Lufi-500

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Lufi-500

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

1 tabletka zawiera lewofloksacyny hemihydrat odpowiadający 500 mg lewofloksacyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna, krosypwiwon, hydroksypropylometyloceluloza, talk oczyszczony, stearylofumaran sodu, polietylenoglikol, dwutlenek tytanu (E 171), żelazao(III) tlenek żółty (E 172), żelazao(III) tlenek czerwony (E 172).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: dwuwypukłe tabletki powlekane w kształcie kapsułki, jasnoróżowego koloru, z ryflowaniem z obu stron.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Lewofloksacyna.

Kod ATX J01M A12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna – syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, S-enancjomer racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny. Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, levofloksacyna działa na kompleks DNA-dziurawicy DNA oraz topoizomerazy IV.

Levofloksacyna charakteryzuje się szerokim zakresem działania przeciwbakteryjnego. Efekt bakteriobójczy wynika z hamowania przez levofloksacynę bakteryjnego enzymu DNA-dziurawicy, należącego do topoizomeraz typu II. W wyniku tego hamowania niemożliwe staje się przejście bakteryjnego DNA ze stanu relaksowanego w stan nadzwinięty, co z kolei uniemożliwia dalszy podział (rozmnażanie) komórek bakteryjnych. Zakres działania levofloksacyny obejmuje bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne, w tym bakterie niefermentacyjne.

Gatunki zazwyczaj wrażliwe

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie: Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus metycylino-wrażliwy*, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci* – grupy C i G*, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.*

Aerobowe bakterie Gram-ujemne: Burkholderia cepacia, Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Bakterie beztlenowe: Peptostreptococcus.

Inne: Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, wobec których nabyta (wtórna) oporność może stanowić problem

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie: Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus metycylino-oporny*, koagulazo-ujemne Staphylococcus spp.

Bakterie Gram-ujemne tlenowe: Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Beztlenowce: Bacteroides fragilis.

Strainy naturalnie oporne

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie: Enterococcus faecium.

*S. aureus oporne na metycylinę mogą wykazywać oporność na fluorochinolony, w tym na levofloksacynę.

Mechanizm rozwoju oporności

Oporność na levofloksacynę rozwija się w formie stopniowej mutacji miejsca docelowego w obu typach topoizomeraz II, tj. DNA-dziurawicy i topoizomerazy IV – w genach gyr-A. Inne mechanizmy oporności, takie jak przepuszczalność (charakterystyczna dla Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy wypompowywania, mogą również wpływać na wrażliwość na levofloksacynę.

In vitro obserwuje się oporność krzyżową między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania nie występuje żadna oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Wartości progowe (Breakpoint) antybiotyku (lub graniczne wartości średnicy strefy zahamowania wzrostu mikroorganizmu)

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości Antymikrobiologicznej (EUCAST) klinicznie określone wartości progowe minimalnej stężenia hamującego (MIC) służące do określenia wrażliwości organizmów pośrednio wrażliwych i pośrednio opornych przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1

Klinicznie określone wartości MIC dla levofloksacyny według EUCAST

1Tylko przy niepowikłanych infekcjach dróg moczowych.

2Wrażliwość może być określona na podstawie wrażliwości na ciprofloksacynę.

Odporność może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego lokalne informacje dotyczące oporności są bardzo ważne, szczególnie w leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, gdy lokalna częstość występowania oporności jest taka, że celowość stosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, pozostaje pod znakiem zapytania.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Nie ma istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym. Po przyjęciu doustnym lewofloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 1–2 godzinach od przyjęcia leku. Biologiczna dostępność wynosi 99–100%. Pożywienie prawie nie wpływa na wchłanianie lewofloksacyny. Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy dawkowaniu 500 mg 1 lub 2 razy na dobę.

Rozkład. Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie w tkankach organizmu.

Kumulacyjny efekt po wielokrotnym stosowaniu lewofloksacyny 500 mg 1 raz na dobę jest praktycznie nieistotny. Istnieje niewielki, ale przewidywalny efekt kumulacji po stosowaniu dawek 500 mg 2 razy na dobę. Stałe parametry rozkładu osiągane są w ciągu 3 dni.

Rozkład w błonie śluzowej oskrzeli i wydzielinie nabłonka oskrzeli. Maksymalne stężenie lewofloksacyny w błonie śluzowej oskrzeli i wydzielinie nabłonka oskrzeli przy dawce powyżej 500 mg doustnie wynosiło odpowiednio 8,3 mg/g i 10,8 mg/ml.

