Marita®

ULOTKA DO STOSOWANIA WETERYNARYJNEGO LEKU MARITA®

Skład:

substancja czynna: dyenogest mikronizowany;

1 tabletka zawiera 2 mg dyenogestu mikronizowanego;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; powidon K 30; skrobia kukurydziana żelatynizowana; celuloza mikrokryształowa; krosppowidon (typ A); dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; stean magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe tabletki białe lub lekko żółtawe z oznaczeniem tłoczonym „D2” po jednej stronie i bez oznaczenia po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Hormony gonad i leki stosowane w patologiach narządów płciowych. Progogeny. Kod ATC G03D B08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Dienogest – pochodna nortestosteronu bez czynności androgennej i z pewną czynnością antyandrogenową, która wynosi około jednej trzeciej aktywności cyproteronu acetylanu. Dienogest wiąże się z receptorami progesteronu w macicy tylko w 10% względnej afiniczności. Mimo niskiej afiniczności do receptorów progesteronu, dienogest wykazuje silny efekt progestagenowy in vivo. Dienogest nie wykazuje istotnej czynności androgenowej, mineralokortykoidowej ani glukokortykoidowej in vivo.

Dienogest wpływa na endometriozę, zmniejszając endogenną produkcję estradiolu i tym samym hamując efekty troficzne estradiolu na eutopowy i ektopowy endometrium. Przy ciągłym stosowaniu dienogest prowadzi do utworzenia hipotrofinowego, hiperprogestagenowego środowiska endokrynnego, co powoduje początkową dekidualizację tkanki endometrium i późniejszą atrofię ognisk endometrioidalnych.

Dane dotyczące skuteczności

Zalety dienogestu w porównaniu z placebo zostały wykazane w trwającym trzy miesiące badaniu z udziałem 198 pacjentek z endometriozą. Ból w okolicy miednicy związany z endometriozą mierzono za pomocą wizualnej analogowej skali (0–100 mm). Po 3 miesiącach terapii dienogestem stwierdzono istotną różnicę statystyczną w porównaniu z placebo (Δ = 12,3 mm; 95% CI: 6,4–18,1; p<0,0001) oraz klinicznie istotne zmniejszenie bólu w porównaniu z poziomem wyjściowym (średnie zmniejszenie = 27,4 mm ± 22,9).

Po 3 miesiącach leczenia zmniejszenie bólu w okolicy miednicy związanego z endometriozą o 50% lub więcej osiągnięto u 37,3% pacjentek przyjmujących dienogest (placebo: 19,8%), bez odpowiedniego zwiększenia dawki towarzyszącego leku przeciwbólowego; zmniejszenie bólu w okolicy miednicy związanego z endometriozą o 75% lub więcej (również bez odpowiedniego zwiększenia dawki towarzyszącego leku przeciwbólowego) osiągnięto u 18,6% pacjentek przyjmujących dienogest (placebo: 7,3%).

Otwarte przedłużenie tego badania kontrolowanego placebo wykazało ciągłe zmniejszanie bólu w okolicy miednicy związanego z endometriozą podczas leczenia trwającego do 15 miesięcy.

Wyniki badań kontrolowanych placebo potwierdzono w wynikach sześciomiesięcznego badania aktywnie kontrolowanego z udziałem 252 pacjentek z endometriozą, porównującego dionogest z agonistą hormonu uwalniającego gonadotropiny.

Trzy badania z udziałem 252 pacjentek, które przyjmowały dionogest w dawce 2 mg na dobę, wykazały istotne zmniejszenie zmian endometrioidalnych po 6 miesiącach leczenia.

W małym badaniu (n=8 na grupę dawkowania) zastosowanie dionogestu w dawce 1 mg na dobę wykazało brak owulacji po 1 miesiącu terapii. Skuteczności antykoncepcyjnej dionogestu nie badano w większych badaniach.

Dane dotyczące bezpieczeństwa

Poziom endogennego estrogenu jest tylko umiarkowanie hamowany podczas leczenia dionogestem.

