Membral

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU MEMBRAL (MEMBRAL)

Skład:

substancja czynna: memantyna;

1 tabletka zawiera 10 mg chlorowodorku memantyny;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształowa; dwutlenek krzemu, koloidalny, bezwodny; talk; stearynian magnezu;

powłoka: mieszanina do powłoki filmowej Opadry II White (laktoza jednowodna; hipromeloza (hydroksypropylometyloceluloza); glikol polietylenowy; dwutlenek tytanu (E 171)).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane powłoką filmową, białe lub prawie białe, o kształcie okrągłym, z powierzchnią dwuwypukłą i ryflowaną po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Lek stosowany w leczeniu demencji. Kod ATC N06D X01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

W przejawach objawów i postępowaniu demencji neurodegeneracyjnej ważną rolę odgrywa zaburzenie przewodnictwa neuronów glutaminergicznych, szczególnie z udziałem receptorów NMDA (N-metylo-D-asparaginianowych).

Memantyna jest potencjałozależnym, niekonkurencyjnym antagonistą receptorów NMDA o średnim powinowactwie. Memantyna moduluje skutki patologicznie podwyższonych poziomów glutaminianu, które mogą prowadzić do dysfunkcji neuronów.

Farmakokinetyka.

Absolutna biodostępność memantyny wynosi około 100%, czas osiągnięcia maksymalnej stężenia w osoczu krwi – od 3 do 8 godzin. Nie stwierdzono wpływu przyjmowania pokarmu na wchłanianie.

Rozkład. Dawkowanie dobowe 20 mg powoduje ustalone stężenie memantyny w osoczu krwi w granicach od 70 do 150 ng/ml (0,5–1 µmol) z istotnymi różnicami indywidualnymi. Przy stosowaniu dawek dobowych od 5 do 30 mg stosunek zawartości leku w płynie mózgowo-rdzeniowym do surowicy krwi wynosi 0,52. Objętość rozkładu wynosi około 10 l/kg. Oколо 45% memantyny wiąże się z białkami osocza krwi.

Biortransformacja. W organizmie człowieka około 80% memantyny krąży w postaci substancji pierwotnej, główne metabolity nie posiadają właściwości antagonistycznych wobec receptorów NMDA. Nie wykazano udziału cytochromu P450 w metabolizmie in vitro. Głównymi metabolitami są N-3,5-dimetylogludantyna, mieszanina izomerów 4- i 6-hydroksymemantyny oraz 1-nitrozo-3,5-dimetyloadamantyna.

Eliminacja. Memantyna jest eliminowana w sposób monooksponencjalny z okresem półtrwania t1/2 od 60 do 100 godzin. U wolontariuszy z prawidłową funkcją nerek całkowity klirens wynosił 170 ml/min/1,73 m². Nerkowy etap farmakokinetyki memantyny obejmuje również resorpcję kanalikową.

Szybkość eliminacji nerkowej memantyny w warunkach alkalicznej reakcji moczu może być obniżona 7–9-krotnie. Zasadowienie moczu może wystąpić w wyniku istotnych zmian w diecie, np. zmiany diety bogatej w potrawy mięsne na wegetariańską lub w wyniku intensywnego przyjmowania leków przeciwwskrzynowych.

Liniowość. Farmakokinetyka ma charakter liniowy w zakresie dawek 10–40 mg.

Związek farmakodynamiczny/farmakokinetyczny.

Przy dawce memantyny 20 mg na dobę poziom stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym odpowiada wartości ki (stała hamowania) memantyny, która wynosi 0,5 µmol w obszarze kory czołowej mózgu człowieka.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Demencja typu Alzheimera, od łagodnego do ciężkiego stopnia.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku.

Ciężkie zaburzenia funkcji nerek.

