Memtek®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU MEMTEK® (Memtec)

Skład:

substancja czynna: memantyna;

1 tabletka rozpraszalna w jamie ustnej zawiera 10 mg chlorowodorku memantyny, co odpowiada 8,31 mg memantyny;

substancje pomocnicze: polakrylin, wodorotlenek sodu, woda oczyszczona1, laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, manitol (E 421), sodowa só poprzeczkarszczeliny karboksymetylowej celulozy, aspartam (E 951), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, tlenek żelaza czerwony (E 172), aromat miętowy2, stearyna magnezowa.

1 Większość wody jest usuwana w trakcie procesu;

2 aromat miętowy zawiera: maltodekstrynę, modyfikowany skrobię (E 1450), olejek miętowy.

Postać farmaceutyczna. Tabletki rozpraszalne w jamie ustnej.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki jasnoróżowego koloru z plamkami, o kształcie okrągłym, z płaską powierzchnią, skośnymi krawędziami i oznaczeniem „10” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w demencji. Memantyna. Kod ATC N06D X01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

W objawach i postępie demencji neurodegeneracyjnej ważną rolę odgrywa zaburzenie przewodnictwa neuronów glutaminianowych, szczególnie z udziałem receptorów NMDA (N-metylo-D-asparaginianowych).

Memantyna stanowi zależny od potencjału, niekonkurencyjny antagonistę receptorów NMDA o średnim powinowactwie. Memantyna moduluje skutki patologicznie podwyższonych poziomów glutaminianu, które mogą prowadzić do dysfunkcji neuronów.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Biologiczna dostępność memantyny wynosi około 100%, czas osiągnięcia maksymalnej stężenia w osoczu (Tmax) – od 3 do 8 godzin. Nie stwierdzono wpływu przyjmowania pokarmu na wchłanianie.

Rozkład. Dawkowanie dobowe 20 mg zapewnia stężenie memantyny w osoczu w granicach od 70 do 150 ng/ml (0,5–1 µmol) z istotnymi różnicami indywidualnymi. Przy dawkowaniu dobowym od 5 do 30 mg stosunek stężenia leku w płynie mózgowo-rdzeniowym do stężenia w surowicy wynosi 0,52. Oколо 45% memantyny wiąże się z białkami osocza.

Biota transformacja. W organizmie człowieka około 80% memantyny krąży w postaci substancji pierwotnej, główne metabolity nie posiadają właściwości antagonistycznych wobec receptorów NMDA. Nie wykazano udziału cytochromu P450 w metabolizmie in vitro.

Eliminacja. Memantyna wydalana jest w sposób jednowykładniczy z okresem półtrwania T1/2 od 60 do 100 godzin. U wolontariuszy z prawidłową funkcją nerek całkowity klirens (Cltot) wynosił 170 ml/min/1,73 m². Nerka w farmakokinetyce memantyny obejmuje również resorpcję kanalikową.

Szybkość wydalania memantyny z moczem w warunkach zasadowego odczynu może obniżać się 7–9 razy. Zasadowienie moczem może zachodzić w wyniku istotnych zmian w diecie, np. zmiany diety bogatej w potrawy mięsne na wegetariańską, lub w wyniku intensywnego przyjmowania leków przeciwwskazowych na ból żołądka.

Liniowość. Farmakokinetyka ma charakter liniowy w zakresie dawek 10–40 mg.

Związek farmakodynamiczny/farmakokinetyczny. Przy dawce memantyny 20 mg na dobę stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym odpowiada wartości ki (stała hamowania) memantyny, która wynosi 0,5 µmol w obszarze kory czołowej mózgu człowieka.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Choroba Alzheimera od umiarkowanego do ciężkiego stopnia zaawansowania.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Należy unikać jednoczesnego stosowania memantyny i amantadyny ze względu na ryzyko farmakotoksycznego psychozy. Oba związki są chemicznie powiązanymi antagonistami NMDA. To samo może dotyczyć ketaminy i dextrometorfanu. W jednym opublikowanym raporcie wspomniano również o możliwym ryzyku łączenia memantyny z fenytoiną.

Mechanizm działania sugeruje możliwość wzmocnienia działania L-dopy, agonistów dopaminergicznych oraz środków antycholinergicznych przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów NMDA, takich jak memantyna. Możliwe jest również osłabienie działania barbituranów i neuroleptyków. Wspólne stosowanie memantyny z mięśniowymi lekami przeciwdrgawkowymi, takimi jak dantrolen lub baklofen, może modyfikować ich działanie, co może wymagać dostosowania dawki.

Inne leki, takie jak cyklosporyna, rytmadyna, prokainamid, chinidyna, chinina oraz nikotyna, które wykorzystują ten sam kationowy system transportowy nerek, co amantadyna, mogą również potencjalnie oddziaływać z memantyną, powodując ryzyko wzrostu jej stężenia w osoczu.