Obecnie wyniki długoterminowych badań gęstości mineralnej kości (BMD) i ryzyka złamań u pacjentek stosujących dionogest są nadal niedostępne. BMD oceniano u 21 dorosłych pacjentek przed i po 6 miesiącach leczenia dionogestem. Nie stwierdzono średniego spadku wartości BMD. U 29 pacjentek, które otrzymywały leuprolinu acetylan, średnie zmniejszenie o 4,04% ± 4,84% odnotowano w tym samym okresie (Δ między grupami = 4,29%, 95% CI: 1,93–6,66, p <0,0003).

Nie zaobserwowano istotnego wpływu na standardowe badania laboratoryjne, w tym wyniki morfologii krwi, biochemicznego badania krwi, poziom enzymów wątrobowych, poziom lipidów i HbA1c, podczas leczenia dionogestem przez 15 miesięcy (n=168).

Dane dotyczące bezpieczeństwa u nastolatków

Bezpieczeństwo dionogestu w odniesieniu do BMD badano w niekontrolowanym badaniu trwającym 12 miesięcy z udziałem 111 pacjentek w wieku nastoletnim (od 12 do <18 lat) z klinicznie podejrzaną lub potwierdzoną endometriozą. Średnia względna zmiana BMD odcinka lędźwiowego kręgosłupa (L2–L4) od wartości wyjściowych u 103 pacjentek do końca leczenia wyniosła −1,2%. Powtórne pomiary po 6 miesiącach od zakończenia leczenia w podgrupie z obniżonymi wartościami BMD wykazały wzrost BMD do −0,6%.

Dane badań przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa

Dane badań przedklinicznych nie wskazują na istnienie szczególnego ryzyka dla człowieka na podstawie standardowych badań toksyczności przy wielokrotnym podawaniu, genotoksyczności, działania rakotwórczego i toksycznego wpływu na funkcję rozrodczą. Należy jednak wziąć pod uwagę, że sterydy płciowe mogą powodować wzrost niektórych tkanek i nowotworów zależnych od hormonów.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym przyjęciu dionogest jest szybko i całkowicie wchłaniany. Maksymalne stężenie w surowicy osiągane jest w ciągu 1,5 godziny po jednorazowym doustnym podaniu i wynosi 47 ng/ml. Bio dostępność dionogestu wynosi około 91%. Farmakokinetyka dionogestu zależy od dawki w zakresie dawek 1–8 mg.

Rozkład

Dionogest wiąże się z albuminą surowicy i nie wiąże się z globuliną wiążącą sterydy płciowe (SHBG) ani z globuliną wiążącą kortykoidy (CBG). Tylko 10% całkowitego stężenia dionogestu w surowicy krwi występuje w postaci wolnego steroidu, a 90% – niespecyficznie związane z albuminą. Widoczny objętość rozkładu dionogestu wynosi 40 l.

Metabolizm

Dionogest jest całkowicie metabolizowany znanymi drogami metabolizmu steroidów, tworząc głównie metabolity obojętne endokrynologicznie. Na podstawie badań in vitro i in vivo CYP3A4 jest głównym enzymem zaangażowanym w metabolizm dionogestu. Te metabolity są bardzo szybko usuwane z osocza krwi w taki sposób, że dominującym metabolitem w osoczu krwi jest dionogest w niezmienionej formie.

Szybkość klirensu z surowicy krwi wynosi 64 ml/min.

Wydalanie

Poziom dionogestu w surowicy krwi zmniejsza się dwufazowo z okresem półtrwania wynoszącym 9–10 godzin. Dionogest jest wydalany w postaci metabolitów z moczem i kałem w stosunku około 3:1 po doustnym przyjęciu w dawce 0,1 mg/kg. Okres półtrwania metabolitów z moczem wynosi około 14 godzin. Po doustnym przyjęciu 86% podanej dawki jest wydalane z organizmu w ciągu 6 dni, większa część tej ilości jest wydalana w pierwsze 24 godziny, głównie z moczem.

Stan równowagi

Farmakokinetyka dionogestu nie zależy od poziomu SHBG. Przy codziennym przyjmowaniu stężenie substancji w surowicy krwi wzrasta 1,24-krotnie, osiągając stan równowagi po 4 dniach stosowania. Farmakokinetykę dionogestu po wielokrotnym podawaniu można przewidzieć na podstawie danych farmakokinetyki pojedynczej dawki.