Wiek dziecięcy (do 18 roku życia).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy unikać jednoczesnego stosowania memantyny i amantadyny ze względu na ryzyko farmakotoksycznego psychozy. Oba związki są chemicznie powiązanymi antagonistami NMDA. To samo może dotyczyć ketaminy i dekstrometorfanu. Doniesiono o możliwym ryzyku połączenia memantyny i fenytoiny.

Mechanizm działania sugeruje możliwy wzrost efektów L-dopy, agonistów dopaminergicznych i środków antycholinergicznych przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów NMDA, takich jak memantyna. Możliwe jest osłabienie działania barbituranów i środków neuroleptycznych. Wspólne stosowanie memantyny ze środkami przeciwwstrząsowymi, dantrolenem lub baklofenem może modyfikować ich działanie, co może wymagać korekty dawki.

Inne leki, takie jak cyklotydyna, ranitydyna, prokainamid, chinina, chinyna i nikotyna, które wykorzystują ten sam nerkowy system transportu kationowego, co amantadyna, mogą również oddziaływać z memantyną, powodując potencjalne ryzyko podwyższenia stężenia w osoczu krwi.

Przy jednoczesnym stosowaniu memantyny z hydrochlorotiazydem (HCT) lub dowolną kombinacją zawierającą HCT może dojść do obniżenia stężenia HCT w surowicy krwi.

Były doniesienia o pojedynczych przypadkach podwyższenia Międzynarodowego Znormalizowanego Stosunku (MNS) przy stosowaniu memantyny u pacjentów przyjmujących warfarynę. Choć związek przyczynowy nie został potwierdzony, należy dokładnie monitorować czas protrombinowy lub MNS u pacjentów przyjmujących jednocześnie doustne leki przeciwkrzepiące.

W badaniach farmakokinetycznych przeprowadzonych na zdrowych ochotnikach nie stwierdzono istotnych interakcji memantyny z gliburydynam/metforminą, donepezylem ani galantaminyem.

Memantyna in vitro nie jest inhibitorem CYP 1A2, 2A6, 2C9, 2D6, 2E1, 3A, flawinowej monooksygenazy, epoksydohydrolazy ani sulfotransferazy.

Szczególne środki ostrożności.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku chorym na epilepsję, pacjentom z wywiadem napadów drgawkowych, a także pacjentom z czynnikami ryzyka rozwoju epilepsji.

Należy unikać jednoczesnego stosowania z takimi antagonistami receptora N-metylo-D-asparaginianowego (NMDA) jak amantadyna, ketamina lub dekstrometorfan. Te związki wpływają na ten sam układ receptorowy, co memantyna, wskutek czego działania niepożądane (głównie związane z układem nerwowym) mogą występować częściej lub być nasilone.

Niektóre czynniki powodujące zwiększenie pH moczu mogą wymagać dokładnego nadzoru nad pacjentem. Do takich czynników należą głębokie zmiany w diecie, np. zmiana diety bogatej w mięso na wegetariańską, lub intensywne stosowanie leków przeciwwstrzążowych na żołądek. Ponadto pH moczu może wzrastać w stanach kwasicy kanalikowej (RTA) lub przy ciężkich infekcjach dróg moczowych spowodowanych przez Proteus bacteria.

Podczas większości badań klinicznych wykluczano pacjentów, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego, pacjentów z dekompensowaną niewydolnością serca (stopień III–IV) oraz z niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym. W związku z tym dostępne są tylko ograniczone dane, a pacjenci z takimi chorobami wymagają dokładnego nadzoru.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi chorobami takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy Lapp’a lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak danych dotyczących stosowania memantyny w okresie ciąży. Badania doświadczalne na zwierzętach wskazują na możliwość spowolnienia wzrostu wewnątrzmacicznego przy stężeniach równych lub nieco wyższych niż stosowane u ludzi. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Memantyna nie powinna być stosowana w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków skrajnej konieczności.

Okres karmienia piersią. Nie wiadomo, czy memantyna przenika do mleka matki, jednak jest to możliwe, biorąc pod uwagę lipofilowość substancji. Kobiety stosujące memantynę powinny wstrzymać się od karmienia piersią.