Rozkład w tkance płuc. Maksymalne stężenie lewofloksacyny w tkance płuc przy dawce powyżej 500 mg doustnie wynosiło około 11,3 mg/g i osiągane było w ciągu 4–6 godzin po podaniu. Stężenie w płucach systematycznie przekraczało stężenie w osoczu krwi.

Rozkład w skórze (płyn pęcherzyków). Maksymalne stężenie lewofloksacyny w skórze (płyn pęcherzyków) po przyjęciu 500 mg 1 lub 2 razy na dobę wynosiło odpowiednio 4 i 6,7 μg/ml.

Rozkład w płynie mózgowo-rdzeniowym. Lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Rozkład w tkance prostaty. Po doustnym przyjęciu 500 mg lewofloksacyny 1 raz na dobę przez 3 dni średnie stężenie w tkance prostaty wynosiło odpowiednio 8,7 μg/g, 8,2 μg/g i 2 μg/g po 2 godzinach, 6 godzinach i 24 godzinach; średnie stosunki stężenia w prostaty/osocze krwi wynosiły 1,84.

Stężenie w moczu. Średnie stężenie lewofloksacyny w ciągu 8–12 godzin po podaniu pojedynczej dawki 150 mg, 300 mg lub 500 mg doustnie wynosiło odpowiednio 44 μg/ml, 91 μg/ml i 200 μg/ml.

Biotransformacja

Lewofloksacyna jest bardzo słabo metabolizowana. Metabolitami są dimetylo-lewofloksacyna i N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalonego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Eliminacja. Po podaniu doustnym lewofloksacyna jest bardzo powoli eliminowana z osocza krwi (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% dawki). Całkowity klirens lewofloksacyny po pojedynczym podaniu dawki 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min. Nie ma istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym, co wskazuje na wzajemną wymienną stosowalność tych dróg podania.

Liniowość

Lewofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 50 mg do 1000 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półtrwania wydłuża się (patrz tabela 2).

Tabela 2

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodych pacjentów w porównaniu z pacjentami w podeszłym wieku, z wyjątkiem różnic związanych z klirem kreatyniny.

Różnice związane z płcią

Odrębna analiza u pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te są klinicznie istotne.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek Lufi-500 stosuje się u dorosłych w leczeniu następujących chorób zakaźnych:

• ostre zapalenie nerek i powikłane infekcje dróg moczowych;
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna wąglika: profilaktyka poekspozycyjna i leczenie;

(w przypadku leczenia poniżej wymienionych infekcji lek stosuje się wyłącznie wtedy, gdy niemożliwe jest zastosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są przepisywane jako leczenie pierwotne tych infekcji);

• ostre bakteryjne zapalenie zatok;
• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli;
• zapalenie płuc pozaszpitalne;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• niepowikłany zapalenie pęcherza.

Lek Lufi-500 może być stosowany w celu ukończenia cyklu terapii u pacjentów, którzy wykazali poprawę w trakcie pierwotnego leczenia roztworem do wlewu.

Należy uwzględnić oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Levofloksacyna nie jest stosowana:

• u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na levofloksacynę lub inne środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów, lub na jakikolwiek inny składnik tego leku;
• u pacjentów z epilepsją;
• u pacjentów, u których po wcześniejszym stosowaniu chinolonów wystąpiły działania niepożądane ze strony ścięgien;
• u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia);
• w czasie ciąży i karmienia piersią.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na levofloksacynę

Solę żelaza, solę cynku, środki przeciwwskazowe zawierające magnez i glin, didanozynę

Wchłanianie levofloksacyny istotnie zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu z lekami przeciwwskazowymi zawierającymi magnez i glin, a także z lekami zawierającymi solę żelaza lub z didanozyną (wyłącznie formy lekarskie didanozyny zawierające glin lub magnez jako substancje buforowe). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów z witaminami wieloskładnikowymi zawierającymi cynk prowadzi do obniżenia ich wchłaniania po podaniu doustnym. Tabletki należy przyjmować nie wcześniej niż po upływie 2 godzin od zastosowania leków zawierających dwu- lub trójwartościowe kationy, takie jak sole żelaza, środki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin, lub didanozynę (wyłącznie formy lekarskie didanozyny zawierające glin lub magnez jako substancje buforowe). Sole wapnia minimalnie wpływały na wchłanianie levofloksacyny.

