Mardozia

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku MARDZIA (MARDOZIA)

SkÅ ad:

Substancje czynne: dorzolamid, timolol;

1 ml roztworu zawiera 20 mg dorzolamidu (w postaci chlorowodorku dorzolamidu) i 5 mg timololu (w postaci maÅ anianu timololu);

Substancje pomocnicze: manitol (E 421), benzalkonium chloride, hydroksyetyloceluloza, cytrynian sodu, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

PostaÄ leku. Kropelki do oczu.

GÅ ówne cechy fizykochemiczne: przezroczysty, Å leżko lepkawy, bezbarwny roztwór wodny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziaÅ‚ajÄ ce odrżywieniu tÅ‚oka ocznego i Å›rodki miozy. Blokery receptora beta-adrenergicznego. Timolol, kombinacje.

Kod ATC S01E D51.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Do składu leku wchodzą dwie substancje czynne: doustna chlorowodorek dorzolamidu i maleinian timololu. Każdy z tych składników obniża podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe poprzez zmniejszenie sekrecji płynu wewnątrzgałkowego, ale działają one różnym mechanizmem.

Dorzolamidu chlorowodorek jest silnym inhibitorem węglanhydrazy typu II. Inhibicja węglanhydrazy w ciele rzęskowatym oka prowadzi do zmniejszenia sekrecji płynu wewnątrzgałkowego poprzez spowolnienie tworzenia się jonów bikarbonianowych, co z kolei prowadzi do zmniejszenia transportu sodu i płynu.

Maleinian timololu jest nieselektywnym blokerem receptorów beta-adrenergicznych. Dokładny mechanizm działania timololu, który objawia się obniżeniem ciśnienia wewnątrzgałkowego, do chwili obecnej nie jest znany. Badania z zastosowaniem fluoryny i badania tonograficzne wskazują, że efekt timololu wynika ze zmniejszenia sekrecji wilgoci. Ponadto timolol może nasilać odpływ płynu.

Działanie połączone obu składników prowadzi do bardziej wyraźnego obniżenia ciśnienia wewnątrzgałkowego w porównaniu z zastosowaniem każdego składnika oddzielnie.

Po zastosowaniu miejscowym lek Mardozia obniża ciśnienie wewnątrzgałkowe niezależnie od tego, czy jego podwyższenie związane jest z jaskrą. Podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe odgrywa istotną rolę w patogenezie uszkodzenia nerwu wzrokowego i utraty pola widzenia przy jaskrze.

Lek obniża ciśnienie wewnątrzgałkowe bez rozwoju charakterystycznych dla środków miotycznych działań niepożądanych, takich jak ślepotę nocna, skurcz akomodacji, zwężenie źrenicy.

Farmakokinetyka.

Dorzolamidu chlorowodorek

Przy zastosowaniu miejscowym dorzolamid przenika do krążenia ogólnego. Przy długotrwałym stosowaniu dorzolamid gromadzi się w erytrocytach w wyniku wiązania się z węglanhydrzą typu II, utrzymując bardzo niskie stężenia wolnej substancji czynnej w osoczu krwi. W wyniku metabolizmu dorzolamid tworzy jeden metabolit N-dezetylowany, który słabszym stopniu blokuje węglanhydrzę typu II w porównaniu z substancją wyjściową, ale również hamuje mniej aktywny izoenzym CA-I. Metabolit ten również gromadzi się w erytrocytach, gdzie wiąże się głównie z węglanhydrzą typu I. Około 33 % dorzolamidu wiąże się z białkami osocza krwi. Dorzolamid wydala się z moczem w postaci niezmienionej oraz w postaci metabolitu. Po przerwaniu stosowania dorzolamid wydala się nieliniowo z erytrocytów, co początkowo prowadzi do szybkiego spadku stężenia, a następnie do fazy powolnego wydalania z okresem półtrwania wynoszącym około 4 miesięcy.

