INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU LOKSIDOL (LOXIDOL)

Skład:

substancja czynna: meloksykam;

1 tabletka zawiera 15 mg meloksykamu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna; cytrynian sodu; laktoza jednowodna; krospliwidon; powidon K30; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, płaskie tabletki jasnożółtego koloru z oznaczeniem „LOX 15” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwwzapalne i przeciwreumatyczne nieniesterydowe. Oksykamy. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meloksikam – niesteroidowy lek przeciwwespolnieniowy (NLPZ) z grupy oksykamów o działaniu przeciwzapalnym, przeciwbólowym i przeciwgorączkowym.

Meloksikam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach zapalenia. Podobnie jak w przypadku innych NLPZ, dokładny mechanizm działania meloksikamu pozostaje nieznany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NLPZ (w tym meloksikamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka.

Po doustnym stosowaniu w dawkach terapeutycznych meloksikam wykazuje kinetykę liniową.

Wchłanianie

Meloksikam jest niemal całkowicie wchłaniany w przewodzie pokarmowym. Biodostępność absolutna po podaniu doustnym wynosi 90%. Jednoczesne spożycie pokarmu lub stosowanie niesterycznych środków przeciwkwasowych nie wpływa na jego wchłanianie.

Po jednorazowym doustnym przyjęciu maksymalny poziom meloksikamu w osoczu osiągany jest po 5–6 godzinach. Po wielokrotnym przyjmowaniu stężenie równowagowe osiągane jest po 3–5 dniach od rozpoczęcia leczenia.

Po doustnym przyjęciu 15 mg meloksikamu raz na dobę w warunkach szpitalnych stężenie w osoczu osiąga 0,8–2,0 mg/l (15 mg) (Cmin–Cmax). Średnie stężenia meloksikamu w osoczu osiągane są w stanie równowagi po 5–6 godzinach po podaniu doustnym.

Rozkład

Meloksikam charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, głównie z albuminą (99%). Meloksikam przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie wynosi połowę stężenia w osoczu.

Objętość rozkładu po wielokrotnym stosowaniu doustnych dawek wynosi średnio 16 l i wykazuje indywidualne odchylenia w granicach 11–32%.

Metabolizm

Meloksikam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie. W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksikamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Głównym metabolitem jest 5’-karboksymeloksikam (60% dawki), który powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylmeloksikamu, wydalanego w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro pozwalają przypuszczać, że CYP 2C9 odgrywa istotną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 przyczyniają się w mniejszym stopniu. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja

Eliminacja meloksikamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych ilościach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość wydzielana jest z moczem. Okres półtrwania eliminacji wynosi od 13 do 25 godzin po podaniu doustnym, domięśniowym i dożylnym. Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po jednorazowej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne jak u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentów płci żeńskiej wartości pola pod krzywą stężenie-czas (AUC) są wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z młodymi ochotnikami obu płci. Średni klirens osocza w stanie równowagi u pacjentów w podeszłym wieku był nieco niższy niż u młodych ochotników.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek

Niewydolność wątroby i nerek w stopniu od lekkiego do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksikamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli istotnie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym. W przypadku niewydolności nerek w stadium końcowym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksikamu (patrz punkty «Przeciwwskazania» oraz «Sposób stosowania i dawki»).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krótkoterminowe leczenie objawowe zaostrzenia osteoarthrosis.
Długoterminowe leczenie objawowe reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zapalenia stawów kręgosłupa.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, inne składniki leku lub substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), kwas acetylosalicylowy.
W wywiadzie występowanie objawów podwyższonej wrażliwości (w tym objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego, pokrzywki) na kwas acetylosalicylowy oraz NLPZ.
Występowanie nawrotowego wrzodu żołądka/krwawienia w przebiegu choroby aktywnej lub nawroty w wywiadzie (dwa lub więcej wyraźnych epizodów choroby wrzodowej lub krwawienia).
Krwawienie przewodu pokarmowego lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NLPZ w wywiadzie.
Krwawienie przewodu pokarmowego, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi.
Ciężka niewydolność serca, wątroby, nerek (bez stosowania dializy).
Leczenie bólu w okresie okołooperacyjnym po operacji pomostowania tętnicy wieńcowej (CABG).
Trzeci trymestr ciąży.
Wiek dziecięcy do 16. roku życia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ryzyko związane z hiperkaliemią

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą powodować hiperkaliemię: sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagonisty receptora angiotensyny II, NLPZ, heparyny (niskocząsteczkowe lub niefrakcjonowane), cyklosporyna, tacrolius, trimetoprim.

