Loxidol

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku LOKSYDOL (LOXIDOL)

SkÅad:

substancja czynnÄ: meloksykam;

1 ampuÅka (1,5 ml) roztworu zawiera meloksykamu 15 mg;

substancje pomocnicze: meglumina, glikofurol, poloksymer 188, glicyna, sodu chloridum, sodu hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

PostaÄ lekowa. Roztwór do wstrzykiwaÅ„.

GÅówne wÅaÅciwoÅci fizykochemiczne: Åwietlisto-zielony przejrzysty roztwór, praktycznie bez widocznych czÄstek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Oksykamy. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Meloksikam jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) z grupy oksykamów, wykazującym działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe oraz przeciwgorączkowe.

Meloksikam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach stanu zapalnego. Jak w przypadku innych NLPZ, dokładny mechanizm działania meloksikamu nie został w pełni poznany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NLPZ (w tym meloksikamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka

Absorpcja

Po wstrzyknięciu do mięśnia meloksikam jest całkowicie wchłaniany. Względna biodostępność w porównaniu z doustnym podawaniem wynosi prawie 100%. Dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki przy przejściu z podania dożylnego lub do mięśnia na doustne. Po wstrzyknięciu do mięśnia w dawce 15 mg maksymalna stężenie w osoczu wynosi około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest po 1–6 godzinach.

Rozkład

Meloksikam wiąże się bardzo silnie z białkami osocza, głównie z albuminą (99%). Przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po wstrzyknięciu do mięśnia lub dożylnym, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po wielokrotnym doustnym podawaniu dawek meloksikamu (od 7,5 do 15 mg) wynosi 16 l z odchyleniem od 11 do 32%.

Metabolizm

Meloksikam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie. W moczu zidentyfikowano 4 różne metabolity meloksikamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit, 5’-karboksymeloksikam (60% dawki), powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylmeloksikamu, który jest wydalany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro pozwalają przypuszczać, że CYP 2C9 odgrywa ważną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzym CYP 3A4 jest zaangażowany w mniejszym stopniu. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią 16 i 4% podanej dawki.

Wydalanie

Wydalanie meloksikamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych proporcjach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydala się w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość wydala się z moczem. Okres półwydalenia (t1/2) wynosi 13–25 godzin, w zależności od drogi podania (doustnie, do mięśnia czy dożylnie). Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Liniowość dawki

Meloksikam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie terapeutycznej dawki od 7,5 do 15 mg po podaniu doustnym i do mięśnia.

Grupy specjalne chorych

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Lekka i umiarkowana niewydolność wątroby oraz nerek nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksikamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli istotnie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym. W przypadku niewydolności nerek w stadium końcowym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksikamu. U tych pacjentów nie należy przekraczać dobowej dawki 7,5 mg (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w wieku podeszłym. U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentek płci żeńskiej wartości pola pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) są wyższe, a t1/2 dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wartościami u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie stacjonarnym u pacjentów w wieku podeszłym był nieco niższy niż u młodych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrego napadu reumatoidalnego zapalenia stawów i zapalenia stawów kręgosłupa u dorosłych, gdy inne drogi podania nie mogą być zastosowane.

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na inne składniki pomocnicze leku;
• nadwrażliwość na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak NLPZ, kwas acetylosalicylowy; meloksykam nie powinien być stosowany u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ występowały objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z terapią NLPZ w wywiadzie;
• aktywna lub nawracająca choroba wrzodowa żołądka lub krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodów lub krwawień);
• ciężka niewydolność wątroby;
• ciężka niewydolność nerek (bez stosowania dializy);
• krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwzakrzepowych (przeciwwskazania związane z drogą podania);
• ciężka niewydolność serca;
• nie stosować do leczenia bólu w okresie okołooperacyjnym po by-passie tętnicy wieńcowej;
• III trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
• wiek pacjenta poniżej 18 lat.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Ryzyka związane z hiperkaliemią

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą sprzyjać hiperkaliemii: sole potasu, diuretyki zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), antagoniści receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, heparyny (niskocząsteczkowe lub niestandardowe), cyklosporyna, takrolimus i trimetoprim.

Rozwój hiperkaliemii może zależeć od obecności czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, gdy powyższe leki są stosowane jednocześnie z meloksykamem.