Maleinian timololu

Po miejscowym stosowaniu okulistycznym timolol jest wchłaniany do krążenia ogólnego. Ekspozycję ogólnoustrojową na timolol określano po miejscowym zastosowaniu 0,5 % roztworu do oczu 2 razy dziennie. Maksymalne stężenie w osoczu krwi po zastosowaniu porannej dawki wynosiło 0,46 ng/ml, a po zastosowaniu dawki wieczornej – 0,35 ng/ml.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego u pacjentów z jaskrą otwartego kąta lub z jaskrą pseudoeksofoliatywną, u których monoterapia lekami miejscowymi będącymi blokerami receptorów beta-adrenergicznych jest niewystarczająco skuteczna.

Przeciwwskazania.

Preparat Mardozia jest przeciwwskazany u pacjentów:

• z chorobami reaktywnymi dróg oddechowych, w tym z astmą oskrzelową lub z wywiadem astmy oskrzelowej, lub z ciężką przewlekłą obturacyjną chorobą płuc;
• z zatrymaniem zatokowym, zespołem słabości węzła zatokowego, blokadą zatokowo-przedsionkową, blokadą przedsionkowo-komorową II lub III stopnia niekorygowaną za pomocą stymulatora serca, ciężką niewydolnością serca, szokiem kardiogennym;
• z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny CrCl < 30 ml/min) lub z kwasością z nadmiarem chlorków;
• z podwyższoną wrażliwością na jedną lub obie substancje czynne lub na którykolwiek z pozostałych składników preparatu;
• w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Wymienione powyżej przeciwwskazania oparte są na informacjach dotyczących pojedynczych składników aktywnych i nie są specyficzne dla tej kombinacji.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Nie przeprowadzono specjalnych badań interakcji między preparatem Mardozia a innymi lekami.

W badaniach klinicznych preparat stosowano jednoczesnie z następującymi lekami działającymi ogólnie bez objawów (bez potwierdzenia) niepożądanych interakcji: inhibitory ACE, blokery kanałów wapniowych, środki moczopędne (diuretyki), niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym kwas acetylosalicylowy i hormony (np. estrogeny, insulinę, tyroksynę).

Istnieje ryzyko wystąpienia efektów addytywnych, prowadzących do hipotensji tętniczej i/lub wyraźnej bradykardii, jeśli roztwór oczny blokera beta-adrenergicznego stosuje się jednoczesnie z doustnymi blokerami kanałów wapniowych, lekami powodującymi wyczerpanie katecholamin, lub beta-adrenoblockerami, lekami przeciwarytmicznymi (w tym amiodaronem), glikozydami naparstnicy, parasympatykomimetykami, guanetydyną, środkami narkotycznymi oraz inhibitorami monoaminooksydazy (MAO).

Donoszono o wzmacnianiu ogólnoustrojowego działania beta-blokady (np. spowolnienie rytmu serca, depresja) przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP2D6 (np. chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) i tymozolu.

Chociaż preparat sam w sobie (jako monoterapia) wywiera niewielki wpływ lub nie wpływa na wielkość źrenicy oka, czasem donoszono o wystąpieniu midriazy w wyniku jednoczesnego stosowania ocznych leków beta-adrenoblockerowych i adrenaliny (epinefryny).

Beta-adrenoblokery mogą nasilać działanie hipoglikemizujące leków przeciwdiabetycznych.

Beta-adrenoblokery stosowane doustnie mogą wywoływać wystąpienie odrzutowej nadciśnienia tętniczego po odstawieniu klofelinu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Reakcje ze strony układu sercowo-naczyniowego i układu oddechowego

Podobnie jak inne leki działające miejscowo w okulistyce, tymlolol może być wchłaniany systemowo. Ponieważ tymlolol jest lekiem beta-adrenolitycznym, możliwe jest wystąpienie działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego i układu oddechowego, które pojawiają się przy stosowaniu tych leków w sposób systemowy. Częstość występowania działań niepożądanych systemowych po miejscowym stosowaniu leków okulistycznych jest niższa niż przy stosowaniu systemowym. W celu zmniejszenia wchłaniania systemowego patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”.