Rozwój hiperkalemii może zależeć od towarzyszących czynników. Ryzyko wystąpienia hiperkalemii wzrasta, gdy wspomniane wyżej leki są stosowane równolegle z meloksykamem.

Interakcje farmakodynamiczne

Inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) oraz kwas acetylosalicylowy. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z innymi NLPZ (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)), w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawce ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulanta lub heparyna. Znacznie zwiększa się ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NLPZ mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ oraz antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)).

W innych przypadkach (np. przy dawkach profilaktycznych) stosowanie heparyny wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawień. W przypadku niemożności uniknięcia tej kombinacji konieczna jest staranna kontrola międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR).

Leki tromboliczne i przeciwagregacyjne: zwiększony ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego.

Diuretyki, inhibitory ACE oraz antagonisty angiotensyny II. NLPZ mogą zmniejszać działanie diuretyków i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. pacjentów odwodnionych lub starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do możliwego ostrego niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego taką kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcję nerek należy kontrolować po rozpoczęciu terapii wspólnej oraz okresowo później (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)).

Inne leki przeciwhypertensyjne (np. beta-blokery). Podobnie jak w przypadku niżej wymienionych leków, możliwe jest zmniejszenie działania przeciwhypertensyjnego beta-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcyneryny (np. cyklosporyna, tacrolius). Niefrotoksyczność inhibitorów kalcyneryny może być nasilana przez NLPZ w wyniku pośrednictwa efektów prostaglandyn nerkowych. W czasie leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest staranna kontrola funkcji nerek, szczególnie u pacjentów starszych.

Deferasiroks

Równoległe stosowanie meloksikamu i deferasiroksu może zwiększyć ryzyko powikłań przewodu pokarmowego. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ meloksikamu na farmakokinetykę innych leków

Lit. Istnieją dane dotyczące NLPZ, które zwiększają stężenie litu w osoczu krwi (w wyniku zmniejszenia wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i NLPZ nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)). Jeśli terapia kombinowana jest konieczna, należy starannie kontrolować stężenie litu w osoczu krwi na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksikamem.

Metotreksat. NLPZ mogą zmniejszać sekrecję metotreksatu przez kanaliki nerkowe, tym samym zwiększając jego stężenie w osoczu krwi. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ pacjentom przyjmującym wysoką dawkę metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)). Ryzyko interakcji między NLPZ a metotreksatem należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niską dawkę metotreksatu, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. W przypadku konieczności leczenia kombinowanego należy kontrolować parametry morfologii krwi oraz funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie NLPZ i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić jego toksyczność. Choć farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływana przez równoległe leczenie meloksikamem, uważa się, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrastać podczas leczenia NLPZ (patrz informacje podane powyżej) (patrz sekcja „Powikłania uboczne”).

Pemetreksed. Podczas równoległego stosowania meloksikamu z pemetreksedem u pacjentów z kliresem kreatyniny od 45 do 79 ml/min przyjmowanie meloksikamu należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz na 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksikamu z pemetreksedem jest konieczna, pacjentów należy starannie kontrolować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i powikłań przewodu pokarmowego. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirem kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksikamu z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min) dawka 15 mg meloksikamu może zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania powikłań związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksikamu jednoczesnie z pemetreksedem u pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksikamu

Cholestyramina. Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksikamu w wyniku zaburzenia wewnątrzwątrobowej cyrkulacji, wskutek czego klirens meloksikamu wzrasta o 50%, a czas półtrwania maleje do 13 ± 3 godzin. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ kombinacji meloksikamu i innych leków na farmakokinetykę

