Meditan

INSTRUKCJA dot. stosowania leku MEDYTAN (MEDYTAN)

Skład:

substancja czynna: gabapentyn;

1 kapsułka zawiera gabapentynę w przeliczeniu na 100 % bezwodną substancję o mocy 300 mg;

substancje pomocnicze: laktoza bezwodna, skrobia kukurydziana, talk.

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

kapsułki 300 mg: twarde żelatynowe kapsułki nr 1 lub nr 0; korpus i pokrywka kapsułki matowe, żółtego koloru; zawartość kapsułki – proszek lub prawie biała proszkowa mieszanina.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Inne leki przeciwpadaczkowe. Kod ATC N03A X12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Dokładny mechanizm działania gabapentynu nie jest znany.

Gabapentyna strukturalnie przypomina neuroprzekaźnik GABA (kwas gamma-aminomasłowy), jednak mechanizm jej działania różni się od mechanizmu działania innych substancji oddziałujących na receptory GABA, takich jak kwas walproinowy, barbiturany, benzodiazepiny, inhibitory GABA-transferyzy, inhibitory wychwytu GABA, agonisty GABA oraz prekursory GABA. W badaniach in vitro z wykorzystaniem radioznakowanej gabapentyny w tkance mózgową szczurów, w tym neokorteksie i hipokampie, zidentyfikowano nowy fragment wiążący peptydy, który może być związany z działaniem przeciwdrgawkowym i przeciwbólowym gabapentyny oraz jej pochodnych strukturalnych. Miejscem wiązania gabapentyny jest podjednostka α-2-δ kanałów wapniowych zależnych od potencjału.

Gabapentyna w stężeniach terapeutycznych nie wiąże się z receptorami innych powszechnie stosowanych leków ani z neuroprzekaźnikowymi receptorami mózgu, w tym receptorami GABAA, GABAB, benzodiazepinowymi, glutaminianowymi, glicynowymi ani N-metylo-D-asparaginianowymi (NMDA).

Gabapentyna in vitro nie oddziaływała na kanały sodowe, co odróżnia ją od fenytoiny i karbamazepiny. W niektórych systemach testowych in vitro gabapentyna częściowo osłabiała działanie agonisty glutaminianu N-metylo-D-asparaginianu (NMDA). Efekt ten osiągany był jedynie przy stężeniu leku powyżej 100 μmol, co jest niemożliwe w warunkach in vivo. Gabapentyna nieznacznie zmniejszała wydzielanie monoaminowych neuroprzekaźników in vitro. Gabapentyna zwiększała przemianę GABA w niektórych obszarach mózgu u szczurów; podobny efekt opisano dla octanu sodu, ale dotyczy on innych obszarów mózgu. Istotność tych efektów gabapentyny w odniesieniu do działania przeciwdrgawkowego nie została jeszcze ustalona. U zwierząt gabapentyna przenikała przez barierę krew-mózg i zapobiegała drgawkom maksymalnie tolerowanym wywołanym szokiem elektrycznym, a także drgawkom spowodowanym chemicznymi czynnikami konwulsyjnymi, w tym inhibitorami syntezy GABA, oraz drgawkom wywołanym czynnikami genetycznymi.

Badania kliniczne terapii wspomagającej częściowe drgawki u dzieci w wieku od 3 do 12 lat wykazały liczbowo większe, ale statystycznie nieistotne różnice w częstości odpowiedzi u 50 % badanych na korzyść gabapentyny w porównaniu z placebo. Dodatkowa analiza post-hoc częstości responderów w zależności od wieku nie wykazała istotnego wpływu wieku przy użyciu zarówno zmiennych ciągłych, jak i binarnych (grupy wiekowe 3–5 lat i 6–12 lat). Wyniki tej analizy przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1

* MITT (zmodyfikowana populacja pacjentów, którzy przyjęli co najmniej jedną dawkę leku) obejmuje wszystkich pacjentów zrandomizowanych do badania, którzy mogli w wystarczającym stopniu wypełnić dzienniki napadów przez 28 dni w trakcie fazy początkowej i podwójnie ślepej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po podaniu doustnym gabapentynu maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 2–3 godzin. Obserwuje się tendencję do zmniejszania się biouczynności gabapentynu (części zaabsorbowanej leku) wraz ze wzrostem dawki leku. Bezwzględna biouczynność gabapentynu po podaniu kapsułek 300 mg wynosi około 60%. Spożycie pokarmu, w tym pokarmu tłustego, nie wykazuje klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę gabapentynu.