Sukralfat

Biodostępność levofloksacyny istotnie zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z sukralfatem. Jeśli pacjent musi przyjmować zarówno sukralfat, jak i levofloksacynę, lepiej jest przyjmować sukralfat 2 godziny po przyjęciu leku Lufi-500, tabletki.

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID)

Nie wykazano farmakokinetycznej interakcji levofloksacyny z teofliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczki przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, NSAID i innymi środkami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie levofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy przyjmowaniu wyłącznie levofloksacyny.

Glikokortykosteroidy systemowe (np. prednizolon). Jednoczesne stosowanie z glikokortykosteroidami może zwiększyć ryzyko wystąpienia zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgien.

Pęknięcie ścięgna może wystąpić zarówno na początku terapii, jak i w ciągu kilku miesięcy po jej zakończeniu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Probenecyd i cymetrydyna

Probenecyd i cymetrydyna istotnie statystycznie wpływają na wydalanie levofloksacyny. Klirens nerkowy levofloksacyny zmniejsza się o 24% w obecności cymetrydyny i o 34% w obecności probenecydu. Jest to spowodowane tym, że oba leki mogą blokować sekrecję kanalikową levofloksacyny. Jednak w badaniach istotne kinetyczne różnice nie miały znaczenia klinicznego. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu levofloksacyny jednocześnie z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cymetrydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inne leki

Wiadomo, że farmakokinetyka levofloksacyny nie ulega żadnemu klinicznie istotnemu wpływowi przy stosowaniu levofloksacyny razem z węglanem wapnia, dicygoksyną, glibenklamidem, ranitydyną.

Wpływ levofloksacyny na inne leki

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z levofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) zgłaszano zwiększenie wyników testów krzepnięcia (czas protrombinowy/międzynarodowe znormalizowane stosunki) i/lub krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Leki wydłużające odcinek QT

Levofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki znane z wydłużania odcinka QT, np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy i leki przeciwpadaczkowe (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Teofilina

Nie zaobserwowano wpływu levofloksacyny na farmakokinetykę teofiny (która jest markerowym substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że levofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Inne rodzaje interakcji

Wpływ pokarmu

Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z produktami spożywczymi. W związku z tym lek Lufi-500, tabletki, można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Nie zaleca się spożywania alkoholu podczas stosowania levofloksacyny.

Szczególne środki ostrożności.

Należy unikać stosowania leku pacjentom, którzy mieli poważne działania niepożądane w przeszłości po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych metod leczenia, oraz po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Trwające, inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane.

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, zgłaszano trwające (przez miesiące lub lata), inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane wpływające na różne, a czasem kilka jednocześnie, układy organizmu (ruchowy, nerwowy, psychiczny oraz narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po wystąpieniu pierwszych objawów lub oznak jakichkolwiek poważnych działań niepożądanych i skonsultować się z lekarzem.

Metycylinoodporny S. aureus

U metycylinoodpornego S. aureus (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współodporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. W związku z tym lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrego bakteryjnego zapalenia zatok oraz zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli te infekcje zostały odpowiednio zdiagnozowane.

Odporność E. coli (najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych) na fluorochinolony różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględniać lokalny poziom oporności E. coli na fluorochinolony.

W przypadku postaci płucnej wąglika zastosowanie opiera się na danych in vitro wrażliwości Bacillus anthracis oraz danych eksperymentalnych uzyskanych na zwierzętach, a także na ograniczonych danych dotyczących stosowania u ludzi. Lekarze powinni brać pod uwagę krajowe i/lub międzynarodowe dokumenty konsensusowe dotyczące leczenia wąglika.

