Meloksykam-Darnytsia

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku MELOXICAM-DARNYTSIA (MELOXICAM-DARNYTSIA)

SkÅ ad:

substancja czynna: meloksikam;

1 ampuÅ ka o pojemnoÅ ci 1,5 ml roztworu zawiera meloksikamu 15 mg;

substancje pomocnicze: meglumina, glikofurol, poloksymer, chloroek sodu, glicyna, wodorotlenek sodu, woda do wstrzysk.

PostaÄ leku. Roztwór do wstrzysk.

GÅ ówne fizykochemiczne wÅ asciwoÅ ci: przezroczysty roztwór Å zóŠcego koloru z zieleniowatym odcieniem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Oksykamy. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Meloksykam-Darnytsia to niesteroidowy lek przeciwbólowy (NSAID) z grupy oksykamów, który wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Meloksykam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną w standardowych modelach zapalenia. Podobnie jak w przypadku innych NSAID, dokładny mechanizm działania pozostaje nieznany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NSAID (w tym meloksykamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka

Wchłanianie. Meloksykam jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu domięśniowym. Względna dostępność biologiczna w porównaniu z podawaniem doustnym wynosi prawie 100%. Dlatego nie jest konieczna korekta dawki przy przejściu z drogi domięśniowej na doustną. Po wstrzyknięciu domięśniowym 15 mg maksymalne stężenie w osoczu krwi wynosi około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest po 1–6 godzinach.

Rozkład. Meloksykam silnie wiąże się z białkami osocza krwi, głównie z albuminą (99%). Meloksykam przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest około dwukrotnie niższe niż w osoczu krwi. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po podaniu domięśniowym lub dożylnej, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po podawaniu wielokrotnych dawek doustnych meloksykamu (od 7,5 do 15 mg) wynosi 16 l z współczynnikiem odchylenia w granicach od 11% do 32%.

Biortransformacja. Meloksykam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksykamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Głównym metabolitem jest 5’-karboksimeloksykam (60% dawki), który powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylo-meloksykamu, który również jest wydalany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa istotną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzym CYP 3A4 jest zaangażowany w mniejszym stopniu. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksykamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych proporcjach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość wydzielana jest z moczem. Okres półtrwania wynosi 13–25 godzin, w zależności od drogi podania (doustnie, domięśniowo lub dożylnej). Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Liniowość dawki. Meloksykam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie terapeutycznej dawki od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym i domięśniowym.

Grupy specjalne chorych

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby i nerek w stopniu od łagodnego do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksykamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli istotnie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza krwi obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym. W przypadku niewydolności nerek w stadium końcowym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksykamu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w wieku podeszłym. U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentek płci żeńskiej wartości AUC są wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wskaźnikami u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie równowagi u pacjentów w wieku podeszłym był nieco niższy niż u młodych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyki kliniczne

Wskazania. Meloksykam-Darnytsia, roztwór do wstrzykiwań, wskazany jest do krótkotrwałego leczenia objawowego ostrego napadu reumatoidalnego zapalenia stawów i spondylitu ankylizującego u dorosłych, gdy inne drogi podania nie mogą być zastosowane.

Przeciwwskazania

• Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
• wiek pacjenta poniżej 18 roku życia;
• nadwrażliwość na substancję czynną lub na inne składniki leku;
• nadwrażliwość na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak leki przeciwbólowe przeciwzapalne niesteroidowe (NLPZ), acetylosalicylan. Meloksykam nie powinien być stosowany u pacjentów, u których po przyjęciu aspiryny lub innych NLPZ występowały objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
• krwawienie przewodu pokarmowego lub perforacja związane z terapią NLPZ w wywiadzie;
• aktywne lub nawracające wrzody żołądka i dwunastnicy/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodów lub krwawień);
• ciężka niewydolność wątroby;
• ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
• krwawienie przewodu pokarmowego, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwkrzepliwych (przeciwwskazania związane z drogą podania);
• ciężka niewydolność serca;
• nie stosować do leczenia bólu w okresie okołooperacyjnym po by-passie tętnicy wieńcowej.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Ryzyko związane z hiperkaliemią

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą sprzyjać hiperkaliemii: sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, heparyny (niskocząsteczkowe lub niefractionowane), cyklosporyna, tarkolimus i trimetoprim.