Interakcje farmakodynamiczne

Inne NLPZ i kwas acetylosalicylowy

W przypadku jednoczesnego stosowania meloksykamu z tymi lekami możliwe jest nasilenie toksyczności NLPZ. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z innymi NLPZ (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwzapalnych ≥500 mg na raz lub ≥3 g całkowitej dawki dobowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy)

W przypadku jednoczesnego stosowania meloksykamu z tymi lekami zwiększa się ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym. Jednoczesne stosowanie tych leków wymaga ostrożności.

Leki przeciwzakrzepowe lub heparyna

W przypadku jednoczesnego stosowania meloksykamu z tymi lekami znacznie wzrasta ryzyko krwawień z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NLPZ mogą nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ z lekami przeciwzakrzepowymi lub heparyną w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Ze względu na wstrzykiwanie do mięśnia roztwór do wstrzykiwań meloksykamu jest przeciwwskazany u pacjentów leczonych lekami przeciwzakrzepowymi (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). W innych przypadkach stosowania heparyny (np. w dawkach profilaktycznych) należy zachować ostrożność ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.

Leki trombolytyczne i przeciwzakrzepowe

W przypadku jednoczesnego stosowania meloksykamu z tymi lekami zwiększa się ryzyko krwawień z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI)

W przypadku jednoczesnego stosowania meloksykamu z tymi lekami zwiększa się ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Diuretyki, inhibitory ACE i ARA II

NLPZ mogą obniżać działanie diuretyków i innych leków przeciwnadciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub ARA II (antagonistów receptorów angiotensyny II) i leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Jednoczesne stosowanie tych leków należy prowadzić z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcję nerek należy kontrolować po rozpoczęciu terapii łącznej i okresowo później (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inne leki przeciwnadciśnieniowe (np. beta-blokery)

W przypadku jednoczesnego stosowania meloksykamu z tymi lekami możliwe jest osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcyneryny (np. cyklosporyna, takrolimus)

W przypadku jednoczesnego stosowania meloksykamu z tymi lekami możliwe jest nasilenie nefrotoksyczności (w wyniku wpływu prostaglandyn nerkowych). W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków zaleca się dokładne monitorowanie funkcji nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferasiroks

W przypadku jednoczesnego stosowania meloksykamu z deferasiroksem zwiększa się ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. Jednoczesne stosowanie tych leków wymaga ostrożności.

Interakcje farmakokinetyczne

Lit

Donoszono, że NLPZ zwiększają stężenie litu w osoczu (w wyniku zmniejszenia wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu i NLPZ (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Jeśli konieczne jest zastosowanie tej kombinacji, należy dokładnie monitorować poziom litu w osoczu na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksykamem.

Metylotreksat

NLPZ mogą zmniejszać wydzielanie tubularne metylotrekstatu, zwiększając w ten sposób jego stężenie w osoczu. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metylotrekstatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Ryzyko interakcji między NLPZ a metylotreksatem należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niskie dawki metylotreksatu, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. W razie konieczności zastosowania tej kombinacji należy kontrolować parametry badań krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, jeśli przyjmowanie NLPZ i metylotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ poziom metylotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Chociaż farmakokinetyka metylotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne stosowanie meloksykamu, uważa się, że toksyczność hematologiczna metylotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia NLPZ (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pemetreksed

W przypadku jednoczesnego stosowania z meloksykamem możliwe jest zmniejszenie eliminacji pemetreksedu i zwiększenie częstości występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Taką kombinację (meloksykam w dawce 15 mg) u pacjentów z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥80 ml/min) należy stosować z ostrożnością. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) stosowanie meloksykamu należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i przez 2 dni po podaniu. W razie konieczności zastosowania tej kombinacji pacjentów należy dokładnie monitorować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i działań niepożądanych żołądkowo-jelitowych. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksykamu z pemetreksedem nie jest zalecane.

Cholestyramina

W przypadku jednoczesnego stosowania z cholestyraminą możliwe jest przyspieszenie wydalania meloksykamu (przez zaburzenie wewnątrzwątrobowej cyrkulacji cholestyraminy klirens meloksykamu wzrasta o 50%, a okres półtrwania zmniejsza się do 13±3 godz.). Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Oralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidów, nateglinid)

Meloksykam jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwie trzecie jest pośrednictwem enzymów cytochromu (CYP) P450 (główna droga CYP 2C9 i pomocnicza droga CYP 3A4) i w jednej trzeciej innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksykamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami, jak oralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidów, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i meloksykamu w osoczu. Podczas jednoczesnego stosowania tych leków należy dokładnie monitorować stan pacjentów pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu meloksykamu z lekami przeciwwskazującymi, cyklotydyną i digoksyną.

