M-Kast

INSTRUKCJA dot. stosowania leku M-Kast

Skład:

substancja czynna: montelukast;

1 tabletka żująca zawiera montelukastu sodu 4,15 mg (równoważne montelukastowi 4 mg);

substancje pomocnicze: manitol (E 421), celuloza mikrokryształyczna, hydroksypropyloceluloza, sodowa só kroskarboksymetlowej celulozy, tlenek żelaza (E 172), woda oczyszczona, aspartam (E 951), sztuczny aromat wiśniowy, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki żujące.

Główne właściwości fizykochemiczne: różowe, plamiste, owalne, dwuwypukłe tabletki bez powłoki, z tłoczonym oznaczeniem „X” z jednej strony i „52” z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane systemowo w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych. Antagoniści receptorów leukotrienowych.

Kod ATC R03D C03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Cysteiniowe leukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) są potężnymi eikozanoidami zapalnymi, uwalnianymi przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te istotne mediatorowe astmy wiążą się z receptorami cysteiniowych leukotrienów (CysLT), obecnymi w drogach oddechowych człowieka, i wywołują takie reakcje jak skurcz oskrzeli, wydzielanie śluzu, zwiększenie przepuszczalności naczyń i wzrost liczby eozynofili.

Montelukast po podaniu doustnym jest aktywnym związkiem, który wiąże się z wysoką selektywnością i powinowactwem do receptorów CysLT1. Według badań klinicznych montelukast hamuje skurcz oskrzeli po inhalacji LTD4 w dawce 5 mg.

Rozszerzenie oskrzeli obserwuje się w ciągu 2 godzin po podaniu doustnym, ten efekt był addytywny w stosunku do rozszerzania oskrzeli wywołanego przez agonisty β.

Leczenie montelukastem hamuje zarówno wczesną, jak i późną fazę skurczu oskrzeli wywołaną stymulacją antygenową. Montelukast w porównaniu z placebo zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci. W jednym z badań przyjmowanie montelukastu istotnie zmniejszało liczbę eozynofili w drogach oddechowych (na podstawie analizy plwociny). U dorosłych pacjentów i dzieci w wieku od 2 do 14 lat montelukast w porównaniu z placebo zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej i poprawia kliniczne kontrolowanie astmy.

Podczas badań u dorosłych montelukast w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu z placebo wykazał istotne poprawienie wskaźnika porannego FEV1 (zmiana od wartości wyjściowej: 10,4 % i 2,7 % odpowiednio), porannego szczytowego przepływu wydechowego (PPW) (zmiana od wartości wyjściowej: 24,5 l/min i 3,3 l/min odpowiednio) oraz istotne zmniejszenie ogólnego stosowania agonistów β (zmiana od wartości wyjściowej: –26,1 % i –4,6 % odpowiednio). Poprawa objawów dziennych i nocnych astmy zgłaszanych przez pacjentów była istotnie lepsza niż przy stosowaniu placebo.

Badania u dorosłych wykazały zdolność montelukastu do uzupełniania klinicznego działania kortykosteroidów inhalacyjnych (zmiana (w procentach) wartości wyjściowej dla beklometazonu inhalacyjnego plus montelukast w porównaniu z beklometazonem odpowiednio dla FEV1: 5,43 % i 1,04 %; stosowanie agonistów β: –8,70 % i 2,64 %). W porównaniu z beklometazonem inhalacyjnym (200 μg 2 razy dziennie, urządzenie z dyszą), montelukast wykazał szybszą początkową odpowiedź, choć w 12-tygodniowym badaniu beklometazon prowadził do bardziej wyraźnego średniego efektu terapeutycznego (zmiana (w procentach) wartości wyjściowej dla beklometazonu inhalacyjnego z montelukastem w porównaniu z beklometazonem odpowiednio dla FEV1: 7,49 % i 13,3 %; stosowanie agonisty β: –28,28 % i –43,89 %). Jednak w porównaniu z beklometazonem u większej liczby pacjentów leczonych montelukastem osiągnięto podobną odpowiedź kliniczną (czyli u 50 % pacjentów leczonych beklometazonem osiągnięto poprawę FEV1 o około 11 % lub więcej w porównaniu z wartością wyjściową, podczas gdy u 42 % pacjentów leczonych montelukastem osiągnięto taką samą odpowiedź).

