Meldonid

INSTRUKCJA stosowania leku MELDONID (MELDONIUM)

Skład:

substancja czynna: meldonium;

1 ml roztworu zawiera meldonid (3 -(2 ,2 ,2 -trimetylohigrazyniowy ) propionianu dihydret)
100 mg;

5 ml roztworu (1 ampułka) zawiera meldonid (3 -(2 ,2 ,2 -trimetylohigrazyniowy ) propionianu dihydret) 500 mg;

substancje pomocnicze: sodu hydroksyd, kwas chlorowodorowy rozcieńczony, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczyście bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki kardiologiczne. Kod ATC C01EB22.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meldonid jest prekursorem karnityny, strukturalnym analogiem γ-butyrobetainy (GBB), w którym jeden atom węgla został zastąpiony przez atom azotu. Działanie meldonidu na organizm można wyjaśnić na dwa sposoby.

1. Wpływ na biosyntezę karnityny

Meldonid odwracalnie hamuje γ-butyrobetainohydroksylazę, co prowadzi do obniżenia biosyntezy karnityny i tym samym przeciwdziała transportowi długich łańcuchów kwasów tłuszczowych przez błony komórkowe, zapobiegając w ten sposób gromadzeniu się w komórkach silnych detergentów – aktywowanych form nieutlenionych kwasów tłuszczowych. W ten sposób zapobiega się uszkodzeniu błon komórkowych.

W warunkach niedokrwienia, przy zmniejszeniu stężenia karnityny, hamowana jest beta-utlenianie kwasów tłuszczowych, optymalizowane jest zużycie tlenu w komórkach, stymuluje się utlenianie glukozy oraz przywraca transport ATP z miejsc jego biosyntezy (mitochondria) do miejsc zużycia (cytozol). Komórki są zatem zaopatrzone w substancje odżywcze i tlen, a także optymalizowane jest zużycie tych substancji.

Z kolei przy wzroście biosyntezy prekursora karnityny, czyli GBB, aktywuje się syntaza tlenku azotu (NO), co poprawia właściwości reologiczne krwi i zmniejsza opór obwodowy naczyń.

Po zmniejszeniu stężenia meldonidu biosynteza karnityny ponownie się nasila, a w komórkach stopniowo zwiększa się ilość kwasów tłuszczowych.

Uważa się, że podstawą skuteczności działania meldonidu jest zwiększenie tolerancji komórek na obciążenie (przy zmianie ilości kwasów tłuszczowych).

2. Funkcja mediatora w hipotetycznym układzie GBB-ergicznym

Wysunięto hipotezę, że w organizmie istnieje układ przekazywania sygnałów neuronalnych – układ GBB-ergiczny, który zapewnia przekazywanie impulsu nerwowego między komórkami. Mediatorem tego układu jest ostatni prekursor karnityny – eter GBB. W wyniku działania GBB-estrasy mediator oddaje komórce elektron, przenosząc w ten sposób impuls elektryczny, i przekształca się w hydrolizowaną formę GBB, która jest aktywnie transportowana do wątroby, nerek i jąder, gdzie przekształca się w karnitynę. W komórkach somatycznych w odpowiedzi na bodziec syntetyzowane są nowe cząsteczki GBB, zapewniając rozprzestrzenianie się sygnału. Przy zmniejszeniu stężenia karnityny stymuluje się biosyntezę GBB, w wyniku czego wzrasta stężenie eteru GBB.

Jak wspomniano wcześniej, meldonid jest strukturalnym analogiem GBB i może pełnić funkcję „mediatora”. W przeciwieństwie do tego GBB-hydroksylaza „nie rozpoznaje” meldonidu, dlatego stężenie karnityny nie wzrasta, a maleje. W ten sposób meldonid, zastępując „mediator” i sprzyjając wzrostowi stężenia GBB, prowadzi do rozwoju odpowiedniej reakcji organizmu. W wyniku tego wzrasta ogólna aktywność metaboliczna również w innych układach, np. w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

Badania na zwierzętach wykazały, że meldonid pozytywnie wpływa na kurczliwość mięśnia sercowego, wykazuje działanie miokardiochroniczne (m.in. przeciwko katecholaminom i alkoholowi), może zapobiegać zaburzeniom rytmu serca oraz zmniejszać obszar zawału mięśnia sercowego.