Rozpoczęcie hiperkaliemii może zależeć od obecności czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, gdy wspomniane leki są stosowane równolegle z meloksykamem.

Interakcje farmakodynamiczne

Inne NLPZ i kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/dobę. Nie zaleca się łączenia z innymi NLPZ (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g na dobę.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy i heparyna. Znacznie wzrasta ryzyko krwawień z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NLPZ mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepliwych, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych. Ze względu na wstrzykiwanie do mięśnia roztwór do wstrzykiwań meloksykamu jest przeciwwskazany u pacjentów leczonych lekami przeciwkrzepliwymi (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W innych przypadkach (np. przy stosowaniu dawek profilaktycznych) przy stosowaniu heparyny należy zachować ostrożność ze względu na zwiększony ryzyko krwawień.

Leki tromboliczne i przeciwpłytkowe. Zwiększony ryzyko krwawień z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego.

Diuretyki, inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II. NLPZ mogą zmniejszać działanie diuretyków i innych leków przeciwnadciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Dlatego kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcję nerek należy kontrolować po rozpoczęciu terapii skojarzonej i okresowo później (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inne leki przeciwnadciśnieniowe (np. beta-blokery). Tak jak przy stosowaniu niżej wymienionych leków, może dojść do zmniejszenia działania przeciwnadciśnieniowego beta-blokerów (na skutek hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcynewriny (np. cyklosporyna, tarkolimus). NLPZ mogą nasilać nefrotoksyczność inhibitorów kalcynewriny poprzez wpływ na prostaglandyny nerkowe. Zalecana jest staranna kontrola funkcji nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferasiroks. Jednoczesne stosowanie meloksykamu i deferasiroksu zwiększa ryzyko powikłań przewodu pokarmowego. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ meloksykamu na farmakokinetykę innych leków

Lity. Istnieją dane, że NLPZ zwiększają stężenie litu w osoczu (poprzez zmniejszenie wydalania litu z nerek), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i NLPZ nie jest zalecane. Jeśli taka terapia skojarzona jest konieczna, należy starannie monitorować stężenie litu w osoczu na początku leczenia, przy doborze dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksykamem.

Metotreksat. NLPZ mogą zmniejszać wydzielanie metotreksatu przez kanaliki nerkowe, co zwiększa jego stężenie w osoczu. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ u pacjentów przyjmujących wysokie dawki (powyżej 15 mg/tydzień) metotreksatu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Ryzyko interakcji NLPZ i metotreksatu należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Jeśli takie leczenie skojarzone jest konieczne, należy monitorować parametry krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie NLPZ i metotreksatu trwa trzy dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Choć farmakokinetyka metotreksatu (w dawce 15 mg/tydzień) nie była zaburzana przez jednoczesne leczenie meloksykamem, należy wziąć pod uwagę, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia NLPZ (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pemetreksed. Przy jednoczesnym stosowaniu meloksykamu z pemetreksedem u pacjentów z klirem kreatyniny 45–79 ml/min przyjmowanie meloksykamu należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz przez 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksykamu z pemetreksedem jest konieczna, pacjentów należy starannie monitorować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Jednoczesne stosowanie meloksykamu z pemetreksedem nie jest zalecane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirem kreatyniny poniżej 45 ml/min).

U pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min) dawki 15 mg meloksykamu mogą zmniejszyć eliminację pemetreksedu, co zwiększa częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy ostrożnie przepisywać dawkę 15 mg meloksykamu jednoczesnie z pemetreksedem u pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksykamu

Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksykamu, zaburzając jego krążenie wątrobowo-żołądkowe, w wyniku czego klirens meloksykamu wzrasta o 50%, a czas półtrwania zmniejsza się do 13±3 godz. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ kombinacji meloksykamu i innych leków na farmakokinetykę

Peroralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonowych moczników, nateglinid). Meloksykam jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, z którego około dwie trzecie są pośredniczone przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (głównie CYP 2C9 i pomocniczo CYP 3A4) oraz jedna trzecia innymi drogami, np. przez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksykamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z peroralnymi lekami przeciwcukrzycowymi (pochodne sulfonowych moczników, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i meloksykamu w osoczu. Stan pacjentów przyjmujących meloksykam i leki z grupy sulfonowych moczników lub nateglinid należy starannie monitorować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie wykazano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwstrętnymi, cytydyną i digoksyną.