W trwającym 12 tygodni, kontrolowanym placebo badaniu u dzieci w wieku od 2 do 5 lat montelukast w dawce 4 mg raz dziennie poprawiał wskaźniki kontroli astmy w porównaniu z placebo, niezależnie od towarzyszącej terapii kontrolnej (kortykosteroidy do inhalacji/do nebulizatora, kromoglikan sodu do inhalacji/do nebulizatora). 60 % pacjentów nie otrzymywało innej terapii kontrolnej. Montelukast poprawiał objawy dzienne (w tym kaszel, świsty, duszność i ograniczenie aktywności) i objawy nocne w porównaniu z placebo. Montelukast również zmniejszał częstotliwość stosowania agonistów β w razie potrzeby i nagłego stosowania kortykosteroidów przy pogorszeniu przebiegu astmy w porównaniu z placebo. Pacjenci stosujący montelukast mieli większą liczbę dni bez objawów astmy niż pacjenci otrzymujący placebo. Efekt terapeutyczny osiągano już po przyjęciu pierwszej dawki.

W trwającym 12 miesięcy, kontrolowanym placebo badaniu u dzieci w wieku od 2 do 5 lat z łagodną astmą i epizodycznymi zaostrzeniami montelukast w dawce 4 mg raz dziennie istotnie (p≤0,001) zmniejszał roczną częstotliwość epizodów zaostrzeń (EZ) astmy w porównaniu z placebo (1,60 EZ i 2,34 EZ odpowiednio) [EZ zdefiniowane jako ≥3 kolejne dni z objawami dziennymi wymagającymi stosowania agonistów β lub kortykosteroidów (doustnych lub inhalacyjnych), lub hospitalizacją z powodu astmy]. Procentowy spadek rocznego wskaźnika EZ wyniósł 31,9 %, z 95 % CI 16,9; 44,1.

W trwającym kontrolowanym placebo badaniu u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 5 lat z astmą przerywaną (ale nie utrwaloną) leczenie montelukastem trwało przez 12 miesięcy według schematu 4 mg raz dziennie lub 12-dniowych cykli rozpoczynających się przy wystąpieniu epizodu przerywanych objawów. Nie zaobserwowano istotnej różnicy u pacjentów leczonych montelukastem w dawce 4 mg i tych, którzy otrzymywali placebo, pod względem liczby epizodów astmy przechodzących w napad astmy (zdefiniowanych jako epizod astmy wymagający nieplanowanej wizyty u lekarza, punktu pomocy doraźnej lub szpitala, lub leczenia z zastosowaniem doustnych, dożylnych lub domięśniowych kortykosteroidów).

W trwającym 8 tygodni badaniu u dzieci w wieku od 6 do 14 lat montelukast w dawce 5 mg raz dziennie w porównaniu z placebo istotnie poprawiał funkcję oddechową (zmiana od wartości wyjściowej FEV1: 8,71 % w porównaniu z 4,16 %, zmiana wskaźnika porannego przepływu wydechowego: 27,9 l/min w porównaniu z 17,8 l/min) i zmniejszał częstotliwość stosowania agonistów β w razie potrzeby (zmiana od wartości wyjściowej: –11,7 % w porównaniu z +8,2 %).

W trwającym 12 miesięcy badaniu porównującym skuteczność montelukastu i flutykazonu inhalacyjnego w kontroli astmy u dzieci w wieku od 6 do 14 lat z utrwaloną astmą łagodną, montelukast okazał się nie mniej skuteczny niż flutykazon pod względem zwiększenia (w procentach) liczby dni bez stosowania leków szybko działających do pomocy doraźnej (główny punkt końcowy). W ciągu średniego 12-miesięcznego okresu leczenia procentowy wskaźnik liczby dni bez stosowania terapii doraźnej wzrósł z 61,6 do 84,0 w grupie montelukastu i z 60,9 do 86,7 w grupie flutykazonu. Różnica między grupami w procentowym wyrażeniu średniego kwadratowego (LS) zwiększenia liczby dni bez stosowania szybko działających leków do pomocy doraźnej była istotna statystycznie (–2,8 z 95 % CI –4,7, –0,9), ale w granicach z góry ustalonej klinicznej nie mniejszej skuteczności.