Choroba niedokrwienna serca (stabilna dławica piersiowa)

Analiza danych z badań dotyczących stosowania meldonidu w leczeniu stabilnej dławicy piersiowej wykazała, że lek zmniejsza częstotliwość i nasilenie napadów dławicy, a także ilość stosowanego glikerylotrynitratu. Preparat wykazuje wyraźne działanie przeciwarytmiczne u chorych z chorobą niedokrwienną serca (CNS) i ekstrasystolami komorowymi, mniejsze działanie obserwuje się u pacjentów z ekstrasystolami nadkomorowymi.

Szczególnie ważną cechą leku jest zdolność do zmniejszania zużycia tlenu w stanie spoczynku, co uznaje się za skuteczny kryterium terapii przeciwko dławicy w CNS.

Meldonid korzystnie wpływa na procesy miażdżycowe w naczyniach wieńcowych i obwodowych, zmniejszając ogólny poziom cholesterolu w surowicy krwi oraz indeks aterogenny.

Przewlekła niewydolność serca

Stwierdzono, że stosowanie meldonidu poprawia funkcję inotropową mięśnia sercowego i zwiększa tolerancję na obciążenie fizyczne, poprawia jakość życia pacjentów, nie powodując przy tym ciężkich działań niepożądanych. W przypadku ciężkiej niewydolności serca meldonid należy stosować w połączeniu z innymi tradycyjnymi środkami terapii.

Wpływ na OUN

Badania doświadczalne na zwierzętach wykazały działanie antyhipoksyjne meldonidu oraz wpływ na przepływ krwi mózgowej. Lek optymalizuje ponowne rozmieszczenie objętości przepływu krwi mózgowej na rzecz ognisk niedokrwienia, zwiększa odporność neuronów w warunkach hipoksji.

Preparat wykazuje stymulujące działanie na OUN – zwiększa aktywność ruchową i wytrzymałość fizyczną, stymuluje reakcje behawioralne, a także działanie antystresowe – stymuluje układ sympatoadrenalowy, powoduje gromadzenie się katecholamin w mózgu i nadnerczach, chroni narządy wewnętrzne przed zmianami wywołanymi stresem.

Skuteczność w chorobach neurologicznych

Wykazano, że meldonid jest skutecznym środkiem w kompleksowym leczeniu ostrych i przewlekłych zaburzeń przepływu krwi mózgowej (udar niedokrwienny, przewlekła niewydolność przepływu krwi mózgowej). Meldonid normalizuje napięcie i oporność naczyń włosowatych i arterioł mózgu, przywraca ich reaktywność. Zbadano wpływ meldonidu na proces rehabilitacji pacjentów z zaburzeniami neurologicznymi (po przebytych chorobach naczyń mózgowych, operacjach mózgu, urazach, przebytym zapaleniu mózgu kleszczowym).

Wyniki oceny aktywności terapeutycznej meldonidu wskazują na jego zależne od dawki pozytywne działanie na wytrzymałość fizyczną i przywracanie niezależności funkcjonalnej w okresie rekonwalescencji.

Analiza zmian pojedynczych i sumarycznych funkcji intelektualnych po zastosowaniu leku wykazała pozytywny wpływ na proces przywracania funkcji intelektualnych w okresie rekonwalescencji.

Stwierdzono, że meldonid poprawia jakość życia w okresie rekonwalescencji (głównie dzięki odnowie funkcji fizycznych organizmu), a także usuwa zaburzenia psychiczne.

Meldonid wykazuje pozytywny wpływ na funkcję układu nerwowego, zmniejszając zaburzenia u pacjentów z deficytem neurologicznym w okresie rekonwalescencji.

Poprawia się ogólny stan neurologiczny pacjentów (zmniejszenie uszkodzeń nerwów mózgowych i patologii odruchów, regresja porażenia, poprawa koordynacji ruchów i funkcji wegetatywnych).

Farmakokinetyka.

Farmakokinetykę badano u zdrowych ochotników po podaniu meldonidu dożylnej i doustnie.

Wchłanianie

Biodostępność wynosi 100%. Maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest natychmiast po podaniu. Po wstrzyknięciu dożylnym wielokrotnych dawek Cmax osiąga 25,5±3,63 μg/ml. Po podaniu dożylnym pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) po pojedynczym i powtarzanym podaniu dawek meldonidu różni się, co wskazuje na możliwą akumulację meldonidu w osoczu krwi.

Rozkład

Meldonid szybko rozkłada się z krwi do tkanek o wysokiej powinności sercowej. Meldonid i jego metabolity częściowo przechodzą przez barierę łożyskową. Badania na zwierzętach wykazały, że meldonid przenika do mleka matki.