Dzieci. Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Niepożądane działanie można minimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontrolowania objawów (patrz sekcja «Sposób stosowania i dawki» oraz informacja dotycząca ryzyka przewodu pokarmowego i ryzyka kardiowaskularnego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamu z NLPZ, w szczególności z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie powinien być stosowany do leczenia pacjentów wymagających ulgi w przypadku ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzody żołądka w wywiadzie i zapewnić ich pełne wyleczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Pacjentów leczonych meloksikamem oraz pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie należy regularnie kontrolować pod kątem możliwych nawrotów.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

W dowolnym momencie podczas leczenia NLPZ może dojść do potencjalnie śmiertelnych krwawień przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji — zarówno z objawami poprzedzającymi, jak i bez nich, a także bez wcześniejszych poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanych krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja «Przeciwwskazania»), oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Należy rozważyć przepisanie terapii wspomagającej z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej) dla tych pacjentów, a także dla pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki aspiryny lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacja poniżej oraz sekcja «Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji»).

Pacjenci z wcześniejszą toksycznością przewodu pokarmowego, szczególnie pacjenci starsi, powinni zgłaszać wszelkie nietypowe objawy brzuszne (szczególnie krwawienie przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Pacjentom, którzy jednocześnie przyjmują leki zwiększające ryzyko wrzodów lub krwawień, takie jak heparyna (jako terapię radykalną lub w praktyce geriatrycznej), leki przeciwkrzepliwe, takie jak warfaryna, inne niesteroidowe leki przeciwzapalne lub kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na raz lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej, nie zaleca się stosowania meloksikamu (patrz sekcja «Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji»).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu u pacjentów leczonych meloksikamem należy przerwać leczenie.

NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ stan ten może się nasilać (patrz sekcja «Działania niepożądane»).

Zaburzenia wątroby

Do 15 % pacjentów stosujących NLPZ (w tym lek Meloksykam-Darnytsia) może wystąpić wzrost jednego lub kilku wskaźników badań wątrobowych. Te odchylenia mogą postępować, mogą pozostawać niezmienione lub mogą być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Istotny wzrost poziomów alaninotransaminazy [ALT] lub asparaginianotransaminazy [AST] (około trzy lub więcej razy powyżej normy) odnotowano u 1 % pacjentów podczas badań klinicznych z NLPZ. Ponadto podczas badań klinicznych z NLPZ odnotowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczki i błyskawicznego śmiertelnego zapalenia wątroby, martwicy wątroby i niewydolności wątroby, czasem zakończonej śmiercią.

Stan pacjentów z objawami i/lub oznakami dysfunkcji wątroby lub odchyleniami badań wątrobowych należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii lekiem Meloksykam-Darnytsia. Jeśli objawy kliniczne i objawy są zgodne z rozwojem choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka i inne), należy przerwać stosowanie leku Meloksykam-Darnytsia.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku cyklu leczenia meloksikamem.

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) wiąże się z pewnym wzrostem ryzyka zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko przy stosowaniu meloksikamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą mózgowo-naczyniową należy przepisać terapię meloksikamem tylko po starannym przebadaniu. Takie przebadanie jest wymagane przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, palaczy).

NLPZ zwiększają ryzyko poważnych kardiowaskularnych powikłań zakrzepowych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny skutek. Ryzyko rośnie wraz ze wzrostem czasu stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mają zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowych.

Reakcje skórne

Podczas stosowania meloksikamu zgłaszano poważne, zagrożone życie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i powinni uważnie obserwować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu występuje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli u pacjenta pojawiają się objawy lub objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu (np. postępujące wysypki, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błony śluzowej), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu. Z tym związane jest lepsze rognienie przy ciężkich uszkodzeniach skóry. Jeśli u pacjenta rozpoznano zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz podczas leczenia meloksikamem, stosowanie leku nie może być nigdy wznowione w przyszłości.

