Medoponem

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku MEDOPENEM

SkÅ ad:

substancja czynna: meropenem;

1 butelka zawiera meropenemu trihydraÅ c, odpowiadajÄ cego 1 g meropenemu;

substancja pomocnicza: sody wÄ gielan bezwodny.

PostaÄ leku. Proszek do sporzÄ dzania roztworu do wstrzykiwaÅ„ lub do wlewu.

GÅ ówne wÅ asnoÅ ci fizykochemiczne: proszek krystaliczny od biaÅ‚ego do jasnożóÅ‚tego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, czas, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenia hamujące (MIC) (T>MIC), wykazywał wysoki stopień korelacji z efektywnością. W modelach przedklinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach w osoczu krwi przekraczających MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję przez około 40% przedziału dawkowania. Cel tej wartości nie został potwierdzony klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może powstawać w wyniku: (1) obniżenia przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej ze zmniejszeniem produkcji poryn), (2) obniżenia powinowactwa do docelowych PBP, (3) zwiększonej ekspresji składników pomp eflluksowych oraz (4) produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy. W Unii Europejskiej odnotowano ogniska infekcji wywołane bakteriami opornymi na karbapenemy. Nie występuje krzyżowa oporność między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, biorąc pod uwagę docelowe mikroorganizmy. Niemniej jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną klasę leków przeciwbakteryjnych, gdy mechanizm działania obejmuje nieprzepuszczalność błony komórkowej i/lub obecność pompy(-pomp) eflluksowych.

Ograniczenia wartości MIC określone podczas badań klinicznych przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Leki Przeciwbakteryjne (EUCAST) podano poniżej.

1Granice меропенemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (oporne).

2Odmiany mikroorganizmów o wartościach MIC wyższych niż granice S/R są bardzo rzadkie lub obecnie nie są zgłaszane. Badania identyfikacyjne i wrażliwości na antybiotyki dla każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a jeśli wynik zostanie potwierdzony, izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania danych klinicznych dotyczących odpowiedzi na leczenie dla potwierdzonych izolatów o wartościach MIC wyższych niż obecne granice oporności (wytłuszczone kursywą), izolaty należy klasyfikować jako oporne.

3Wrażliwość bakterii Staphylococcus na karbapenemy przewiduje się na podstawie danych wrażliwości na cefoksytynę.

4Granice odnoszą się wyłącznie do zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5Granice niezależne od gatunku zostały określone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych/farmakodynamicznych (PK/PD) i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Są przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli i przypisach. Granice niezależne od gatunku oparte są na następujących dawkach: granice EUCAST dotyczą меропenemu w dawce 1000 mg podawanego w sposób dożylny trzy razy na dobę przez 30 minut jako najniższej dawki. Rozważano dawki 2 g trzy razy na dobę w przypadku ciężkich infekcji oraz przy pośrednich/granicach oporności.

6Wrażliwość paciorkowców grup A, B, C i G na beta-laktamy przewiduje się na podstawie wrażliwości na penicylinę.

„–” Badanie wrażliwości nie jest zalecane, ponieważ dany gatunek nie jest odpowiednim celem terapeutycznym dla leku. Izolaty mogą być klasyfikowane jako oporne bez wcześniejszego testowania.

Zakres nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy lokalny poziom oporności mikroorganizmów jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy na podstawie doświadczeń klinicznych i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Gram-dodatnie aeroby: Enterococcus faecalis 7, Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)8, Staphylococcus spp. (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis, Streptococcus agalactiae (grupa B). Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius), Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes (grupa A).

Gram-ujemne aeroby: Citrobacter freundii, Citrobacter koseri, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Gram-dodatnie anaeroby: Clostridium perfringens, Peptoniphilus asaccharolyticus, Peptostreptococcus spp. (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus).

Gram-ujemne anaeroby: Bacteroides caccae, grupa Bacteroides fragilis, Prevotella bivia, Prevotella disiens.

Gatunki, w których nabyta oporność może stanowić problem

Gram-dodatnie aeroby: Enterococcus faecium 7,9.

Gram-ujemne aeroby: Acinetobacter spp., Burkholderia cepacia, Pseudomonas aeruginosa.

