Magnezu siarczan
Ukraina
Spis treści
INSTRUKCJA stosowania leku MAGNEZU SIARCZAN (MAGNESIUM SULFATE)
Skład:
substancja czynna: magnezu siarczan heptahydrat;
1 ml roztworu zawiera 500 mg magnezu siarczanu heptahydratu;
substancje pomocnicze: woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu, kwas siarkowy.
Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.
Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna ciecz.
Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwpłytkowe i roztwory do przetaczania. Roztwór elektrolitów. Kod ATC B05X A05.
Właściwości farmakodynamiczne.
Farmakodynamika.
Magnez jest ważnym kofaktorem reakcji enzymatycznych i odgrywa istotną rolę w przekazywaniu neurochemicznym oraz pobudliwości mięśniowej. Niedobór magnezu wiąże się z różnorodnymi zaburzeniami strukturalnymi i funkcjonalnymi, a dokładny mechanizm działania nie został w pełni wyjaśniony. Wczesne objawy hipomagnezemia (poniżej 1,5 mEq/l) mogą pojawić się już po 3–4 dniach lub w ciągu kilku tygodni.
Głównymi objawami niedoboru magnezu są zaburzenia neurologiczne, takie jak podatność mięśni na pobudzenie, skurcze mięśni typu kloniczne oraz drżenie mięśni. Hipokalcemia i hipokaliemia często towarzyszą niskiemu stężeniu magnezu w surowicy krwi. Choć organizm dysponuje dużymi zasobami magnezu, głównie wewnątrzkomórkowo oraz w kościach dorosłych, rezerwy te są często niewystarczająco mobilizowane w celu utrzymania odpowiedniego stężenia magnezu we krwi. Terapia magnezu podana drogą dożyciową lub domięśniową uzupełnia jego niedobór we krwi i łagodzi objawy hipomagnezemia.
Magnez zapobiega wystąpieniu drgawek lub kontroluje je, blokując przekazywanie nerwowo-mięśniowe i zmniejszając ilość acetylocholiny uwalnianej do szczeliny synaptycznej. Wiadomo, że magnez wywiera działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), jednak nie wykazuje negatywnego wpływu na kobietę, płód ani noworodka, gdy jest stosowany zgodnie z zaleceniami w przypadku eklampsji lub przedeklampsji. Normalne stężenie magnezu we krwi mieści się w granicach od 1,5 do 2,5 mEq/l.
Wraz ze wzrostem stężenia magnezu we krwi powyżej 4 mEq/l, głębokie odruchy ścięgniste stopniowo słabną, a następnie zanikają, gdy stężenie magnezu we krwi zbliża się do
10 mEq/l. Na tym poziomie może dojść do porażenia oddechowego. Blok serca może również wystąpić przy takim lub niższym stężeniu magnezu we krwi. Stężenie magnezu w surowicy przekraczające 12 mEq/l może prowadzić do skutku śmiertelnego.
Magnez powoduje rozszerzenie naczyń obwodowych. Przy niskich dawkach występują jedynie uczucie ciepła i nadmierne potnienie, natomiast wyższe dawki powodują obniżenie ciśnienia tętniczego. Wstrzyknięcie wapnia dożylnie łagodzi objawy centralne i obwodowe przedawkowania magnezu.
Farmakokinetyka.
Po podaniu dożylnym działanie przeciwdrgawkowe rozpoczyna się natychmiast i trwa około
30 minut. Po podaniu domięśniowym początek działania występuje po około
1 godzinie i trwa od 3 do 4 godzin. Skuteczne stężenie przeciwdrgawkowe w surowicy mieści się w przedziale od 2,5 do 7,5 mEq/l. Magnez jest wydalany wyłącznie przez nerki, z szybkością proporcjonalną do stężenia w osoczu i do wartości filtracji kłębuszkowej.
Charakterystyka kliniczna.
Wskazania.
Terapia zastępcza w niedoborze magnezu, szczególnie w ostrym hipomagnezemia towarzyszącym objawom tetanii podobnym do tych, które występują przy hipokalcemii. W takich przypadkach stężenie magnezu w surowicy krwi jest zazwyczaj poniżej dolnego poziomu normy (1,5–2,5 mEq/l), a stężenie wapnia w surowicy krwi – w normie (4,3 do 5,3 mEq/l) lub podwyższone.
Żywienie pozajelitowe (TPN) – w celu korekty lub zapobiegania hipomagnezemii, która może wystąpić podczas terapii.
Profilaktyka i kontrola drgawek w przypadku stanu przedrzucawkowego i rzucawki.
Przeciwwskazania.
Magnezu siarczan jest przeciwwskazany w blokada serca oraz w uszkodzeniu mięśnia sercowego.
Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.