Tendinitis i pęknięcia ścięgna

Podczas leczenia chinolonami istnieje ryzyko wystąpienia tendinitis, które mogą prowadzić do pęknięcia ścięgien, w tym ścięgna Achillesa. Tendinitis i pęknięcia ścięgien, czasem obustronne, mogą wystąpić w ciągu 48 godzin od zastosowania lewofloksacyny, a nawet kilka miesięcy po jej odstawieniu. Najbardziej narażeni na tendinitis i pęknięcia ścięgien są pacjenci w wieku powyżej 60 lat, pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek, pacjenci po przeszczepieniu narządów, pacjenci otrzymujący dawkę dzienną 1000 mg lewofloksacyny, oraz pacjenci leczeni kortykosteroidami. W związku z tym należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

Dawkę dzienną należy dostosować u pacjentów starszych, uwzględniając klirens kreatyniny. Stan pacjentów starszych, którym przepisano lewofloksacynę, należy dokładnie monitorować. W przypadku pierwszych objawów tendinitis (np. bolesne obrzęki, zapalenie) należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć alternatywne metody leczenia. Dotyczone kończyny należy leczyć odpowiednio, np. poprzez unieruchomienie ścięgna (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”). W przypadku oznak tendinopatii nie zaleca się stosowania kortykosteroidów.

Zakażenia spowodowane Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała i/lub krwawa, podczas lub po leczeniu lewofloksacyną (w tym przez kilka tygodni po zakończeniu leczenia) może być objawem zakażenia spowodowanego Clostridium difficile. Clostridium difficile może powodować objawy od umiarkowanych do zagrożujących życie, a najcięższą formą jest pseudobłoniaste zapalenie okrężnicy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów zgłaszających biegunkę po podaniu jakiegokolwiek środka przeciwbakteryjnego. Jeśli pojawi się podejrzenie lub potwierdzenie pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy, należy natychmiast przerwać stosowanie leku i niezwłocznie rozpocząć leczenie wspierające, a w razie potrzeby – leczenie specyficzne (np. doustne podanie wancomycyny). Leki hamujące perystaltykę jelca są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki. Jak i inne chinolony, lek Lufi-500 należy stosować z nadzwyczajną ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych, takich jak pacjenci z uszkodzeniami układu nerwowego środkowego (CNS), przy jednoczesnym leczeniu fenbufenem i podobnymi lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi lub lekami zwiększającymi skłonność do drgawek (obniżającymi próg drgawkowy), takimi jak teofilina (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia drgawek leczenie lewofloksacyną należy przerwać.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy

Pacjenci z ukrytym lub stwierdzonym niedoborem aktywności glukozo-6-fosforan dehydrogenazy mogą być podatni na reakcje hemolityczne podczas leczenia lekami przeciwbakteryjnymi z grupy chinolonów, dlatego lewofloksacynę należy stosować u nich z ostrożnością i monitorować możliwość wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lek Lufi-500 jest wydalany głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (niewydolnością nerek) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości)

Lewofloksacyna może powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny), nawet po pierwszym podaniu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takim przypadku pacjentom należy natychmiast przerwać leczenie i skonsultować się z lekarzem.

Ciężkie działania niepożądane ze strony skóry

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie działania niepożądane ze strony skóry, takie jak toksyczny epidermalny nekroliz (znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), które mogą być groźne dla życia lub śmiertelne (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Podczas przepisywania leku pacjentów należy poinformować o objawach i objętości tych ciężkich reakcji skórnych i zapewnić dokładne monitorowanie. Jeśli wystąpią objawy wskazujące na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć alternatywne leczenie. Jeśli u pacjenta rozwinął się poważny zespół, taki jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz lub zespół DRESS podczas stosowania lewofloksacyny, ponowne rozpoczęcie leczenia tym pacjenta lewofloksacyną jest zabronione.

Zmiany poziomu glukozy we krwi

Podczas stosowania chinolonów, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, którzy jednocześnie przyjmują doustne środki hipoglikemiczne (w tym glibenklamid) lub insulinę, zgłaszano zmiany poziomu glukozy we krwi (zarówno hiper- jak i hipoglikemię) (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zanotowano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. U pacjentów z cukrzycą należy monitorować poziom cukru we krwi. W przypadku zmiany poziomu glukozy we krwi leczenie lewofloksacyną należy natychmiast przerwać i rozważyć możliwość leczenia alternatywnymi antybiotykami spoza grupy fluorochinolonów.

Profilaktyka fotosensybilizacji

Chociaż fotosensybilizacja występuje bardzo rzadko podczas stosowania lewofloksacyny, w celu jej uniknięcia pacjentom nie zaleca się narażania na działanie silnych promieni słonecznych ani sztucznego promieniowania UV (np. lampy UV, solarium) podczas stosowania leku i przez 48 godzin po jego odstawieniu.

