Maiklav

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Maiklav (MYCLAV)

Skład:

substancje czynne: amoxicilline, clavulanic acid;

5 ml zawiesiny zawierają amoksycylinę 200 mg (w postaci trihydratu amoksycyliny) oraz kwas klawulanowy 28,5 mg (w postaci klawulanianu potasu);

substancje pomocnicze: ditlenek krzemu, guma ksantanowa, hydroksypropylometyloceluloza, bezwodny dwutlenek krzemu koloidalny, kwas bursztynowy, aspartam (E 951), aromat grejpfrutowy suchy 0471034, aromat malinowy 0473005.

Postać leku. Proszek do sporządzenia zawiesiny doustnej.

Główne właściwości fizykochemiczne: sypki proszek od białego do prawie białego koloru.

Po rozcieńczeniu powstaje zawiesina od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Amoksycylina i inhibitor enzymu. Kod ATC J01C R02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Amoksycylina – półsyntetyczny antybiotyk o szerokim zakresie działania przeciwbakteryjnego przeciw wielu bakteriom Gram-dodatnim i Gram-ujemnym. Amoksycylina jest wrażliwa na działanie β-laktamaz i ulega rozkładowi pod wpływem tych enzymów, dlatego zakres działania amoksycyliny nie obejmuje drobnoustrojów wytwarzających ten enzym. Kwas klawulanowy ma strukturę β-laktamową podobną do penicylin i charakteryzuje się właściwościami inaktywowania enzymów β-laktamaz, które są charakterystyczne dla drobnoustrojów opornych na penicyliny i cefalosporyny. W szczególności wykazuje wyraźną aktywność wobec ważnych z klinicznego punktu widzenia β-laktamaz plazmidowych, które często odpowiadają za powstawanie oporności krzyżowej na antybiotyki. Obecność kwasu klawulanowego w składzie Maiklavu chroni amoksycylinę przed rozkładem pod wpływem enzymów β-laktamaz i poszerza zakres działania przeciwbakteryjnego amoksycyliny, obejmując wiele drobnoustrojów opornych na amoksycylinę oraz inne penicyliny i cefalosporyny.

Poniżej wymienione drobnoustroje sklasyfikowano zgodnie z wrażliwością na amoksycylina/klawulanian in vitro.

Drobnoustroje wrażliwe

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie: Bacillus anthracis, Enterococcus faecalis, Listeria monocytogenes, Nocardia asteroids, Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae, inne β-hemolityczne gatunki Streptococcus, Staphylococcus aureus (szczepy wrażliwe na metycylinę), Staphylococcus saprophyticus (szczepy wrażliwe na metycylinę), bakterie beztlenowe Gram-dodatnie: gatunki Clostridium, Peptococcus niger, Peptostreptococcus magnus, Peptostreptococcus micros, gatunki Peptostreptococcus.

Aerobowe bakterie Gram-ujemne: Bordetella pertussis, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Helicobacter pylori, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Pasteurella multocida, Vibrio cholerae.

Inne: Borrelia burgdorferi, Leptospira icterohaemorrhagiae, Treponema pallidum.

Anaerobowe bakterie Gram-dodatnie: gatunki Clostridium, Peptococcus niger, Peptostreptococcus magnus, Peptostreptococcus micros, gatunki Peptostreptococcus.

Anaerobowe bakterie Gram-ujemne: gatunki Bacteroides (w tym Bacteroides fragilis), gatunki Capnocytophaga, Eikenella corrodens, gatunki Fusobacterium, Fusobacterium nucleatum, gatunki Porphyromonas, gatunki Prevotella.

Szczepy mogące nabywać oporności

Aerobowe bakterie Gram-ujemne: Escherichia coli, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, gatunki Klebsiella, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, gatunki Proteus, gatunki Salmonella, gatunki Shigella.

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie: gatunki Corynebacterium, Enterococcus faecium, Streptococcus pneumoniae, grupa Streptococcus viridans.

Drobnoustroje oporne

Aerobowe bakterie Gram-ujemne: gatunki Acinetobacter, Citrobacter freundii, gatunki Enterobacter, Hafnia alvei, Legionella pneumophila, Morganella morganii, gatunki Providencia, gatunki Pseudomonas, gatunki Serratia, Stenotrophomonas maltophilia, Yersinia enterocolitica.

