INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU LOKSISOL (LOXIDOL)

Skład:

substancja czynna: meloksikam;

1 ampułka (1,5 ml) roztworu zawiera meloksikamu 15 mg;

substancje pomocnicze: meglumina, glikofurol, poloksymer 188, glicyna, chlorek sodu, roztwór wodorotlenku sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór żółty z zielonkawym odcieniem.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwrzutowe. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meloksykam – niesteroidowy lek przeciwzapalny (NSAID) z grupy oksykamów o działaniu przeciwzapalnym, przeciwbólowym i przeciwgorączkowym.

Meloksykam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach stanu zapalnego. Podobnie jak w przypadku innych NSAID, dokładny mechanizm działania pozostaje nieznany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NSAID (w tym meloksykamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.

Meloksykam jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu wewnętrznomięśniowym. Biodostępność względna w porównaniu z podaniem doustnym wynosi prawie 100%. W związku z tym nie jest konieczna korekta dawki przy przejściu z drogi wewnętrznomięśniowej na doustną. Po wstrzyknięciu wewnętrznomięśniowym dawki 15 mg maksymalne stężenie w osoczu wynosi około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest w ciągu 1–6 godzin.

Rozkład.

Meloksykam silnie wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą (99%). Przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu. Objętość rozkładu jest niska, średnio wynosi 11 l po podaniu dożylnej lub wewnątrzmięśniowej, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po podawaniu wielokrotnych dawek doustnych meloksykamu (7,5–15 mg) wynosi 16 l z odchyleniem współczynnika od 11 do 32%.

Metybolizm.

Meloksykam ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie. W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksykamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit – 5’-karboksymeloksykam (60% dawki) – powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylo-meloksykamu, który również jest wydzielany w mniejszym stopniu (9% dawki).

Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa ważną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 odgrywają mniejszą rolę. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja.

Eliminacja meloksykamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych proporcjach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość wydzielana jest z moczem. Okres półtrwania wynosi 13–25 godzin, w zależności od drogi podania (doustnej, wewnątrzmięśniowej lub dożylnej). Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po jednorazowej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Liniowość dawki.

Meloksykam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych od 7,5 do 15 mg po podaniu doustnym i wewnątrzmięśniowym.

Grupy specjalne pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek.

Lekka i umiarkowana niewydolność wątroby oraz nerek nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksykamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli znacznie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym. W przypadku niewydolności nerek w stadium końcowym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksykamu. Dawka dobowa nie powinna przekraczać 7,5 mg (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci w wieku podeszłym.

U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentek wartości AUC są wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wartościami u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie stacjonarnym u pacjentów w wieku podeszłym był nieco niższy niż u młodych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe napadu ostrego reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zapalenia stawów krzyżowo-kręgosłupowych, gdy inne drogi podania nie mogą być zastosowane.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną, inne składniki leku lub substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak leki przeciwwzapalne niesteroidowe (NSAID), kwas acetylosalicylowy.
W wywiadzie występowanie objawów nadwrażliwości (w tym astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego, pokrzywki) na kwas acetylosalowy oraz na leki NSAID.
Powtarzające się przypadki wrzodów żołądka/krwawień w przebiegu choroby wrzodowej lub w wywiadzie (dwa lub więcej wyraźnych epizodów choroby wrzodowej lub krwawienia).
Krwawienie przewodu pokarmowego lub perforacja związane z wcześniejszą terapią lekami NSAID w wywiadzie.
Krwawienie przewodu pokarmowego, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi.
Ciężka niewydolność serca, wątroby, nerek (bez stosowania dializy).
Leczenie bólu w okresie okołochirurgicznym po by-passie tętnicy wieńcowej (CABG).
Zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwkrzepiących (przeciwwskazania związane z drogą podania).
Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
Wiek dziecięcy do 18 roku życia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ryzyka związane z hiperkaliemią.

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą powodować hiperkaliemię: sole potasu, moczopędy zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagonisty receptora angiotensyny II, leki NSAID, heparyny (niskocząsteczkowe lub niemodyfikowane), cyklosporyna, takerolimus oraz trimetoprim.

Rozwój hiperkaliemii może zależeć od czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, jeśli wspomniane wyżej leki są stosowane jednocześnie z meloksykamem.