Montelukast i flutykazon poprawiali również kontrolę astmy pod względem wtórnych zmiennych ocenianych w ciągu 12-miesięcznego okresu leczenia.

FEV1 wzrósł z 1,83 l do 2,09 l w grupie montelukastu i z 1,85 l do 2,14 l w grupie flutykazonu. Międzygrupowa różnica wskaźnika LS pod względem wzrostu FEV1 wyniosła –0,02 l z 95 % CI –0,06; 0,02. Średnie procentowe zwiększenie od wartości wyjściowych właściwego FEV1 wyniosło 0,6 % w grupie leczonej montelukastem i 2,7 % w grupie leczonej flutykazonem. Różnica wskaźnika LS od wartości wyjściowych właściwego FEV1 była istotna: –2,2 % z 95 % CI –3,6; –0,7.

Wskaźnik liczby dni ze stosowaniem agonisty β zmniejszył się z 38,0 % do 15,4 % w grupie montelukastu i z 38,5 % do 12,8 % w grupie flutykazonu. Międzygrupowa różnica wskaźnika LS pod względem procenta dni ze stosowaniem agonisty β była istotna: 2,7 z 95 % CI 0,9; 4,5.

Wskaźnik liczby pacjentów z napadem astmy (napad astmy zdefiniowany jako okres pogorszenia przebiegu astmy wymagający leczenia sterydami doustnymi, nieplanowanej wizyty u lekarza, pomocy doraźnej lub hospitalizacji) wyniósł 32,2 % w grupie montelukastu i 25,6 % w grupie flutykazonu; współczynnik ryzyka (95 % CI) istotnie wyniósł 1,38 (1,04; 1,84).

Wskaźnik liczby pacjentów stosujących systemowe (głównie doustne) kortykosteroidy w okresie badania wyniósł 17,8 % w grupie montelukastu i 10,5 % w grupie flutykazonu. Międzygrupowa różnica wskaźnika LS była istotna: 7,3 % z 95 % CI 2,9; 11,7.

Istotne zmniejszenie skurczu oskrzeli związanego z wysiłkiem fizycznym (SOF) zostało wykazane w trwającym 12 tygodni badaniu u dorosłych (maksymalne zmniejszenie FEV1 22,33 % dla montelukastu w porównaniu z 32,40 % dla placebo; czas do odzyskania w granicach 5 % wartości wyjściowej FEV1 44,22 min w porównaniu z 60,64 min). Ten efekt obserwowano w ciągu 12-tygodniowego okresu badania. Zmniejszenie SOF zostało również wykazane w krótkim badaniu u dzieci w wieku od 6 do 14 lat (maksymalne zmniejszenie FEV1 18,27 % w porównaniu z 26,11 %; czas do odzyskania w granicach 5 % wartości wyjściowej FEV1 17,76 min w porównaniu z 27,98 min). Efekt w obu badaniach był wykazany na końcu przedziału po przyjmowaniu raz dziennie.

U pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy, którzy otrzymywali aktualnie leczenie kortykosteroidami inhalacyjnymi i/lub doustnymi, leczenie montelukastem w porównaniu z placebo prowadziło do istotnej poprawy kontroli astmy (zmiana wartości wyjściowej FEV1 wyniosła 8,55 % w porównaniu z –1,74 % i zmiana od wartości wyjściowej w zmniejszeniu ogólnego stosowania agonisty β –27,78 % w porównaniu z 2,09 %).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Montelukast jest szybko wchłaniany po doustnym przyjęciu. Po podaniu przez dorosłych na czczo tabletek powlekanych powłoką filmową po 10 mg, średnie stężenie maksymalne (Cmax) w osoczu osiągane było po 3 godzinach (Tmax). Średnia biodostępność po doustnym przyjęciu wynosi 64 %. Spożycie typowej diety nie wpływało na biodostępność ani na Cmax przy doustnym przyjmowaniu. Bezpieczeństwo i skuteczność zostały potwierdzone w badaniach klinicznych przy stosowaniu tabletek powlekanych powłoką filmową, 10 mg, niezależnie od czasu przyjmowania posiłków.