Inne: Chlamydia pneumoniae, Chlamydia psittaci, gatunki Chlamydia, Coxiella burnetii, gatunki Mycoplasma.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Oba składniki Maiklavu (amoksycylina i kwas klawulanowy) są całkowicie rozpuszczalne w roztworach wodnych przy fizjologicznych wartościach pH. Oba składniki są szybko i dobrze wchłaniane po podaniu doustnym. Wchłanianie leku poprawia się po podaniu na początku posiłku.

Stężenie amoksycyliny w surowicy krwi osiągane po podaniu Maiklavu jest podobne do stężenia osiąganego po doustnym podaniu równoważnych dawek samej amoksycyliny.

Równoczesne podawanie probenecydu hamuje wydalenie amoksycyliny, ale nie wpływa na nerkowe wydalanie kwasu klawulanowego.

Rozkład. Po podaniu doustnym terapeutyczne stężenia amoksycyliny i kwasu klawulanowego występują w tkankach i płynie międzykomórkowym. Terapeutyczne stężenia obu substancji stwierdzono w pęcherzu żółciowym, tkankach jamy brzusznej, skórze, tkankach tłuszczowej i mięśniowej, a także w płynie stawowym i otrzewnowym, żółci i w ropie. Amoksycylina i kwas klawulanowy słabo wiążą się z białkami osocza; badaniami ustalono, że wskaźniki wiązania z białkami wynoszą 25% dla kwasu klawulanowego i 18% dla amoksycyliny w stosunku do całkowitych stężeń w osoczu krwi.

Amoksycylina, podobnie jak inne penicyliny, może występować w mleku matki. Śladowe ilości kwasu klawulanowego mogą również być wykrywane w mleku matki. Nie ma jednak danych dotyczących zaburzeń funkcji rozrodczych lub szkodliwego wpływu na płód.

Wydalanie. Główną drogą wydalania amoksycyliny, podobnie jak innych penicylin, jest wydalanie nerkowe, natomiast klawulanian wydala się zarówno drogą nerkową, jak i pozanerkową. W ciągu pierwszych 6 godzin z moczem wydala się około 60-70% amoksycyliny i 40-65% kwasu klawulanowego w niezmienionej postaci.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie zakażeń bakteryjnych wywołanych wrażliwymi na lek mikroorganizmami, takimi jak:

• ostre bakteryjne zapalenie zatok (potwierdzone);
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• potwierdzona zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli;
• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;
• zapalenia pęcherza;
• zapalenia nerek;
• zakażenia skóry i tkanek miękkich, w tym cellulitis, ugryzienia zwierząt, ciężkie zębiowo-jamiste ropnie z rozległym cellulitis;
• zakażenia kości i stawów, w tym osteomyelitis.

Przy przepisywaniu leków przeciwbakteryjnych należy kierować się zasadami ich właściwego stosowania.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku oraz na którejkolwiek leki przeciwbakteryjne z grupy penicylin.

Wywiad wskazujący na ciężkie reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksję) związane ze stosowaniem innych środków β-laktamowych (w tym cefalosporyn, karbapenemów lub monobaktamów).

Wywiad wskazujący na żółtaczkę lub dysfunkcję wątroby związane ze stosowaniem amoksycyliny/klawulanianu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesnego stosowania probeneklidy nie zaleca się. Probeneklida zmniejsza wydzielanie kanalikowe amoksycyliny przez nerki. Jednoczesne stosowanie probeneklidy z Maiklavem może prowadzić do długotrwałego podwyższenia stężenia amoksycyliny we krwi, jednak nie wpływa na stężenie kwasu klawulanowego.

Penicyliny mogą zmniejszać wydalanie metotreksatu, co może prowadzić do zwiększenia jego toksyczności.

Jednoczesne stosowanie allopurinolu podczas leczenia amoksycyliną zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia alergiczych reakcji skórnych. Brak danych dotyczących jednoczesnego stosowania Maiklavu i allopurinolu.

Tak jak inne antybiotyki, Maiklav może wpływać na florę jelitową, co może prowadzić do zmniejszenia resorpcji estrogenów oraz do obniżenia skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych.

Istnieją pojedyncze doniesienia o zwiększeniu międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) u pacjentów leczonych acenokumarolem lub warfaryną i przyjmujących amoksycylinę. Jeżeli takie połączone stosowanie jest konieczne, należy dokładnie monitorować czas protrombiny lub poziom INR i w razie potrzeby przerwać leczenie Maiklavem.

