 1 ml, 1 igłą do rozcieńczania, 18 strzykawkami do wstrzykiwania.

Kategoria dostępności
Na receptę.

Producent
Ferring GmbH, Niemcy / Ferring GmbH, Germany.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności
Wittland 11, 24109 Kiel, Niemcy / Wittland 11, 24109 Kiel, Germany.