Dla tabletek żuwanych po 5 mg wskaźnik Cmax u dorosłych osiągany był po 2 godzinach po przyjęciu na czczo. Średnia biodostępność po doustnym przyjmowaniu wynosi 73 % i zmniejsza się do 63 % przy przyjmowaniu ze standardową dietą.

Po przyjęciu na czczo tabletek żuwanych, 4 mg, u dzieci w wieku od 2 do 5 lat wskaźnik Cmax osiągany jest po 2 godzinach po przyjęciu leku. Średnia wartość Cmax jest o 66 % wyższa, a średnie Cmin niższe niż u dorosłych po przyjęciu tabletek po 10 mg.

Rozkład

Ponad 99 % montelukastu wiąże się z białkami osocza. Objętość rozkładu montelukastu w stanie stacjonarnym wynosi średnio od 8 do 11 litrów. W badaniach na szczurach z zastosowaniem radioaktywnie znakowanego montelukastu przejście przez barierę krew-mózg było minimalne. Ponadto we wszystkich innych tkankach stężenia materiału znakowanego radioizotopem 24 godziny po przyjęciu dawki również okazały się minimalne.

Metabolizm

Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z zastosowaniem terapeutycznych dawek stężenia metabolitów montelukastu w stanie stacjonarnym osocza u dorosłych i dzieci nie są wykrywalne.

Cytochrom P450 2C8 jest głównym enzymem w metabolizmie montelukastu. Ponadto cytochromy CYP 3A4 i 2C9 odgrywają niewielką rolę w metabolizmie montelukastu, choć itakonazol (inhibitor CYP 3A4) nie zmieniał parametrów farmakokinetycznych montelukastu u zdrowych ochotników otrzymujących 10 mg montelukastu dziennie. Według wyników badań in vitro z zastosowaniem mikrosom wątroby człowieka, terapeutyczne stężenia plazmatyczne montelukastu nie hamują cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.

Wydalanie

Clirens montelukastu z osocza u zdrowych dorosłych ochotników wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym przyjęciu znakowanego izotopem montelukastu, 86 % wydalało się z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2 % z moczem. W połączeniu z biodostępnością montelukastu po doustnym przyjmowaniu ten fakt wskazuje, że montelukast i jego metabolity są prawie całkowicie wydalane z żółcią.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów

Dla pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lekkiego i średniego stopnia nie jest wymagana korekta dawki. Badania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie były prowadzone. Ponieważ montelukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, korekta dawki dla pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest uważana za niezbędną. Brak danych dotyczących charakteru farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugha).

Po przyjęciu dużych dawek montelukastu, które przekraczały dawkę zalecaną dla dorosłych odpowiednio 20 i 60 razy, obserwowano obniżenie stężenia teofiliny w osoczu. Ten efekt nie występuje przy przyjmowaniu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Jako leczenie uzupełniające astmy oskrzelowej u pacjentów w wieku od 2 do 5 lat z astmą utrzymującą się od łagodnego do umiarkowanego stopnia, która nie jest wystarczająco kontrolowana za pomocą inhalacyjnych kortykosteroidów, a także przy niewystarczającym kontroli klinicznej astmy za pomocą agonistów β-adrenoreceptorów o krótkim działaniu stosowanych w razie potrzeby.

Jako alternatywna metoda leczenia zamiast niskich dawek inhalacyjnych kortykosteroidów u pacjentów w wieku od 2 do 5 lat z łagodną astmą utrzymującą się, u których w ostatnim czasie nie odnotowano ciężkich napadów astmy oskrzelowej wymagających doustnego przyjmowania kortykosteroidów, a także którzy nie mogą stosować inhalacyjnych kortykosteroidów (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”).

Profilaktyka astmy, której dominującym składnikiem jest skurcz oskrzeli wywołany obciążeniem fizycznym, u pacjentów od 2. roku życia.