W razie konieczności jednoczesnego stosowania barbituranów, środków narkotycznych lub innych środków nasennie (lub znieczuleń ogólnych), a także innych leków działających depresyjnie na OUN, należy dostosować ich dawkę ze względu na addytywne działanie depresyjne magnezu na OUN. Jony wapnia wykazują działanie antagonistyczne wobec jonów magnezu, co prowadzi przy jednoczesnym stosowaniu do osłabienia działania farmakologicznego magnezu siarczanu w centrum i obwodzie.
Magnezu siarczan należy stosować z ostrożnością razem z lekami rozkurczowymi mięśni szkieletowych, ponieważ może dojść do nasilenia blokady nerwowo-mięśniowej.
Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów przyjmujących glikozydy nasercowe, ponieważ ich jednoczesne stosowanie może prowadzić do blokady serca. W przypadku przedawkowania magnezu stosuje się dożylne podawanie wapnia.
Szczególne środki ostrożności.
Stosować z ostrożnością, jeśli podczas podawania pojawiają się zaczerwienienie i nadmierna potliwość. W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania z barbituranami, środkami narkotycznymi lub innymi lekami nasennymi (lub ogólnymi anestetykami), dawkę tych leków należy dostosować ze względu na addytywne działanie magnezu hamującego OUN.
Ponieważ magnez wydzielany jest z organizmu wyłącznie przez nerki, lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek. Diurezę należy utrzymywać na poziomie 100 ml lub więcej na 4 godziny poprzedzające każdą dawkę. Ważne jest monitorowanie stężenia magnezu w surowicy krwi oraz stanu klinicznego pacjenta w celu zapobiegania przedawkowaniu w przypadku toksykозu. Objawem klinicznym bezpiecznego trybu dawkowania jest obecność odruchu kolanowego (odrzut w kolanie) oraz brak osłabienia oddychania (około 16 oddechów lub więcej/min). Gdy dawki leku są podawane parenteralnie, przed każdą dawką należy sprawdzić odruch kolanowy i nie należy podawać magnezu siarczanu, jeśli odruch ten jest nieobecny, dopóki odruchy nie zostaną przywrócone. Odpowiedni poziom magnezu w surowicy krwi do kontroli drgawek zazwyczaj wynosi od 3 do 6 mg/100 ml (2,5–5 mEq/l). Siła głębokich odruchów ścięgnistych zaczyna się zmniejszać, gdy poziom magnezu przekracza 4 mEq/l. Odruchy mogą być nieobecne przy stężeniu magnezu 10 mEq/l, gdy istnieje potencjalne ryzyko porażenia oddechowego. Injekcyjna sól wapniowa powinna być dostępna do leczenia potencjalnej zatrucia magnezem w przypadku eklampsji.
Magnezu siarczan (50 %) należy rozcieńczyć do stężenia 20 % lub niższego przed wlewnym podaniem dożylnym. Szybkość podawania powinna być powolna ze względu na możliwość wystąpienia hiper- magnezemia. 50 % roztwór magnezu siarczanu należy również rozcieńczyć do stężenia 20 % lub niższego do wstrzykiwań domięśniowych niemowląt i dzieci.
Diagnostyka laboratoryjna
Przed rozpoczęciem terapii należy określić poziom magnezu we krwi. Nie należy podawać siarczanu magnezu, jeśli nie potwierdzono hipomagnezemii i nie monitoruje się stężenia magnezu w surowicy krwi. Normalny poziom magnezu w surowicy krwi wynosi od 1,5 do 2,5 mEq/l.
Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.
Ciąża
Siarczan magnezu może powodować wady rozwojowe płodu przy podawaniu kobietom w ciąży przez ponad 5–7 dni. Istnieją retrospektywne badania epidemiologiczne i doniesienia o przypadkach chorób, które odnotowują takie wady rozwojowe płodu jak hipokalcemia, demineralizacja szkieletu, osteopenia i inne zaburzenia szkieletowe przy podawaniu siarczanu magnezu kobietom w ciąży przez więcej niż 5–7 dni bez przerwy. Nieznana jest najkrótsza długość leczenia, która może spowodować szkodę dla płodu.
Magnezu siarczan należy stosować w czasie ciąży wyłącznie w przypadku wyraźnej konieczności.
Przy podawaniu w sposób ciągły dożylnie (szczególnie przez więcej niż 24 godziny przed porodem) w celu kontroli drgawek u ciężarnej, u noworodka mogą występować objawy zatrucia magnezem, w tym blokada nerwowo-mięśniowa lub osłabienie oddychania (patrz sekcja „Przedawkowanie”).
<Karmienie piersią>
Ponieważ magnez przenika do mleka matki, lek należy stosować z ostrożnością u kobiet karmiących piersią.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.
Pacjentów należy poinformować o konieczności powstrzymania się od pracy z potencjalnie niebezpiecznymi mechanizmami lub prowadzenia pojazdów, ponieważ lek wywiera działanie sedytywne.
