INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leczniczego leku LOKSOF (LOXOF)

Sk³ad:

substancja czynna: lewofloksacyna;

1 tabletka powlekana zawiera lewofloksacyny hemihydrycznej odpowiadaj¹cej 500 mg lewofloksacyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryszta³yczna, hydroksypropyloceluloza, polisorbat 80, crospowidon, stearynian magnezu, Opadray Yellow 03B52874 (hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 400, tlenek ¾elaza ¼ó³ty (E 172), tlenek ¾elaza czerwony (E 172)).

Postaæ leku. Tabletki powlekane.

G³ówne w³aœciwoœci fizykochemiczne: wyd³u¿one, dwuwypuk³e tabletki powlekane o œwietle-pomarañczowej barwie z odbit¹ cyfr¹ „500” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony.

Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna – syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, jest S-enancjomerem racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania

Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, levofloksacyna działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazy IV.

Zależność farmakokinetyka/farmakodynamika

Stopień aktywności bakteriobójczej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm oporności

Oporność na levofloksacynę rozwija się w wyniku kolejnych mutacji w miejscach wiązania dwóch typów topoizomeraz II typu: DNA-girazy oraz topoizomerazy IV. Na wrażliwość na levofloksacynę mogą wpływać również inne mechanizmy oporności, takie jak mechanizmy niewnikalności błon (występujące u Pseudomonas aeruginosa) oraz efliuks.

Obserwowano oporność krzyżową między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami.

Ze względu na mechanizm działania, zazwyczaj nie występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Spektrum przeciwbakteryjne

Przez EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki) określono graniczne wartości MIC levofloksacyny, które oddzielają szczepy wrażliwe od pośrednio wrażliwych oraz szczepy pośrednio wrażliwe od opornych, podano je w poniższej tabeli.

Granice wartości MIC levofloksacyny określone przez EUCAST (wersja 10.0, 01.01.2020)

1. Tylko niepowikłane infekcje dróg moczowych.

2. Wrażliwość można określić na podstawie wrażliwości na cyfrofloksacynę.

Odporność niektórych gatunków mikroorganizmów może się różnić geograficznie i w czasie. Należy uzyskać lokalne informacje na temat oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy lokalna rozpowszechnienie oporności jest takie, że skuteczność leku jest co najmniej wątpliwa w przypadku niektórych typów infekcji, należy skonsultować się ze specjalistą.

Zwykle wrażliwe gatunki

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie

Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus wrażliwy na metycylinę, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci grupy C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes

Bakterie tlenowe Gram-ujemne

Burkholderia cepacia, Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri

Bakterie beztlenowe

Peptostreptococcus

Inne

Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamidia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum

Gatunki, u których nabyta (wtórna) oporność może stanowić problem

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus oporny na metycylinę#, Staphylococcus coagulase spp.

Bakterie tlenowe Gram-ujemne

Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter agglomerans, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens

Bakterie beztlenowe

Bacteroides fragilis, Bacteroides ovatus, Bacteroides thetaiotamicron, Bacteroides vulgatus, Clostridium difficile

Gatunki oporne

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie

Enterococcus faecium

S. aureus oporny na metycylinę (MRSA) często wykazuje również oporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka

Absorpcja

Po podaniu doustnym lewofloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1–2 godzin. Bezpośrednia biodostępność wynosi 99–100%.

Jedzenie praktycznie nie wpływa na wchłanianie lewofloksacyny.

Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin po podaniu 500 mg jeden lub dwa razy dziennie.

Rozkład

Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po dawce jednorazowej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na intensywne rozprowadzenie w tkankach organizmu.

Biotransformacja

Lewofloksacyna jest niewielokrotnie metabolizowana, metabolitami są dimetylo-lewofloksacyna i N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest stosunkowo wolno wydalana z osocza (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% dawki).

Średni pozorny całkowity klirens lewofloksacyny po dawce 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min.