Leki przeciwdiabetyczne doustne (pochodne sulfonylomocznika, nateglinid)

Meloksikam jest wydalany niemal całkowicie poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwie trzecie jest pośredniczony przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (główna droga CYP 2C9 oraz droga pomocnicza CYP 3A4) i w jedną trzecią – innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym podawaniu meloksikamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcję pośredniczoną przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami, jak doustne leki przeciwdiabetyczne (pochodne sulfonylomocznika, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i meloksikamu w osoczu krwi. Stan pacjentów przyjmujących meloksikam oraz leki z grupy pochodnych sulfonylomocznika lub nateglinid należy starannie kontrolować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami zobojętniającymi kwas żołądkowy, cyklotydyną i digoksyną.

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne wskazania.

Niepożądane działania można zminimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy okres niezbędny do kontroli choroby.

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej. W przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego nie należy dodatkowo stosować innych NLPZ, ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksykamu z NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksykamu nie należy stosować w leczeniu pacjentów wymagających ulgi w ostrym bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach stosowania leku należy ponownie ocenić korzyści kliniczne terapii.

Meloksykam nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzód peptyczny w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne wyleczenie przed rozpoczęciem terapii meloksykamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksykamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Meloksykam, podobnie jak inne NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Działanie farmakologiczne meloksykamu polegające na zmniejszaniu gorączki i stanu zapalnego może utrudnić diagnozę podejrzanego niezakaźnego stanu bólowego.

Wpływ na przewód pokarmowy

Podobnie jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym momencie leczenia, niezależnie od obecności objawów wstępnego ostrzeżenia lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanych krwawieniem lub perforacją, oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. U takich pacjentów należy rozważyć terapię skojarzoną z lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej), a także u pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko powikłań przewodu pokarmowego (patrz informacje poniżej oraz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjentom z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjentom w podeszłym wieku, należy zalecić zgłaszanie wszelkich nietypowych objawów brzusznych (szczególnie krwawień przewodu pokarmowego), przede wszystkim na wczesnych etapach leczenia.

NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ stan te mogą się nasilać (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Nie zaleca się stosowania meloksykamu u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki, które mogą zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, w szczególności heparynę jako terapię radykalną lub w praktyce geriatrycznej, antykoagulancy, takie jak warfaryna lub inne NLPZ, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na raz lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu należy przerwać stosowanie leku.

Wpływ na wątrobę

Do 15 % pacjentów stosujących NLPZ (w tym meloksykam) może wystąpić podwyższenie jednego lub więcej badań wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą postępować, mogą pozostać niezmienione lub mogą być tymczasowe podczas kontynuowania leczenia. Znaczące podwyższenie ALAT lub ASPAT (około 3 razy lub więcej powyżej normy) obserwowano u 1 % pacjentów podczas badań klinicznych z NLPZ. Dodatkowo raportowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, fulminantny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Pacjentów z objawami lub podejrzeniem dysfunkcji wątroby lub u których obserwowano odchylenia badań wątrobowych, należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby w trakcie terapii lekiem. Jeśli objawy kliniczne i objawy kliniczne odpowiadają rozwojowi chorób wątroby lub jeśli obserwuje się objawy systemowe (np. eozynofilię, wysypkę i inne), należy przerwać stosowanie leku.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ w trakcie terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksykamem.

Terapię meloksykamem u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniową mózgu należy prowadzić dopiero po starannym rozważeniu. Takie rozważenie jest konieczne przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim wzrostem ryzyka zjawisk trombotycznych naczyniowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksykamu.

Stosowanie leku Loxidol może zwiększyć ryzyko poważnych sercowo-naczyniowych powikłań zakrzepowych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mogą mieć zwiększone ryzyko.

Wpływ na skórę

Podczas stosowania meloksykamu zgłaszano ciężkie, zagrożone życiu uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolyz. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolyzu istnieje w pierwszych tygodniach leczenia.

Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i starannie monitorować reakcję skóry. Jeśli u pacjenta występują objawy lub oznaki zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolyzu (np. postępująca wysypka często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekrolyz. Z tym związane jest lepsze rognostyczne przy ciężkich uszkodzeniach skóry. Jeśli u pacjenta rozpoznano zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekrolyz podczas stosowania meloksykamu, nie można go ponownie stosować w przyszłości.

Zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego podczas stosowania meloksykamu.

Leku Loxidol nie należy ponownie stosować pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustalony wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksykamu.

Może wystąpić potencjalna reakcja krzyżowa z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne

Podobnie jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów bez znanej reakcji na meloksykam. Leku nie należy stosować pacjentom z trzema objawami asparynowymi. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą, u których wystąpił zapalenie nosa z lub bez polipów nosowych lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po podaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ. Należy podjąć natychmiastowe działania w przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej.

Wpływ na parametry funkcji wątroby i nerek

Podobnie jak w leczeniu większością NLPZ, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz i bilirubiny we krwi lub innych parametrów funkcji wątroby, jak również podwyższenia kreatyniny we krwi i azotu mocznika we krwi oraz inne odchylenia badań laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnego lub trwałego potwierdzenia takich odchyleń należy przerwać stosowanie leku i przeprowadzić badania kontrolne.

Wpływ na nerki

NLPZ poprzez hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych mogą powodować funkcjonalną niewydolność nerek w wyniku zmniejszenia filtracji kłębuszkowej. Ten efekt niepożądany jest zależny od dawki.

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapalenia nerek, zapalenia kłębuszków, martwicy rdzenia nerkowego lub zespołu nerczycowego.

Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie diurezy i funkcji nerek u pacjentów z takimi czynnikami ryzyka: wiek podeszły; jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, blokerami receptora angiotensyny II, sartanami, diuretykami; hipowolemia (o dowolnym pochodzeniu); niewydolność serca; niewydolność nerek; zespół nerczycowy; nefropatia toczeniowa; ciężki stopień dysfunkcji wątroby (albumina osocza < 25 g/l lub ≥ 10 g/l według klasyfikacji Childa-Pugha).

Dawka meloksykamu u pacjentów z niewydolnością nerek końcową, którzy są na dializie, nie powinna przekraczać 7,5 mg (należy stosować inne formy leku meloksykamu z odpowiednim dawkowaniem). U pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę można nie zmniejszać (klirens kreatyniny > 25 ml/min).

Wpływ na równowagę wodno-elektrolitową

NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego leków obniżających ciśnienie. W związku z tym u wrażliwych pacjentów mogą się nasilać lub nasilać obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z takimi ryzykami zaleca się kliniczne monitorowanie.

Hipokaliemia

Może również wystąpić rozwój hipokaliemii, którą może powodować cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu. W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu we krwi.

Reakcje hematologiczne

Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NLPZ, w tym meloksykam. Może to być związane z zatrzymaniem płynu, przewodu pokarmowego (ukrytym lub makroskopijnym) lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoetynę. Przy długotrwałym stosowaniu leku należy kontrolować hemoglobinę lub hematokryt, jeśli występują objawy i objawy anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużać czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego ich wpływ na funkcję płytek krwi jest ilościowo mniejszy, krótkotrwały i odwracalny. Podczas stosowania meloksykamu należy starannie monitorować stan pacjentów, u których możliwe są niepożądane skutki związane ze zmianami w funkcji płytek krwi, w szczególności zaburzeniami krzepnięcia krwi, lub pacjentów przyjmujących antykoagulancy.

Kombinacja z pemetreksedem

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek przyjmujących pemetreksed leczenie meloksykamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjenci w podeszłym wieku i pacjenci z zwiększonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych

Działania niepożądane są często gorzej tolerowane przez pacjentów w podeszłym wieku, osłabionych lub chorych, którzy wymagają starannego monitorowania. Podobnie jak w leczeniu innymi NLPZ, lek Loxidol należy stosować ostrożnie u pacjentów w podeszłym wieku, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci w podeszłym wieku mają wyższe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych przy stosowaniu meloksykamu, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne.

