Memantyna Asino

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU MEMANTYNA ASINO (MEMANTINE ACINO)

Skład:

substancja czynna: memantyna;

1 tabletka zawiera 10 mg chlorowodorku memantyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, kroszpovidon, talk, stearynian magnezu;

otoczka tabletki: Opadry II White 33G28435: hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), laktoza jednowodna, makrogol, triacetyna.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białego koloru, dwuwypukłe, o kształcie owalnym, powlekane otoczką filmową, z logo „M” i „10” po jednej stronie, oddzielone linią podziału.

Grupa farmakoterapeutyczna. Psychostymulanty. Inne leki stosowane w przypadku demencji. Memantyna.

Kod ATX N06D X01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

W rozwoju objawów i postępowaniu demencji neurodegeneracyjnej ważną rolę odgrywa zaburzenie przewodnictwa neuronów glutaminowych, szczególnie z udziałem receptorów NMDA (N-metylo-D-asparaginianu).

Memantyna Asino jest potencjałozależnym, niekonkurencyjnym antagonistą receptorów NMDA o średnim powinowactwie. Memantyna reguluje skutki patologicznie podwyższonych poziomów glutaminianu, które mogą prowadzić do dysfunkcji neuronów.

U pacjentów cierpiących na chorobę Alzheimera w stopniu od umiarkowanego do ciężkiego, po zastosowaniu memantyny w dawce 20 mg przez sześciomiesięczny okres obserwowano korzystne efekty, takie jak stabilizacja lub poprawa stanu ogólnego i funkcjonalnego, a także możliwości poznawczych.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Biologiczna dostępność memantyny wynosi około 100%, czas osiągnięcia maksymalnej stężenia w osoczu krwi (tmax) – od 3 do 8 godzin. Nie stwierdzono wpływu przyjmowania pokarmu na wchłanianie.

Rozkład

Dawka dobową 20 mg zapewnia stężenie memantyny w osoczu krwi w granicach od 70 do 150 ng/ml (0,5–1 μmol) z dużymi różnicami indywidualnymi. Po zastosowaniu dawek dziennych od 5 do 30 mg stosunek zawartości leku w płynie mózgowo-rdzeniowym do surowicy krwi wynosi 0,52. Objętość rozkładu – około 10 l/kg. Oколо 45% memantyny wiąże się z białkami osocza krwi.

Biodegradacja

W organizmie człowieka około 80% memantyny cyrkuluje w formie substancji czynnej, główne metabolity nie wykazują właściwości antagonistycznych wobec receptorów NMDA. Nie wykazano udziału cytochromu P450 w metabolizmie in vitro.

Po doustnym podaniu 14C-memantyny średnio 84% dawki wydala się w ciągu 20 dni, ponad 99% dawki wydala się z moczem.

Eliminacja

Memantyna jest eliminowana według krzywej jednowykładniczej z okresem półtrwania t1/2 od 60 do 100 godzin. U ochotników z prawidłową funkcją nerek całkowity klirens (Cltot) wynosi 170 ml/min/1,73 m2. Nerekowy etap farmakokinetyki memantyny obejmuje również resorpcję kanalikową, która może być pośrednikiem przez kationowy system transportowy.

Szybkość wydalania memantyny z moczem w warunkach zasadowej reakcji moczu może być obniżona od 7 do 9 razy. Zasadowienie moczu może wystąpić w wyniku nagłych zmian w diecie, np. zmiany diety bogatej w potrawy mięsne na wegetariańską, lub w wyniku intensywnego przyjmowania leków przeciwwskazowych na żołądek.

Liniowość

Farmakokinetyka ma charakter liniowy w zakresie dawek 10–40 mg.