Zgłaszano przypadki stałego wysypu lekowego podczas stosowania meloksikamu. Meloksikamu nie należy ponownie przepisywać pacjentom, którzy w wywiadzie mają stały wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksikamu. Może wystąpić reakcja krzyżowa z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą występować u pacjentów, którzy wcześniej nie mieli reakcji na meloksikam. Lek Meloksykam-Darnytsia nie powinien być stosowany u pacjentów z trójdniem aspirynowym. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą, u których obserwowano rinit, z polipami nosowymi lub bez nich, lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po stosowaniu aspiryny lub innych NLPZ. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej należy podjąć natychmiastowe działania ratunkowe.

Parametry wątroby i funkcja nerek

Tak jak przy leczeniu większości NLPZ, opisano pojedyncze przypadki wzrostu poziomu transaminaz w surowicy, bilirubiny w surowicy lub innych parametrów funkcji wątroby, wzrostu poziomu kreatyniny w surowicy i azotu mocznika we krwi, a także innych odchyleń badań laboratoryjnych. Zazwyczaj te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnych lub trwających odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcyjna niewydolność nerek

NLPZ z powodu hamowania rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych mogą powodować funkcjonalną niewydolność nerek poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Ten efekt niepożądany jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie funkcji nerek, w szczególności objętości diurezy, u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

• wiek starszy;
• jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów angiotensyny II, sartanów, diuretyków (patrz sekcja «Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji»);
• hipowolemia (każdego rodzaju);
• niewydolność serca;
• niewydolność nerek;
• zespół nerczy;
• nefropatia toczeń;
• ciężka dysfunkcja wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapalenia nerek, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzenia nerek lub zespołów nerczych.

Dawka meloksikamu dla pacjentów z niewydolnością nerek w końcowym stadium poddawanych dializę nie powinna przekraczać 7,5 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę nie trzeba zmniejszać (klirens kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody

NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu antyhipertensyjnego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja «Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji»). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą się nasilać lub nasilać obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z ryzykiem zatrzymania sodu, potasu i wody zaleca się monitorowanie kliniczne (patrz sekcje «Sposób stosowania i dawki» i «Przeciwwskazania»).

Hipokaliemia

Hipokaliemii może sprzyjać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja «Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji»). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksedem

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek otrzymujących pemetreksed leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja «Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji»).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności

Niepożądane działania często gorzej tolerowane są przez pacjentów starszych, osłabionych lub wyczerpanych, którzy wymagają starannego monitorowania. Tak jak przy leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia niepożądanych działań NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja «Sposób stosowania i dawki»).

Meloksykam-Darnytsia, tak jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Tak jak przy wstrzykiwaniu innych NLPZ do mięśni, w miejscu wstrzyknięcia może dojść do ropnia lub martwicy.

Stosowanie meloksikamu może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja «Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią»).

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na fiolkę 1,5 ml, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki

Działanie farmakologiczne leku Meloksykam-Darnytsia, skierowane na zmniejszenie gorączki i stanu zapalnego, może zmniejszyć przydatność danych diagnostycznych przy określaniu powikłań podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami

Meloksykam-Darnytsia nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedoboru kortykosteroidów.

Efekty hematologiczne

U pacjentów przyjmujących NLPZ, w szczególności lek Meloksykam-Darnytsia, może występować anemia. Może to być związane z zatrzymaniem płynu, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub makroskopowym krwawieniem lub niepełnie opisanym wpływem na erytropoezę. W przypadku długotrwałego leczenia NLPZ, w tym lekiem Meloksykam-Darnytsia, u pacjentów należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy i oznaki anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą powodować wydłużenie czasu krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do aspiryny ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Pacjenci, którym przepisano lek Meloksykam-Darnytsia i u których mogą wystąpić niepożądane skutki na funkcję płytek krwi, takie jak zaburzenia krzepnięcia krwi, lub którzy przyjmują leki przeciwkrzepliwe, wymagają starannego monitorowania.