Sposób stosowania i dawki.
Dawkowanie siarczanu magnezu należy dostosować do indywidualnych potrzeb i odpowiedzi organizmu, a stosowanie leku należy przerwać, gdy osiągnięty zostanie pożądany efekt terapeutyczny.
Stosować przez wstrzykiwanie dożylnie i domięśniowo.
Terapeutyczny poziom magnezu we krwi osiąga się w ciągu 60 minut po domięśniowym podaniu nierozcieńczonego 50 % roztworu siarczanu magnezu, natomiast przy podaniu dożylnym poziom terapeutyczny osiąga się niemal natychmiast. Szybkość podania dożylnego zazwyczaj nie powinna przekraczać 150 mg/min (1,5 ml 10 % roztworu lub równoważna ilość), z wyjątkiem ciężkiej eklampsji z drgawkami (patrz niżej). Podawanie siarczanu magnezu ciężarnym kobietom przez ponad 5–7 dni z rzędu może prowadzić do wad płodu.
Przed zastosowaniem roztwory do infuzji dożylnej należy rozcieńczyć zgodnie ze schematem 1:1,5 (lek: rozpuszczalnik) lub mniej. Rozpuszczalniki: 0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % roztwór glukozy do wstrzykiwań, roztwór Ringera z laktałem oraz roztwór glukozy 5 % w 0,9 % roztworze chlorku sodu.
Do wstrzykiwań domięśniowych dorosłym stosować nierozcieńczony 50 % roztwór siarczanu magnezu, natomiast do wstrzykiwań domięśniowych u dzieci należy go rozcieńczyć do stężenia 20 % lub mniejszego.
Fizyczną i chemiczną stabilność przygotowanych z zachowaniem warunków aseptyki roztworów potwierdzono przez 24 godziny w temperaturze 25 °C po rozcieńczeniu w 0,9 % roztworze chlorku sodu, 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, roztworze Ringera z laktałem oraz roztworze glukozy 5 % w 0,9 % roztworze chlorku sodu. Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli metoda rozcieńczania nie wyklucza możliwości zakażenia mikrobiologicznego, lek należy zastosować natychmiast. Jeśli lek nie zostanie zastosowany natychmiast, czas i warunki przechowywania w okresie użytkowania odpowiadają użytkownikowi.
Zastępcza terapia niedoboru magnezu
W leczeniu łagodnego niedoboru magnezu dawka pojedyncza dla dorosłych wynosi 1 g, co odpowiada 8,12 mEq magnezu (2 ml 50 % roztworu), podawana domięśniowo 4 razy na dobę co 6 godzin (równoważne całkowitej dawce 32,5 mEq magnezu na dobę). W przypadku ciężkiej hipomagnezemii podaje się do 250 mg (około 2 mEq) na kg masy ciała (0,5 ml 50 % roztworu) domięśniowo co 4 godziny w razie potrzeby.
Alternatywna schemat: 5 g (około 40 mEq) rozcieńczyć w jednym litrze 5 % glukozy do wstrzykiwań lub 0,9 % roztworze chlorku sodu do powolnej infuzji dożylnej (przez co najmniej 3 godziny).
Do właściwego obliczenia dawki należy monitorować poziom magnezu, uwzględniając utraty płynów z moczem.
Żywienie pozajelitowe (TPN)
Potrzeby magnezu w żywieniu pozajelitowym nie są dokładnie znane. Dawkę uzupełniającą stosowaną u dorosłych wynosi od 8 do 24 mEq (1 do 3 g) dziennie; u noworodków zakres wynosi od 2 do 10 mEq (0,25 do 1,25 g) dziennie.
Leczenie preeklampsji i eklampsji
W ciężkiej postaci preeklampsji lub eklampsji całkowita dawka początkowa wynosi 10–14 g siarczanu magnezu. Dożylnie można podać dawkę od 4 do 5 g w 250 ml 5 % glukozy do wstrzykiwań lub 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań. Jednocześnie domięśniowo podaje się dawki do 10 g (5 g lub 10 ml nierozcieńczonego 50 % roztworu do każdej pośladki). Alternatywnie, początkową dawkę dożylną 4 g można podać, rozcieńczając 50 % roztwór do stężenia 10 lub 20 %; rozcieńczony roztwór (40 ml 10 % roztworu lub 20 ml 20 % roztworu) podaje się dożylnie przez co najmniej 3–4 minuty. Następnie podaje się od 4 g do 5 g (od 8 do 10 ml 50 % roztworu) domięśniowo, naprzemiennie do każdej pośladki co
4 godziny, w razie potrzeby i w zależności od obecności odruchu kolanowego oraz odpowiedniej funkcji oddechowej.