Zaburzenia ze strony serca

Pacjentom z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. choroba niedokrwienna serca, angina wazospastyczna/angina Prinzmetala, niewydolność serca) oraz z hipotensją tętniczą należy rozważyć leczenie innymi lekami. Pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego należy dokładnie obserwować pod kątem nasilenia objawów tych chorób oraz działań niepożądanych. Ze względu na negatywny wpływ na czas przewodzenia pobudzenia leki beta-adrenolityczne należy stosować ostrożnie u pacjentów z blokadą serca I stopnia.

Zaburzenia ze strony układu naczyniowego

Pacjentów z ciężkimi zaburzeniami i chorobami obwodowego układu naczyniowego (takimi jak ciężka postać choroby Raynauda lub zespół Raynauda) należy leczyć ostrożnie.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego

Opisywano przypadki reakcji ze strony układu oddechowego, w tym przypadki śmiertelne spowodowane skurczem oskrzeli, u pacjentów z astmą po stosowaniu niektórych leków okulistycznych beta-adrenolitycznych.

Preparat Mardozia należy stosować ostrożnie u pacjentów z łagodnym/umiarkowanym przewlekłym zespołem obturacyjnym płuc i tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Zaburzenia funkcji wątroby

Nie badano stosowania tego leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego należy stosować go ostrożnie u takich pacjentów.

Reakcje immunologiczne i nadwrażliwości

Podobnie jak inne leki działające miejscowo w okulistyce, ten lek może być wchłaniany systemowo.

Dorzolamid, podobnie jak sulfonamidy, zawiera grupę sulfonamidową. Dlatego działania niepożądane obserwowane przy stosowaniu systemowym leków sulfonamidowych mogą również występować przy miejscowym stosowaniu, w tym ciężkie reakcje takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczny epidermalny nekrolioza. W przypadku wystąpienia objawów ciężkich reakcji lub reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie leku.

Podczas stosowania tego leku obserwowano lokalne działania niepożądane ze strony narządu wzroku podobne do tych, które występują przy stosowaniu kropli ocznych z dorzolamidem hydrochloridem. W przypadku wystąpienia takich reakcji należy rozważyć przerwanie leczenia tym lekiem.

Pacjenci z atopią lub z wywiadem ciężkich reakcji anafilaktycznych na liczne alergeny mogą być bardziej wrażliwi na ponowne narażenie na te alergeny w przypadku reakcji anafilaktycznych i mogą nie odpowiadać na leczenie standardową dawką adrenaliny podczas stosowania beta-adrenolityków.

Leczenie współistniejące

Wpływ na ciśnienie wewnątrzgałkowe lub znane efekty beta-adrenolityków systemowych mogą być nasilone przy stosowaniu tymlololu u pacjentów, którzy już otrzymują beta-adrenolityki systemowe. U takich pacjentów należy dokładnie monitorować odpowiedź na leczenie. Nie zaleca się stosowania dwóch miejscowych beta-adrenolityków (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Nie zaleca się stosowania dorzolamidu i doustnych inhibitorów węglanowej anhydrazy.

Przerywanie leczenia

Podobnie jak przy stosowaniu beta-adrenolityków działających systemowo, należy stopniowo przerywać stosowanie leków okulistycznych zawierających tymlolol u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca (CNS), gdy konieczne jest odstawienie leku.

Dodatkowe efekty beta-adrenolityków

Hipoglikemia/cukrzyca

Beta-adrenolityki należy stosować ostrożnie u pacjentów narażonych na samoistną hipoglikemię lub u pacjentów z niestabilną cukrzycą, ponieważ beta-adrenolityki mogą maskować objawy hipoglikemii.

Beta-adrenolityki mogą również maskować objawy nadczynności tarczycy. Nagłe odstawienie beta-adrenolityków może prowadzić do nasilenia objawów.

Leczenie beta-adrenolitykami może nasilać objawy przy miastenii gravis.

Choroby rogówki

Leki okulistyczne beta-adrenolityczne mogą powodować suchość oczu. Pacjentów z chorobami rogówki należy leczyć ostrożnie.

Leki okulistyczne beta-adrenolityczne mogą blokować systemowe działanie agonistów receptorów beta-adrenergicznych, np. adrenaliny. Należy poinformować anestezjologa, że pacjent stosuje tymlolol.