Mikofenolan miofetylu

U chorych leczonych mikofenolanem miofetylu po rozpoczęciu stosowania doustnej amoksycyliny z kwasem klawulanowym może dojść do zmniejszenia stężenia przedawkowania aktywnego metabolitu kwasu mikofenolowego o około 50%. Ta zmiana stężenia przedawkowania może nie odpowiadać w pełni zmianie całkowitego narażenia na kwas mikofenolowy.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Przed rozpoczęciem terapii lekiem Maiklav należy dokładnie ustalić, czy w wywiadzie występują reakcje nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny lub inne alergeny.

Obserwowano poważne, a czasem nawet śmiertelne przypadki nadwrażliwości (reakcje anafilaktyczne) u pacjentów podczas terapii penicyliną. Reakcje te występują częściej u chorych z wywiadem nadwrażliwości na penicyliny (patrz dział «Przeciwwskazania»).

W przypadku gdy potwierdzono, że infekcja jest spowodowana przez mikroorganizmy wrażliwe na amoksycylinę, należy rozważyć możliwość przejścia z kombinacji amoksycylina/kwas klawulanowy na samą amoksycylinę zgodnie z oficjalnymi zaleceniami.

Leku Maiklav nie należy stosować w przypadku podejrzenia mononukleozy zakaźnej, ponieważ podczas leczenia amoksycyliną w tej patologii obserwowano występowanie wysypek przypominających wysypkę różyczkową.

Długotrwałe stosowanie leku może czasem prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroflory opornej na Maiklav.

Rozwój wielopostaciowej rumienia, z pęcherzykami na początku leczenia, może być objawem ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pustulozę. W takim przypadku należy przerwać leczenie, a w przyszłości jest przeciwwskazane podawanie amoksycyliny.

Rzadko u pacjentów przyjmujących Maiklav i doustne leki przeciwpłytkowe może obserwować nadmiernie wydłużony czas protrombinowy (podwyższenie wartości INR). W przypadku jednoczesnego stosowania leków przeciwpłytkowych wymagany jest odpowiedni monitoring. Może być konieczna korekta dawki doustnych leków przeciwpłytkowych w celu utrzymania odpowiedniego poziomu antykoagulacji.

Lek Maiklav należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Zgłaszano zmiany badań czynnościowych wątroby u niektórych chorych leczonych Maiklavem.

Istnieją pojedyncze doniesienia o żółtaczce cholestatycznej, która może mieć ciężki przebieg, ale zazwyczaj jest odwracalna. Objawy mogą nie ujawniać się nawet do 6 tygodni po zakończeniu leczenia.

Nie zaleca się stosowania zawiesiny Maiklavu 228,5 mg/5 ml u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (patrz dział «Sposób stosowania i dawki»).

U pacjentów z obniżoną wydzielaniem moczu bardzo rzadko może występować kryształkomocznica, głównie przy podawaniu leku drogą dożylną. Dlatego w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia kryształkomocznicy zaleca się podczas leczenia wysokimi dawkami amoksycyliny utrzymywanie odpowiedniej równowagi między ilością spożytej cieczy a ilością oddanej moczu (patrz dział «Przedawkowanie»).

Podczas leczenia amoksycyliną do oznaczania poziomu glukozy w moczu należy stosować reakcje enzymatyczne z wykorzystaniem glukozooksydazy, ponieważ inne metody mogą dawać wyniki fałszywie dodatnie.

Obecność kwasu klawulanowego w leku może powodować niemianowane wiązanie IgG i albuminy na błonach erytrocytów, co może prowadzić do fałszywie dodatniego wyniku testu Coombsa.

Zgłaszano fałszywie dodatnie wyniki testów na obecność Aspergillus u pacjentów przyjmujących amoksycylinę/kwas klawulanowy (przy zastosowaniu testu Bio-Rad Laboratories Platelis Aspergillus EIA). Dlatego takie wyniki pozytywne u pacjentów leczonych amoksycyliną/kwasem klawulanowym należy interpretować ostrożnie i potwierdzać innymi metodami diagnostycznymi.