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Farmakokinetyki dionogestu nie badano u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Farmakokinetyki dionogestu nie badano u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie endometriozy.

Przeciwwskazania.

Nie należy stosować leku Marita® w przypadku występowania któregokolwiek z poniższych stanów lub chorób. Informacje te częściowo pochodzą z doświadczeń z zastosowania innych leków zawierających wyłącznie progestagen. Jeśli którykolwiek z tych stanów lub chorób pojawi się po raz pierwszy podczas stosowania dienogestu, należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku.

• Aktywna żylna tromboembolia.
• Choroby tętnicze lub kardiowaskularne obecnie lub w wywiadzie (np. zawał mięśnia sercowego, ostry zespół mózgowy, choroba niedokrwienna serca).
• Cukrzyca z uszkodzeniem naczyń.
• Ciężkie choroby wątroby obecnie lub w wywiadzie, dopóki parametry funkcji wątroby nie powrócą do normy.
• Nowotwory wątroby obecnie lub w wywiadzie (łagodne lub złośliwe).
• Znane lub podejrzewane nowotwory złośliwe zależne od hormonów płciowych.
• Krwawienie z pochwy o nieustalonej etiologii.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z pozostałych składników leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Uwaga: w celu wykrycia możliwych interakcji należy zapoznać się z instrukcjami do leków stosowanych współbieżnie.

Wpływ innych leków na dienogest

Progestageny, w tym dienogest, są metabolizowane głównie przez układ cytochromu P450 3A4 (CYP3A4) znajdujący się w błonie śluzowej jelita i w wątrobie. Dlatego induktory lub inhibitory CYP3A4 mogą wpływać na metabolizm progestagenu.
Zwiększenie klirensu hormonów płciowych poprzez indukcję enzymów może zmniejszyć działanie terapeutyczne leku Marita® i prowadzić do niepożądanych efektów, np. zmian charakteru krwawienia miesięcznego.

Zmniejszenie klirensu hormonów płciowych poprzez hamowanie enzymu może zwiększyć działanie terapeutyczne leku Marita® i prowadzić do rozwoju działań niepożądanych.

• Do substancji zwiększających klirens hormonów płciowych (obniżenie skuteczności poprzez indukcję enzymów) należą m.in.: fenytoina, barbiturany, primidon, karbamazepina, ryfampicyna, a także możliwe: okskarbazepina, topiramata, felbamata, gryzeofulwina oraz leki zawierające dziurawiec (Hypericum perforatum).

Indukcja enzymów może występować już po kilku dniach terapii. Maksymalna indukcja enzymów występuje zazwyczaj po kilku tygodniach.

Indukcja enzymów może trwać do 4 tygodni po zakończeniu terapii.

Wpływ induktora CYP3A4 – ryfampicyny – badano u zdrowych kobiet w okresie menopauzy. Jednoczesne stosowanie ryfampicyny z tabletką zawierającą walerianian estradiolu/dienogest prowadziło do istotnego obniżenia stężenia równowagowego oraz wpływu systemowego dienogestu i estradiolu. Wpływ systemowy dienogestu i estradiolu w stanie równowagi, mierzony jako AUC (0–24 godziny), zmniejszył się odpowiednio o 83% i 44%.

• Substancje o różnym wpływie na klirens hormonów płciowych.

Jednoczesne stosowanie z hormonami płciowymi dużej liczby kombinacji inhibitorów proteazy HIV oraz nienukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy w połączeniu z kombinacjami inhibitorów wirusa zapalenia wątroby C może zwiększyć lub zmniejszyć stężenie progestynu we krwi. Łączny wpływ tych zmian może mieć znaczenie kliniczne w niektórych przypadkach.

• Substancje obniżające klirens hormonów płciowych (inhibitory enzymów).

Dienogest jest substratem cytochromu P450 (CYP) 3A4.

Kliniczne znaczenie potencjalnych interakcji z inhibitorami enzymów pozostaje nieznane.

Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 może zwiększać stężenia dienogestu we krwi.