Pacjenci przyjmujący antagonistów witaminy K

Ze względu na możliwość zwiększenia wyników testów krzepnięcia (INR/INR) i/lub zwiększenia częstości powikłań krwotocznych u pacjentów przyjmujących lek Lufi-500 w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), należy monitorować testy krzepnięcia, jeśli te leki są stosowane jednocześnie (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lek Lufi-500. W bardzo rzadkich przypadkach postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po przyjęciu pojedynczej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia tych reakcji należy przerwać przyjmowanie leku i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie leku Lufi-500 u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi i u pacjentów z wywiadem chorób psychicznych.

Wydlużenie interwału QT

Podczas stosowania fluorochinolonów zgłaszano przypadki wydłużenia interwału QT. Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lek Lufi-500, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużenia interwału QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności wydłużania interwału QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpadaczkowe);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi oraz młodsze kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające interwał QT, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u tych grup pacjentów (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Sposób stosowania i dawki” („Pacjenci starsi”), „Przedawkowanie” oraz „Działania niepożądane”).

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki sensorycznej i sensoryczno-ruchowej neuropatii obwodowej, prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. Przyjmowanie lewofloksacyny należy przerwać, jeśli pacjent doświadcza objawów neuropatii, takich jak ból, uczucie palenia, mrowienia, drętwienia lub osłabienia, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu.

Zaburzenia hepatobilinarne

Podczas przyjmowania lewofloksacyny odnotowano przypadki zapalenia wątroby z martwicą aż do niewydolności wątroby stanowiącej zagrożenie dla życia, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak brak apetytu, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przekazywanie nerwowo-mięśniowe i mogą wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji leku zgłaszano poważne działania niepożądane, w tym konieczność wspomagania oddychania i przypadki śmiertelne, u pacjentów z miastenią gravis. Lewofloksacyna nie jest zalecana u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku

W przypadku wystąpienia zaburzeń ze strony narządów wzroku należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami” oraz „Działania niepożądane”).

Superinfekcja

Podczas stosowania lewofloksacyny, szczególnie długotrwałego, możliwe jest rozwinięcie się infekcji oportunistycznych i wzrost organizmów odpornych. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty, regurgitacja/niewydolność zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z wywiadem rodinnym aneurysmy, wrodzonymi wadami zastawek serca, u pacjentów z już zdiagnozowaną aneurysmą i/lub rozwarstwieniem aorty, chorobą zastawki serca lub przy obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków:

• zarówno dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów), lub dodatkowo,
• przy aneurysmie i rozwarstwieniu aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, lub zdiagnozowany miażdżyca, lub zespół Sjögrena), lub dodatkowo,
• przy regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów jednoczenie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ostre zapalenie trzustki

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjenci odczuwający nudności, niedyspozycję, dyskomfort brzucha, ostry ból brzucha lub wymioty powinni przejść natychmiastowe badanie medyczne. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki należy przerwać stosowanie lewofloksacyny; w przypadku potwierdzenia diagnozy nie należy wznowić stosowania lewofloksacyny. Należy zachować ostrożność u pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Wpływ na badania laboratoryjne

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczność potwierdzenia dodatnich wyników testu na opioidy za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna hamuje wzrost Mycobacterium tuberculosis, dlatego możliwe jest uzyskanie fałszywie ujemnego wyniku podczas badania bakteriologicznego u pacjentów z gruźlicą.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Sód.

Lek Lufi-500 zawiera mniej niż 1 mmol sodu (mniej niż 23 mg) na tabletkę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie u dzieci

U dzieci i młodzieży do 18 roku życia bezpieczeństwo i skuteczność lewofloksacyny nie zostały ustalone. Chinolony, w tym lewofloksacyna, powodują artropatię i osteochondroz u niespłciłych zwierząt różnych gatunków.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone.

Ze względu na brak badań klinicznych i możliwe uszkodzenie chrząstki stawowej przez chinolony u rozwijającego się organizmu, lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży. Jeśli ciąża wystąpi podczas leczenia lekiem, należy poinformować o tym lekarza.

Okres karmienia piersią. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana w okresie karmienia piersią. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania lewofloksacyny do mleka matki, choć inne fluorochinolony wydzielają się do mleka matki. Ze względu na brak badań klinicznych i możliwe uszkodzenie chrząstki stawowej przez fluorochinolony u rozwijającego się organizmu, leku nie należy przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Plodność. Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczej u szczurów.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami.