Brak istotnej różnicy między farmakokinetyką lewofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym świadczy o tym, że te drogi podania są wzajemnie zamiennymi.

Linowość

Lewofloksacyna charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie 50–1 000 mg.

Farmakokinetyka u pacjentów z określonymi stanami

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżenia funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okresy półtrwania wydłużają się, jak pokazano w poniższej tabeli:

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów w porównaniu z pacjentami w wieku podeszłym, poza różnicami związanymi z kliremsem kreatyniny.

Różnice związane z płcią

Odrębna analiza pacjentów wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że te różnice związane z płcią mają znaczenie kliniczne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Loxof jest wskazany w leczeniu następujących infekcji bakteryjnych u dorosłych, wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na lewofloksacynę:

• ostre bakteryjne zapalenie zatok*;
• zaostrzenie przewlekłego bakteryjnego zapalenia oskrzeli*;
• zapalenie płuc pozaszpitalne;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich*.

Preparat stosuje się tylko wtedy, gdy nie jest możliwe zastosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są stosowane jako leczenie pierwotne tych infekcji:

• powikłane infekcje dróg moczowych (w tym nerek i miedniczek nerkowych);
• przewlekłe bakteryjne zapalenie prostaty;
• niepowikłane zapalenie pęcherza moczowego;
• postać płucna wąglika: profilaktyka i leczenie po narażeniu.

Loxof w tej postaci leku (tabletki) można stosować w celu ukończenia leczenia u pacjentów, którzy wykazali poprawę w trakcie wstępnego leczenia lewofloksacyną w postaci roztworu do wlewania dożylnego.

Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

*Tylko wtedy, gdy uznano za nieskuteczne lub nieuzasadnione stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są stosowane w leczeniu tej infekcji.

Przeciwwskazania.

Lewofloksacyny nie należy stosować w następujących przypadkach:

• podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę lub inne chinolony lub którykolwiek z innych składników leku;
• wystąpienie reakcji niepożądanych ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu chinolonów;
• padaczka;
• wiek dziecięcy (do 18 roku życia);
• ciąża lub karmienie piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę

Sole żelaza, sole cynku, leki przeciwwskazowe zawierające magnez i glin, didanosyna.

Wchłanianie lewofloksacyny znacząco zmniejsza się, gdy stosuje się ją jednocześnie z solami żelaza, lekami przeciwwskazowymi zawierającymi magnez lub glin, lub z didanosyną (tylko formy zawierające buforowe agenty glinu lub magnezu). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów z wielowitaminami zawierającymi cynk prowadzi do obniżenia ich wchłaniania po doustnym podaniu. Tabletki należy przyjmować nie wcześniej niż 2 godziny po zastosowaniu leków zawierających dwu- lub trójwartościowe kationy, takie jak sole żelaza lub leki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin. Węglan wapnia minimalnie wpływa na wchłanianie lewofloksacyny po doustnym podaniu.

Sukralofan

Biodostępność leku znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z sukralofanem. Jeżeli pacjent musi przyjmować zarówno sukralofan, jak i lewofloksacynę, to lepiej przyjąć sukralofan 2 godziny po przyjęciu lewofloksacyny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne

Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofiliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofiliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi substancjami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż po samodzielnym przyjęciu lewofloksacyny.

Probenecyd i cytydydyna

Probenecyd i cytydydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się o 24% w obecności cytydyny i o 34% w obecności probenecydu. Dzieje się tak, ponieważ oba leki mogą blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Jednak w badaniach różnice kinetyczne nie miały znaczenia klinicznego. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cytydydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inne leki

Badania farmakologii klinicznej wykazały, że przy jednoczesnym podawaniu lewofloksacyny z węglanem wapnia, cyklosporyną, digoksyną, glibenklamidem, ranitydyną nie stwierdzono żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki

Cyklosporyny

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym przyjmowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) zgłaszano zwiększenie czasów krzepnięcia (PT/INR) i/lub krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego powodu pacjentom otrzymującym jednocześnie antagoniści witaminy K należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wydłużające odcinek QT

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki mogące wydłużać odcinek QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy i leki przeciwpadaczkowe) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności. Wydłużenie odcinka QT”).