Jednoczesne stosowanie z silnym inhibitorem enzymu CYP3A4 – ketokonazolem – prowadziło do wzrostu AUC (0–24 godziny) dienogestu w stanie równowagi o 2,9 raza. Jednoczesne stosowanie z umiarkowanym inhibitorem erytromycyną prowadziło do wzrostu AUC (0–24 godziny) dienogestu w stanie równowagi o 1,6 raza.

Wpływ dienogestu na inne leki

Na podstawie badań in vitro mało prawdopodobne jest wystąpienie klinicznie istotnych interakcji dienogestu z innymi lekami, których metabolizm jest pośredniczony przez enzymy cytochromu P450.

Interakcje z produktami spożywczymi

Spożycie pokarmu o wysokiej zawartości tłuszczu nie wpływało na biodostępność dienogestu.

Badania laboratoryjne

Stosowanie progestagenów może wpływać na wyniki niektórych badań laboratoryjnych, w szczególności na parametry biochemiczne wątroby, tarczycy, nerek i nadnerczy, poziom białek (nośników) we krwi (np. GSH i frakcje lipidów/lipoprotein), parametry metabolizmu węglowodanów oraz wskaźniki krzepnięcia i fibrynolizy. Zmiany te zazwyczaj pozostają w granicach normy laboratoryjnej.

Właściwości stosowania.

Ostrzeżenia.

Ponieważ Marita® to lek zawierający wyłącznie progestagen, uważa się, że specjalne ostrzeżenia oraz środki ostrożności dotyczące stosowania leków zawierających progestageny odnoszą się również do dyenogestu, choć nie wszystkie ostrzeżenia i środki ostrożności oparte są na odpowiednich wynikach badań klinicznych dotyczących właśnie tego leku.

W przypadku pogorszenia się lub pierwszego wystąpienia któregokolwiek z poniższych stanów/współczynników ryzyka u danej osoby należy indywidualnie przeanalizować stosunek ryzyka do korzyści przed rozpoczęciem lub kontynuacją stosowania leku Marita®.

Krwawienia macicy o ciężkim przebiegu

Krwiowanie macicy, np. u kobiet z adenomyozą macicy lub mięśniakiem macicy, może nasilić się podczas stosowania leku Marita®. Jeśli krwawienie jest nasilone i nie ustępuje przez dłuższy czas, może doprowadzić do anemii (w niektórych przypadkach ciężkiej). W takiej sytuacji należy rozważyć przerwanie przyjmowania leku.

Zmiana charakteru krwawień

Leczenie dyenogestem wpływa na charakter krwawień miesięcznych u większości kobiet (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia krążenia

Na podstawie wyników badań epidemiologicznych stwierdzono niewielką liczbę danych wskazujących na istnienie związku między stosowaniem leków zawierających wyłącznie progestagen a zwiększeniem ryzyka wystąpienia zawału mięśnia sercowego lub zatorowości mózgowej. Ryzyko zjawisk kardiologicznych i neurologicznych jest raczej związane z wiekiem, nadciśnieniem tętniczym i paleniem tytoniu. U kobiet z nadciśnieniem tętniczym ryzyko wystąpienia udaru mózgu może nieco wzrosnąć podczas stosowania leków zawierających wyłącznie progestagen.

Niektóre badania wskazują na pewne, choć statystycznie niewielkie zwiększenie ryzyka wystąpienia zatorowości żył głębokich (tromboza żył głębokich, zatorowość tętnicy płucnej) związane ze stosowaniem leków zawierających wyłącznie progestagen. Ogólnie uznane czynniki zwiększające ryzyko wystąpienia zatorowości żył głębokich (ZTŻ) obejmują: wywiad osobisty lub rodzinny (np. przypadki ZTŻ u rodzeństwa lub rodziców w stosunkowo młodym wieku); wiek; otyłość, długotrwałą immobilizację, radykalne zabiegi chirurgiczne lub urazy. W przypadku długotrwałej immobilizacji zaleca się przerwanie stosowania leku Marita® (przy planowanych operacjach co najmniej 4 tygodnie przed ich wykonaniem) i nie wznowienie przyjmowania leku wcześniej niż po upływie 2 tygodni od pełnej rehabilitacji.

Należy uwzględnić zwiększone ryzyko wystąpienia zatorowości w okresie poporodowym.