Związek farmakodynamiczny/farmakokinetyczny

Przy dawce memantyny 20 mg na dobę poziom stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym odpowiada wartości ki (stała hamowania) memantyny, która wynosi 0,5 μmol w obszarze kory czołowej mózgu człowieka.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Choroba Alzheimera od umiarkowanego do ciężkiego stopnia zaawansowania.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy unikać jednoczesnego stosowania antagonistów receptora N-metylo-D-asparaginianowego (NMDA) (amantadyna, ketamina lub dekstrometorfan) ze względu na ryzyko farmakotoksycznego psychozy. Wymienione związki oddziałują na ten sam układ receptorowy co memantyna, dlatego działania niepożądane (głównie związane z układem nerwowym środkowym) mogą występować częściej lub być bardziej nasilone. Istnieją opublikowane dane dotyczące ryzyka przy jednoczesnym stosowaniu memantyny i fenytoiny.

Mechanizm działania sugeruje możliwy wzrost działania L-dopę, agonistów dopaminergicznych oraz środków antycholinergicznych przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów NMDA, takich jak memantyna. Możliwe jest osłabienie działania barbituranów i neuroleptyków. Wspólne stosowanie memantyny ze środkami przeciwwkurczowymi, dantrolenem lub baklofenem może modyfikować ich działanie, co może wymagać korekty dawki.

Inne leki, takie jak cyklosporyna, rytmopidyna, prokainamid, chinidyna, chinyna oraz nikotyna, które wykorzystują ten sam układ transportu kationowego w nerkach co amantadyna, mogą również potencjalnie oddziaływać z memantyną, co może zwiększyć ryzyko podwyższenia stężenia we krwi.

Przy jednoczesnym stosowaniu memantyny z hydrochlorotiazydem lub dowolnym lekiem kombinowanym zawierającym hydrochlorotiazyd może dojść do obniżenia stężenia tego ostatniego w osoczu krwi.

Zarejestrowano pojedyncze przypadki podwyższenia Międzynarodowego Stosunku Znormalizowanego (INR) u pacjentów przyjmujących warfarynę i memantynę. Choć związek przyczynowy nie został potwierdzony, konieczna jest staranna kontrola czasu protrombinowego lub INR u pacjentów przyjmujących jednocześnie doustne leki przeciwkrzepliwe.

W badaniach farmakokinetycznych z udziałem zdrowych ochotników nie zaobserwowano istotnych interakcji memantyny z gliburydą/metforminą, donepezylem ani galantaminyem.

Memantyna in vitro nie jest inhibitorem CYP 1A2, 2A6, 2C9, 2D6, 2E1, 3A, flawinowej monooksygenazy, epoksydohydrolazy ani sulfotransferazy.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Podczas większości badań klinicznych wykluczano pacjentów, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego, pacjentów z dekompensowaną niewydolnością serca (stopień III–IV według klasyfikacji New York Heart Association) oraz z niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym. Dlatego dane są ograniczone, a pacjenci z takimi chorobami wymagają starannego nadzoru.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z epilepsją, osobom z wywiadem drgawek oraz pacjentom z czynnikami ryzyka rozwoju epilepsji.

Należy unikać jednoczesnego stosowania antagonistów receptora N-metylo-D-asparaginianowego (NMDA), takich jak amantadyna, ketamina czy dextrometorfan (patrz dział «Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji»).

Niektóre czynniki powodujące podwyższenie pH moczu mogą wymagać starannego nadzoru nad pacjentem. Czynniki te obejmują nagłe zmiany w diecie, np. zastąpienie diety bogatej w mięso dietą wegetariańską, intensywne stosowanie leków przeciwwskazowych na żołądek. Ponadto pH moczu może wzrosnąć w wyniku kwasicy nadtężcowej (RTA) lub ciężkich infekcji dróg moczowych wywołanych przez Proteus bacteria.

Preparat zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadką, dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu memantyny podczas stosowania w czasie ciąży. Badania doświadczalne na zwierzętach wskazują na możliwość spowolnienia wzrostu wewnątrzmacicznego pod wpływem stężeń równych lub nieco wyższych niż stosowane u ludzi. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Memantyny nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, w których istnieje wyraźna i jasno uzasadniona konieczność.