Interakcje farmakodynamiczne.

Inne leki NSAID oraz kwas acetylosalicylowy.

Możliwe nasilenie toksyczności leków NSAID. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami NSAID (patrz sekcja „Szczególne wskazania”) w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwzapalnych ≥500 mg na raz lub ≥3 g całkowitej dawki dobowej nie jest zalecane.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy).

Możliwe zwiększenie ryzyka krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym. Jednoczesne stosowanie tych środków należy prowadzić ostrożnie.

Antykoagulancy lub heparyna.

Znaczne zwiększenie ryzyka krwawienia z powodu hamowania funkcji płytek krwi oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Leki NSAID mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne wskazania”). Jednoczesne stosowanie leków NSAID z antykoagulantami lub heparyną w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Szczególne wskazania”) nie jest zalecane. Ze względu na wstrzykiwanie dołączonego roztworu do wstrzykiwania do mięśni, meloksikam jest przeciwwskazany u pacjentów leczonych antykoagulantami (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania”). W innych przypadkach (np. w dawkach profilaktycznych) stosowanie heparyny wymaga ostrożności z powodu zwiększonego ryzyka krwawienia.

Leki trombolityczne i leki przeciwzakrzepowe.

Możliwe zwiększenie ryzyka krwawienia z powodu hamowania funkcji płytek krwi oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI).

Możliwe zwiększenie ryzyka krwawienia przewodu pokarmowego.

Moczopędy, inhibitory ACE oraz ARA II.

Leki NSAID mogą obniżać skuteczność moczopędów i innych leków przeciwnadciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub ARA II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Jednoczesne stosowanie tych leków należy prowadzić ostrożnie. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcja nerek powinna być kontrolowana po rozpoczęciu jednoczesnego stosowania oraz okresowo później (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Inne leki przeciwnadciśnieniowe (np. beta-blokery).

Możliwe osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego (z powodu hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalkineuryny (np. cyklosporyna, takerolimus).

Możliwe nasilenie nefrotoksyczności (z powodu pośrednictwa efektów prostaglandyn nerkowych). W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków zaleca się staranne monitorowanie funkcji nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferaziroks.

Możliwe zwiększenie ryzyka powikłań przewodu pokarmowego. Jednoczesne stosowanie tych leków należy prowadzić ostrożnie.

Interakcje farmakokinetyczne.

Lity.

Donoszono, że leki NSAID zwiększają stężenie lity w osoczu krwi (z powodu obniżenia wydalania lity przez nerki), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie lity i leków NSAID nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazania”). W razie konieczności stosowania tej kombinacji należy starannie monitorować poziom lity w osoczu krwi na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia.

Metylotreksat.

Leki NSAID mogą zmniejszać wydzielanie metotreksatu przez kanaliki nerkowe, zwiększając w ten sposób jego stężenie w osoczu krwi. Jednoczesne stosowanie leków NSAID u pacjentów przyjmujących wysoką dawkę metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne wskazania”) nie jest zalecane. Ryzyko interakcji między lekami NSAID a metotreksatem należy uwzględnić również u pacjentów przyjmujących niską dawkę metotreksatu, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. W razie konieczności stosowania tej kombinacji należy kontrolować parametry badań krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, jeśli przyjmowanie leków NSAID i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ poziom metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Choć farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne stosowanie meloksikamu, uważa się, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrastać podczas leczenia lekami NSAID (patrz informacja podana powyżej) (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Pemetreksed.

Możliwe zmniejszenie eliminacji pemetreksedu oraz zwiększenie częstości występowania efektów ubocznych związanych z pemetreksedem. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥80 ml/min) jednoczesne stosowanie tej kombinacji (meloksikam w dawce 15 mg) należy prowadzić ostrożnie. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) przyjmowanie meloksikamu należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz na 2 dni po podaniu. W razie konieczności stosowania tej kombinacji pacjentów należy starannie monitorować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i efektów ubocznych przewodu pokarmowego. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksikamu z pemetreksedem nie jest zalecane.

Cholestyramina.

Możliwe przyspieszenie wydalania meloksikamu (z powodu zaburzenia krążenia wewnątrzwątrobowego, wskutek czego klirens meloksikamu wzrasta o 50% i okres półtrwania skraca się do 13±3 godziny). Interakcja ta ma znaczenie kliniczne.