Dodatkowe efekty inhibitorów węglanowej anhydrazy

Leczenie doustnymi inhibitorami węglanowej anhydrazy wiązano z rozwojem kamicy moczowej w wyniku zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej, szczególnie u pacjentów z wywiadem kamicy moczowej. Choć zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej nie obserwowano przy stosowaniu tego leku, rzadko opisywano przypadki kamicy moczowej. Ponieważ inhibitor węglanowej anhydrazy po miejscowym stosowaniu jest wchłaniany systemowo, pacjenci z wywiadem kamicy moczowej mogą mieć wyższe ryzyko rozwoju kamicy moczowej podczas stosowania preparatu Mardozia.

Inne szczególności

Leczenie pacjentów z ostrą jaskrą kątową wymaga stosowania innych środków terapeutycznych oprócz leków obniżających ciśnienie wewnątrzgałkowe. Nie badano stosowania tego leku u pacjentów z ostrą jaskrą kątową.

Podczas stosowania dorzolamidu opisywano obrzęk rogówki i nieodwracalną dekompensację rogówki u pacjentów z istniejącymi przewlekłymi schorzeniami rogówki i/lub z wywiadem operacji wewnątrzgałkowej. U pacjentów z niewielką liczbą komórek endotelialnych istnieje wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia obrzęku rogówki. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu preparatu Mardozia tym pacjentom.

O opisywano odklejenie błony naczyniowej oka po zabiegach filtracyjnych z jednoczesnym leczeniem supresantami wodnymi (np. tymlolol, acetylozolamid).

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków przeciwdziajkowych, opisywano zmniejszenie wrażliwości na leki okulistyczne tymlololu maleinianu po długotrwałym leczeniu u niektórych pacjentów. Jednak w badaniach klinicznych, w których 164 pacjentów było pod opieką lekarską przez co najmniej trzy lata, nie zaobserwowano istotnych różnic w średnim poziomie ciśnienia wewnątrzgałkowego po wstępnym ustabilizowaniu ciśnienia.

Stosowanie soczewek kontaktowych

Preparat Mardozia zawiera środek konserwujący benzalkonium chloroek, który może powodować podrażnienie oczu. Należy zdjąć soczewki kontaktowe przed zakapaniem leku i odczekać co najmniej 15 minut przed ponownym założeniem. Wiadomo, że benzalkonium chloroek może wybielać miękkie soczewki kontaktowe.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Preparatu nie należy stosować w czasie ciąży.

Nie wiadomo, czy dorzolamid wydostaje się do mleka matki. Tymlolol wydostaje się do mleka matki, dlatego w czasie leczenia należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych. Możliwe działania niepożądane, takie jak nieostrość widzenia, mogą negatywnie wpływać na zdolność niektórych pacjentów do prowadzenia pojazdów i pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Kroplować po 1 kropli leku do worka spojówkowego chorych oczu dwa razy dziennie.

Jeśli stosuje się jednocześnie inny lek oczny o działaniu miejscowym, odstęp czasowy między zakapaniem leku Mardozia a innym środkiem leczniczym powinien wynosić co najmniej 0 minut.

Stosowanie okluzji nosowo-spławikowej lub zamknięcie powiek na 2 minuty zmniejsza wchłanianie systemowe. Może to prowadzić do zmniejszenia skutków ubocznych systemowych i zwiększenia działania miejscowego.

Pacjenci powinni umyć ręce przed zastosowaniem leku oraz unikać kontaktu końcówki kroplówki z powierzchnią oka lub powiekami. Aby zapewnić prawidłowe dawkowanie, nie wolno powiększać otworu końcówki kroplówki.

Pacjentów należy poinformować, że roztwory do oczu mogą ulec zakażeniu powszechnymi bakteriami, które jak wiadomo powodują infekcje oczu, jeśli nie będą one odpowiednio przechowywane. Stosowanie zakażonych roztworów może prowadzić do poważnych uszkodzeń oka i dalszej utraty wzroku.

W celu zmniejszenia wchłaniania systemowego, a tym samym zmniejszenia działania niepożąganego systemowego i zwiększenia skuteczności miejscowej, po zakapaniu zaleca się uciskanie przewodu nosowo-spławikowego lub zamknięcie powiek na 2 minuty.