Wielokrotne podawanie nie wpływa na farmakokinetykę gabapentynu. Choć stężenie leku w osoczu w ramach badań klinicznych wahało się od 2 μg/ml do 20 μg/ml, to wielkość ta nie określała skuteczności i bezpieczeństwa leku. Parametry farmakokinetyczne przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2

Podsumowanie średnich (% CV) parametrów farmakokinetycznych w stanie stacjonarnym po podaniu leku co 8 godzin

Cmax – maksymalna stężenie równowagowe w osoczu

tmax – czas osiągnięcia Cmax

T1/2 – okres półwydalenia

AUC (0-8) – równowagowa pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” od chwili czasu 0 do 8 godzin po podaniu leku

Ae% – procent dawki wydalonej w niezmienionej postaci z moczem od chwili czasu 0 do 8 godzin po podaniu leku

ND – niedostępne

Rozkład.

Gabapentyna nie wiąże się z białkami osocza krwi. Objętość rozkładu leku wynosi 57,7 l. Stężenie gabapentyny w płynie mózgowo-rdzeniowym pacjentów z padaczką wynosi około 20% równowagowego minimalnego stężenia w osoczu. Gabapentyna przenika do mleka matki.

Metabolizm.

Nie uzyskano danych dotyczących metabolizmu gabapentyny u ludzi. Lek nie indukuje enzymów wątrobowych biorących udział w metabolizmie leków.

Wydalanie.

Gabapentyna wydala się wyłącznie przez nerki w niezmienionej postaci. Czas półwydalenia gabapentyny nie zależy od dawki i wynosi średnio 5–7 godzin.

U dorosłych pacjentów oraz u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek klirens gabapentyny w osoczu jest obniżony. Stała szybkości eliminacji, klirens osoczowy, klirens nerkowy są wprost proporcjonalne do klirensu kreatyniny.

Gabapentyna jest usuwana z osocza podczas hemodializy. Pacjentom z zaburzoną funkcją nerek lub tym znajdującym się na hemodializie zaleca się dostosowanie dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Farmakokinetykę gabapentyny u dzieci oceniano u 50 zdrowych podmiotów w wieku od 1 miesiąca do 12 roku życia. Ogólnie rzecz biorąc, przy dawkowaniu przeliczanym na kg masy ciała (mg/kg), stężenie gabapentyny w osoczu u dzieci powyżej 5. roku życia nie różniło się od stężenia u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość.

Biologiczna dostępność gabapentyny (część zaabsorbowana) maleje wraz ze wzrostem dawki, co wskazuje na nieliniowość farmakokinetyki leku, a mianowicie parametrów dostępności biologicznej (F): Ae%, CL/F, Vd/F. Farmakokinetyka eliminacji (parametry farmakokinetyki nie zawierające F, takie jak CLr i T1/2) ma charakter liniowy. Równowagowe stężenie gabapentyny w osoczu można przewidywać na podstawie danych z jednorazowego podania leku.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Epilepsja.

Gabapentyna stosowana jest jako lek wspomagający w leczeniu napadów częściowych z lub bez wtórnego uogólnienia u dorosłych oraz dzieci od 6. roku życia (patrz rozdział „Farmakodynamika”).

Gabapentyna stosowana jest jako monoterapia w leczeniu napadów częściowych z lub bez wtórnego uogólnienia u dorosłych oraz dzieci od 12. roku życia.

Ból neuropatyczny.

Gabapentyna wskazana jest w leczeniu obwodowego bólu neuropatycznego, np. w przypadku bolesnej neuropatii cukrzycowej i neurytis postherpetica u dorosłych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki przeciwpadaczkowe. W badaniach farmakokinetycznych nie zaobserwowano istotnych zmian stężenia fenytioniny, karbamazepiny, kwasu walproinowego, fenobarbitalu stosowanych jako terapia podstawowa, po podaniu gabapentyny. W tych samych badaniach nie zaobserwowano również zmian farmakokinetyki gabapentyny.

Środki antykoncepcyjne doustne. Jednoczesne stosowanie gabapentyny i doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających noretynosteron i/lub etyniloestradiol nie wpływa na stężenia równowagowe tych leków.

Antyacidy. Jednoczesne stosowanie gabapentyny i antyacidów zawierających glinę lub magnez zmniejsza dostępność biologiczną gabapentyny maksymalnie o 24%. Zaleca się przyjmowanie gabapentyny nie wcześniej niż 2 godziny po podaniu antyacidy.