Alternatywnie, po początkowej dawce dożylnej podaje się 1–2 g/godz. w formie ciągłej infuzji dożylnej. Leczenie należy kontynuować do ustąpienia drgawek. Poziom magnezu w surowicy krwi 6 mg/100 ml uważa się za optymalny do kontroli drgawek. Nie należy przekraczać całkowitej dobowej (24-godzinnej) dawki 30–40 g. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek maksymalna dawka siarczanu magnezu wynosi 20 g/48 godz., a stężenie magnezu w surowicy krwi należy monitorować często. Stosowanie siarczanu magnezu w czasie ciąży przez ponad 5–7 dni z rzędu może prowadzić do wad rozwojowych płodu.
Inne zastosowania
Jako antydotę działania mięśniowo-stymulującego przy zatruciu barytem, standardowa dawka siarczanu magnezu wynosi 1–2 g dożylnie.
W celu kontroli drgawek związanych z padaczką, gruźlicą nerek lub niedoczynnością tarczycy, standardowa dawka dla dorosłych wynosi 1 g domięśniowo lub dożylnie.
W przypadku przedsionkowej tachyarytmii przerywanej należy stosować magnez tylko wtedy, gdy prostsze środki nie przyniosły efektu i nie ma danych o uszkodzeniu mięśnia sercowego. Standardowa dawka wynosi od 3 do 4 g (30–40 ml 10 % roztworu), podawana dożylnie przez 30 sekund ostrożnie.
W celu zmniejszenia obrzęku mózgu podaje się 2,5 g (25 ml 10 % roztworu) dożylnie.
Dzieci.
Siarczan magnezu w razie potrzeby stosuje się w praktyce pediatrycznej. Lek w postaci 20 % roztworu podaje się domięśniowo. Konieczność stosowania leku, dawkę oraz czas trwania leczenia określa lekarz, uwzględniając stan kliniczny, wiek i masę ciała pacjenta.
Przedawkowanie.
Objawy. Intoksykacja magnezem przejawia się gwałtownym obniżeniem ciśnienia tętniczego i porażeniem oddechowym. Zanik odruchu kolanowego jest ważnym objawem klinicznym wczesnego stadium hiper-magnezemię. W przypadku przedawkowania może być konieczna wentylacja sztuczna (do podania dożylnego soli wapniowych) w celu zapobiegania i leczenia blokady nerwowo-mięśniowej spowodowanej magnezem.
Leczenie. Może być konieczna wentylacja sztuczna. Dożylnie podaje się
10–20 ml 5 % roztworu wapnia (rozcieńczonego izotonicznym roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań) w celu zapobiegania hiper-magnezemię. Podskórnie podaje się fizostygminę, 0,5–1 mg.
Hiper-magnezemię u noworodka może wymagać reanimacji i wentylacji sztucznej przez intubację tchawiczą lub wentylację z dodatnim ciśnieniem, a także podanie dożylne wapnia.
Działania niepożądane.
Działania niepożądane po podaniu dożylnym magnezu są zazwyczaj wynikiem zatrucia magnezem. Pojawiają się zjawiska takie jak hiperemia, potliwość, hipotensja, osłabienie odruchów, miękkie porażenie, hipotermia, kolaps krążenia, niewydolność czynności serca i OUN, co może prowadzić do porażenia mięśni oddechowych. W przypadku leczenia eklampsji siarczanem magnezu opisywano występowanie wtórnej hipokalcemii z objawami tetanii.
Zgłaszanie działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznym i farmaceutycznym, jak również pacjenci lub ich ustawowo upoważnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.
**Okres ważności. ** 5 lat.
Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.
Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Niezgodność.
Farmaceutycznie niezgodny (powstaje osad) z lekami zawierającymi wapń, etanolem (w wysokich stężeniach), węglanami, wodorowęglanami, wodorotlenkami i fosforanami metali alkalicznych, solami kwasu arsenowego, solami baru, strontu, fosforanem klin damycyny, metalami ciężkimi, bursztynianem sodu hydrokortyzonu, siarczanem polimyksyny B, chlorkiem prokainy, salicylanami i winianami.
Na potencjalną niezgodność mogą wpływać zmiany stężenia reagentów oraz pH roztworów.
Opisywano, że magnez może obniżać działanie przeciwbakteryjne streptomycyny, tetracykliny i tobramycyny przy jednoczesnym stosowaniu.
Leki do stosowania dożylnej należy przed podaniem wizualnie sprawdzić pod kątem obecności cząstek stałych oraz zmiany barwy.
Opakowanie. 5 ml lub 10 ml w ampułce, 5 ampułek w blisterze; 2 blistry w puszce.
Kategoria wydawania. Na receptę.
Producent. PАT „Halychfarm”.
Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.
Ukraina, 79024, miasto Lwów, ul. Opryškowska 6/8.