Stosowanie u pacjentów z astmą

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie aspiryny pacjentom z astmą wrażliwą na aspirynę wiąże się z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z powodu reakcji krzyżowej, w tym skurczu oskrzeli, między aspiryną a innymi NLPZ lek Meloksykam-Darnytsia nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na aspirynę i należy go stosować ostrożnie u pacjentów z astmą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/płodu. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać wzrost ryzyka poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrastało z mniej niż 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko to wzrasta wraz ze wzrostem dawki i czasu leczenia. Ustalono, że u zwierząt podanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia utraty przed- i poimplantacyjnej oraz śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość różnych wad rozwojowych, w tym sercowo-naczyniowych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksikamu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Oligohydramnios może wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalny po przerwaniu leczenia. Ponadto zgłaszano zwężenie przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze, które zazwyczaj ustępowało po przerwaniu leczenia. Dlatego w I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, chyba że istnieje pilna potrzeba. Jeśli meloksikam stosuje kobieta próbująca zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, dawkowanie i czas leczenia powinny być jak najmniejsze. Zaleca się nadzór okołoporodowy pod kątem oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie meloksikamu w ciągu kilku dni od 20. tygodnia ciąży. W przypadku stwierdzenia oligohydramniosu lub zwężenia przewodu tętniczego należy przerwać stosowanie meloksikamu.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać ryzyko dla płodu:

• toksyczność sercowo-płucna (z przedwczesnym zwężeniem/zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
• zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej);

ryzyko w późnych okresach ciąży dla matki i noworodka:

• wydłużenie czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Karmienie piersią. Choć nie ma konkretnych danych dotyczących leku Meloksykam-Darnytsia, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Plodność. Meloksykam-Darnytsia, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami. Ze względu na profil farmakodynamiczny i obserwowane działania niepożądane oczekuje się, że meloksikam nie będzie wpływać lub będzie miał nieznaczny wpływ na te czynności. Jednak pacjentom, u których występują zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego środkowego, zaleca się powstrzymywanie się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie

Jedna iniekcja 15 mg raz dziennie.

NIE PRZEKROCZYĆ DAWKI 15 mg/24 godziny.

Leczenie powinno być ograniczone do jednej iniekcji na początku terapii, maksymalnie przez 2–3 dni w uzasadnionych wyjątkowych przypadkach (czyli gdy inne drogi podania są niemożliwe). Reakcje niepożądane można zminimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy okres leczenia, konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Należy okresowo oceniać potrzebę łagodzenia objawów u pacjenta oraz jego odpowiedź na leczenie.

Osobliwe kategorie pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Zalecana dawka dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml) (patrz również podsekcja „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych” poniżej oraz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”). U pacjentów z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie lub czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpoczynać od dawki 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml).

Niewydolność nerek. Ten lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, którzy nie są poddawani hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z niewydolnością nerek w końcowym stadium, poddawanych hemodializie, dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (połowa ampułki 1,5 ml).

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (czyli u pacjentów z klirensem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest wymagana korekta dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Sposób stosowania

Do wstrzykiwań domięśniowych.

Roztwór do wstrzykiwań 15 mg / 1,5 ml podaje się głęboko domięśniowo w górny zewnętrzny kwadrant pośladka, z zachowaniem rygorystycznej techniki aseptycznej. W przypadku ponownego podania zaleca się naprzemienne stosowanie lewego i prawego pośladka. Przed wstrzyknięciem ważne jest, aby upewnić się, że koniec igły nie trafił do naczynia.

W przypadku wystąpienia silnego bólu podczas wstrzykiwania należy natychmiast przerwać iniekcję.

Jeśli pacjent ma endoprotezę stawu biodrowego, iniekcję należy wykonać w drugi pośladka.

W celu kontynuacji leczenia należy stosować doustne formy leku (tabletki).

Dzieci. Meloksykam-Darnytsia, roztwór do wstrzykiwań 15 mg / 1,5 ml, jest przeciwwskazany u dzieci (do 18. roku życia) — patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Przedawkowanie

Objawy ostrego przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zazwyczaj ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które w ogólnym przypadku są odwracalne przy leczeniu wspomagającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Podczas terapeutycznego stosowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zgłaszano reakcje anafilaktyczne, które mogą również wystąpić w przypadku przedawkowania.

Leczenie. W przypadku przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zaleca się leczenie objawowe i wspomagające. Badania wykazały przyspieszenie wydalania meloksykamu po podaniu doustnym cholestryraminy w dawce 4 g trzy razy dziennie.

Działania niepożądane

Dane z badań oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) wiąże się z pewnym wzrostem ryzyka zjawisk tromboembolii naczyniowej (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Podczas leczenia NLPZ obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca.