W przypadku wystąpienia objawów chorób zakrzepowo-zatorowych żylno- i tętniczych lub podejrzenia ich wystąpienia leczenie należy przerwać.

Nowotwory

Metanaliza 54 badań epidemiologicznych wskazuje na nieznaczny wzrost względnego ryzyka (WR=1,24) rozwoju raka piersi u kobiet stosujących doustne środki antykoncepcyjne (ŚA), głównie te zawierające estrogen-progestagen. To zwiększone ryzyko stopniowo znika w ciągu 10 lat po zakończeniu przyjmowania doustnych środków antykoncepcyjnych (KŚA). Ponieważ rak piersi u kobiet poniżej 40. roku życia występuje rzadko, wzrost liczby przypadków rozpoznania raka piersi u kobiet stosujących lub niedawno stosujących KŚA jest niewielki w odniesieniu do ogólnego ryzyka raka piersi. Ryzyko wykrycia raka piersi jest takie samo u kobiet stosujących leki zawierające wyłącznie progestageny, jak i u kobiet stosujących KŚA. Jednak informacje dotyczące leków zawierających wyłącznie progestagen opierają się na znacznie mniejszej liczbie kobiet stosujących te leki, dlatego są mniej przekonujące niż dane dotyczące KŚA. Wyniki tych badań nie dostarczają dowodów na istnienie związku przyczynowego. Zwiększone ryzyko może wynikać zarówno z wcześniejszego rozpoznania raka piersi u kobiet stosujących ŚA, jak i z działania biologicznego tych leków, albo z połączenia obu tych czynników. Zauważono tendencję, że rak piersi wykryty u kobiet, które kiedykolwiek przyjmowały ŚA, jest klinicznie mniej zaawansowany niż u tych, które nigdy nie przyjmowały ŚA.

W pojedynczych przypadkach u kobiet stosujących substancje hormonalne podobne do tej zawartej w leku Marita® obserwowano guzy wątroby, zazwyczaj dobrej jakości, a jeszcze rzadziej – złej jakości, które w niektórych przypadkach prowadziły do zagrażającej życiu krwawienia wewnętrznej. W przypadku pojawienia się skarg na silny ból w okolicy nadbrzusza, powiększenie wątroby lub objawy krwawienia wewnętrznej należy w różnicowaniu diagnostycznym uwzględnić możliwość istnienia guza wątroby u kobiet przyjmujących lek Marita®.

Osteoporoza

Zmiany gęstości mineralnej tkanki kostnej (GMTK).

Stosowanie dyenogestu u nastolatków (12–18 lat) przez okres leczenia trwający 12 miesięcy wiązało się ze spadkiem średniej wartości GMTK w odcinku lędźwiowym kręgosłupa (L2–L4) o 1,2%. Po zakończeniu leczenia GMTK ponownie wzrastała u tych pacjentek.

Średnia względna zmiana GMTK od wartości wyjściowych do końca leczenia wynosiła −1,2% w zakresie od –6% do 5% (95% CI: −1,70% do −0,78%, n=103). Powtórne pomiar po 6 miesiącach od zakończenia leczenia w podgrupie z obniżoną GMTK wykazał tendencję do regeneracji (średnia względna zmiana od wartości wyjściowych: −2,3% na końcu leczenia i −0,6% po 6 miesiącach od zakończenia leczenia, w zakresie od −9% do 6% (95% CI: −1,20% do 0,06%, n=60)).

Zaburzenia GMTK mają szczególne znaczenie u nastolatków i w wczesnym okresie dojrzewania płciowego, krytycznym okresie wzrostu kości. Nie wiadomo, czy obniżenie GMTK w tej populacji zmniejszy szczytową masę kostną i zwiększy ryzyko złamania kości w późniejszym wieku (patrz sekcje „Właściwości farmakodynamiczne” i „Dzieci”).

Przed rozpoczęciem leczenia lekarz powinien dokładnie ocenić korzyści wynikające ze stosowania leku Marita® oraz możliwe ryzyko jego stosowania dla każdej poszczególnej nastolatki, biorąc pod uwagę również obecność istotnych czynników ryzyka osteoporozy.