Wspólne stosowanie memantyny z hydrochlorotiazydem (HCT) lub dowolną kombinacją zawierającą HCT może prowadzić do obniżenia stężenia HCT w surowicy krwi.

Były doniesienia o pojedynczych przypadkach podwyższenia międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) u pacjentów przyjmujących warfarynę podczas leczenia memantyną. Choć związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony, u pacjentów stosujących jednocześnie doustne leki przeciwkrzepliwe należy dokładnie monitorować czas protrombiny lub INR.

W badaniach farmakokinetycznych u zdrowych ochotników nie stwierdzono istotnych oddziaływań memantyny z gliburydem/metforminą, donepezylem ani galantaminy.

Memantyna in vitro nie jest inhibitorem CYP 1A2, 2A6, 2C9, 2D6, 2E1, 3A, flawinowej monooksygenazy, epoksydohydrolazy ani sulfonacji.

Właściwości stosowania.

Należy zachować ostrożność podczas przepisywania leku chorym na epilepsję, pacjentom z wywiadem napadów padaczkowych oraz osobom z czynnikami ryzyka rozwoju epilepsji.

Należy unikać jednoczesnego stosowania leku z antagonistami receptora N-metylo-D-asparaginianowego (NMDA), takimi jak amantadyna, ketamina lub dekstrometorfan. Te substancje wpływają na ten sam układ receptorowy, co memantyna, dlatego działania niepożądane (głównie związane z układem nerwowym środkowym) mogą występować częściej lub być nasilone. Niektóre czynniki powodujące zwiększenie pH moczu mogą wymagać starannego nadzoru nad pacjentem. Do czynników tych należą istotne zmiany w diecie, np. zmiana diety bogatej w potrawy mięsne na wegetariańską, lub intensywne przyjmowanie leków przeciwwskazowych na żołądek. Ponadto pH moczu może wzrosnąć w wyniku stanów takich jak kwasica nerkowa kanalikowa (TNA) lub ciężkie infekcje dróg moczowych wywołane przez Proteus bacteria.

Pacjenci, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego, pacjenci z dekompensowaną niewydolnością serca (stopień III–IV) oraz z niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym nie byli włączani do badań klinicznych, dlatego dane dotyczące tych grup są ograniczone. Pacjenci z takimi chorobami wymagają starannego nadzoru.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Lek zawiera aspartam, pochodną fenyloalaniny, która stanowi zagrożenie dla osób chorych na fenyloketonurię, oraz laktozę, dlatego nie należy go przepisywać pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu memantyny podczas stosowania w okresie ciąży. Badania doświadczalne na zwierzętach wskazują na możliwość opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego przy stężeniach równych lub nieco wyższych niż stosowane u ludzi. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Memantyny nie należy stosować w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków, w których istnieje wyraźna i jasno uzasadniona konieczność.

Nie wiadomo, czy memantyna wydostaje się do mleka matki, jednakże jest to możliwe, biorąc pod uwagę lipofilowość substancji. Kobiety przyjmujące memantynę powinny wstrzymać się od karmienia piersią.

Niepłodność

Nie zaobserwowano negatywnego wpływu memantyny na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Choroba Alzheimera od umiarkowanego do ciężkiego zaawansowania zazwyczaj powoduje pogorszenie zdolności prowadzenia samochodu i pracy z innymi urządzeniami. Ponadto memantyna wywiera nieznaczny lub umiarkowany wpływ na szybkość reakcji człowieka, dlatego pacjentów ambulatoryjnych należy ostrzec o konieczności zachowania szczególnej ostrożności podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie należy rozpoczynać i prowadzić pod nadzorem lekarza. Terapię należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku obecności opiekuna, który będzie regularnie kontrolować przyjmowanie leku przez pacjenta.

Tabletki należy przyjmować 1 raz dziennie, każdego dnia o tej samej porze. Tabletki można stosować razem z posiłkiem lub niezależnie od jego spożycia.

Maksymalna dawka dobową wynosi 20 mg.

W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia reakcji niepożądanych dawkę utrzymaniową należy ustalać poprzez stopniowe zwiększanie dawkowania o 5 mg co tydzień przez pierwsze 3 tygodnie w następujący sposób:

1. tydzień (1–7 dzień):

pacjent powinien przyjmować 5 mg* dziennie przez tydzień;

2. tydzień (8–14 dzień):

pacjent powinien przyjmować 10 mg dziennie przez tydzień;

3. tydzień (15–21 dzień):

pacjent powinien przyjmować 15 mg* dziennie przez tydzień;

od 4. tygodnia: przyjmować 20 mg dziennie każdego dnia.

*Stosować leki memantynowe w odpowiednim dawkowaniu.