Wrodzenie oporne mikroorganizmy

Gram-ujemne aeroby: Stenotrophomonas maltophilia, Legionella spp.

Inne mikroorganizmy: Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Coxiella burnetii, Mycoplasma pneumoniae.

7Gatunki wykazujące naturalną pośrednią wrażliwość.

8Wszystkie metycylinoodporne stafilokoki są oporne na меропenem.

9Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub kilku krajach UE.

Sarkoza i melioidoza: stosowanie меропenemu u ludzi opiera się na danych in vitro dotyczących wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei oraz na ograniczonych danych klinicznych. Lekarze powinni kierować się krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensusowymi dotyczącymi leczenia sarkozy i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych osób średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny; średni objętość rozłożenia to około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min przy dawce 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min przy dawce 2 g. Po podaniu dawek 500, 1000 i 2000 mg w formie infuzji przez 30 minut, średnie wartości Cmax wynosiły odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiadające im wartości AUC wynosiły 39,3, 62,3 i 153 μg×h/ml. Po infuzji przez 5 minut wartości Cmax wynosiły 52 i 112 μg/ml przy dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po wielokrotnym podawaniu dawek co 8 godzin pacjentom z prawidłową funkcją nerek nie obserwowano akumulacji меропenemu.

W badaniu z udziałem 12 pacjentów, którym podawano меропenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po operacji z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości Cmax i okresu półtrwania zgodne z wartościami u zdrowych osób, ale z większym objętością rozkładu (27 l).

Rozkład. Średnia wartość wiązania меропenemu z białkami osocza wynosiła około 2% i nie zależała od stężenia leku. Po szybkim podaniu (5 minut lub mniej) farmakokinetyka była dwueksponencjalna, ale jest to znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że меропenem dobrze przenika do różnych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzelowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiet, skóry, faszcz, mięśni i egzudatów otrzewnowych.

Metabolizm. Meropenem metabolizuje się poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, tworząc mikrobiologicznie nieaktywny metabolit. In vitro меропenem wykazuje zmniejszoną podatność na hydrolizę przez ludzką dehydropeptydazę-I (DHP-I) w porównaniu z imipenemem i nie wymaga jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie. Meropenem jest głównie wydalany przez nerki w niezmienionej formie; około 70% (50–75%) dawki jest wydalane w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin. Kolejne 28% wydzielane jest jako mikrobiologicznie nieaktywny metabolit. Wydalanie z kałem stanowi jedynie około 2% dawki. Pomiar klirensu nerkowego i efektu probenecydu wskazuje, że меропenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek. Upośledzenie funkcji nerek prowadzi do wyższych wartości AUC we krwi i dłuższego okresu półtrwania меропenemu. Obserwowano wzrost AUC o 2,4 raza u pacjentów z umiarkowanym upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), 5 razy – u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (KK 4–23 ml/min) i 10 razy – u pacjentów poddawanych hemodializie (KK <2 ml/min) w porównaniu z osobami zdrowymi (KK >80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacznie wzrastały u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek. Korekta dawki jest zalecana pacjentom z umiarkowanym i ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy z kliresem około 4 razy wyższym podczas dializy niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby. Badania u pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę меропenemu po wielokrotnym podawaniu dawek.

Pacjenci dorośli. Badania farmakokinetyczne u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu z osobami zdrowymi o podobnej funkcji nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność objętości rozkładu od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci. Badania farmakokinetyczne u niemowląt i dzieci z infekcją po podaniu dawek 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do tych obserwowanych u dorosłych po podaniu dawek 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. W przeprowadzonym porównaniu stwierdzono farmakokinetyczne charakterystyki między dawkami i okresami półtrwania podobne do tych u dorosłych we wszystkich grupach oprócz najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy, t1/2 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu меропenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Oколо 60% dawki wydalało się z moczem w ciągu 12 godzin jako меропenem i dodatkowe 12% jako metabolit. Stężenia меропenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych stanowią około 20% jednoczesnych poziomów w osoczu, choć występuje znaczna międzyindywidualna zmienność. Farmakokinetyka меропenemu u noworodków leczonych antybiotykiem wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub ciążowym, z ogólnym średnim okresem półtrwania 2,9 godziny. Modelowanie Monte Carlo z uwzględnieniem populacyjnego modelu PK wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60% w odniesieniu do P. aeruginosa u 95% noworodków przedwczesnych i u 91% urodzonych na czas.