Perorowe leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonilomocznika, nateglinid).

Meloksikam jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwie trzecie jest pośredniczony przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (główna droga CYP 2C9 i pomocnicza droga CYP 3A4) oraz w jednej trzeciej innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksikamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami, jak perorowe leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonilomocznika, nateglinid). Ponieważ taka interakcja może prowadzić do podwyższenia poziomu tych leków i meloksikamu w osoczu krwi, w przypadku ich jednoczesnego stosowania należy starannie monitorować pacjentów pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej meloksikamu przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwżołciowymi, cyklosporyną i digoksyną.

Dzieci.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Niepożądane reakcje można zminimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy okres leczenia, konieczny do kontrolowania choroby (patrz rozdział „Sposób i dawki stosowania” oraz informacje dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej. W przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego nie należy dodatkowo stosować innych leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, bez potwierdzonej korzyści terapeutycznej. Należy również unikać jednoczesnego stosowania meloksikamem z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie powinien być stosowany w leczeniu pacjentów wymagających złagodzenia ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści kliniczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na obecność w wywiadzie chorób przełyku, żołądka i/lub wrzodów żołądka lub dwunastnicy w celu zapewnienia ich pełnego leczenia przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy również stale brać pod uwagę możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Wpływ na przewód pokarmowy.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, niezależnie od obecności wcześniejszych objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie komplikowanymi krwawieniem lub perforacją, oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. U tych pacjentów należy rozważyć terapię łączoną z lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej), a także u pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacje poniżej oraz rozdział „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom z wywiadem toksyczności przewodu pokarmowego, szczególnie pacjentom starszym, należy zalecić zgłaszanie wszelkich nietypowych objawów brzusznych (szczególnie krwawień przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Nie zaleca się stosowania meloksikamem u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki, które mogą zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, w tym heparynę jako terapię radykalną lub w praktyce geriatrycznej, antykoagulancy takie jak warfaryna lub inne NLPZ, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥500 mg na dawkę lub ≥3 g całkowitej dawki dobowej.

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu należy przerwać stosowanie leku.

NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ mogą one się nasilać (patrz rozdział „Niepożądane reakcje”).

Wpływ na wątrobę.

U do 15 % pacjentów stosujących NLPZ (w tym meloksikam) może wystąpić wzrost jednego lub więcej parametrów w badaniach wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą się nasilać, mogą być stałe lub mogą być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Znaczne podwyższenia ALAT lub ASAT (około 3 lub więcej razy powyżej normy) obserwowano u 1 % pacjentów podczas badań klinicznych z NLPZ. Dodatkowo raportowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę i błyskawiczny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre zakończone śmiercią.

Pacjentów z objawami lub podejrzeniem dysfunkcji wątroby lub u których stwierdzono odchylenia badań wątrobowych należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas stosowania leku. Jeśli objawy kliniczne i objawy są zgodne z rozwojem choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka), należy przerwać stosowanie leku.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ przy stosowaniu NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku stosowania, szczególnie na początku cyklu leczenia meloksikamem.

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zdarzeń trombotycznych naczyniowych (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikamem.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniową mózgu należy przeprowadzać terapię meloksikamem tylko po starannym rozważeniu. Podobne rozważanie jest konieczne przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

NLPZ mogą zwiększyć ryzyko poważnych zdarzeń trombotycznych sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mogą mieć zwiększone ryzyko.

Wpływ na skórę.

Podczas stosowania meloksikamem zgłaszano śmiertelne ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekroliozyu występuje w pierwszych tygodniach leczenia. Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i należy dokładnie monitorować reakcję skóry. Jeśli pacjent ma objawy lub objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekroliozyu (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać stosowanie leku. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliozy. Z tym związane jest lepsze rokowanie w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta stwierdzono zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliozy podczas stosowania meloksikamem, jego stosowanie nigdy nie może być wznowione w przyszłości.

Zgłaszano przypadki ustalonej wysypki lekowej podczas stosowania meloksikamem.

Nie należy ponownie stosować leku pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustaloną wysypkę lekową związaną ze stosowaniem meloksikamem.