Nie wiadomo, czy memantyna wydostaje się w mleku matki, jednakże może to mieć miejsce, biorąc pod uwagę lipofilowość substancji. Kobiety stosujące memantynę powinny powstrzymać się od karmienia piersią.

Plodność

Nie zaobserwowano żadnego negatywnego wpływu memantyny na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Choroba Alzheimera od umiarkowanego do ciężkiego stopnia nasilenia zazwyczaj powoduje pogorszenie zdolności prowadzenia samochodu i pracy z złożonymi mechanizmami. Ponadto memantyna może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na szybkość reakcji człowieka, dlatego pacjentów ambulatoryjnych należy uprzedzić o konieczności zachowania szczególnej ostrożności podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Leczenie należy rozpoczynać i prowadzić pod nadzorem lekarza. Terapię należy rozpoczynać tylko w przypadku obecności opiekuna, który będzie regularnie kontrolować przyjmowanie leku przez pacjenta.

Tabletki należy przyjmować 1 raz dziennie, każdego dnia o tej samej porze. Tabletki można stosować niezależnie od spożycia pokarmu.

Dorośli

Maksymalna dawka dzienna wynosi 20 mg. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia niepożądanych reakcji dawkę utrzymującą należy ustalać poprzez stopniowe zwiększanie dawkowania o 5 mg tygodniowo przez pierwsze 3 tygodnie w następujący sposób:

1. tydzień (1–7 dzień):

przyjmować ½ tabletu (5 mg dziennie) przez tydzień;

2. tydzień (8–14 dzień):

przyjmować 1 tablet (10 mg dziennie) przez tydzień;

3. tydzień (15–21 dzień):

przyjmować 1½ tabletu (15 mg dziennie) przez tydzień;

od 4. tygodnia:

przyjmować 2 tabletki (20 mg dziennie) każdego dnia.

Zalecana dawka utrzymująca wynosi 20 mg dziennie.

Czas trwania leczenia ustala indywidualnie lekarz posiadający doświadczenie w rozpoznawaniu i leczeniu choroby Alzheimera. Należy regularnie oceniać tolerancję i dawkowanie memantyny, najlepiej po trzech miesiącach od rozpoczęcia leczenia. W dalszym ciągu efekt kliniczny memantyny oraz reakcję pacjenta na leczenie należy regularnie oceniać zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi. Leczenie utrzymujące można kontynuować, dopóki efekt terapeutyczny pozostaje korzystny, a tolerancja memantyny przez pacjenta jest dobra. Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia memantyną, jeśli ustępują oznaki efektu terapeutycznego lub pogarsza się tolerancja leczenia przez pacjenta.

Pacjenci w podeszłym wieku

Na podstawie wyników badań klinicznych, zalecana dawka dla pacjentów w wieku powyżej 65 lat wynosi 20 mg dziennie (2 tabletki po 10 mg 1 raz dziennie), jak wspomniano powyżej.

Obniżona funkcja nerek

Dla pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 50–80 ml/min) nie jest wymagana redukcja dawki leku. Pacjentom z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–49 ml/min) dawkę dzienną należy zmniejszyć do 10 mg. Dawkę można zwiększyć do 20 mg dziennie według standardowego schematu, jeśli po co najmniej 7 dniach leczenia nie wystąpiły niepożądane reakcje. Pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 5–29 ml/min) dawkę dzienną należy zmniejszyć do 10 mg.

Obniżona funkcja wątroby

Dla pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (klasa A i klasa B według klasyfikacji Childa-Pauga) nie jest wymagana korekta dawki. Brak danych dotyczących stosowania memantyny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Stosowanie memantyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie jest zalecane.

Dzieci

Leku nie należy stosować dzieciom (do 18. roku życia) ze względu na niewystarczającą wiedzę na temat bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie

Doświadczenie dotyczące przedawkowania leku jest ograniczone.