Cymetydyna. W przypadku jednoczesnego stosowania z cymetydyną obserwowano niewielkie zmniejszenie wydalania gabapentyny z moczem; nie oczekuje się, że ten efekt będzie miał znaczenie kliniczne.

Morfina. W badaniu, w którym uczestniczyło 12 zdrowych ochotników przyjmujących kapsułki z kontrolowanym uwalnianiem zawierające 60 mg morfiny, podane 2 godziny przed podaniem gabapentyny (kapsuła 600 mg), zaobserwowano wzrost średniej AUC gabapentyny o 44% w porównaniu z przypadkami, gdy morfina nie była stosowana. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu morfiny i gabapentyny konieczna jest ostrożna obserwacja pacjentów w celu wczesnego rozpoznania objawów depresji OUN, takich jak senność, oraz odpowiednie zmniejszenie dawki gabapentyny lub morfiny.

Stosowanie probenecydu nie zaburza wydalania gabapentyny z moczem.

Alkohol i nadużywanie innych leków działających na OUN. Możliwe nasilenie działań niepożądanych gabapentyny ze strony OUN (takich jak senność, ataksja itp.).

Leki mielotoksyczne. Nasilenie hematotoksyczności (leukopenia).

Szczególne środki ostrożności stosowania.

W przypadku wystąpienia ostrego zapalenia trzustki na tle stosowania gabapentynu należy odstawić gabapentynę (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Mimo braku dowodów na występowanie napadów padaczkowych podczas stosowania gabapentynu, nagłe odstawienie leków przeciwpadaczkowych u pacjentów z padaczką może sprzyjać rozwojowi stanu padaczkowego (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dawkę należy zmniejszać, odstawiać lek lub zastępować innym (alternatywnym) stopniowo, przez okres nie krótszy niż 1 tydzień.

Tak jak w przypadku stosowania innych leków przeciwpadaczkowych, u niektórych pacjentów może wystąpić zwiększenie częstości napadów lub pojawienie się nowych typów napadów padaczkowych podczas terapii gabapentyną.

Myśli i zachowania samobójcze obserwowano u pacjentów leczonych lekami przeciwpadaczkowymi w różnych wskazaniach. Metaanaliza randomizowanych, podwójnie ślepych badań z udziałem placebem dotyczących leków przeciwpadaczkowych wykazała również niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych, którego mechanizm nie jest znany. Dane dostępne nie wykluczają podwyższonego ryzyka dla gabapentynu.

Dlatego należy monitorować objawy myśli i zachowań samobójczych oraz rozważyć możliwość zastosowania odpowiedniego leczenia. Pacjentom (oraz osobom opiekującym się pacjentem) należy zalecić, aby w przypadku wystąpienia objawów myśli i zachowań samobójczych skontaktować się z lekarzem.

Tak jak w przypadku stosowania innych leków przeciwpadaczkowych, próby odstawienia współistniejących leków przeciwpadaczkowych u pacjentów opornych na leczenie, którzy stosują więcej niż jeden lek przeciwpadaczkowy, w celu osiągnięcia monoterapii Meditanem, mają niski stopień skuteczności.

Gabapentyna nie jest uważana za skuteczny środek w leczeniu napadów pierwotnie uogólnionych, takich jak absanse, i może nasilać te napady u niektórych pacjentów. Dlatego gabapentynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z napadami mieszanymi, w tym z absansami.

Wpływ długotrwałego (ponad 36 tygodni) stosowania gabapentynu na zdolność do nauki, rozwój intelektualny i rozwój u dzieci i nastolatków nie został odpowiednio zbadany. Z tego powodu przy podejmowaniu decyzji o konieczności długotrwałej terapii należy wziąć pod uwagę możliwe ryzyko. Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia i uzależnienie

Gabapentyna może powodować uzależnienie lekowe, które może wystąpić nawet przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych. Zgłaszano przypadki nadużyć. Pacjenci z wywiadem nadużywania substancji psychoaktywnych mogą mieć zwiększone ryzyko nieprawidłowego stosowania gabapentynu, nadużyć i uzależnienia, dlatego u tych pacjentów gabapentynę należy stosować z ostrożnością. Przed przepisaniem gabapentynu należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia u pacjenta.