Lek zawiera aspartam (E 951) – źródło fenyloalaniny, dlatego należy stosować go z ostrożnością u pacjentów z fenyloketonurią.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

W jednym z badań u kobiet z przedwczesnym pęknięciem błon płodowych stwierdzono, że profilaktyczne stosowanie amoksycyliny z kwasem klawulanowym może być związane ze zwiększonym ryzykiem nekrotyzującego enterokolitu u noworodków. Należy unikać stosowania amoksycyliny/kwasu klawulanowego w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy lekarz uzna to za konieczne.

Oba składniki czynne leku wydzielają się w mleku matki (brak informacji o wpływie kwasu klawulanowego na karmiące dzieci). U niemowląt karmionych piersią może wystąpić biegunka i grzybica błon śluzowych, dlatego należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Nie obserwowano negatywnego wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami, należy jednak uwzględnić możliwość wystąpienia takiego działania niepożądanego jak zawroty głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować zgodnie z oficjalnymi rekomendacjami dotyczącymi antybiotykoterapii oraz lokalną wrażliwością na antybiotyk (jeśli takie dane są dostępne). Wrażliwość na amoksycylinę/klawulanian różni się w zależności od regionu i może zmieniać się w czasie. W razie potrzeby należy określić wrażliwość mikroorganizmu na antybiotyk.

Dawkę leku ustala lekarz, uwzględniając przewidywane mikroorganizmy i ich wrażliwość na środki przeciwbakteryjne, ciężkość choroby oraz lokalizację infekcji, wiek, masę ciała i funkcję nerek pacjenta.

Czas trwania leczenia określa się na podstawie klinicznej odpowiedzi pacjenta na terapię. Niektóre infekcje (np. osteomielit) mogą wymagać dłuższego leczenia.

Jeśli w celu leczenia konieczne są wyższe dawki amoksycyliny, należy stosować inne formy Maiklavu, aby uniknąć nadmiernie wysokich dawek kwasu klawulanowego.

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥ 40 kg: stosuje się w innej postaci leku kombinacji amoksycylina/kwas klawulanowy.

Dzieci o masie ciała < 40 kg

Zalecane dawki dobowe: od 25/3,6 mg/kg masy ciała do 45/6,4 mg/kg masy ciała, podzielone na 2 dawki.

Dzieciom o masie ciała < 40 kg lek należy podawać w dawce dobowej 1000–2800 mg amoksycyliny/143–400 mg kwasu klawulanowego, zgodnie z poniższym opisem.

Przybliżowy obliczanie zawiesiny Maiklav (ml na dobę (według amoksycyliny))

Dzieciom w wieku od 2 lat można podawać dawki dobowe do 70/10 mg/kg masy ciała w celu leczenia niektórych infekcji, takich jak zapalenie ucha środkowego i zatok, infekcje dróg oddechowych dolnych, podzielone na 2 dawki.

W przypadku potrzeby zastosowania wyższych dawek amoksycyliny należy stosować inne formy Maiklava, aby uniknąć niepotrzebnie wysokich dawek kwasu klawulanowego.

Zaburzenia funkcji nerek.

U dzieci z szybkością filtracji kłębuszkowej (eGFR) powyżej 30 ml/min nie trzeba dostosowywać dawki. Nie zaleca się stosowania zawiesiny Maiklava 228,5 mg/5 ml u dzieci z eGFR poniżej 30 ml/min.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Stosować ostrożnie, regularnie kontrolować funkcje wątroby. Dane są niewystarczające, aby sformułować zalecenia dotyczące dawkowania.

W celu optymalnej absorpcji i zmniejszenia możliwych działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, lek należy przyjmować na początku posiłku.

Nie należy przedłużać leczenia dłużej niż przez 14 dni bez konsultacji z lekarzem.

Leczenie można rozpocząć od podania leku drogą dożylną, a następnie kontynuować formą doustną.

Przygotowanie zawiesiny.

Proszek znajdujący się w fiolce należy rozpuścić zgodnie z poniższym opisem, aby uzyskać zawiesinę.