Inna istotna informacja.

Nie stwierdzono wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofiliny (która jest markerowym substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Jednoczesne stosowanie z glikokortykosteroidami zwiększa ryzyko zerwania ścięgna.

Wpływ pokarmu

Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z produktami spożywczymi. Tabletki Loxof można przyjmować niezależnie od posiłku.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania leku u pacjentów, którzy wcześniej mieli poważne działania niepożądane po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Metycylinoodporny S. aureus

W przypadku metycylinoodpornego S. aureus (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współodporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. W związku z tym lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem sytuacji, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę (a antybiotyki zwykle zalecane w leczeniu infekcji MRSA uznaje się za nieskuteczne).

Odporność na fluorochinolony u E. coli (najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych) różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalne rozpowszechnienie oporności E. coli na fluorochinolony.

Antraks. W przypadku postaci płucnej antraksu stosowanie oparte jest na danych in vitro dotyczących wrażliwości Bacillus anthracis, danych eksperymentalnych uzyskanych na zwierzętach oraz ograniczonych danych dotyczących stosowania u ludzi. Lekarze powinni brać pod uwagę krajowe i/lub międzynarodowe dokumenty konsensusowe dotyczące leczenia antraksu.

Długotrwałe, niesprawiające i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, zgłaszano długotrwałe (przez miesiące lub lata), niesprawiające i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane, wpływające na różne układy organizmu, a czasem na kilka układów jednocześnie (układ ruchu, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub symptomów jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego i skonsultować się z lekarzem.

Tendinitis i zerwanie ścięgien

Podczas leczenia chinolonami może dojść do wystąpienia zapalenia ścięgien, które może prowadzić do ich zerwania, w tym ścięgna Achillesa. Zapalenie ścięgien i ich zerwanie, czasem dwustronne, mogą wystąpić w ciągu 48 godzin po podaniu lewofloksacyny, a nawet kilka miesięcy po jej odstawieniu. Najbardziej narażeni na zapalenie ścięgien i ich zerwanie są pacjenci starsi, pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek, pacjenci otrzymujący dawkę dobową 1000 mg lewofloksacyny, pacjenci po przeszczepie narządu oraz pacjenci leczeni kortykosteroidami. Należy monitorować stan pacjentów w starszym wieku, którym przepisano lewofloksacynę. W przypadku podejrzenia zapalenia ścięgien (w szczególności, gdy występuje bolesny obrzęk, stan zapalny) stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. zapewnić unieruchomienie ścięgna) (patrz sekcja „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów tendinopatii nie należy stosować kortykosteroidów.

Mioklonus

Zgłaszano przypadki wystąpienia mioklonusu u pacjentów stosujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju mioklonusu zwiększa się u pacjentów w starszym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie skorygowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. W przypadku pierwszego wystąpienia mioklonusu stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby spowodowane przez Clostridium difficile

Diareę, szczególnie ciężką, trwającą i/lub krwistą, podczas lub po leczeniu tabletkami Loxof, może być objawem choroby spowodowanej Clostridium difficile, której najcięższą formą jest kolit pseudomembranacyjny. W przypadku podejrzenia kolitu pseudomembranacyjnego należy natychmiast przerwać przyjmowanie tabletek Loxof, a pacjentów należy niezwłocznie leczyć środkami wspomagającymi i zastosować terapię specyficzną (np. doustne podawanie wancomycyny). Środki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i powodować napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Tak jak w przypadku innych chinolonów, należy stosować ją z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych oraz u pacjentów leczonych równocześnie lekami zwiększającymi skłonność do drgawek (obniżającymi próg drgawkowy) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych leczenie lewofloksacyną należy przerwać.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy

U pacjentów z ukrytym lub istniejącym defektem aktywności glukozo-6-fosforan dehydrogenazy może występować skłonność do reakcji hemolitycznych podczas leczenia lekami przeciwbakteryjnymi z grupy chinolin, dlatego lewofloksacynę należy stosować z ostrożnością.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u chorych z zaburzeniem funkcji nerek (niewydolność nerek) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości)

Lewofloksacyna może powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy aż do wstrząsu anafilaktycznego) po podaniu dawki początkowej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takim przypadku pacjentom należy natychmiast przerwać leczenie i skonsultować się z lekarzem.

Ciężkie działania niepożądane skórne

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie działania niepożądane skórne, w tym toksyczny zespół martwiczy nabłonka (TEN: znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz reakcje na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub prowadzić do śmierci.

Podczas stosowania leku pacjentów należy poinformować o objawach i symptomach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie monitorować ich stan.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów tych reakcji należy natychmiast przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta wystąpiła taka poważna reakcja skórna, jak toksyczny zespół martwiczy nabłonka (TEN: znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (SJS) lub reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), lewofloksacyny nie można stosować w przyszłości w żadnym wypadku.

Zmiana poziomu glukozy we krwi

Tak jak w przypadku wszystkich chinolonów, zgłaszano zaburzenia poziomu glukozy we krwi, w tym przypadki hiperglikemii i hipoglikemii, szczególnie u pacjentów w starszym wieku, chorych na cukrzycę, którzy otrzymywali terapię wspomagającą lekami hipoglikemizującymi doustnie (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi u chorych na cukrzycę (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Jeśli pacjent zgłasza zaburzenia poziomu glukozy we krwi, leczenie lewofloksacyną należy natychmiast przerwać i rozważyć alternatywną terapię przeciwbakteryjną niefluorochinolonową.

Profilaktyka fotosensybilizacji

Chociaż fotosensybilizacja występuje bardzo rzadko podczas stosowania lewofloksacyny, w celu jej uniknięcia pacjentom nie zaleca się zwiększonego narażenia na promienie słoneczne ani sztuczne promieniowanie UV (np. lampy sztucznego promieniowania ultrafioletowego, solarium) podczas przyjmowania Loxofu i przez 48 godzin po odstawieniu leku.

Pacjenci stosujący antagoniści witaminy K

Ze względu na możliwość zwiększenia wyników testów krzepnięcia (INR/stosunek międzynarodowy) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących Loxof w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), należy monitorować testy krzepnięcia, jeśli te leki są stosowane jednocześnie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W bardzo rzadkich przypadkach rozwijały się one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po przyjęciu jednej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia tych reakcji u pacjenta należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Należy rozważyć alternatywną terapię przeciwbakteryjną niefluorochinolonową. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie interwału QT

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużenia interwału QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z wydłużania interwału QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpadaczkowe);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci w starszym wieku i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające interwał QT, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u tych grup pacjentów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, „Pacjenci w starszym wieku”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Neuropatia obwodowa

Zgłaszano szybko postępującą sensoryczną lub sensomotoryczną polineuropatię obwodową, prowadzącą do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia mięśni, u pacjentów przyjmujących fluorochinolony, w tym lewofloksacynę. Przyjmowanie lewofloksacyny należy przerwać, jeśli u pacjenta wystąpią takie objawy neuropatii, jak ból, pieczenie, mrowienie, zdrętwienie lub osłabienie mięśni, aby zapobiec stanowi nieodwracalnemu.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe

Podczas przyjmowania lewofloksacyny zgłaszano przypadki zapalenia wątroby z martwicą aż do niewydolności wątroby zagrażającej życiu, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom zaleca się przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią takie objawy choroby wątroby, jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub ból w okolicy brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przewodzenie nerwowo-mięśniowe i mogą wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. Lewofloksacyna nie jest zalecana do stosowania u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku

Jeśli wystąpi zaburzenie wzroku lub inny wpływ na oczy, należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Działania niepożądane”, „Wpływ na zdolność reagowania podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń”).