Pacjenci starsi. Badania farmakokinetyczne u zdrowych osób starszych (65–80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza skorelowane ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem oraz nieznaczne zmniejszenie klirensu pozanerkowego. Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów starszych, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego upośledzenia funkcji nerek.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie następujących zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• zapalenia płuc, w tym zapalenia płuc nabyte poza szpitalem i wewnątrzszpitalne;
• infekcji dróg oddechowych u chorych na mukowiscydozę;
• skomplikowanych infekcji dróg moczowych;
• skomplikowanych infekcji wewnątrzbrzusznych;
• infekcji pojawiających się w czasie porodu i infekcji poporodowych;
• skomplikowanych infekcji skóry i tkanek miękkich;
• ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Medoponem może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką podejrzaną o pochodzenie bakteryjne.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z wyżej wymienionych infekcji.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu. Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leku przeciwbakteryjnego z grupy beta-laktamów (np. penicylin lub cephalosporyn).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie przeprowadzono badań interakcji tego leku z innymi lekami poza probenecydem. Probenecyd konkurować może z meropenemem o aktywne wydalenie przez kanaliki nerkowe i w ten sposób hamuje wydzielanie meropenemu przez nerki, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania oraz zwiększenia stężenia meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu probenecydu z meropenemem. Potencjalny wpływ meronemu na wiązanie z białkami innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże, ponieważ wiązanie z białkami jest bardzo niewielkie, nie należy oczekiwać interakcji z innymi substancjami z uwzględnieniem tego mechanizmu.

Podczas jednoczesnego stosowania z karbapenemami odnotowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, w wyniku czego po około 2 dniach obniżenie to wynosiło 60–100%. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego i karbapenemów uważa się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać tej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Leki przeciwwątrobowe doustne. Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilić jej działanie przeciwkrzepne. Zgłoszono wiele przypadków nasilenia działania przeciwkrzepnego doustnych leków przeciwwątrobowych, w tym warfaryny, u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od podstawowego zakażenia, wieku i ogólnego stanu pacjenta, przez co trudno jest oszacować udział leków przeciwbakteryjnych w nasileniu poziomu INR (międzynarodowego wskaźnika normalizowanego). Zaleca się częste monitorowanie poziomu INR podczas i zaraz po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z doustnym lekiem przeciwwątrobowym.

Dzieci. Wszystkie badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Przy wyborze leku Medoponem należy wziąć pod uwagę stosowanie antybiotyku z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, stopień oporności na inne odpowiednie środki antybakteryjne oraz ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Odporność Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa oraz Acinetobacter. W Unii Europejskiej odporność Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter na penemy jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej odporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości. Jak przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych, opisywano przypadki poważnych, a czasem zakończonych śmiercią, reakcji nadwrażliwości (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Efekty niepożądane”). Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono nadwrażliwość na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na Medoponem. Przed rozpoczęciem terapii Medoponemem należy dokładnie przebadać wywiad dotyczący wcześniejszych reakcji nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać leczenie i podjąć odpowiednie działania.

Opisywano ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, alergia lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), różnica wielopostaciowa oraz ostra ogólnoustrojowa pęcherzycza egzantematyczna u pacjentów leczonych Medoponemem (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać leczenie Medoponemem i rozważyć leczenie alternatywne.