Biota transformacja

Badania metabolizmu przeprowadzone na zwierzętach doświadczalnych wykazały, że meldonid metabolizuje się głównie w wątrobie.

Wydalanie

Istotne znaczenie w wydalaniu meldonidu i jego metabolitów z organizmu ma wydalanie nerkowe. Po pojedynczym dożylnej podaniu dawek meldonidu 250 mg, 500 mg i 1000 mg okres półtrwania wynosi 5,56–6,55 godziny, końcowy okres wydalania wynosi 15,34 godziny.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym

Pacjentom w wieku podeszłym z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek, u których wzrasta biodostępność, należy zmniejszyć dawkę meldonidu.

Zaburzenia funkcji nerek

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, u których wzrasta biodostępność, należy zmniejszyć dawkę meldonidu. Istnieje interakcja między nerkową resorpcją meldonidu lub jego metabolitów (np. 3-hydroksymeldonidu) a karnityną, w wyniku czego zwiększa się nerkowy klirens karnityny. Brak bezpośredniego wpływu meldonidu, GBB oraz kombinacji meldonidu/GBB na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS).

Zaburzenia funkcji wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby, u których wzrasta biodostępność, należy zmniejszyć dawkę meldonidu. W badaniach toksyczności na szczurach po podaniu meldonidu w dawce powyżej 100 mg/kg stwierdzono żółte zabarwienie wątroby i denaturację tłuszczów. W badaniach histopatologicznych na zwierzętach po podaniu dużych dawek meldonidu (400 mg/kg i 1600 mg/kg) stwierdzono gromadzenie lipidów w komórkach wątroby. Nie obserwowano zmian wskaźników funkcji wątroby u ludzi po podaniu dużych dawek (400–800 mg). Nie można wykluczyć możliwej infiltracji tłuszczowej komórek wątroby.

Dzieci

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meldonidu u dzieci (do 18 roku życia), dlatego stosowanie leku u tej grupy pacjentów jest przeciwwskazane.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

W terapii skojarzonej w przypadku następujących chorób:

• choroby serca i układu naczyniowego: stabilna dławica piersiowa wysiłkowa, przewlekła niewydolność serca (NYHA, klasa czynnościowa I–III), kardiomiopatia, czynnościowe zaburzenia czynności serca i układu naczyniowego;
• ostry i przewlekły niedokrwienie mózgu;
• zmniejszona wydolność, przeciążenie fizyczne i psychoemocjonalne;
• w okresie rekonwalescencji po zaburzeniach mózgowo-naczyniowych, urazach głowy i zapaleniu mózgu.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na meldonid i/lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku;
• podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe (przy zaburzeniach odpływu żylnej krwi, guzach wewnątrzczaszkowych);
• ciężka niewydolność wątroby i/lub nerek (brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania);
• okres ciąży lub karmienia piersią;
• wiek dziecięcy (do 18. roku życia).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Meldonid można stosować razem z nitratami o przedłużonym działaniu oraz innymi lekami przeciwko dławicy piersiowej (stabilna dławica piersiowa wysiłkowa), glikozydami nasercowymi i lekami moczopędnymi (niewydolność serca). Można go również łączyć z lekami przeciwzakrzepowymi, lekami przeciw płytkom, lekami przeciwarytmicznymi oraz innymi lekami poprawiającymi mikrokrążenie.

Meldonid może nasilać działanie leków zawierających nitroglicerynę, nifedypinę, blokery beta-adrenergiczne oraz inne leki hipotensyjne i naczyniobiorcze obwodowe.

W wyniku jednoczesnego stosowania leków żelaza i meldonidu u pacjentów z anemią spowodowaną niedoborem żelaza, poprawił się skład kwasów tłuszczowych w erytrocytach.

Podczas stosowania meldonidu w połączeniu z kwasem orotowym w celu wyeliminowania uszkodzeń spowodowanych niedokrwieniem/przepływem powrotnym, obserwuje się dodatkowy efekt farmakologiczny.

Meldonid pomaga wyeliminować patologiczne zmiany serca spowodowane azidotymydyną (AZT) oraz pośrednio wpływa na reakcje stresu oksydacyjnego wywołane przez AZT, które prowadzą do dysfunkcji mitochondriów. Stosowanie meldonidu w połączeniu z AZT lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu AIDS ma pozytywny wpływ w terapii nabytego zespołu immunodeficytowego (AIDS).