Pacjenci leczeni gabapentyną powinni być poddawani nadzorowi w celu wykrycia objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od gabapentynu, takich jak rozwój tolerancji, zwiększanie dawki oraz zachowania skierowane na uzyskanie leku.

Objawy odstawienia

Po zakończeniu zarówno krótkotrwałego, jak i długotrwałego leczenia gabapentyną obserwowano objawy odstawienia. Objawy odstawienia mogą pojawiać się wkrótce po zakończeniu leczenia, zazwyczaj w ciągu 48 godzin. Najczęściej zgłaszano takie objawy, jak niepokój, bezsenność, nudności, ból, potliwość, drżenie, ból głowy, depresja, nieprzyjemne uczucia, zawroty głowy i niedoból. Pojawienie się objawów odstawienia po zakończeniu przyjmowania gabapentynu może wskazywać na uzależnienie od leku (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Pacjenta należy poinformować o tym na początku leczenia. Jeśli konieczne jest odstawienie gabapentynu, zaleca się robić to stopniowo przez okres nie krótszy niż 1 tydzień, niezależnie od wskazań (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym. Nie przeprowadzono systematycznych badań stosowania gabapentynu u pacjentów w wieku powyżej 65 lat. W jednym podwójnym ślepym badaniu, w którym uczestniczyli pacjenci z bólem neuropatycznym, u pacjentów w wieku powyżej 65 lat częściej niż u młodszych pacjentów występowały senność, obrzęki obwodowe i osłabienie. Z wyjątkiem tych danych, badania kliniczne w tej grupie wiekowej nie wykazały różnic w profilu działań niepożądanych w porównaniu z populacją młodszych pacjentów.

Leczenie gabapentyną wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, które potencjalnie mogą zwiększyć liczbę urazów przypadkowych u pacjentów w wieku podeszłym.

Zgłoszono również doniesienia po marketingowych o utracie przytomności, dezorientacji i rozwoju zaburzeń psychicznych podczas stosowania gabapentynu.

Dlatego pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, aż do ustalenia ich indywidualnej reakcji na gabapentynę.

Pacjentom, którzy jednocześnie stosują opioidy i gabapentynę, wymagany jest dokładny nadzór w celu wczesnego wykrycia objawów depresji OUN, takich jak senność, osłabienie oddychania.

Podczas jednoczesnego stosowania morfiny i gabapentynu możliwe jest zwiększenie stężenia gabapentynu. Należy zmniejszyć dawkę gabapentynu lub opioidów.

Ciężkie reakcje skórne

Zarejestrowano ciężkie reakcje skórne (CRS), w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny epidermalny nekroliz (TEN) oraz eozynofilię z objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci, w związku z leczeniem gabapentyną. Pacjentów należy poinformować o tych objawach i dokładnie monitorować pod kątem wystąpienia reakcji skórnych. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, gabapentynę należy natychmiast odstawić i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego (w razie potrzeby).

Jeśli u pacjenta rozwinie się poważna reakcja, taka jak ZSJ, TEN lub zespół DRESS, podczas stosowania gabapentyny, leczenie gabapentyną nigdy nie może być wznowione.

Gabapentyna może być przyczyną wstrząsu anafilaktycznego lub obrzęku Quinckego, który może wystąpić bezpośrednio po przyjęciu pierwszej dawki lub w dowolnym czasie podczas leczenia. Objawy zgłoszonych przypadków obejmowały trudności w oddychaniu, obrzęk warg, gardła i języka, hipotensję wymagającą natychmiastowej pomocy medycznej. Pacjenci powinni natychmiast przerwać stosowanie gabapentyny i skontaktować się z lekarzem, jeśli pojawią się u nich jakiekolwiek objawy anafilaksji lub obrzęku Quinckego.

Badania laboratoryjne.

Przy półilościowym oznaczaniu całkowitego białka w moczu za pomocą testów ekspresowych mogą wystąpić fałszywie pozytywne wyniki. Dlatego zaleca się potwierdzenie takich wyników testów ekspresowych metodami opartymi na innej zasadzie analitycznej, takimi jak reakcja biuretowa, metoda turbidymetryczna lub metoda wiązania barwnika, albo należy od razu stosować te metody.

Zaleca się zachowanie ostrożności przy leczeniu pacjentów z wywiadem chorób psychicznych.

Ten lek zawiera laktozę, dlatego nie jest zalecany osobom z nietolerancją laktozy, niedoborem laktazy Lappego lub zespołem malabsorpcji glukozy-galaktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ogólne ryzyko padaczki i terapii przeciwpadaczkowej.