Dzieci.

Nie stosować.

Przedawkowanie.

Brak danych dotyczących przypadkowego przedawkowania lub celowego połknięcia kropli do oczu zawierających dorzolamid i timolol.

Objawy

Zgłaszano przypadki przypadkowego przedawkowania roztworu ocznego timololu maleinianu, które mogą prowadzić do wystąpienia skutków systemowych, takich jak zawroty głowy, ból głowy, duszność, bradykardia, skurcz oskrzeli i zatrzymanie serca, podobnych do tych obserwowanych przy przedawkowaniu beta-adrenolityków stosowanych ogólnie. Najczęściej oczekiwanymi objawami przy przedawkowaniu dorzolamidu są zaburzenia równowagi elektrolitowej, rozwój acidosis oraz możliwy wpływ na ośrodkowy układ nerwowy.

Dane dotyczące przypadkowego przedawkowania lub celowego połknięcia leków zawierających dorzolamidu hydrochlorid są ograniczone. Po podaniu doustnym zgłaszano senność. Przy miejscowym stosowaniu zgłaszano nudności, zawroty głowy, ból głowy, osłabienie, nietypowe sny oraz dysfagię (utrudnione przełykanie).

Leczenie

Leczenie objawowe i wspierające. Należy kontrolować poziom elektrolitów w surowicy (w szczególności potasu) oraz wartość pH krwi. Badania wykazały, że timolol nie jest całkowicie usuwany podczas dializy.

Efekty uboczne.

W badaniach klinicznych stosowanie kombinacji dorzolamidu/tymololu wiązało się z efektami ubocznymi zgodnymi z tymi, o których wcześniej raportowano przy stosowaniu chlorowodorku dorzolamidu i/lub maleinianu tymololu.

Podobnie jak inne leki stosowane miejscowo w oku, tymolol jest wchłaniany do krążenia ogólnego. Może to powodować niepożądane działanie podobne do obserwowanego przy stosowaniu beta-blokerów ogólnych. Częstość występowania efektów ubocznych systemowych po miejscowym stosowaniu leku do oka jest niższa niż po podaniu systemowym.

Efekty uboczne obserwowane podczas badań klinicznych lub po rejestracji leku kombinacji dorzolamidu/tymololu lub jego pojedynczych składników wymieniono poniżej według klas narządów i układów.

Zaburzenia układu immunologicznego

Krople do oczu dorzolamidu/tymololu: objawy ogólnych reakcji alergicznego, w tym obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, świąd, wysypka, reakcja anafilaktyczna.

Krople do oczu maleinianu tymololu: objawy reakcji alergicznego, w tym obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, lokalna lub uogólniona wysypka, reakcja anafilaktyczna, świąd**.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania

Krople do oczu maleinianu tymololu: hipoglikemia**.

Zaburzenia psychiczne

Krople do oczu maleinianu tymololu: depresja*, bezsenność*, koszmary nocne*, utrata pamięci, halucynacje**.

Zaburzenia układu nerwowego

Krople do oczu chlorowodorku dorzolamidu: ból głowy*, zawroty głowy*, parestezja* (zaburzenia czucia skóry).

Krople do oczu maleinianu tymololu: ból głowy*, zawroty głowy*, omdlenie*, parestezja*, nasilenie objawów i objawy miastenii, zmniejszenie popędu seksualnego (libido)*, udar mózgu krwotoczny*, niedokrwienie mózgu.

Zaburzenia narządu wzroku

Krople do oczu dorzolamidu/tymololu: pieczenie i mrowienie, iniekcja spojówek, nieostre widzenie, erozja rogówki, świąd oczu, nadmierna produkcja łez.

Krople do oczu chlorowodorku dorzolamidu: zapalenienie powiek*, podrażnienie powiek*, irydocyklit*, podrażnienie oczu, w tym zaczerwienienie*, ból oczu*, łuszczenie skóry powiek*, tymczasowa miopia (znikająca po odstawieniu leczenia), obrzęk rogówki*, obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego*, odwarstwienie tunic oka (po chirurgii filtracyjnej), uczucie ciała obcego w oku*.