Ułatwienie objawów sezonowego i rozołowego nieżytu alergicznego. Ryzyko wystąpienia objawów psychoneurologicznych u pacjentów z nieżytem alergicznym może przewyższać korzyści z zastosowania M-Kast, dlatego M-Kast należy stosować jako lek rezerwowy u pacjentów z nieadekwatną odpowiedzią lub nietolerancją alternatywnej terapii.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek z składników leku. Wiek dziecięcy poniżej 2 lat.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

M-Kast można przepisywać razem z innymi lekami, które są zwykle stosowane w celu zapobiegania lub długotrwałego leczenia astmy. W badaniu interakcji leków zalecana dawka kliniczna montelukastu nie miała istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofiliny, prednizonu, prednizolonu, doustnych środków antykoncepcyjnych (etynoestradiol/noretynodron 35/1), terfenadyny, digoksyny i warfaryny.

U pacjentów przyjmujących jednocześnie fenobarbital, pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) dla montelukastu obniżało się o około 40%. Ponieważ montelukast jest metabolizowany przez CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, gdy montelukast jest stosowany jednocześnie z induktorami CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenytoina, fenobarbital i ryfampicyna.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Dane z badań klinicznych interakcji leków obejmujących montelukast i rosiglitazon (lek znacznikowy; lek metabolizowany przez CYP 2C8) wykazały jednak, że montelukast nie jest inhibitorem CYP 2C8 in vivo. W związku z tym montelukast nie wpływa w istotny sposób na metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitaksel, rosiglitazon, repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest substratem CYP 2C8 oraz w mniejszym stopniu CYP 2C9 i 3A4. W trakcie badania klinicznego interakcji leków z zastosowaniem montelukastu i gemfibrozylu (inhibitora CYP2C8 i 2C9) gemfibrozyl zwiększył ekspozycję ogólnoustrojową montelukastu 4,4-krotnie. Przy jednoczesnym stosowaniu z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest wymagana korekta dawki montelukastu, jednak lekarz powinien wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Zgodnie z wynikami badań in vitro, nie należy oczekiwać klinicznie istotnych interakcji z mniej silnymi inhibitorami CYP2C8 (np. z trimetoprimem). Jednoczesne stosowanie montelukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego zwiększenia ekspozycji ogólnoustrojowej montelukastu.

Szczególne wskazania.

Pacjentów należy poinformować, że M-Kast do stosowania doustnego nigdy nie stosuje się do leczenia ostrych napadów astmy oraz że zawsze powinni mieć przy sobie odpowiedni lek na wypadek nagłego zastrzygnięcia. W przypadku ostrego napadu należy stosować krótkodziałające agonisty β do inhalacji. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują większej ilości krótkodziałającego agonisty β niż zwykle.

Nie należy nagle zastępować leków kortykosteroidowych do inhalacji lub doustnych lekiem montelukast.

Nie ma danych potwierdzających, że dawkę kortykosteroidów doustnych można zmniejszyć podczas jednoczesnego stosowania montelukastu.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów stosujących leki przeciwasmatyczne, w tym montelukast, może występować eozynofilia ogólnoustrojowa, czasem w połączeniu z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, tak zwanego zespołu Churga-Strauss, którego leczenie polega na zastosowaniu ogólnoustrojowej terapii kortykosteroidami. Takie przypadki zazwyczaj (ale nie zawsze) były związane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniem leku kortykosteroidowego. Nie można wykluczyć ani potwierdzić prawdopodobieństwa, że antagoniści receptorów leukotrienowych mogą być powiązani z wystąpieniem zespołu Churga-Strauss. Lekarze powinni pamiętać o możliwości wystąpienia u pacjentów eozynofilii, wysypek spowodowanych zapaleniem naczyń, nasilenia objawów ze strony płuc, powikłań ze strony serca i/lub neuropatii. Pacjentów, u których wystąpiły takie objawy, należy ponownie przebadać i przeanalizować ich schemat leczenia.