W teście utraty refleksu równowagi wywołanej etanolem, meldonid skracał czas snu. W przypadku drgawek wywołanych pentylentetrazolem stwierdzono wyraźne działanie przeciwdrgawkowe meldonidu. Z kolei przy stosowaniu przed terapią meldonidem alfa2-adrenoblokera yohimbiny w dawce 2 mg/kg oraz inhibitora syntazy tlenku azotu (NO-syntazy) N-(G)-nitro-L-argininy w dawce 10 mg/kg, działanie przeciwdrgawkowe meldonidu było całkowicie blokowane.

Przedawkowanie meldonidu może nasilić kardiotoxyczność wywołaną cyklofosfamidem.

Niedobór karnityny, który powstaje przy stosowaniu meldonidu, może nasilić kardiotoxyczność wywołaną ifosfamidem.

Meldonid wykazuje działanie ochronne w przypadku kardiotoxyczności wywołanej indynawirem oraz neurotoksyczności wywołanej efawirenzem.

Nie należy stosować razem z innymi lekami zawierającymi meldonid, ponieważ może wzrosnąć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Szczególne środki ostrożności stosowania.

U pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby i/lub nerek o lekkim lub średnim nasileniu w wywiadzie należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku (należy kontrolować funkcje wątroby i/lub nerek). Długotrwałe doświadczenie w leczeniu ostrych zawałów mięśnia sercowego i niestabilnej choroby wieńcowej w oddziałach kardiologicznych wskazuje, że meldonid nie jest lekiem pierwszego rzutu w ostrym zespole wieńcowym.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Badania na zwierzętach nie są wystarczające, aby ocenić wpływ meldonidu na ciążę, rozwój embrionu/płodu, poród oraz rozwój poporodowy. Ryzyko potencjalne dla człowieka jest nieznane, dlatego meldonid jest przeciwwskazany w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Dostępne dane z badań na zwierzętach wskazują na przenikanie meldonidu do mleka matki. Nie wiadomo, czy meldonid przenika do ludzkiego mleka matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci niemowląt, dlatego w okresie karmienia piersią meldonid jest przeciwwskazany.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować dożylnie. Stosowanie leku nie wymaga specjalnego przygotowania przed wstrzyknięciem. Ze względu na możliwy efekt pobudzający, zaleca się stosowanie leku w pierwszej połowie dnia.

Dorośli

Dawka wynosi 500–1000 mg (5–10 ml) na dobę; dawkę podaje się jednorazowo lub dzieli na 2 podania. Czas trwania leczenia zwykle wynosi 10–14 dni, po czym leczenie należy kontynuować lekiem doustnym.

Czas trwania cyklu leczenia wynosi 4–6 tygodni. Cykl leczenia można powtarzać 2–3 razy w roku.

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjentom w podeszłym wieku z zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek może być wymagane zmniejszenie dawki meldonidu.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Ponieważ lek jest wydalany przez nerki, pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek o lekkim i średnim nasileniu należy stosować mniejszą dawkę meldonidu.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i średnim nasileniu należy stosować mniejszą dawkę meldonidu.

Dzieci

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meldonidu u dzieci (do 18 roku życia), dlatego stosowanie meldonidu u tej grupy pacjentów jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania meldonidem. Lek jest małotoksyczny i nie powoduje groźnych działań niepożądanych.

Przy obniżonym ciśnieniu tętniczym możliwe są bóle głowy, zawroty głowy, tachykardia, osłabienie ogólne. Leczenie objawowe.

W przypadku ciężkiego przedawkowania należy kontrolować funkcje wątroby i nerek.

Hemodializa nie ma istotnego znaczenia w przypadku przedawkowania meldonidu ze względu na silne wiązanie się z białkami osocza krwi.

Niepożądane reakcje.

Niepożądane skutki sklasyfikowano zgodnie z układami narządów i częstością występowania według MedDRA: często (> 1/100 do < 1/10), rzadko (> 1/10000 do < 1/1000).

Niepożądane efekty obserwowane w badaniach klinicznych oraz w okresie pogwarancyjnym:

* Efekty uboczne obserwowane w wcześniejszych niekontrolowanych badaniach klinicznych.

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC w oryginalnym opakowaniu. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 5 ml w ampułce; po 5 ampułek w blistrze; po 2 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Juria-Farm”.

Siedziba producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Ukraina, 18030, obwód czerczeński, miasto Czerkasy, ul. Kozarska 108. Tel.: (044) 281-01-01.