1. Sprawdź, czy fiolka nie była wcześniej otwierana.
2. Odwróć fiolkę i potrząśnij nią, aby rozluźnić proszek.
3. Wlej do fiolki z proszkiem wody przegotowanej do poziomu czerwonej linii z grotkiem strzałki.
4. Zamknij fiolkę kapslem i potrząśnij nią, aż do uzyskania zawiesiny.
5. Następnie dodaj resztę wody do poziomu czarnej linii z grotkiem strzałki i ponownie potrząśnij.
6. Zawiesinę należy pozostawić na 5 minut, aby proszek całkowicie się rozproszył.
7. Zawiesinę dokładnie wymieszać przed każdym przyjęciem.

Do dokładnego odmierzania dawki leku należy stosować dołączony do opakowania kapturkowy dawka, który po każdym użyciu należy przemyć wodą.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci od 2. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może objawiać się zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego oraz zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej. Zjawiska te leczy się objawowo, zwracając szczególną uwagę na korektę równowagi wodno-elektrolitowej. Opisywano przypadki krystalurii, które czasem prowadziły do niewydolności nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Maiklava można usunąć z krwiobiegu przez hemodializę.

Działania niepożądane.

Zakażenia i inwazje: kandydoza skóry i błon śluzowych.

Z układy krwiotwórczego: odwracalna leukopenia (w tym neutropenia), trombocytopenia, odwracalny agranulocytoza, anemia hemolityczna, wydłużenie czasu krwawienia oraz wskaźnika protrombinowego.

Z układy odpornościowego: obrzęk naczynioruchowy; anafilaksja; zespół podobny do choroby surowiczej; zapalenie naczyń alergicze.

Z układy nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, odwracalna nadaktywność, drgawki, oponowe zapalenie opon mózgowych (aseptyczne zapalenie opon mózgowych). Drgawki mogą wystąpić u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub u tych, którzy otrzymują wysokie dawki leku.

Z układy pokarmowego: dorośli: biegunka, nudności, wymioty; dzieci: biegunka, nudności, wymioty; zaburzenia trawienne, kolit związany z antybiotykiem (w tym kolit pseudobłoniasty i kolit krwotoczny), czarny „owłosiony” język.

Nudności częściej występują przy wysokich dawkach leku. Wymienione powyżej objawy ze strony układu pokarmowego można złagodzić, przyjmując lek na początku posiłku.

Bardzo rzadko u dzieci obserwuje się powierzchowną zmianę barwy zębów. Odpowiednia higiena jamy ustnej może zapobiec temu zjawisku. Zmianę zabarwienia można usunąć poprzez szczotkowanie zębów.

Z układy wątrobowo-żółciowego: umiarkowane podwyższenie poziomu aspartaminotransferazy i/lub alaninaminotransferazy obserwowano u pacjentów leczonych antybiotykami z grupy β-laktamów, choć znaczenie kliniczne tego zjawiska nie zostało ustalone; zapalenia wątroby oraz żółtaczka cholestatyczna. Te zjawiska występują przy stosowaniu innych penicylin i cephalosporyn.

Zapalenia wątroby występowały głównie u mężczyzn i pacjentów starszych, a ich pojawienie może być związane z długotrwałym leczeniem lekiem.

U dzieci takie zjawiska występują bardzo rzadko.

Objawy choroby pojawiają się podczas lub bezpośrednio po leczeniu, ale w niektórych przypadkach mogą wystąpić kilka tygodni po zakończeniu terapii. Zjawiska te mają zazwyczaj charakter odwracalny. Zaburzenia czynności wątroby mogą być ciężkie i bardzo rzadko mogą kończyć się śmiercią. Prawie zawsze występuje to u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi lub u pacjentów leczonych równocześnie lekami o negatywnym wpływie na wątrobę.

Z układy skóry: wysypka skórna, świąd, pokrzywka, erytema wielopostaciowe, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, pęcherzowe zapalenie skóry odspajające, ostrze ogólne egzantematyczne pustulowate.

W przypadku wystąpienia jakiegokolwiek zapalenia skóry alergicznego należy przerwać leczenie.

Z układy moczowego: nefryt śródmiąższowy, krystaluria.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przygotowaną zawiesinę przechowywać w temperaturze od 2 do 8 °C przez 7 dni, nie zamrażać.

Opakowanie.

Proszek do sporządzenia 70 ml zawiesiny w fiolce; 1 fiolka wraz z kapturkiem dozującym w pudełku kartonowym.

Kategoria oddania. Na receptę.

Producent.

Unicem Laboratories Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Wioska Bhatauli Kalan, Himachal Pradesh IN – 173205, Indie.