Może wystąpić potencjalna reakcja krzyżowa z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów bez znanej reakcji na meloksikam. Leku nie należy stosować pacjentom z trzyczęścią aspirynową. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą, u których występują zapalenia nosa z lub bez polipów nosowych lub u których występuje ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po zastosowaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ. Należy podjąć działania ratunkowe w przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej.

Wpływ na parametry funkcji wątroby i nerek.

Tak jak przy stosowaniu większości NLPZ, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz i bilirubiny osocza krwi lub innych parametrów funkcji wątroby, jak również podwyższenia kreatyniny i azotu mocznika osocza krwi oraz inne odchylenia badań laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnych lub trwałych potwierdzonych odchyleń należy przerwać stosowanie leku i przeprowadzić badania kontrolne.

Wpływ na nerki.

NLPZ, poprzez hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych, mogą indukować czynnościową niewydolność nerek w wyniku zmniejszenia filtracji kłębuszkowej. Ten niepożądany efekt jest zależny od dawki. Na początku stosowania lub po zwiększeniu dawki leku zaleca się staranne monitorowanie diurezy i funkcji nerek u pacjentów z takimi czynnikami ryzyka: wiek starszy; jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, ARA II, sartanami, diuretykami; hipowolemia (każdego pochodzenia); niewydolność serca; niewydolność nerek; zespół nerczycowy; nefropatia toczeń; ciężki stopień dysfunkcji wątroby (albumina osocza <25 g/l lub ≥10 g/l według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapalenia nerek międzywątroboczego, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzenia nerkowego lub zespołu nerczycowego.

Dawka meloksikamem dla pacjentów z niewydolnością nerek końcową poddawanych dializie nie powinna przekraczać 7,5 mg. Pacjentom z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę można nie zmniejszać (stopień klirensu kreatyniny >25 ml/min).

Wpływ na równowagę wodno-elektrolitową.

NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na natriuretyczne efekty diuretyków. Ponadto może wystąpić zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego leków obniżających ciśnienie. W związku z tym u wrażliwych pacjentów mogą się nasilać lub nasilać obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z takimi ryzykami zaleca się kliniczne monitorowanie (patrz rozdziały „Przeciwwskazania” i „Sposób i dawki stosowania”).

Hipokaliemia.

Podczas stosowania meloksikamem może dojść do rozwoju hipokaliemii, którą może powodować cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz rozdział „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu w osoczu krwi.

Połączenie z pemetreksedem.

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek, którzy otrzymują pemetreksed, leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej na 2 dni po podaniu (patrz rozdział „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci starsi i pacjenci z zwiększonym ryzykiem wystąpienia niepożądanych reakcji.

Niepożądane reakcje często gorzej tolerują pacjenci starsi, słabi lub osłabieni, którzy wymagają starannego monitorowania. Tak jak przy leczeniu innymi NLPZ, lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji przy stosowaniu NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz rozdział „Sposób i dawki stosowania”).

Maskowanie objawów chorób zakaźnych.

Meloksikam, tak jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia.

Tak jak przy wstrzykiwaniu do mięśni innych NLPZ, w miejscu iniekcji może wystąpić ropień lub martwica.

Wpływ na płodność.

Meloksikam może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą, dlatego nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Kobietom planującym ciążę lub poddawanym badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania leku (patrz rozdział „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki.

Działanie farmakologiczne meloksikamem polegające na zmniejszaniu gorączki i stanu zapalnego może utrudnić diagnozę podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami.

Meloksikam nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedoboru kortykosteroidów.

Reakcje hematologiczne.

Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NLPZ, w tym meloksikam. Może to być związane z zatrzymaniem płynu, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu, makroskopowym lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoetynę. Przy długotrwałym stosowaniu leku należy kontrolować hemoglobinę lub hematokryt, jeśli występują objawy i objawy anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Podczas stosowania leku należy starannie monitorować stan pacjentów, u których mogą wystąpić niepożądane skutki związane ze zmianami funkcji płytek krwi, w szczególności zaburzenia krzepnięcia krwi, lub pacjentów przyjmujących antykoagulancy.

Stosowanie u pacjentów z istniejącą astmą.

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie kwasu acetylosalicylowego (aspiryny) u takich pacjentów jest związane z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Ze względu na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między kwasem acetylosalicylowym a innymi NLPZ, lek nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy i należy stosować go z ostrożnością u pacjentów z istniejącą astmą.