Objawy

Znaczne przedawkowania (200 mg i 105 mg dziennie przez 3 dni odpowiednio) były albo związane z objawami osłabienia, wyczerpania i/lub biegunki, albo przebiegały bezobjawowo. Przy przedawkowaniu do 140 mg lub nieustalonej dawce obserwowano objawy zaburzeń ze strony ośrodkowego układu nerwowego (dezorientacja, osłabienie, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresja, halucynacje, zaburzenia chodu) i/lub zaburzenia przewodu pokarmowego (wymioty i biegunka).

W przypadku największego przedawkowania po doustnym przyjęciu 2000 mg memantyny u pacjenta rozwinęła się śpiączka (10 dni), diplopii boczne oraz pobudzenie. Po leczeniu objawowym i plazmaferezie pacjent wyzdrowiał bez następstw.

W innym przypadku znacznego przedawkowania po doustnym przyjęciu 400 mg memantyny u pacjenta wystąpiły zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego w postaci niepokoju, psychozy, halucynacji wzrokowych, podrażnienia drgawkowego, senności, stuporu i utraty przytomności. Pacjent wyzdrowiał bez następstw.

Leczenie

Objawowe, nie istnieje specyficzny antydot. Należy zastosować standardowe procedury kliniczne w celu usunięcia substancji czynnej z organizmu, np. przemywanie żołądka, przyjmowanie węgla aktywnego, metody zakwaszania odczynu moczu, wymuszone moczowanie.

W przypadku nadmiernej ogólnoustrojowej stymulacji ośrodkowego układu nerwowego działania lecznicze objawowe należy stosować ostrożnie.

Efekty uboczne.

Częstość występowania niepożądanych zjawisk podczas stosowania memantyny nie różniła się od częstości obserwowanej w grupie otrzymującej placebo, a niepożądane objawy miały zazwyczaj łagodny lub umiarkowany stopień nasilenia.

Najczęstsze efekty uboczne, które występowały częściej w grupie otrzymującej memantynę niż w grupie otrzymującej placebo, to: zawroty głowy, ból głowy, zaparcia, senność i nadciśnienie tętnicze.

Poniżej wymienione reakcje niepożądane sklasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia:

nieczęsto – grzybice.

Zaburzenia układu odpornościowego:

często – nadwrażliwość.

Zaburzenia psychiczne:

często – senność;

nieczęsto – dezorientacja, halucynacje (obserwowane głównie u pacjentów z ciężką formą choroby Alzheimera);

nieznane – reakcje psychotyczne (pojedyncze doniesienia przy stosowaniu terapeutycznym).

Zaburzenia układu nerwowego:

często – zawroty głowy, zaburzenia równowagi;

nieczęsto – zaburzenia chodu;

bardzo rzadko – napady padaczkowe.

Zaburzenia serca:

nieczęsto – niewydolność serca.

Zaburzenia układu naczyniowego:

często – nadciśnienie tętnicze;

nieczęsto – zakrzepica żylna/zatorowość tętnic płucnych.

Zaburzenia układu oddechowego:

często – duszność.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

często – zaparcia;

nieczęsto – wymioty;

nieznane – zapalenie trzustki.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego:

często – podwyższenie wskaźników czynności wątroby;

nieznane – zapalenie wątroby.

Zaburzenia ogólne:

często – ból głowy;

nieczęsto – zwiększone zmęczenie.

Choroba Alzheimera wiązana jest z depresją, myślami samobójczymi i samobójstwami. O takich przypadkach donoszono również podczas stosowania memantyny.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

14 tabletek w blisterze, 2 blistery w tece kartonowej.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Actavis Ltd

Actavis Ltd

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

BLB 015-016 Bulebel Industrial Estate, Zejtun, ZTN 3000, Malta.

BLB 015-016 Bulebel Industrial Estate, Zejtun, ZTN 3000, Malta.