Odpowiednie spożycie wapnia i witaminy D w diecie lub w postaci suplementów odżywczych jest ważne dla zdrowia tkanki kostnej u kobiet wszystkich grup wiekowych.

Nie obserwowano obniżenia GMTK u dorosłych (patrz sekcja „Właściwości farmakodynamiczne”).

U pacjentek z wysokim ryzykiem rozwoju osteoporozy należy dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści przed rozpoczęciem leczenia lekiem Marita®, ponieważ poziom endogennych estrogenów umiarkowanie obniża się podczas leczenia dyenogestem (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Inne stany

Stan pacjentek z wywiadem depresji należy dokładnie monitorować, a stosowanie leku należy przerwać w przypadku rozwoju nasilonych objawów depresji.

Dyenogest zazwyczaj nie wpływa na ciśnienie tętnicze u kobiet z normotensją. Jeśli jednak podczas stosowania leku wystąpi długotrwała, klinicznie wyraźna hipertensja, zaleca się odstawienie leku Marita® i leczenie nadciśnienia.

W przypadku nawrotu żółtaczki cholestatycznej i/lub swędzenia, które występowały w czasie ciąży lub poprzedniego stosowania hormonów płciowych, należy przerwać stosowanie leku.

Dyenogest może nieznacznie wpływać na oporność insulinową obwodową i tolerancję glukozy. Kobiety z cukrzycą, szczególnie z wywiadem cukrzycy ciężarnych, powinny być dokładnie badane w okresie stosowania leku Marita®.

Czasem może rozwinąć się chloaza, szczególnie u kobiet z wywiadem chloazy ciężarnych. Kobiety skłonne do występowania chloazy powinny unikać bezpośredniego działania promieni słonecznych lub promieniowania ultrafioletowego podczas przyjmowania leku Marita®.

Prawdopodobieństwo ciąży ektopowej u kobiet stosujących środki antykoncepcyjne zawierające wyłącznie progestageny jest wyższe niż u kobiet stosujących KŚA. Dlatego decyzja o stosowaniu leku Marita® u kobiet z wywiadem ciąży ektopowej lub zaburzeń funkcji jajowodów powinna być podejmowana dopiero po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Podczas stosowania leku Marita® może występować utrzymywanie się pęcherzyków Graafa (często określane jako funkcjonalne torbiele jajników). Większość tych pęcherzyków jest bezobjawowa, choć niektóre mogą towarzyszyć bólowi w okolicy miednicy.

Nie stosuje się w praktyce geriatrycznej.

Laktoza

1 tabletka leku Marita® zawiera 62,81 mg laktozy monohydratu. W przypadku stwierdzenia nietolerancji niektórych cukrów należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania dyenogestu u ciężarnych kobiet są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie lub pośrednie ryzyko toksyczności reprodukcyjnej (patrz sekcja „Właściwości farmakodynamiczne”).

Lek Marita® nie jest zalecany w okresie ciąży, ponieważ nie ma potrzeby leczenia endometriozę w czasie ciąży.

Okres karmienia piersią

Stosowanie leku Marita® w okresie karmienia piersią nie jest zalecane. Nie wiadomo, czy dyenogest przenika do mleka matki. Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach wskazują na przenikanie dyenogestu do mleka matki. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o odstawieniu terapii lekiem Marita®, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka i konieczność terapii dla kobiety.

Niepłodność

Na podstawie dostępnych danych można stwierdzić, że podczas leczenia dyenogestem u większości pacjentek hamowana jest owulacja. Jednak lek Marita® nie jest środkiem antykoncepcyjnym.

Jeśli konieczna jest antykoncepcja, należy dodatkowo stosować niesterydowy sposób zapobiegania ciąży (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Na podstawie dostępnych danych można stwierdzić, że cykl menstruacyjny powraca do normy w ciągu 2 miesięcy po zakończeniu leczenia dyenogestem.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nie obserwowano wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn u pacjentek przyjmujących leki zawierające dyenogest.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Do użytku wewnętrznego.