Zapalenie okrężnicy związane z antybiotykiem. Podczas stosowania niemal wszystkich środków antybakteryjnych, w tym Medoponemu, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związane z antybiotykiem oraz przypadki pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy, które mogą wahać się od łagodnych do stanów zagrażających życiu. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu leczenia Medoponemem wystąpiły biegunki (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie leczenia Medoponemem oraz zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenia. Podczas leczenia karbapenemami, w tym Medoponemem, rzadko opisywano drżenia (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Kontrola funkcji wątroby. Z uwagi na ryzyko wystąpienia toksyczności wątrobowej (zaburzenia funkcji wątroby z obtorem i cytolizą) podczas leczenia Medoponemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia Medoponemem u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Dostosowanie dawki leku nie jest konieczne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Serokonwersja bezpośredniego testu antyglobulinowego (reakcja Coombsa). Leczenie Medoponemem może prowadzić do pojawienia się dodatniej bezpośredniej/pośredniej reakcji Coombsa. Jednoczesne stosowanie Medoponemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Ten lek zawiera 90 mg sodu w fiolce o pojemności 1000 mg, co odpowiada 4,5% maksymalnej dziennej dawki sodu dla dorosłego (2 g) zalecanej przez WHO.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania Medoponemu u ciężarnych kobiet są nieobecne lub ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich ani pośrednich efektów toksyczności rozrodczej. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania Medoponemu w czasie ciąży.

Karmienie piersią. Opisywano, że niewielka ilość Medoponemu przenika do mleka matki. Medoponem można stosować w czasie laktacji tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z mechanizmami. W czasie prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których informowano podczas stosowania Medoponemu.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie. Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku. Dawkę меропenemu oraz długość leczenia dostosowuje się w zależności od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Medoponem stosowany w dawce do 2 g trzy razy dziennie u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzy razy dziennie u dzieci może być szczególnie wskazany w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. rodzina *Enterobacteriaceae*, *Pseudomonas aeruginosa*, *Acinetobacter*) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania przy leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Tabela 1

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Medoponem zazwyczaj należy stosować w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Ponadto dawki leku do 1 g można podawać w postaci dożylnej iniekcji bolusowej trwającej około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym leku w dawce 2 g w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Upośledzenie funkcji nerek.

Tabela 2

Zalecane dawki leku dla dorosłych oraz dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, u których klirens kreatyniny wynosi poniżej 51 ml/min

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku podanych w Tabeli 2, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest wydalany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy. Brak zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie opłucnowej.

Zaburzenia funkcji wątroby. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem»).

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową funkcją nerek lub z wartościami klirensu kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci w wieku do 3 miesięcy. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności meropenum u dzieci w wieku do 3 miesięcy; optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenum 20 mg/kg co 8 godzin (patrz punkt «Farmakokinetyka»).

Tabela 3

Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat i z masą ciała do 50 kg.

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg. Należy stosować dawkę, jak u dorosłych pacjentów.

Nie ma doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniem funkcji nerek.

Sposób stosowania. Medoponem należy zazwyczaj stosować w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Ponadto dawki meropenemu do 20 mg/kg mogą być podawane w postaci dożylnego wstrzyknięcia bolusowego w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w postaci dożylnego wstrzyknięcia bolusowego są ograniczone.

Rekomendacje dotyczące rozpuszczenia leku przed zastosowaniem: podczas rozpuszczania należy stosować standardową technikę bezpieczną. Zaleca się stosowanie świeżo przygotowanych roztworów (patrz sekcja „Warunki przechowywania”).

Wstrzykiwanie: meropenem do dożylnego wstrzyknięcia bolusowego należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań.

Wlew: do wlewu dożylnego meropenem można bezpośrednio rozpuścić w 0,9 % roztworze chlorku sodu lub 5 % roztworze glukozy do wlewów.

Dzieci. Lek należy stosować dzieciom od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, jeśli dawka leku nie jest odpowiednio dostosowana, jak opisano w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ograniczone doświadczenie z zastosowania leku po wprowadzeniu na rynek wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu wystąpią niepożądane reakcje, są one zgodne z profilem wymienionych działań niepożądanych opisanych w sekcji „Działania niepożądane” i zazwyczaj są łagodne i ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego. U osób z prawidłową funkcją nerek następuje szybkie wydalanie leku z organizmu przez nerki. Hemodializa usuwa meropenem i jego metabolity z organizmu.

Działania niepożądane.

W trakcie przeglądu danych dotyczących wpływu leczenia meropenemem u 4872 z 5026 pacjentów najczęściej występującymi niepożądanymi reakcjami związanymi z zastosowaniem meropenemu były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęściej występującymi niepożądanymi zjawiskami związanymi z zastosowaniem meropenemu w zakresie wyników badań laboratoryjnych były trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych (1,5–4,3%). W poniższej tabeli wszystkie działania niepożądane są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione według malejącej częstości występowania.