Pacjenci z istniejącą astmą

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie kwasu acetylosalicylowego (aspiryny) u takich pacjentów jest związane z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z uwagi na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między kwasem acetylosalicylowym a innymi NLPZ lek nie należy stosować pacjentom wrażliwym na kwas acetylosalicylowy i należy stosować ostrożnie u pacjentów z istniejącą astmą.

Składniki pomocnicze

Lek Loxidol zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem malabsorpcji glukozy-galaktozy.

Lek zawiera również mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Wpływ na płodność

Meloksykam może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą, dlatego nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Kobietom planującym zajście w ciążę lub poddawanym badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania przyjmowania leku (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Okres ciąży

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu i płodu. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać zwiększone ryzyko poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizis po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnym okresie ciąży. Bezwzględne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko to wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długości leczenia.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksykamu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia.

W I i II trymestrze ciąży lek Loxidol nie należy stosować, chyba że istnieje pilna potrzeba. Jeśli kobieta próbuje zajść w ciążę lub stosuje meloksykam w I i II trymestrze ciąży, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najmniejsze.

Monitorowanie prenatalne oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po wpływie meloksykamu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stanowić ryzyko dla płodu:

toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
zaburzenia funkcji nerek, które mogą rozwinąć się w niewydolność nerek z oligohydramnionem (patrz wyżej);

możliwe ryzyka w późnych terminach ciąży dla matki i noworodka:

wydłużenie czasu krwawienia, efekt antyagregacyjny nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego lek jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią

Choć nie ma konkretnych danych dotyczących meloksykamu, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie leku kobietom w okresie karmienia piersią nie jest zalecane.

Płodność

Meloksykam, podobnie jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą, dlatego nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dla kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania leku.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych mechanizmów.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu meloksykamu na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych działań niepożądanych można założyć, że meloksykam nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na tę czynność. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego środkowego, zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Całą dzienną dawkę leku należy stosować jednorazowo.

Reakcje niepożądane można zminimalizować stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w leczeniu objawowym oraz odpowiedź na terapię.

Zaostrzenie osteoartrozy:

7,5 mg na dobę (stosować inne postaci lekarskie meloksykamu o odpowiednim dawkowaniu). W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 15 mg na dobę.

Reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie stawów krzyżowo-krętownicze:

15 mg na dobę (1 tabletka).

Zobacz również sekcję „Szczególne kategorie pacjentów” poniżej.

W zależności od efektu terapeutycznego dawkę można zmniejszyć do 7,5 mg na dobę (stosować inne postacie lekarskie meloksykamu o odpowiednim dawkowaniu).

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg NA DOBĘ.

Osobne kategorie pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Zalecana dawka długoterminowego leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zapalenia stawów krzyżowo-krętowniczego u pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę (stosować inne postacie lekarskie meloksykamu o odpowiednim dawkowaniu) (zobacz również sekcja „Sposób stosowania i dawki”, „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych” oraz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”)

Pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z wywiadem chorób przewodu pokarmowego lub czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę (stosować inne postacie lekarskie meloksykamu o odpowiednim dawkowaniu).

Niewydolność nerek

Ten lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, którzy nie są poddawani hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym, poddawanych hemodializie, dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (stosować inne postacie lekarskie meloksykamu o odpowiednim dawkowaniu). U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (czyli u pacjentów z klirensem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie jest konieczne zmniejszanie dawki.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest konieczne zmniejszanie dawki (u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Sposób stosowania

Do użytku doustnego.

Lek Loxidol, tabletki 15 mg, należy przyjmować podczas posiłku, popijając wodą lub innym płynem.

Dzieci.

Lek Loxidol, tabletki 15 mg, jest przeciwwskazany u dzieci w wieku poniżej 16 lat (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Objawy

Objawy ostrego przedawkowania NSAID zazwyczaj ograniczają się do senności, letargii, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które ogólnie są odwracalne przy leczeniu wspomagającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności serca i zatrzymania serca. Zgłaszano reakcje anafilaktyczne podczas terapii lekami NSAID, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu.