Dawkowanie

Przyjmować 1 tabletę codziennie bez przerwy w stosowaniu leku, w przybliżenie o tej samej porze, popijając niewielką ilością płynu. Tabletki można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Tabletki należy przyjmować regularnie, niezależnie od krwawienia menstruacyjnego. Bezpośrednio po zakończeniu tabletek z jednego opakowania należy rozpocząć przyjmowanie tabletek z następnego opakowania, nie robiąc przerwy w stosowaniu leku.

Brak doświadczenia w leczeniu pacjentek z endometriozą za pomocą dienogestu dłużej niż przez 15 miesięcy.

Leczenie można rozpocząć w dowolnym dniu cyklu menstruacyjnego.

Należy przerwać stosowanie jakichkolwiek hormonalnych środków antykoncepcyjnych przed rozpoczęciem terapii lekiem Marita®. W przypadku potrzeby antykoncepcji należy dodatkowo stosować niemigowy środek zapobiegania ciąży (np. metodę barierową).

Pominięcie dawki leku

W przypadku pominięcia dawki tabletki, wymiotów i/lub biegunki (które wystąpiły w ciągu 3–4 godzin po przyjęciu tabletki) skuteczność leku Marita® może ulec zmniejszeniu. W przypadku pominięcia jednej lub kilku tabletek należy przyjąć 1 tabletę tak szybko, jak tylko kobieta o tym pamięta, a następną dawkę przyjąć o zwyczajowej porze. Tabletkę, która nie została wchłonięta z powodu wymiotów lub biegunki, należy zastąpić inną tabletką.

Dodatkowe informacje dotyczące stosowania u szczególnych grup pacjentek

Pacjentki w podeszłym wieku

Brak odpowiednich wskazań do stosowania leku Marita® u pacjentek z tej grupy.

Zaburzenia funkcji wątroby

Lek jest przeciwwskazany u pacjentek z ciężkimi chorobami wątroby obecnie lub w wywiadzie (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Zaburzenia funkcji nerek

Brak danych wskazujących na potrzebę dostosowania dawki u pacjentek z niewydolnością nerek.

Dzieci

Lek Marita® nie jest wskazany do stosowania u dzieci przed menarche.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania dienogestu oceniano w trakcie niekontrolowanego badania trwającego 12 miesięcy u 111 pacjentek w wieku dorastającym (12 – <18 lat) z klinicznie podejrzaną lub potwierdzoną endometriozą (patrz działy „Właściwości farmakologiczne” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Skuteczność dienogestu wykazano w leczeniu endometriozę związanej z bólem miednicy, u pacjentek w wieku dorastającym (12–18 lat), z ogólnie korzystnym profilem bezpieczeństwa i tolerancji leku.

Stosowanie dienogestu u pacjentek w wieku dorastającym przez okres leczenia trwający 12 miesięcy wiązało się ze spadkiem średniej wartości gęstości mineralnej kości (BMD) w odcinku lędźwiowym kręgosłupa o 1,2%. Po zakończeniu leczenia BMD ponownie wzrastała u tych pacjentek.

Zaburzenia BMD mają szczególne znaczenie w okresie dojrzewania i w wczesnym okresie dojrzewania płciowego, stanowiącym krytyczny okres wzrostu kości. Nie wiadomo, czy spadek BMD u tej populacji wpływa na osiągnięcie szczytowej masy kostnej i zwiększa ryzyko złamania kości w późniejszym wieku.

Dlatego lekarz powinien dokładnie rozważyć korzyści ze stosowania leku Marita® oraz potencjalne ryzyko związane ze stosowaniem u każdej poszczególnej pacjentki w wieku dorastającym (patrz działy „Właściwości farmakologiczne” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Przedawkowanie

Badania ostrej toksyczności przeprowadzone z dienogestem nie wskazywały na ryzyko wystąpienia ostrych reakcji niepożądanych w przypadku przypadkowego przyjęcia kilku dawek dobowych. Nie istnieje żaden specyficzny antydot. Dawkowanie 20–30 mg dienogestu na dobę (co jest 10–15 razy wyższe niż dawka w tablecie leku Marita®) przez ponad 24 tygodnie było bardzo dobrze tolerowane.

Efekty uboczne

Efekty uboczne opisano zgodnie z klasyfikacją MedDRA.