Leczenie montelukastem nie pozwala pacjentom z astmą zależną od aspiryny stosować kwasu acetylosalicylowego ani innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

M-Kast zawiera aspartam, który jest źródłem fenyloalaniny. Pacjenci z fenyloketonurią powinni wziąć pod uwagę, że 1 tabletka 4 mg zawiera fenyloalaninę w ilości odpowiadającej dawce fenyloalaniny 0,674 mg.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę ani rozwój embrionalny/ płodowy.

Dostępne dane z opublikowanych badań kohortowych, prospektywnych i retrospektywnych, dotyczące stosowania montelukastu przez kobiety w ciąży, oceniające istotne wady wrodzone u dzieci, nie wykazały ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Dostępne badania mają ograniczenia metodologiczne, w tym małą liczbę badanych przypadków, w niektórych przypadkach retrospektywne zbieranie danych oraz brak odpowiednich grup porównawczych.

M-Kast należy stosować w okresie ciąży tylko w przypadku wyraźnej potrzeby.

Okres karmienia piersią. Badania przeprowadzone na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka. Nie wiadomo, czy montelukast wydzielany jest z mlekiem matki u kobiet.

M-Kast można stosować w okresie karmienia piersią tylko wtedy, gdy uznaje się to za absolutnie konieczne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Nie oczekuje się, że montelukast będzie wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń. Jednakże bardzo rzadko pojawiały się doniesienia o senności lub zawrotach głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować dzieciom pod nadzorem dorosłych.

Tabletki należy żuć przed połknięciem.

Pacjentom z astmą oraz alergicznym nieżytami nosa (sezonowym i całorocznym) należy przyjmować 1 żującą tabletę 4 mg 1 raz na dobę. Czas przyjmowania w celu złagodzenia objawów alergicznego nieżytu nosa dobiera się indywidualnie.

W leczeniu astmy dawka dla dzieci w wieku od 2 do 5 lat wynosi 1 tabletę żującą (4 mg) na dobę, wieczorem. M-Kast należy przyjmować 1 godzinę przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki w tej grupie wiekowej. Lek M-Kast w postaci tabletek żujących (4 mg) nie jest zalecany dzieciom poniżej 2. roku życia.

Ogólne zalecenia.

Terapeutyczne działanie leku M-Kast na wskaźniki kontroli astmy pojawia się w ciągu 1 dnia. Pacjentom należy zalecać kontynuowanie przyjmowania leku M-Kast, nawet jeśli osiągnięto kontrolę astmy, a także w okresie zaostrzenia astmy.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i średnim nasileniu. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Dawkowanie dla chłopców i dziewczynek jest takie samo.

Jako alternatywna metoda leczenia zamiast niskich dawek kortykosteroidów do inhalacji, w przypadku lekkiego astmy przewlekłej.

Montelukast nie jest zalecany jako monoterapia u pacjentów z umiarkowanym astmą przewlekłym. Decyzja o stosowaniu montelukastu jako leku alternatywnego w stosunku do niskich dawek kortykosteroidów do inhalacji u dzieci w wieku od 2 do 5 lat z lekkim astmą przewlekłym może być podjęta wyłącznie u pacjentów, u których w ostatnim czasie nie wystąpiły poważne napady astmy wymagające stosowania kortykosteroidów doustnych, a także u tych pacjentów, którzy nie mogą stosować kortykosteroidów do inhalacji (patrz rozdział „Wskazania”).

Lekkie astma przewlekłe to astma, w której objawy astmy pojawiają się częściej niż 1 raz w tygodniu, ale rzadziej niż 1 raz na dobę, objawy nocne występują częściej niż 2 razy w miesiącu, ale rzadziej niż 1 raz w tygodniu, między epizodami funkcja płuc pozostaje w normie. Jeśli nie osiągnięto wystarczającego kontroli astmy, należy następnie (zazwyczaj po upływie 1 miesiąca) ocenić potrzebę leczenia dodatkowego lub innego leczenia przeciwzapalnego, opartego na kolejnym etapie systemu leczenia astmy. Stan pacjentów należy okresowo oceniać pod kątem kontroli astmy.

Profilaktyka astmy u pacjentów w wieku od 2 do 5 lat, u których głównym składnikiem astmy jest oskrzelowy skurcz wywołany obciążeniem fizycznym.