Ryzyko wad wrodzonych u dzieci matek przyjmujących leki przeciwpadaczkowe było 2–3 razy większe. Najczęściej zgłaszano rozwój wad „zającego warga”, wad układu sercowo-naczyniowego i defektów rurki nerwowej. Terapia przeciwpadaczkowa skojarzona w porównaniu z monoterapią może być związana z większym ryzykiem wad rozwojowych, dlatego zaleca się stosowanie, jeśli to możliwe, monoterapii. Wszystkim ciężarnym kobietom i kobietom w wieku rozrodczym, którym konieczna jest terapia przeciwpadaczkowa, przed jej rozpoczęciem należy skonsultować się z lekarzem specjalistą. Przy planowaniu ciąży należy ponownie przeanalizować konieczność terapii przeciwpadaczkowej. Nagłe odstawienie leków przeciwpadaczkowych jest niedopuszczalne, ponieważ może prowadzić do napadów i istotnie pogorszyć stan matki i dziecka. Opóźnienie rozwoju u dzieci matek z padaczką występuje rzadko. Nie można określić, czy opóźnienie rozwoju jest skutkiem zaburzeń genetycznych, czynników społecznych, padaczki u matki czy przyjmowania przez nią leków przeciwpadaczkowych.

Ryzyko związane z terapią gabapentyną.

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania gabapentynu u ciężarnych kobiet. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Gabapentyny nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że potencjalna korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Nie ustalono, czy gabapentyna stosowana w okresie ciąży zwiększa ryzyko rozwoju wad wrodzonych u dzieci z powodu samej epilepsji u matki i stosowania w związku z tym gabapentyny, czy też z powodu skojarzonego stosowania innych leków przeciwpadaczkowych.

Zgłaszano o rozwoju u noworodków zespołu odstawienia po narażeniu wewnątrzmaczynowym na gabapentynę.

Skojarzone stosowanie gabapentynu i opioidów w okresie ciąży może zwiększyć ryzyko rozwoju zespołu odstawienia u noworodków. Stan noworodków należy dokładnie monitorować.

Gabapentyna przenika do mleka matki. Ponieważ wpływ leku na niemowlęta nie został zbadany, przepisywanie gabapentyny w okresie karmienia piersią należy prowadzić z ostrożnością. Stosowanie gabapentyny w okresie karmienia piersią jest uzasadnione tylko wtedy, gdy korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla niemowlęcia.

Niepłodność.

W badaniach na zwierzętach gabapentyna nie wpływała na niepłodność.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn.

Gabapentyna wpływa na ośrodkowy układ nerwowy i może powodować senność, zawroty głowy lub inne podobne objawy. Te działania niepożądane, nawet lekkiego lub umiarkowanego stopnia, mogą być potencjalnie niebezpieczne podczas kierowania pojazdami lub obsługi innych maszyn, szczególnie na początku terapii i po zwiększeniu dawki.

Sposób stosowania i dawki.

Przeznaczony do przyjmowania doustnego.

Gabapentyn można przyjmować niezależnie od posiłków. Lek należy popijać odpowiednią ilością płynu (np. szklanką wody).

Tabela 3

Wycofanie gabapentynu.

Zgodnie z obecnymi zaleceniami klinicznymi, zaleca się stopniowe wycofanie gabapentynu przez co najmniej 1 tydzień, niezależnie od wskazania.

Padaczka.

W przypadku padaczki zazwyczaj konieczna jest długotrwała terapia. Dawkę ustala lekarz indywidualnie, w zależności od tolerancji i skuteczności.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia: skuteczne dawki w padaczce to od 900 do 3600 mg/dobę. Leczenie rozpoczyna się od dozowania zgodnie z tabelą 3 lub od dawki 300 mg 3 razy na dobę w pierwszym dniu. Następnie, w zależności od indywidualnej tolerancji i skuteczności, dawkę można zwiększać o 300 mg/dobę co 2–3 dni, aż do maksymalnej dawki 3600 mg/dobę. Niektórzy pacjenci mogą wymagać wolniejszego dozowania gabapentynu. Najkrótszy czas osiągnięcia dawki 1800 mg/dobę to 1 tydzień, 2400 mg/dobę – 2 tygodnie, 3600 mg/dobę – 3 tygodnie.