Efekty uboczne najczęściej pojawiają się w pierwszych miesiącach stosowania dienogestu i zanikają w trakcie leczenia. Możliwe są zmiany charakteru krwawień, takie jak plamienie, krwawienia nieregularne lub amenorea.

Podczas leczenia dienogestem obserwowano następujące efekty uboczne. Najczęściej zgłaszanymi efektami ubocznymi podczas leczenia dienogestem były: ból głowy (9,0%), dyskomfort w gruczołach piersiowych (5,4%), depresja nastroju (5,1%) i trądzik (5,1%).

Ponadto leczenie dienogestem wpływa na charakter krwawień miesięcznych u większości kobiet. Charakter krwawień miesięcznych oceniano systematycznie z wykorzystaniem dzienników pacjentek i analizowano metodą WHO w 90-dniowym okresie raportowania. W pierwszych 90 dniach terapii dienogestem zaobserwowano następujące rodzaje krwawień (n=290; 100%): amenorea (1,7%), rzadkie krwawienia (27,2%), częste krwawienia (13,4%), krwawienia nieregularne (35,2%), krwawienia długotrwałe (38,3%), krwawienie miesięczne normalne, tj. niepasujące do żadnej z poprzednich kategorii (19,7%). W trakcie czwartego okresu raportowania zaobserwowano następujące rodzaje krwawień (n=149; 100%): amenorea (28,2%), rzadkie krwawienia (24,2%), częste krwawienia (2,7%), krwawienia nieregularne (21,5%), krwawienia długotrwałe (4,0%), krwawienie miesięczne normalne, tj. niepasujące do żadnej z poprzednich kategorii (22,8%). Zmiany charakteru krwawień miesięcznych rzadko zgłaszano jako efekty uboczne u pacjentek (patrz tabela efektów ubocznych).

W tabeli wymieniono efekty uboczne zgodnie z klasyfikacją MedDRA (MedDRA SOCs), o których zgłaszano podczas leczenia dienogestem, oraz ich częstość.

W ramach każdej grupy efekty uboczne wymieniono w kolejności malejącej częstości: często (od ≥ 1/100 do <1/10) i rzadko (od ≥ 1/1000 do <1/100). Częstość określono na podstawie połączonych danych z czterech badań klinicznych z udziałem 332 pacjentek (100%).

Efekty uboczne, badania kliniczne fazy III, n=332

Obserwowano również następujące działania niepożądane: utrzymywanie się pęcherzyków, zwiększone apetyt, reakcje nadwrażliwości.

Inne poważne działania niepożądane obserwowane podczas stosowania sterydowych hormonów płciowych – progestagenów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”) to: zaburzenia zakrzepowo-zatorowe żylne i tętnicze, nadciśnienie tętnicze, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, nowotwory gruczołów piersiowych, guzy wątroby, uczucie dyskomfortu w plecach, chloaza, żółtaczka cholestatyczna, osteoporoza (patrz niżej), zmiany tolerancji glukozy lub wpływ na obwodową oporność na insuline.

Obniżenie MMC kostki

W trakcie niekontrolowanego badania klinicznego wzięło udział 111 pacjentek w wieku nastoletnim (od 12 do <18 roku życia), które otrzymywały terapię dienogestem. U 103 pacjentek dokonywano pomiaru MMC kostki. U około 72% uczestników badania zaobserwowano obniżenie MMC odcinka lędźwiowego kręgosłupa (L2–L4) po 12 miesiącach stosowania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych w okresie po wprowadzeniu na rynek jest bardzo ważne. Umożliwia to ciągłą kontrolę stosunku korzyści do ryzyka stosowania leków. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać podejrzewane działania niepożądane.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 28 tabletek w blisterze. Po 1 blisterze w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Síndea Farmá, S.L./Cyndea Pharma, S.L.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Poligono Industrial Emiliano Revilla Sanz, Avda. de Agreda, 31, Olvega, 42110 (Soria), Hiszpania / Poligono Industrial Emiliano Revilla Sanz, Avda. de Agreda, 31, Olvega, 42110 (Soria), Spain.

Wnioskodawca. AT „Farmak”.

Adres wnioskodawcy. Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kyryliwska, 63.