M-Kast jest zalecany pacjentom w wieku od 2 do 5 lat w celu zapobiegania oskrzelowemu skurczowi wywołanemu obciążeniem fizycznym, który może być głównym objawem astmy przewlekłej, wymagającej stosowania kortykosteroidów do inhalacji. Stan pacjentów należy ocenić po 2–4 tygodniach leczenia montelukastem. Jeśli nie osiągnięto wystarczającej odpowiedzi, należy rozważyć potrzebę leczenia dodatkowego lub innego.

Stosowanie leku M-Kast w zależności od innego leczenia astmy. Jeśli lek M-Kast stosuje się jako terapię uzupełniającą do kortykosteroidów do inhalacji, nie należy nagle zastępować kortykosteroidów do inhalacji (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci.

Stosuje się u dzieci w wieku od 2 do 5 lat.

Przedawkowanie.

Nie ma specjalnej informacji dotyczącej leczenia przedawkowania lekiem M-Kast. W badaniach nad przewlekłą astmą montelukast podawano w dawkach do 200 mg na dobę dorosłym pacjentom przez 22 tygodnie, a w badaniach krótkoterminowych – do 900 mg na dobę przez około tydzień, bez obserwacji klinicznie istotnych działań niepożądanych.

W okresie po wprowadzeniu na rynek oraz podczas badań klinicznych napływały doniesienia o ostrych przypadkach przedawkowania montelukastu. Obejmowały one przyjmowanie leku przez dorosłych i dzieci w dawkach przekraczających 1000 mg (około 61 mg/kg, dziecko w wieku 42 miesięcy). Uzyskane dane kliniczne i laboratoryjne odpowiadały profilowi bezpieczeństwa dla dorosłych pacjentów i dzieci.

W większości doniesień o przypadkach przedawkowania nie zaobserwowano żadnych niepożądanych zjawisk. Najczęściej obserwowane działania niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa leku M-Kast i obejmowały ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadpobudliwość psychoruchową.

Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany przez dializę otrzewnową czy hemodializę. Leczenie jest objawowe.

Efekty uboczne.

Montelukast stosowano w badaniach klinicznych u pacjentów z astmą przewlekłą:

tabletki żuwane, 4 mg – 851 dzieci w wieku od 2 do 5 lat.

Montelukast oceniano w badaniu klinicznym u pacjentów z astmą przerywaną.

W trakcie badań klinicznych poniżej wymienione efekty uboczne występowały często (od ≥1/100 do <1/10) u pacjentów otrzymujących leczenie montelukastem, a także częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela 1

Podczas badań klinicznych u niewielkiej liczby dorosłych pacjentów leczonych przez okres 2 lat oraz u dzieci w wieku od 6 do 14 lat leczonych przez 12 miesięcy, profil bezpieczeństwa nie uległ zmianie.

Ogółem 502 dzieci w wieku od 2 do 5 lat otrzymywało leczenie montelukastem przez co najmniej 3 miesiące, 338 przez 6 miesięcy lub dłużej, 534 przez 12 miesięcy lub dłużej. Przy przedłużaniu leczenia profil bezpieczeństwa u tych pacjentów nie uległ zmianie.

Okres po marketingowy

Niepożądane reakcje zgłaszane w okresie po marketingowym wymieniono według klas narządów i układów oraz specjalnych terminów przedstawionych w Tabeli 2.

Tabela 2

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, suchym, chronionym przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Opakowanie. Po 10 tabletów żujących w blistrze, 3 blistery w kartonowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Aurubindo Pharma Limited – Unit VII, Indie / Aurobindo Pharma Limited – Unit VII, India.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

Specjalna strefa ekonomiczna, TSIIC, Plac nr S1, Sy. nr 411/P, 425/P, 434/P, 435/P i 458/P, Green Industrial Park, wieś Polepally, Jedcherla Mandal, dystrykt Mahabubnagar, stan Telangana, 509302, Indie / Special Economic Zone, TSIIC, Plot No. S1, Sy. Nos., 411/P, 425/P, 434/P, 435/P and 458/P, Green Industrial Park, Polepally Village, Jedcherla Mandal, Mahabubnagar District, Telangana State, 509302, India.