W długoterminowych otwartych badaniach klinicznych dawka 4800 mg/dobę była dobrze tolerowana przez pacjentów. Dawkę dzienną należy podzielić na 3 przyjęcia. Maksymalny odstęp między przyjmowaniem leku nie powinien przekraczać 12 godzin, aby uniknąć przerw w terapii przeciwpadaczkowej i zapobiec wystąpieniu napadów padaczkowych.

Dzieci w wieku od 6 do 12 lat.

Początkowa dawka leku powinna wynosić 10–15 mg/kg masy ciała/dobę. Skuteczną dawkę należy osiągnąć poprzez dozowanie w ciągu około 3 dni. Skuteczna dawka gabapentynu u dzieci od 6. roku życia to 25–35 mg/kg masy ciała/dobę. Wykazano, że dawka 50 mg/kg masy ciała/dobę była dobrze tolerowana przez pacjentów w ramach długoterminowych badań klinicznych. Całkowitą dawkę dzienną należy podzielić na równe części (3 razy dziennie); maksymalny odstęp między przyjmowaniem leku nie powinien przekraczać 12 godzin.

Nie ma potrzeby monitorowania stężenia gabapentynu w surowicy krwi. Ponadto gabapentyn można stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, ponieważ nie zmienia się stężenie gabapentynu w osoczu ani stężenia innych leków przeciwpadaczkowych w surowicy krwi.

Ból neuropatyczny obwodowy.

Dorośli.

Leczenie rozpoczyna się od dozowania dawki leku zgodnie z opisem w tabeli 3 lub od dawki początkowej 900 mg/dobę, którą należy podzielić na 3 przyjęcia. Następnie, w zależności od indywidualnej tolerancji i skuteczności, dawkę można zwiększać o 300 mg/dobę co 2–3 dni, aż do maksymalnej dawki 3600 mg/dobę. Niektórzy pacjenci mogą wymagać wolniejszego dozowania gabapentynu. Najkrótszy czas osiągnięcia dawki 1800 mg/dobę to 1 tydzień, 2400 mg/dobę – 2 tygodnie, 3600 mg/dobę – 3 tygodnie.

Skuteczność i bezpieczeństwo gabapentynu w leczeniu neuropatycznego bólu obwodowego (np. bolesnej neuropatii cukrzycowej lub neuralgii poherpetycznej) nie zostały ocenione w długoterminowych badaniach klinicznych trwających dłużej niż 5 miesięcy. Jeśli pacjent wymaga leczenia gabapentynem z powodu bólu neuropatycznego przez okres dłuższy niż 5 miesięcy, przed kontynuacją terapii lekarz powinien ocenić stan kliniczny pacjenta i określić potrzebę dalszej terapii.

Pacjentom w ciężkim stanie ogólnym lub z określonymi czynnikami nasilającymi, takimi jak niska masa ciała lub stan po przeszczepie, należy stosować wolniejsze dozowanie, poprzez zmniejszenie kroku dawkowania lub wydłużenie odstępów między zwiększaniem dawki.

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat.

Pacjentom w podeszłym wieku czasem wymagane jest indywidualne doboru dawki ze względu na możliwą obniżoną funkcję nerek (patrz tabela 4). U pacjentów w podeszłym wieku częściej obserwuje się senność, obrzęki obwodowe i osłabienie.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Pacjentom z ciężką niewydolnością nerek i/lub pacjentom poddawanym hemodializie wymagany jest indywidualny dobór dawki leku (patrz tabela 4). Takim pacjentom zaleca się stosowanie kapsułek gabapentynu o mocy 100 mg.

Tabela 4

Dawki gabapentynu przy zaburzonej funkcji nerek.

* Całkowitą dawkę dobową należy podzielić na 3 dawki. Obniżone dawki należy stosować u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 79 ml/min).

** Stosować po 100 mg 3 razy na dobę co drugi dzień.

*** U pacjentów z klirens kreatyniny < 15 ml/min dawkę dobową należy zmniejszyć odpowiednio do klirensu kreatyniny (np. pacjenci z klirens kreatyniny 7,5 ml/min powinni otrzymywać połowę dawki dobowej stosowanej u pacjentów z klirens kreatyniny 15 ml/min).

Dawki dla pacjentów poddawanych hemodializie.

U pacjentów z anurią poddawanych hemodializie, którzy wcześniej nigdy nie otrzymywali gabapentynu, zalecana dawka nasycenia wynosi 300–400 mg, a następnie należy podawać 200–300 mg gabapentynu po każdych 4 godzinach hemodializy. W dni wolne od hemodializy nie wolno przyjmować gabapentynu.