Ostrzeżenia związane z substancjami pomocniczymi.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na ampułkę 1,5 ml, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny i płodowy. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać zwiększenie ryzyka poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizis po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Bezwzględne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długością leczenia.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksikamem może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia.

W I i II trymestrze ciąży lek nie powinien być stosowany, z wyjątkiem pilnej potrzeby. Jeśli kobieta próbuje zajść w ciążę lub stosuje meloksikam w I i II trymestrze ciąży, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najmniejsze.

Monitorowanie prenatalne oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po wpływie meloksikamem przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

Przy stosowaniu w III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stanowić ryzyko dla płodu:

toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
zaburzenia funkcji nerek, które mogą rozwinąć się w niewydolność nerek z oligohydramnionem (patrz wyżej);

możliwe ryzyka w ostatnich tygodniach ciąży dla matki i noworodka:

wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwagregacyjny nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego lek jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią.

Chociaż nie ma konkretnych danych dotyczących meloksikamem, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego lek nie jest zalecany kobietom w okresie karmienia piersią.

Płodność.

Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności należy rozważyć możliwość przerwania stosowania leku.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych urządzeń.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu meloksikamem na zdolność prowadzenia pojazdów lub innych urządzeń. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych niepożądanych reakcji można przypuszczać, że meloksikam nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na tę działalność. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego centralnego, zaleca się powstrzymywanie się od prowadzenia pojazdów lub innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Lek jest przeznaczony do stosowania dożylnego.

Dawkowanie.

Lek należy stosować w dawce 15 mg (1 iniekcja) 1 raz na dobę.

Nie należy przekraczać dawki 15 mg na dobę.

Leczenie powinno być ograniczone do 1 iniekcji na początek stosowania, z maksymalnym czasem trwania do 2–3 dni w uzasadnionych wyjątkowych przypadkach (np. gdy stosowanie drogą doustną lub doodbytniczą jest niemożliwe). Reakcje niepożądane mogą być zminimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy okres leczenia, konieczny do kontroli objawów (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w łagodzeniu objawów oraz jego odpowiedź na leczenie.

Osoby z grup szczególnego ryzyka.

Pacjenci w podeszłym wieku oraz pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych.

Zalecana dawka dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę. Pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych należy rozpocząć leczenie od dawki 7,5 mg na dobę (połowa ampułki 1,5 ml) (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Pacjenci z niewydolnością nerek.

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek poddawanych dializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (połowa ampułki 1,5 ml).

U pacjentów z umiarkowaną i średnim stopniem niewydolności nerek (tj. u pacjentów z kliresem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie ma potrzeby zmniejszania dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością nerek bez stosowania dializy – patrz rozdział „Przeciwwskazania”.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie ma potrzeby zmniejszania dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby – patrz rozdział „Przeciwwskazania”.

Sposób stosowania.

Lek należy podawać powoli, drogą głębokiej wewnątrzmięśniowej iniekcji do górnego zewnętrznego kwadrantu pośladka, z zachowaniem rygorystycznej techniki jałowej. W przypadku ponownego podania zaleca się naprzemienną zmianę pośladków lewego i prawego. Przed iniekcją należy upewnić się, że koniec igły nie trafił do naczynia.

Iniekcję należy natychmiast przerwać w przypadku silnego bólu podczas wstrzykiwania.

W przypadku endoprotezy stawu biodrowego iniekcję należy wykonać w drugi pośladka.

W celu kontynuacji leczenia należy stosować doustne formy meloksikamu.

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 18. roku życia (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Objawy.

Objawy ostrego przedawkowania NSAID są zazwyczaj ograniczone do senności, letargu, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które w ogólności są odwracalne przy leczeniu wspierającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, depresji oddychania, śpiączki, drgawek, niewydolności serca i zatrzymania serca. Opisano reakcje anafilaktyczne podczas terapii lekami NSAID, które mogą również wystąpić w przypadku przedawkowania.

Leczenie.

W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe i wspierające. Badania wykazały przyspieszenie wydalania meloksikamu po przyjęciu 4 g cholestyraminy 3 razy na dobę.

Działania niepożądane.

Dane z badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych leków przeciwbólowych (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim wzrostem ryzyka zjawisk tromboembolii naczyniowej, np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia lekami przeciwbólowymi.