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególności stosowania

Skutki uboczne można zminimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy okres leczenia, konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamem z NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie powinien być stosowany do leczenia pacjentów wymagających złagodzenia ostrego bólu.

Jeśli po kilku dniach nie wystąpi poprawa, należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Meloksikam nie może zastąpić kortykosteroidów w leczeniu niedoboru kortykosteroidów.

Przed zastosowaniem leku należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzód peptyczny w wywiadzie pacjenta i zapewnić ich pełne wyleczenie. Pacjentów leczonych meloksikamem oraz pacjentów z takimi przypadłościami w wywiadzie należy regularnie kontrolować pod kątem możliwego nawrotu.

Meloksikam, podobnie jak inne NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Działanie farmakologiczne meloksikamem skierowane na zmniejszenie gorączki i stanu zapalnego może utrudnić diagnozę podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Podobnie jak w przypadku wstrzykiwań domięśniowych innych NLPZ, w miejscu wstrzyknięcia może pojawić się ropień lub martwica.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

W dowolnym momencie podczas leczenia NLPZ może wystąpić potencjalnie śmiertelna krwawica przewodu pokarmowego, wrzód lub perforacja – zarówno z objawami, jak i bez nich lub z poważnymi chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawicy przewodu pokarmowego, wrzodu lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodem w wywiadzie, szczególnie powikłanym krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Należy rozważyć stosowanie terapii wspomagającej z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej) dla tych pacjentów, a także dla pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania niskiej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjenci starsi, powinni zgłaszać wszelkie nietypowe objawy brzuszne (szczególnie krwawienie przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Cruona), ponieważ mogą one się nasilać (patrz sekcja „Skutki uboczne”).

Nie zaleca się stosowania leku pacjentom, którzy jednocześnie przyjmują leki zwiększające ryzyko wrzodów lub krwawień, w tym heparynę jako terapię zasadniczą lub w praktyce geriatrycznej, antykoagulancy, takie jak warfaryna lub inne NLPZ, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥500 mg na jedną dawkę lub ≥3 g całkowitej dawki dobowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu należy przerwać stosowanie leku.

Wpływ na wątrobę

Podczas stosowania NLPZ (w tym meloksikamem) u do 15% pacjentów może wystąpić podwyższenie jednego lub kilku testów wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą postępować, mogą pozostać niezmienione lub mogą być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Znaczne podwyższenie poziomu alaninotransaminazy (ALT) lub asparaginianotransaminazy (AST) (około 3 razy lub więcej powyżej normy) obserwowano u 1% pacjentów podczas badań klinicznych z NLPZ. Dodatkowo zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, śmiertelny zapalenienie wątroby typu błyskawicowego, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z letalnym skutkiem.

Stan pacjentów, u których wystąpiła lub podejrzewana jest dysfunkcja wątroby lub u których obserwowano odchylenia testów wątrobowych podczas terapii lekiem, należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby. Jeśli objawy kliniczne i objawy są zgodne z rozwojem chorób wątroby lub jeśli obserwowane są objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka i inne), należy przerwać stosowanie leku.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe

Podczas stosowania leku pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ podczas leczenia NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki.

Na początku cyklu leczenia pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego.

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) wiąże się z pewnym zwiększeniem ryzyka zjawisk trombotycznych naczyniowych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko przy stosowaniu meloksikamem.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniową mózgu lek należy stosować tylko po starannym badaniu. Takie badanie jest konieczne przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, palaczy).

NLPZ zwiększają ryzyko poważnych zdarzeń trombotycznych sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny skutek. Ryzyko zwiększa się wraz z przedłużaniem czasu stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mają zwiększone ryzyko powikłań trombotycznych.

Reakcje skórne

Podczas stosowania meloksikamem zgłaszano poważne, zagrożone dla życia uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne odłuszczeniowe zapalenie skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego odłuszczeniowego zapalenia skóry istnieje w pierwszych tygodniach leczenia.

Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i dokładnie monitorować reakcje skóry. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy lub oznaki zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego odłuszczeniowego zapalenia skóry (np. postępujące wysypki, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać stosowanie leku. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego odłuszczeniowego zapalenia skóry. Z tym wiąże się lepszy rokowanie w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta rozpozna się zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne odłuszczeniowe zapalenie skóry podczas leczenia meloksikamem, nie należy nigdy ponownie stosować tego leku w przyszłości.

Zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego podczas stosowania meloksikamem. Ten lek nie powinien być ponownie przepisywany pacjentom, którzy mieli w wywiadzie wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksikamem. Może wystąpić potencjalna reakcja krzyżowa z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne

Podobnie jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą występować u pacjentów, którzy wcześniej nie mieli reakcji na meloksikam. Leku nie należy stosować pacjentom z trzyczęściową aspirową. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą, u których obserwowano katar, z polipami nosa lub bez, lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po zastosowaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ. W przypadku stwierdzenia reakcji anafilaktycznej należy podjąć natychmiastowe działania ratunkowe.

Wpływ na parametry funkcji wątroby i nerek

Podobnie jak przy stosowaniu większości NLPZ, podczas leczenia meloksikamem pojawiły się pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz i bilirubiny we krwi lub innych parametrów funkcji wątroby, podwyższenia poziomu kreatyniny we krwi i azotu mocznika we krwi, a także innych odchyleń wyników laboratoryjnych. Zazwyczaj te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnych lub trwało utrzymujących się odchyleń należy przerwać stosowanie leku i przeprowadzić badania kontrolne.

Wpływ na nerki

NLPZ, poprzez hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych, mogą powodować funkcjonalną niewydolność nerek w wyniku obniżenia filtracji kłębuszkowej. Ten skutek uboczny jest zależny od dawki.

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapaleń śródmiąższowych nerek, zapaleń kłębuszków nerkowych, martwicy rdzeniowej nerek lub zespołów nerczycowych.

Na początku stosowania leku lub po zwiększeniu jego dawki zaleca się staranne monitorowanie diurezy i funkcji nerek u pacjentów z takimi czynnikami ryzyka:

• wiek starszy;
• jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II, sartanów, diuretyków (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
• hipowolemia (każdego rodzaju);
• niewydolność serca;
• niewydolność nerek;
• zespół nerczycowy;
• nefropatia toczeń;
• ciężki stopień dysfunkcji wątroby (albumina surowicy <25 g/l lub ≥10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

Dawka meloksikamem dla pacjentów z niewydolnością nerek końcowego stadium poddawanych dializie nie powinna przekraczać 7,5 mg. Pacjentom z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę można nie zmniejszać (klirens kreatyniny >25 ml/min).

Ryzyko hiperkaliemii

Podczas stosowania meloksikamem może rozwinąć się hiperkaliemia, której może sprzyjać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu we krwi.

Wpływ na równowagę wodno-elektrolitową

NLPZ mogą nasilić zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może obserwowane być obniżenie efektu przeciwciśnieniowego leków obniżających ciśnienie. (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W związku z tym u wrażliwych pacjentów może dojść do rozwoju lub nasilenia obrzęków, niewydolności serca lub nadciśnienia tętniczego. Podczas stosowania leku pacjentom z takimi ryzykami zaleca się prowadzenie monitorowania klinicznego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Ryzyko reakcji hematologicznych

Podczas stosowania NLPZ, w tym meloksikamem, może występować anemia. Może to być związane z zatrzymaniem płynu, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub makroskopowym krwawieniem lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoezę. W przypadku długotrwałego stosowania leku należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy i oznaki anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest ilościowo mniejszy, krótkotrwały i odwracalny. Podczas stosowania leku należy starannie monitorować stan pacjentów, u których możliwe są skutki uboczne na funkcję płytek krwi, w szczególności zaburzenia krzepnięcia krwi, oraz pacjentów przyjmujących antykoagulancy.