Dawkę utrzymania gabapentynu u pacjentów poddawanych hemodializie ustala się na podstawie zaleceń podanych w tabeli 4. Oprócz dawki utrzymania pacjentom poddawanym hemodializie zaleca się podawanie 200–300 mg leku po każdych 4 godzinach hemodializy.

Dzieci.

Gabapentyna jest wskazana w leczeniu dzieci z padaczką: jako terapia uzupełniająca u dzieci w wieku od 6 lat, jako monoterapia u dzieci w wieku od 12 lat.

Przedawkowanie.

Nawet po przyjęciu leku w dawce do 49 g/dobę nie zaobserwowano wystąpienia ostrych, zagrażających życiu reakcji toksycznych.

Objawy przedawkowania obejmowały zawroty głowy, podwójne widzenie, niezrozumiała mowa, senność, utratę przytomności, osłabienie i łagodny biegunkę. Wszyscy chorzy całkowicie wyzdrowieli po leczeniu wspierającym. Ograniczona absorpcja gabapentynu przy wysokich dawkach może ograniczać wchłanianie leku i zmniejszać skutki toksyczne przedawkowania.

Po leczeniu wspierającym stan pacjentów wracał do normy.

Chociaż gabapentyna może być usuwana za pomocą hemodializy, na podstawie dotychczasowego doświadczenia zazwyczaj nie jest to konieczne. Jednak u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek hemodializa może być wskazana.

W badaniach na myszach i szczurach nie udało się określić śmiertelnej dawki gabapentynu, mimo stosowania dawek do 8000 mg/kg. Objawy ostrej toksyczności u zwierząt obejmowały ataksję, duszności, ptosis, zmniejszoną aktywność lub wręcz przeciwnie – zwiększone pobudzenie.

Przedawkowanie gabapentynu, szczególnie w połączeniu z przyjmowaniem innych leków działających depresyjnie na OUN, może prowadzić do rozwoju śpiączki.

Działania niepożądane.

W trakcie badań stosowania leków zawierających substancję czynną gabapentynę w leczeniu padaczki (terapia uzupełniająca lub monoterapia) oraz bólu neuropatycznego zaobserwowano poniżej wymienione działania niepożądane, wymienione według częstości występowania: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100 – < 1/10), rzadko (> 1/1000 – <1/100) i rzadziej (> 1/10000 – <1/1000). Jeśli częstość działań niepożądanych różniła się w różnych badaniach, do raportu włączono dane dotyczące najwyższej częstości.
Dodatkowe działania niepożądane zarejestrowane w badaniach pozarejestrowych zostały uwzględnione w zestawieniu w kategorii „nieznane” (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).
W każdej grupie według częstości działania niepożądane wymieniono w kolejności malejącej ciężkości.

Zakażenia i pasożyty.

Bardzo często: infekcja wirusowa.

Często: zapalenie płuc, infekcja dróg oddechowych, infekcja dróg moczowych, zapalenie ucha środkowego, infekcja.

Układ krwiotwórczy i układ limfatyczny.

Często: leukopenia.

Rzadko: trombocytopenia.

Układ odpornościowy.

Rzadko: reakcje alergiczne (np. pokrzywka).

Nieznane: zespół nadwrażliwości (zespołu DRESS), reakcje systemowe z różnymi objawami, w tym gorączka, wysypka, zapalenie wątroby, limfadenopatia, eozynofilia oraz inne objawy i symptomy.

Przemiana materii i odżywianie.

Często: zwiększenie apetytu, anoreksja.

Rzadziej: hiperglikemia (najczęściej występuje u pacjentów z cukrzycą).

Rzadko: hipoglikemia (najczęściej występuje u pacjentów z cukrzycą).

Nieznane: hiponatremia.

Zaburzenia psychiczne.

Często: agresywność, dezorientacja i niestabilność emocjonalna, depresja, lęk, pobudzenie, niestandardowe myślenie.

Rzadko: halucynacje.

Nieznane: uzależnienie od leku.

Układ nerwowy.

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ataksja.

Często: drgawki, hiperkinezy, dysartria, drżenie, bezsenność, ból głowy, zaburzenia czucia (parestezje, hipozestezje), zaburzenia koordynacji, niestabilność oczu, nasilenie, osłabienie lub brak odruchów, amnezja, osłabienie pamięci.