Większość obserwowanych działań niepożądanych ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Może występować wrzód peptyczny, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiercią, szczególnie u pacjentów w starszym wieku (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Podczas stosowania obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melene, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenenie objawów zapalenia okrężnicy i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny zespół martwiczy nabłonka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, < 1/10); nieczęsto (≥1/1000, <1/100); rzadko (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego:

nierzadko – anemia; rzadko – odchylenia wyników analizy krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia; bardzo rzadko – agranulocytoza (patrz „Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane”).

Ze strony układu odpornościowego:

nierzadko – reakcje alergiczne (z wyłączeniem reakcji anafilaktycznych lub anafilaktycznopodobnych); częstość nieznana – reakcje anafilaktyczne/anafilaktycznopodobne, w tym wstrząs.

Ze strony psychiki:

rzadko – zmiana nastroju, przerażające sny; częstość nieznana – dezorientacja, dezorientacja czasowa, bezsenność.

Ze strony układu nerwowego:

często – ból głowy; nieczęsto – zawroty głowy, senność.

Ze strony narządów wzroku:

rzadko – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie, zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego:

nierzadko – zawroty głowy; rzadko – szumy w uszach.

Ze strony serca:

rzadko – uczucie przyspieszonego rytmu serca.

W związku ze stosowaniem leków przeciwbólowych zgłaszano również niewydolność serca.

Ze strony układu naczyniowego:

nierzadko – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), napływy gorąca.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej:

rzadko – astma u pacjentów z reakcjami alergicznymi na kwas acetylosalicylowy lub inne leki przeciwbólowe; częstość nieznana – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego:

bardzo często – zaburzenia przewodu pokarmowego, takie jak dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka; nieczęsto – utajone lub makroskopowe krwawienie z przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie; rzadko – zapalenie okrężnicy, wrzód żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku; bardzo rzadko – perforacja przewodu pokarmowego; częstość nieznana – zapalenie trzustki.

Wrzód peptyczny, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów w starszym wieku (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego:

nierzadko – zaburzenia wyników funkcji wątroby (np. podwyższenie poziomu transaminaz lub bilirubiny); bardzo rzadko – zapalenie wątroby; częstość nieznana – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

nierzadko – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka; rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny zespół martwiczy nabłonka, pokrzywka; bardzo rzadko – zapalenie skóry pęcherzowe, zakaźna czerwona róża; częstość nieznana – reakcje fotosensybilizacji, zespół zdejmowania nabłonka, ustalone wysypki lekowe (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu moczowego:

nierzadko – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zaburzenia wyników funkcji nerek (podwyższenie poziomu kreatyniny i/lub mocznika we krwi); bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); częstość nieznana – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

częstość nieznana – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

częstość nieznana – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane ze stawami.

Ze strony organizmu jako całości i reakcje w miejscu podania:

często – zacieńczenie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia; nieczęsto – obrzęki, w tym obrzęki kończyn dolnych; częstość nieznana – objawy podobne do grypy.

Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane.

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów stosujących meloksykam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Działania niepożądane, które wcześniej nie były obserwowane przy stosowaniu meloksykamu, ale charakterystyczne dla innych leków z tej grupy farmakoterapeutycznej.

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które prawdopodobnie prowadzi do ostrej niewydolności nerek: odnotowano bardzo rzadkie przypadki zapalenia nerek międzywątrobowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych, które wystąpiły po rejestracji leku, jest bardzo ważne. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Pracownicy systemu opieki zdrowotnej powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system farmakonadzoru.

Okres ważności.

4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Z uwagi na możliwą niezgodność lek nie może być mieszany z innymi lekami w jednej strzykawce.

Opakowanie.

1,5 ml roztworu w ampułce szklanej; 3 ampułki w opakowaniu blisterowym; 1 opakowanie blisterowe w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

K. O. Rompharm Company S.R.L., Rumunia /
S.C. Rompharm Company S.R.L., Romania.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności.

miasto Otopeni, ul. Eroilor nr 1A, 075100, okręg Ilfov /
Otopeni city, Eroilor str. nr 1A, 075100, jud. Ilfov.

Wnioskodawca.

WORLD MEDICINE, Sp. z o.o., Ukraina/
WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.

Loxidol