Większość działań niepożądanych leku ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Możliwe są wrzody trawiące, perforacje lub krwawienia przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Po zastosowaniu leku obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, niestrawność, ból brzucha, melenu, wymioty z krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Znane są przypadki ciężkich uszkodzeń skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolyz (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Częstotliwość wymienionych niżej działań niepożądanych określono na podstawie danych o działaniach niepożądanych zarejestrowanych w 27 badaniach klinicznych o czasie leczenia nie krótszym niż 14 dni. W badaniach klinicznych wzięło udział 15197 pacjentów przyjmujących meloksykam doustnie w dawce dobowej 7,5 mg lub 15 mg przez okres do jednego roku.

Wymienione niżej działania niepożądane obejmują również te, które wykryto podczas stosowania po rejestracji.

Wszystkie działania niepożądane wymieniono według układów narządów i częstotliwości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony narządów wzroku:

rzadko — zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia; zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego:

rzadko — zawroty głowy;

niezwykle rzadko — szumy w uszach.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia:

rzadko — astma u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy i inne NLPZ;

częstotliwość nieznana — infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego:

bardzo często — zaburzenia układu trawiennego: niestrawność, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka;

rzadko — utajone lub makroskopowe krwawienie przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie;

niezwykle rzadko — zapalenie okrężnicy, wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku;

bardzo rzadko — perforacja przewodu pokarmowego;

częstotliwość nieznana — zapalenie trzustki.

Krwiaki przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą być ciężkie i śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony wątroby i dróg żółciowych:

rzadko — odchylenia parametrów funkcji wątroby (np. podwyższenie poziomu transaminaz lub bilirubiny);

bardzo rzadko — zapalenie wątroby;

częstotliwość nieznana — żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony nerek i układu moczowego:

rzadko — zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” i „Interakcje z innymi lekami oraz inne formy interakcji”), zmiany parametrów funkcji nerek (podwyższenie poziomu kreatyniny i/lub mocznika w surowicy);

bardzo rzadko — ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”);

częstotliwość nieznana — infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Ze strony układu nerwowego:

często — ból głowy;

rzadko — zawroty głowy, senność.

Ze strony psychiki:

niezwykle rzadko — zaburzenia nastroju, koszmary nocne;

częstotliwość nieznana — dezorientacja, dezorientacja, bezsenność.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego:

rzadko — uczucie kołatania serca.

Zgłaszano o niewydolności serca związanej ze stosowaniem NLPZ;

rzadko — podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), napoty cieplne.

Ze strony krwi i układu limfatycznego:

rzadko — anemia;

niezwykle rzadko — odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiana liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy (patrz „Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane” poniżej).

Ze strony układu odpornościowego:

rzadko — reakcje alergiczne, z wyjątkiem reakcji anafilaktycznych lub anafilaktykoidnych;

częstotliwość nieznana — wstrząs anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktykoidna, w tym wstrząs.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

rzadko — obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka;

niezwykle rzadko — zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolyz, pokrzywka;

bardzo rzadko — zapalenie pęcherzykowe, zmienny rumień;

częstotliwość nieznana — reakcje fotouczulenia, dermatyt odłuszczający, ustalony wysyp lekowy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu ruchu i tkanki łącznej:

częstotliwość nieznana — ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane ze stawami.

Ze strony układu rozrodczego i funkcji gruczołów mlekowych:

częstotliwość nieznana — bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania:

często — zgrubienie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia;

rzadko — obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych;

częstotliwość nieznana — objawy przypominające grypę.

Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów przyjmujących meloksykam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami oraz inne formy interakcji”).

Działania niepożądane, które nie są związane ze stosowaniem leku, ale są charakterystyczne dla innych związków tej klasy

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: zgłaszano bardzo rzadkie przypadki zapalenia nerek, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i/lub braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 1,5 roku.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 1,5 ml w ampułce; po 5 ampułek w opakowaniu konturowym blisterowym; po 1 opakowaniu konturowym blisterowym w kartoniku.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Przedsiębiorstwo Akcyjne „Firma Farmaceutyczna „Darnytsia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności. Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.