Infekcje i inwazje – rzadko: kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Układ krwi i chłonny – często: trombocytoza; rzadko: agranulocytoza, anemia hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, eozynofilia.

Układ odpornościowy – rzadko: reakcja anafilaktyczna (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia psychiczne – bardzo rzadko: delirium.

Układ nerwowy – często: ból głowy; rzadko: parestezje; bardzo rzadko: drgawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Układ pokarmowy – często: biegunka, ból brzucha, wymioty, nudności; rzadko: zapalenie okrężnicy związane z zastosowaniem antybiotyków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Wątroba i drogi żółciowe – często: podwyższenie stężenia transaminaz, podwyższenie stężenia fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie stężenia dehydrogenazy mleczanowej we krwi; rzadko: podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi.

Skóra i tkanka podskórna – często: wysypka, świąd; rzadko: toksyczny epidermalny nekroliz, zespół Stevensa–Johnsona, erytema wielopostaciowe, pokrzywka; nieznana częstość: alergia lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi, ostra uogólniona egzantematyczna pustulka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Nerki i drogi moczowe – rzadko: podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, podwyższenie stężenia mocznika we krwi.

Stan ogólny i miejsce podania leku – często: stan zapalny, ból; rzadko: zapalenie żył bierne (tromboflebita), ból w miejscu wstrzyknięcia. Brak danych wskazujących na zwiększone ryzyko działań niepożądanych u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadają reakcjom niepożądanym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Pozwala to na ciągły monitoring stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania danego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Wewnątrzwłosowe podanie bolusowe

Roztwór do iniekcji bolusowej przygotowuje się przez rozpuszczenie leku w wodzie do wstrzykiwań do końcowego stężenia 50 mg/ml. Wykazano chemiczną i fizyczną stabilność przygotowanego roztworu do iniekcji bolusowej przez 3 godziny w temperaturze do 25 °C lub przez 12 godzin w warunkach chłodzenia (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli metoda otwarcia/przygotowania/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zakażenia mikrobiologicznego, produkt należy użyć natychmiast.

Jeśli produkt nie zostanie użyty natychmiast, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania ponosi użytkownik.

Wewnątrzwłosowe podanie do infuzji

Roztwór do infuzji przygotowuje się przez rozpuszczenie leku w 0,9% roztworze chlorku sodu do wlewu lub 5% roztworze dekstrozy do wlewu do końcowego stężenia od 1 do 20 mg/ml. Wykazano chemiczną i fizyczną stabilność przygotowanego roztworu do infuzji przy użyciu 0,9% roztworu chlorku sodu przez 3 godziny w temperaturze do 25 °C lub przez 24 godziny w warunkach chłodzenia (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli metoda otwarcia/przygotowania/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zakażenia mikrobiologicznego, produkt należy użyć natychmiast.

Jeśli produkt nie zostanie użyty natychmiast, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania ponosi użytkownik.

Roztwór leku przygotowany w 5% roztworze dekstrozy należy użyć natychmiast.

Nie wolno zamrażać przygotowanych roztworów.

Przed podaniem należy wstrząsnąć przygotowanym roztworem.

Wszystkie fiolki przeznaczone są wyłącznie do jednorazowego użytku.

Podczas przygotowywania i podawania leku należy przestrzegać standardowych warunków aseptycznych.

Niezgodność. Medoponem nie należy mieszać ani dodawać do innych leków.

Medoponem przeznaczony do wewnątrzwłosowych iniekcji bolusowych należy odtwarzać w wodzie sterylnej do wstrzykiwań.

Medoponem w fiolkach przeznaczonych do wewnątrzwłosowych infuzji można bezpośrednio odtwarzać w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do wlewów.

Opakowanie. 1 g proszku w fiolce; 1 fiolka w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Medocemie Limited/Medochemie Limited.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Agios Athanassios Industrial Area, Michail Irakleous 2, Agios Athanassios, Limassol, 4101, Cypr/Agios Athanassios Industrial Area, Michail Irakleous 2, Agios Athanassios, Limassol, 4101, Cyprus.