Leczenie

W przypadku przedawkowania należy przeprowadzić leczenie objawowe i wspomagające. Badania wykazały przyspieszone wydalanie meloksykamu po przyjęciu 4 g cholestyraminy 3 razy na dobę.

Efekty uboczne.

Dane z badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych LNPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zjawisk tromboembolicznych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia LNPZ.

Większość efektów ubocznych ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Może występować wrzodziejące zapalenie żołądka, perforacja lub krwawienie przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiertelnie, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Po stosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melene, wymioty z krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów zapalenia jelita grubego i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Kryteria oceny częstości występowania efektów ubocznych: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznana częstość (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i limfatycznego:

rzadko – anemia; bardzo rzadko – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Zgłaszano bardzo rzadko przypadki agranulocytozy (patrz „Odrębne poważne i/lub częste efekty uboczne”).

Ze strony układu immunologicznego:

rzadko – reakcje alergiczne (z wyłączeniem reakcji anafilaktycznych lub anafilakto-idowych); nieznana częstość – reakcje anafilaktyczne/anafilakto-idowe, w tym wstrząs.

Ze strony psychiki:

rzadko – zaburzenia nastroju, koszmary sennych; nieznana częstość – dezorientacja, zamieszanie, bezsenność.

Ze strony układu nerwowego:

często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy, senność.

Ze strony narządów wzroku:

rzadko – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie, zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu i układu przedsionkowego:

rzadko – zawroty głowy; rzadko – szumy w uszach.

Ze strony serca:

rzadko – uczucie kołatania serca.

W związku ze stosowaniem LNPZ zgłaszano również niewydolność serca.

Ze strony układu naczyniowego:

rzadko – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), rumień.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej:

rzadko – astma u pacjentów z reakcjami alergicznymi na kwas acetylosalicylowy lub inne LNPZ; nieznana częstość – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego:

bardzo często – zaburzenia przewodu pokarmowego, takie jak dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka; rzadko – utajone lub makroskopowe krwawienie przewodu pokarmowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie żołądka, odbijanie; bardzo rzadko – zapalenie jelita grubego, wrzodziejące zapalenie żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku; bardzo rzadko – perforacja przewodu pokarmowego; nieznana częstość – zapalenie trzustki.

Wrzodziejące zapalenie żołądka, perforacja lub krwawienie przewodu pokarmowego mogą być poważne i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego:

rzadko – zaburzenia wyników badań funkcji wątroby (np. podwyższenie poziomu transaminaz lub bilirubiny); bardzo rzadko – zapalenie wątroby; nieznana częstość – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

rzadko – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka; rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, pokrzywka; bardzo rzadko – dermatyt pęcherzowy, rumień wielopostaciowy; nieznana częstość – reakcje fotosensybilizacji, dermatyt egzfoliatywny, ustalony wysyp lekowy (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Ze strony układu moczowego:

rzadko – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), zaburzenia wyników badań funkcji nerek (podwyższenie poziomu kreatyniny i/lub mocznika w osoczu); bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”); nieznana częstość – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

nieznana częstość – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

nieznana częstość – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane z stawami.

Zaburzenia ogólne:

rzadko – obrzęki, w tym obrzęki kończyn dolnych; nieznana częstość – objawy grypopodobne.

Odrębne poważne i/lub częste efekty uboczne

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów stosujących meloksikam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Efekty uboczne, które wcześniej nie były obserwowane przy stosowaniu meloksikamu, ale są charakterystyczne dla innych leków z tej grupy farmakoterapeutycznej

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: zgłaszano bardzo rzadkie przypadki zapalenia nerek typu interstycyjnego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w oryginalnym opakowaniu i w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze; 1 lub 2 blisterów w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

UORLDMEDICIN ILAC SAN. VE TIC. A.Ş./
WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

15 Temmuz Mahallesi Cami Yolu Caddesi No:50 Gunesli Bagcilar/Istanbul, Turkey.

Wniosek składający.

WORLD MEDICINE, LLC, Ukraina /
WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.