Niepłodność. Nie zaobserwowano negatywnego wpływu memantyny na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Pacjenci z chorobą Alzheimera w stadium umiarkowanej i ciężkiej demencji zazwyczaj mają zaburzoną zdolność prowadzenia pojazdów lub innych maszyn. Ponadto memantyna może powodować zmiany szybkości reakcji, dlatego pacjentom leczonym ambulatoryjnie należy zachować szczególną ostrożność przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Wewnątrznie. Dawkowanie ustala lekarz indywidualnie.

Leczenie należy rozpoczynać i prowadzić pod nadzorem lekarza. Terapię należy rozpoczynać tylko w przypadku obecności opiekuna, który będzie regularnie kontrolować przyjmowanie leku przez pacjenta.

Tabletki należy przyjmować 1 raz dziennie, każdego dnia o tej samej porze. Tabletki można przyjmować razem z posiłkiem lub niezależnie od posiłków.

Dorośli.

Maksymalna dawka dzienna wynosi 20 mg. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia niepożądanych reakcji dawkę utrzymującą należy ustalać poprzez stopniowe zwiększanie dawki o 5 mg tygodniowo przez pierwsze 3 tygodnie w następujący sposób:

1. tydzień (1–7 dzień): przyjmować ½ tabletki (5 mg dziennie) przez tydzień;

2. tydzień (8–14 dzień): przyjmować 1 tabletę (10 mg dziennie) przez tydzień;

3. tydzień (15–21 dzień): przyjmować 1½ tabletki (15 mg dziennie) przez tydzień;

od 4. tygodnia: przyjmować 2 tabletki (20 mg dziennie) każdego dnia.

Zalecana dawka utrzymująca wynosi 20 mg dziennie.

Czas trwania leczenia określa indywidualnie lekarz posiadający doświadczenie w rozpoznawaniu i leczeniu demencji w przebiegu choroby Alzheimera. Należy regularnie oceniać tolerancję i dawkowanie memantyny, najlepiej w ciągu 3 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. W dalszym ciągu efekt kliniczny memantyny oraz reakcję pacjenta na leczenie należy oceniać regularnie zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi.

Leczenie utrzymujące można kontynuować, dopóki efekt terapeutyczny pozostaje korzystny, a tolerancja memantyny przez pacjenta jest dobra. Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia memantyną, jeśli ustępują objawy efektu terapeutycznego lub pogarsza się tolerancja leczenia przez pacjenta.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Na podstawie wyników badań klinicznych zalecana dawka dla pacjentów w wieku powyżej 65 lat wynosi 20 mg dziennie (2 tabletki po 10 mg 1 raz dziennie), jak wspomniano powyżej.

Zaburzenia funkcji nerek.

U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 50–80 ml/min) nie jest wymagana redukcja dawki leku. U pacjentów ze średnim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–49 ml/min) dawkę dzienną należy zmniejszyć do 10 mg. Dawkę można zwiększyć do 20 mg dziennie według standardowego schematu, jeśli po co najmniej 7 dniach leczenia nie wystąpiły niepożądane reakcje. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 5–29 ml/min) dawkę dzienną należy zmniejszyć do 10 mg.

Zaburzenia funkcji wątroby.

U pacjentów z łagodnym lub średnim zaburzeniem funkcji wątroby (według skali Childa-Pugha A, B) korekta dawki nie jest wymagana. Stosowanie memantyny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby nie jest zalecane.

Dzieci.

Leku nie należy stosować u dzieci (do 18. roku życia) ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania są ograniczone.

Objawy. Przedawkowanie w stosunkowo dużych dawkach (200 mg oraz 105 mg/dzień przez 3 dni) wiązano albo wyłącznie z takimi objawami jak zwiększona zmęczalność, osłabienie i/lub biegunka, albo z całkowitym brakiem jakichkolwiek objawów. Po przyjęciu dawek mniejszych niż 140 mg lub nieznanych dawek u pacjentów obserwowano zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego (zamieszanie, osłabienie, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresywność, halucynacje oraz zaburzenia chodu) i/lub ze strony układu pokarmowego (wymioty i biegunka).