Krople do oczu maleinianu tymololu: objawy podrażnienia oczu, w tym blefarit*, keratyt*, zmniejszenie wrażliwości rogówki, suchość oczu*, zaburzenia widzenia, w tym zmiany refrakcji (w niektórych przypadkach spowodowane odstawieniem środków miozujących)*, ptosis, podwójne widzenie, odwarstwienie tunic oka po chirurgii filtracyjnej*, świąd**, nadmierna produkcja łez**, zaczerwienienie**, nieostre widzenie**, erozja rogówki**.

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi

Krople do oczu maleinianu tymololu: szum w uszach*.

Zaburzenia serca

Krople do oczu maleinianu tymololu: bradykardia*, ból w klatce piersiowej*, przyspieszone bicie serca*, arytmia*, niewydolność serca zastoinowa*, zatrzymanie serca*, blok serca*, blok przedsionkowo-komorowy**, niewydolność serca**.

Krople do oczu chlorowodorku dorzolamidu: przyspieszone bicie serca*, tachykardia *z częstością „nieznana”.

Zaburzenia układu naczyniowego

Krople do oczu maleinianu tymololu: hipotensja*, kulawizna, zespół Raynauda*, uczucie zimna w nadgarstkach i stopach*,

Krople do oczu chlorowodorku dorzolamidu: hipertensja *z częstością „nieznana”.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia

Krople do oczu dorzolamidu/tymololu: zapalenie zatok, duszność, niewydolność oddechowa, zapalenie nosa, rzadko skurcz oskrzeli.

Krople do oczu chlorowodorku dorzolamidu: krwawienie z nosa*, duszność*.

Krople do oczu maleinianu tymololu: trudności w oddychaniu (duszność)*, skurcz oskrzeli (głównie u pacjentów z istniejącą chorobą skurczową oskrzeli)*, niewydolność oddechowa, kaszel*.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Krople do oczu dorzolamidu/tymololu: dysgezja (zmiana wrażeń smakowych).

Krople do oczu chlorowodorku dorzolamidu: nudności*, wzdęcia*, podrażnienie gardła, suchość w ustach*.

Krople do oczu maleinianu tymololu: biegunka, suchość w ustach*, dysgezja (zmiana wrażeń smakowych)**, ból brzucha**, wymioty**.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych

Krople do oczu dorzolamidu/tymololu: kontaktowe zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza.

Krople do oczu chlorowodorku dorzolamidu: wysypka*.

Krople do oczu maleinianu tymololu: łysienie*, wysypka psorytyczna lub nasilenie się łuszczycy*, wysypka skórna**.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Krople do oczu maleinianu tymololu: toczeń rumieniowaty układowy, ból mięśni**.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Krople do oczu dorzolamidu/tymololu: kamica moczowa.

Zaburzenia narządów płciowych i gruczołów mlekowych

Krople do oczu maleinianu tymololu: choroba Peyroniego*, zmniejszenie popędu seksualnego (libido), zaburzenia seksualne**.

Zaburzenia ogólne i miejsca podania

Krople do oczu chlorowodorku dorzolamidu: osłabienie/astenia*.

Krople do oczu maleinianu tymololu: osłabienie/astenia*.

* Te efekty uboczne obserwowano również podczas postmarketingowych obserwacji stosowania roztworu do oczu dorzolamidu/tymololu.

** Dodatkowe efekty uboczne obserwowane przy stosowaniu ocznych beta-blokerów, które prawdopodobnie mogą wystąpić przy stosowaniu leków dorzolamidu/tymololu.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu. Stosować nie dłużej niż przez 28 dni od pierwszego otwarcia fiolki.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu, chroniąc przed światłem. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 5 ml roztworu kropli do oczu w fiolkach-kapaczkach zamkniętych nakrętkami z kontrolą pierwszego otwarcia. Po 1 fiolce-kapaczce w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Pharmathen S.A.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Dervenakion 6, Pallini Attiki 15351, Grecja / Dervenakion 6, Pallini Attiki 15351, Greece.