Pacjentom kierującym pojazdami lub pracującym z innymi mechanizmami należy wziąć pod uwagę możliwe działania niepożądane ze strony układu nerwowego (zawroty głowy/vertigo, sztywność, senność, dezorientacja, zaburzenia wzroku i słuchu, zaburzenia ruchowe).

Sposób stosowania i dawki

Tabletki Lufi-500 przyjmuje się 1 lub 2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości zakażenia oraz wrażliwości przypuszczalnego patogenu. Lek można stosować w celu dokończenia leczenia u pacjentów, u których stwierdzono poprawę stanu podczas wstępnego wstrzykiwania dożylnego lewofloksacyny; ze względu na bioekwiwalentność form parenteralnych i doustnych, można stosować takie samo dawkowanie.

Tabletki Lufi-500 należy połykać nie żując, wypijając dostateczną ilość płynu. Dla wygody dawkowania tabletkę można podzielić wzdłuż linii podziału.

Tabletki można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Lek należy przyjmować co najmniej 2 godziny przed lub po zastosowaniu soli żelaza, soli cynku, leków przeciwwskazowych zawierających magnez lub glin, didanosyny (tylko formy zawierające glin lub magnez w buforach) oraz sukralfatu (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), ponieważ możliwe jest zmniejszenie wchłaniania.

Tabela 3

Zalecane dawkowanie dla dorosłych pacjentów z normalną funkcją nerek, u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 50 ml/min

Grupy szczególne

Tabela 4

Dawkowanie u dorosłych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy lub równy 50 ml/min

1Po hemodializie lub po przewlekłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (PAOD) dodatkowe dawki nie są wymagane.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna jest nieznacznie metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie przez nerki.

Pacjenci w podeszłym wieku. Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz punkt «Szczególne wskazania dotyczące stosowania»: zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien, wydłużenie odcinka QT).

Dzieci.

Preparat Lufi-500 jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży (patrz punkt «Przeciwwskazania»).

Przedawkowanie.

Objawy. Zgodnie z wynikami badań toksyczności leku na zwierzętach lub badań farmakologii klinicznej przeprowadzonych z zastosowaniem dawek nadterapeutycznych, najważniejsze objawy, których można się spodziewać po ostrym przedawkowaniu lewofloksacyny, to objawy ze strony OUN, takie jak dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady drgawkowe, a także wydłużenie odcinka QT oraz reakcje ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i erozje błony śluzowej. W doświadczeniu stosowania leku w okresie pozarejestracyjnym w takich przypadkach obserwowano efekty ze strony OUN, takie jak stan dezorientacji, drgawki, halucynacje i drżenie.

Leczenie objawowe. Należy rozważyć monitorowanie EKG ze względu na możliwość przedłużenia odcinka QT. W celu ochrony błony śluzowej żołądka stosuje się leki przeciwwkretne.

Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa lub PAOD, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne antydoty.

Efekty uboczne.

Poniżej wymieniono efekty uboczne według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), niezwykle rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie efekty uboczne są wymienione według malejącej częstości występowania.

aReakcje anafilaktyczne i anafilakto-idopodobne mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

bReakcje ze strony skóry i błon śluzowych mogą czasem wystąpić nawet po zastosowaniu pierwszej dawki leku.

*W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od istniejących czynników ryzyka, zgłaszano długotrwałe (przez miesiące lub lata), poważne, niepełnosprawność powodujące oraz potencjalnie nieodwracalne reakcje niepożądane wpływające na różne, a czasem na kilka naraz, układy organizmu i narządy zmysłów (w tym takie reakcje jak tendinitis, pęknięcie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia z paraparestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu) (patrz punkt «Szczególne wskazania dotyczące stosowania»).

Inne reakcje niepożądane związane z przyjmowaniem fluorochinolonów:

• napady porfirii u pacjentów z porfirią.

** U pacjentów stosujących fluorochinolony odnotowano przypadki aneurysmy i dissekcji aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca (patrz punkt «Szczególne wskazania dotyczące stosowania»).

Zgłaszanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowo upoważnieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25°C w suchym, chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci miejscu.

Opakowanie. Po 5 tabletek w blistrze; 1 blister w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Ipca Laboratories Limited.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności.

Plac nr 255/1, wieś – Atal, U.T. Dadra i Nagar Haveli, 396230 Silwassa, Indie.