Superinfekcja

Podczas stosowania lewofloksacyny, szczególnie długotrwałego, możliwe jest rozwinięcie się infekcji oportunistycznych i wzrost organizmów odpornych. W przypadku rozwoju superinfekcji podczas terapii należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na badania laboratoryjne

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę badanie moczu na obecność opioidów może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie dodatnich wyników testu na opioidy za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna hamuje wzrost Mycobacterium tuberculosis, dlatego możliwe jest uzyskanie fałszywie ujemnego wyniku podczas badania bakteriologicznego u pacjentów z gruźlicą.

Aneurysma / rozwarstwienie aorty.

Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko rozwoju aneurysmy lub rozwarstwienia aorty podczas stosowania fluorochinolonów, szczególnie u pacjentów w starszym wieku, a także na zastawę aortalną i mitralną. U pacjentów stosujących fluorochinolony odnotowano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym zakończone śmiercią), a także przypadki zastawy jednego z zastawek serca. Dlatego antybiotyki z grupy fluorochinolonów należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych metod leczenia u pacjentów z wywiadem aneurysmy/rozwarstwienia aorty lub wrodzonych wad zastawek serca w rodzinie; u pacjentów z istniejącą aneurysmą/rozwarstwieniem aorty lub chorobą zastawek serca oraz u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju zastawy aorty lub zastawy/niestabilności zastawek serca (np. zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa, tętniak Takayasu, zespół Turnera, tętniak giantocellularny, choroba Behceta, nadciśnienie, reumatoidalne zapalenie stawów i miażdżyca, zespół Sjögrena, zakaźne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty lub pęknięcia zastawki aortalnej zwiększa się u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub plecach, nagłego wystąpienia duszności, przyspieszonego rytmu serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych pacjentom należy natychmiast skorzystać z pomocy medycznej.

Ostre zapalenie trzustki

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjenci odczuwający nudności, niedyspozycję, dyskomfort brzuszny, ostry ból brzucha lub u których wystąpiła wymioty, powinni przejść natychmiastowe badanie medyczne. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny. W przypadku potwierdzenia tej diagnozy leczenia lewofloksacyną nie należy wznowić. Należy zachować ostrożność wobec pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki (patrz sekcja „Działania niepożądane”)

Zaburzenia ze strony krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedoczynność szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy monitorować parametry badania krwi. W przypadku uzyskania wyników nieprawidłowych należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Okres ciąży. Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone.

Z uwagi na brak badań na ludziach i możliwe uszkodzenie chrząstki stawowej przez chinolony w rozwijającym się organizmie, lewofloksacyna jest przeciwwskazana w ciąży i u kobiet karmiących piersią. Jeśli w trakcie leczenia lekiem nastąpi ciąża, należy poinformować o tym lekarza.

Okres karmienia piersią. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana do stosowania w okresie karmienia piersią. Informacje dotyczące wydzielania lewofloksacyny w mleko matki są niewystarczające, choć inne fluorochinolony wydzielają się w mleko matki. Z uwagi na brak badań na ludziach i możliwe uszkodzenie chrząstki stawowej przez fluorochinolony w rozwijającym się organizmie, lewofloksacyny nie można przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Plodność. Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczej u zwierząt.

Wpływ na zdolność reagowania podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Pacjentom kierującym pojazdami, pracującym z maszynami i urządzeniami, należy zachować ostrożność podczas przyjmowania leku ze względu na możliwe niepożądane działania niepożądane ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, senność, zaburzenia wzroku), które mogą pogarszać zdolność koncentracji i reagowania, tworząc ryzyko w sytuacjach, gdy te cechy są szczególnie ważne.