Rzadko: zaburzenia ruchowe (w tym choreoatetozę, dyskinezy, dystonię), utrata przytomności.

Rzadziej: hipokinezja, zaburzenia funkcji poznawczych.

Organ wzroku.

Często: zaburzenia widzenia (np. ambliopia, podwójne widzenie).

Organ słuchu i równowagi.

Często: zawroty głowy.

Rzadko: szumy w uszach.

Serce.

Rzadko: uczucie przyspieszonego rytmu serca.

Układ krążenia.

Często: nadciśnienie tętnicze, rozszerzenie naczyń.

Układ oddechowy, narządy klatki piersiowej i śródpiersia.

Często: duszność, zapalenie oskrzeli, zapalenie gardła, kaszel, katar.

Układ pokarmowy.

Często: wymioty, nudności, patologia zębów, zapalenie dziąseł, biegunka, ból brzucha, niestrawność, zaparcia, suchość w ustach lub gardle, wzdęcia.

Rzadziej: dysfagia.

Rzadko: zapalenie trzustki.

Wątroba i drogi żółciowe.

Rzadko: zapalenie wątroby, żółtaczka.

Skóra i tkanki podskórne.

Często: obrzęk twarzy, purpura (najczęściej opisywana jako siniaki po urazach), wysypka, świąd, trądzik.

Nieznane: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny zespół martwiczy nabłonka, eozynofilia z objawami systemowymi (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), zespół wielopostaciowej rumieniowatości, obrzęk naczynioruchowy, łysienie.

Mięśnie szkieletowe i tkanki łączne.

Często: ból stawów, ból mięśni, ból pleców, mimowolne skurcze mięśni.

Nieznane: rabdomioliza, drgawki miokloniczne.

Nerki i drogi moczowe.

Często: nietrzymanie moczu.

Rzadko: ostra niewydolność nerek.

Organy rozrodcze i gruczoły piersiowe.

Często: impotencja.

Nieznane: nadżółknięcie gruczołów piersiowych, ginekomastia, zaburzenia seksualne (w tym zmiany pożądania seksualnego, zaburzenia ejakulacji i brak orgazmu).

Zaburzenia ogólne i miejsce podania.

Bardzo często: zmęczenie, gorączka.

Często: obrzęki obwodowe, zaburzenia chodu, osłabienie, ból, niedobór samopoczucia, grypopodobny zespół.

Rzadziej: obrzęk ogólny.

Nieznane: objawy odstawienia.

Badania.

Często: obniżenie liczby białych krwinek, przyrost masy ciała.

Rzadziej: podwyższenie wskaźników funkcji wątroby (AST, ALT) i bilirubiny.

Nieznane: podwyższenie poziomu kreatynofosfokinazy, wahania poziomu glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą.

Urazy i zatrucia.

Często: przypadkowe urazy, złamania, otarcia.

Opisano przypadki ostrego zapalenia trzustki na tle leczenia gabapentyną. Związek z gabapentyną nie został potwierdzony (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).
U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym poddawanych hemodializie zaobserwowano przypadki miopatii z podwyższonym poziomem CK.
Przypadki infekcji dróg oddechowych, zapalenia ucha środkowego, drgawek i zapalenia oskrzeli opisywano wyłącznie w badaniach klinicznych z udziałem dzieci. Ponadto w badaniach u dzieci dość często obserwowano zachowania agresywne i hiperkinezy.

Po zakończeniu zarówno krótkotrwałego, jak i długotrwałego leczenia gabapentyną obserwowano objawy odstawienia. Objawy odstawienia mogą pojawiać się wkrótce po zakończeniu leczenia, zazwyczaj w ciągu 48 godzin. Najczęściej zgłaszano takie objawy jak lęk, bezsenność, nudności, ból, potliwość, drżenie, ból głowy, depresja, nieprzyjemne uczucie, zawroty głowy i niedobór samopoczucia (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Pojawienie się objawów odstawienia po zakończeniu stosowania gabapentyny może świadczyć o uzależnieniu lekowym (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenta należy o tym poinformować na początku leczenia. Jeśli konieczne jest odstawienie gabapentyny, zaleca się stopniowe odstawienie przynajmniej przez 1 tydzień, niezależnie od wskazań (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Okres ważności.

2 lata.

Nie stosować leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 kapsułek w blistrze. Po 3 lub 6 blisterów w kartonie.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

AT „Farmak”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.