Zalecana dawka utrzymaniowa wynosi 20 mg dziennie. Długość leczenia określa indywidualnie lekarz posiadający doświadczenie w rozpoznawaniu i leczeniu choroby Alzheimera. Należy regularnie oceniać tolerancję i dawkowanie memantyny, szczególnie w pierwszych 3 miesiącach leczenia. W dalszym ciągu efekt kliniczny memantyny oraz reakcję pacjenta na leczenie należy regularnie oceniać zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi. Leczenie utrzymaniowe można kontynuować tak długo, jak długo efekt terapeutyczny pozostaje korzystny, a tolerancja memantyny jest dobra.

Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia memantyną, jeśli ustępują objawy efektu terapeutycznego lub pogarsza się tolerancja leczenia.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Na podstawie wyników badań klinicznych zalecana dawka dla pacjentów w wieku powyżej 65 lat wynosi 20 mg dziennie (2 tabletki po 10 mg 1 raz dziennie), jak wspomniano powyżej. Obniżona funkcja nerek.

U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 50–80 ml/min) nie jest wymagana redukcja dawki leku. U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–49 ml/min) dawkę dobową należy zmniejszyć do 10 mg. Dawkę można zwiększyć do 20 mg dziennie według standardowego schematu, jeśli po co najmniej 7 dniach leczenia nie wystąpią reakcje niepożądane. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 5–29 ml/min) dawkę dobową należy zmniejszyć do 10 mg.

Obniżona funkcja wątroby.

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (Child Pugh A, B) korekta dawki nie jest wymagana. Stosowanie memantyny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby nie jest zalecane.

Dzieci.

Leku nie stosuje się u dzieci ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności jego stosowania.

Przedawkowanie.

Doświadczenie jest ograniczone.

Objawy

Znaczne przedawkowania (200 mg i 105 mg dziennie przez 3 dni odpowiednio) były albo związane z objawami zwiększonego zmęczenia, osłabienia i/lub biegunki, albo przebiegały bezobjawowo. Przy przedawkowaniu do 140 mg lub nieustalonej dawce obserwowano objawy zaburzeń układu nerwowego środkowego (dezorientacja, osłabienie, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresja, halucynacje, zaburzenia chodu) i/lub zaburzenia przewodu pokarmowego (wymioty i biegunka).

W najcięższym znanym przypadku przedawkowania pacjent po przyjęciu doustnym całkowitej dawki 2000 mg memantyny przeżył i u niego obserwowano zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego (coma przez 10 dni, później – podwójne widzenie i pobudzenie). Pacjentowi przeprowadzono leczenie objawowe oraz plazmaferezę. Pacjent wyzdrowiał całkowicie bez jakichkolwiek trwałych następstw.

W innym przypadku dużego przedawkowania (400 mg memantyny doustnie) pacjent również przeżył i wyzdrowiał. Obserwowano u niego zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego, takie jak niepokój, psychoza, halucynacje wzrokowe, skłonność do drgawek, senność, otępienie i stan nieprzytomności.

Leczenie

Objawowe, nie istnieje specyficzny antydotum. Należy stosować standardowe procedury kliniczne w celu usunięcia substancji czynnej z organizmu, np. przepłukanie żołądka, przyjmowanie węgla aktywnego, zakwaszanie odczynu moczu, wymuszone moczowanie.

W przypadku nadmiernej ogólnoustrojowej stymulacji układu nerwowego środkowego działania lecznicze objawowe należy stosować ostrożnie.

Działania niepożądane.

Na podstawie dostępnych danych wiadomo, że w trakcie badań klinicznych memantyny ogólna częstość działań niepożądanych nie różniła się od tej obserwowanej przy stosowaniu placebo, a niepożądane zjawiska miały zazwyczaj charakter łagodny lub umiarkowany.

Poniżej wymienione działania niepożądane obserwowane podczas badań klinicznych i stosowania leku w praktyce klinicznej, sklasyfikowane według częstości występowania jako: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), nieczęsto (≥1/1000 do <1/100), rzadkie (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadkie (<1/10000), nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

1Halucynacje obserwowano głównie u pacjentów z ciężką postacią choroby Alzheimera.

2Oddzielne doniesienia w przypadku stosowania leku.

Choroba Alzheimera wiązana jest z depresją, myślami samobójczymi oraz samobójstwem. Takie przypadki były znane podczas stosowania memantyny.

Donoszenie o podejrzanych niepożądanych odczynach.

Donoszenie o podejrzanych niepożądanych odczynach po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych niepożądanych odczynów i/lub braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wkładzie oryginalnym w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 15 tabletów w blistrze; po 2 blistry w puszce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. GenePharm S.A.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

18 km Meresono Avenue, Pallini, 153 51, Grecja.

Wnioskodawca. Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Darnytsia” SP.

Miejsce położenia wnioskodawcy oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspolska 13.