Sposób stosowania i dawki

Tabletki Loxof należy przyjmować 1 lub 2 razy na dobę. Dawkę i długość leczenia dobiera się indywidualnie w zależności od typu i ciężkości infekcji oraz wrażliwości podejrzanego patogenu. Zaleca się kontynuowanie leczenia Loxofem przynajmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzeniu braku patogenów w badaniach mikrobiologicznych.

Preparat można stosować w celu dokończenia leczenia u pacjentów, u których po wstępnym leczeniu lewofloksacyną w formie roztworu do wlewu zaobserwowano poprawę stanu klinicznego, przy czym należy stosować te same dawki.

Tabletki Loxof należy połykać nie żując, wypijając dużą ilość płynu. Można je przyjmować zarówno podczas posiłku, jak i między posiłkami.

Preparat należy stosować co najmniej 2 godziny przed lub po zastosowaniu soli żelaza, soli cynku, środków przeciwwskazowych zawierających magnez lub glin, didanosyny (wyłącznie form zawierających glin lub magnez w składzie buforu) oraz sukralfatu (zobacz sekcję „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań”).

W przypadku potrzeby zastosowania dawki mniejszej niż 500 mg należy użyć preparatu w innej postaci farmaceutycznej lub o innym stężeniu substancji czynnej.

Dawki dla dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek , u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 50 ml/min

Tabela 3

Dozowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min

Tabela 4

1 Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (PAOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Dozowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest konieczna, ponieważ lewofloksacyna jest nieznacznie metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie przez nerki.

Dozowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Jeżeli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”: Zapalenie ścięgien i zerwanie ścięgien. Wydłużenie odstępu QT).

Dzieci. Loxof jest przeciwwskazany u dzieci, ponieważ nie wyklucza się uszkodzenia chrząstki stawowej (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Objawy. Najważniejsze objawy przedawkowania to zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego (dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje i drżenie); reakcje ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności i erozje błon śluzowych; możliwe wydłużenie interwału QT.

Leczenie. Leczenie objawowe. Należy rozważyć monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia interwału QT. W celu ochrony błony śluzowej żołądka stosuje się leki przeciwwysiękowe. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa lub PAOD, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Nie ma dostępnych specyficznych przeciwtruciówek.

Niepożądane działania

Częstotliwość niepożądanych działań wymienionych w tabeli 5 określono według następujących kryteriów: bardzo często (>1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od >1/1000 do <1/100), niezbyt często (od >1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie niepożądane działania są wymienione według malejącej ważności.

Tabela 5

1 Reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidealne możliwe są czasami nawet po podaniu pierwszej dawki.

2 Reakcje ze strony skóry i błon śluzowych możliwe są czasami nawet po podaniu pierwszej dawki.

* W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów otrzymujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od istniejących czynników ryzyka, zgłaszano długotrwałe (przez miesiące lub lata), niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane wpływające na różne układy, a czasem na kilka układów jednocześnie, oraz narządy zmysłów (w tym reakcje takie jak tendinitis, pęknięcie ścięgna, artrodynia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu).

** U pacjentów otrzymujących fluorochinolony odnotowano przypadki aneuryzmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym zakończone śmiertelnie), a także regurgytację/niewydolność jednej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Opis poszczególnych reakcji niepożądanych

W okresie po rejestracji stosowania fluorochinolonów u pacjentów wystąpiły objawy neurologiczne i psychiatryczne, w tym lęk, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgia i zaburzenia koncentracji uwagi. Zjawiska te mogą być przejawem długotrwałych, powodujących niepełnosprawność reakcji niepożądanych wywołanych przez fluorochinolony, prowadzących do utraty zdolności do pracy.

Zgłaszanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem i wilgocią, niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie.

Po 5 tabletów w blisterze; po 1 blisterze w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

San Pharmaceutical Industries Limited.

Sun Pharmaceutical Industries Limited.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

Industrial Area 3, Dewas - 455001, Indie.

Industrial Area 3, Dewas, 455001, India.