W najcięższym znanym przypadku przedawkowania memantyny (2000 mg) u pacjenta obserwowano zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego (pacjent przebywał w śpiączce przez 10 dni, a później obserwowano podwójne widzenie i pobudzenie). Po leczeniu objawowym oraz plazmaferezie pacjent wyzdrowiał bez następstw.

W innym przypadku przedawkowania wysoką dawką memantyny (400 mg) obserwowano zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego, takie jak niepokój, psychoza, halucynacje wzrokowe, skłonność do drgawek, senność, stupor i utrata przytomności. Pacjent wyzdrowiał.

Leczenie. W przypadku przedawkowania należy przeprowadzać leczenie objawowe. Nie ma specyficznego antydotum. W razie potrzeby należy stosować standardowe procedury kliniczne mające na celu usunięcie substancji czynnej z organizmu, takie jak przemywanie żołądka, stosowanie węgla aktywowanego (w celu zakłócenia możliwej recyrkulacji jelitowo-wątrobowej), zakwaszanie moczu, wymuszone moczowanie.

W przypadku objawów klinicznych lub objawów wskazujących na nadmierną ogólną stymulację układu nerwowego środkowego, należy ostrożnie stosować leczenie objawowe.

Działania niepożądane.

W badaniach z udziałem pacjentów z otępieniem od łagodnego do ciężkiego stopnia, leczonych memantyną, stwierdzono, że ogólna częstość działań niepożądanych pod wpływem memantyny nie różniła się od częstości działań niepożądanych u pacjentów otrzymujących placebo; obserwowano działania niepożądane od łagodnego do umiarkowanego stopnia nasilenia. Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy, ból głowy, zaparcia, senność oraz nadciśnienie tętnicze.

Zakażenia i inwazje: infekcje grzybicze.

Zaburzenia układu odpornościowego: nadwrażliwość.

Zaburzenia psychiczne: senność, dezorientacja, halucynacje (obserwowane głównie u pacjentów z ciężką formą choroby Alzheimera), reakcje psychotyczne (pojedyncze doniesienia).

Zaburzenia układu krążenia: nadciśnienie tętnicze, zakrzepica żylna/tromboembolia, niewydolność serca.

Zaburzenia układu oddechowego: duszność.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: zaparcia, nudności, wymioty, zapalenie trzustki (pojedyncze doniesienia).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, zaburzenia chodu, zaburzenia równowagi, drgawki.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego: podwyższenie wskaźników czynności wątroby, zapalenie wątroby.

Zaburzenia ogólne: ból głowy, zwiększona zmęczalność.

Może wystąpić dysfunkcja wątroby i/lub żółtaczka z podwyższeniem stężenia asparaginianaminotransferazy (glutaminian oksaloacetatotransaminazy), alaninianaminotransferazy (glutaminian pirzynianotransaminazy), fosfatazy alkalicznej, bilirubiny. Należy przeprowadzać staranne monitorowanie stanu zdrowia pacjentów. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek nietypowych objawów należy przerwać przyjmowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Choroba Alzheimera wiąże się z depresją, myślami samobójczymi i samobójstwami. Takie przypadki odnotowano również podczas stosowania memantyny.

Donoszenie o podejrzeniach działań niepożądanych

Podczas stosowania leku ważne jest donoszenie o podejrzeniach wszelkich działań niepożądanych. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze; 3 blistry w puszce.

Po 10 tabletów w blistrze; 6 blisterów w puszce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. AT «KIJEWSKI ZAWÓD WITAMINOWY».

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

04073, Ukraina, miasto Kijów, ul. Kopilowska 38.

Strona internetowa: www.vitamin.com.ua