Kombinacja z pemetreksedem

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek, którzy przyjmują pemetreksed, leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci starsi i pacjenci z zwiększonym ryzykiem wystąpienia skutków ubocznych

Skutki uboczne często gorzej tolerowane są przez pacjentów starszych, słabszych lub osłabionych pacjentów, którzy wymagają starannego nadzoru. Podobnie jak inne NLPZ, lek należy stosować ostrożnie u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest obniżenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe częstość występowania skutków ubocznych podczas stosowania NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie u pacjentów z astmą

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie kwasu acetylosalicylowego pacjentom z astmą wrażliwą na aspirynę wiąże się z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z uwagi na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między kwasem acetylosalicylowym a innymi NLPZ, lek nie powinien być stosowany pacjentom wrażliwym na kwas acetylosalicylowy i należy go stosować ostrożnie u pacjentów z istniejącą astmą.

Wpływ na płodność

Stosowanie meloksikamem może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dla kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania przyjmowania leku (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Zawartość sodu

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na fiolkę 1,5 ml, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/rozwojowy płodu. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać zwiększenie ryzyka poronienia i rozwoju wad serca oraz gastroschizy po zastosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Bezpośrednie ryzyko rozwoju wad serca zwiększyło się z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i długości leczenia. U zwierząt ustalono, że podawanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia przed- i poimplantacyjnych utrat oraz śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększyła się częstość różnych wad rozwojowych, w tym sercowo-naczyniowych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksikamem może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Oligohydramnios może wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i zazwyczaj jest odwracalny po przerwaniu leczenia. Dlatego w I i II trymestrze ciąży lek nie powinien być stosowany, z wyjątkiem przypadków nagłej potrzeby. Jeśli meloksikam stosuje kobieta próbująca zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najmniejsze. Zaleca się monitorowanie okołoporodowe pod kątem oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie meloksikamem w ciągu kilku dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. W przypadku stwierdzenia oligohydramniosu lub zwężenia przewodu tętniczego należy przerwać stosowanie meloksikamem.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać ryzyko dla płodu:

• toksyczność sercowo-płucna (z przedwczesnym zwężeniem/zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
• zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej);

ryzyka w ostatnich tygodniach ciąży dla matki i noworodka:

• wydłużenie czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego lek jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią

Chociaż nie ma konkretnych danych dotyczących meloksikamem, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie leku nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Płodność

Meloksikam, podobnie jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego dla kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamem.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu meloksikamem na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń. Z uwagi na profil farmakodynamiczny i stwierdzone skutki uboczne oczekuje się, że lek nie będzie wpływać lub będzie miał nieznaczny wpływ na tę działalność. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego środkowego, zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie

Lek należy stosować w dawce 15 mg raz dziennie (1 wstrzyknięcie).

Nie należy przekraczać dawki 15 mg/dobę.

Leczenie powinno być ograniczone do jednego wstrzyknięcia na początku terapii, maksymalnie przez 2–3 doby w uzasadnionych wyjątkowych przypadkach (czyli gdy inne drogi podania są niemożliwe).

Reakcje niepożądane można zminimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas leczenia konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w zakresie łagodzenia objawów oraz jego odpowiedź na leczenie.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Zalecana dawka leku dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml) (patrz również podsekcja „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych” poniżej oraz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). U pacjentów z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z wywiadem chorób przewodu pokarmowego lub czynników ryzyka chorób układu krążenia, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml).

Pacjenci z niewydolnością nerek. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek nie poddawanych hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym leczonej hemodializą dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (połowa ampułki 1,5 ml).

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (czyli u pacjentów z klirensem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie jest wymagane zmniejszenie dawki.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest wymagane zmniejszenie dawki.

Sposób stosowania

Lek przeznaczony jest do wstrzykiwań domięśniowych.

Roztwór do wstrzyknięć należy podawać powoli, drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego do górnego zewnętrznego kwadrantu pośladka, z zachowaniem rygorystycznej techniki jałowej. W przypadku powtarzanych wstrzyknięć zaleca się naprzemienne stosowanie lewego i prawego pośladka. Przed wstrzyknięciem ważne jest sprawdzenie, czy koniec igły nie trafił do naczynia.

W przypadku wystąpienia silnego bólu podczas wstrzyknięcia należy natychmiast przerwać podawanie.

Jeśli pacjent ma endoprotezę stawu biodrowego, wstrzyknięcie należy wykonać w drugi pośladek.

Do kontynuacji leczenia należy stosować doustne postaci meloksikamu.

Dzieci. Lek jest przeciwwskazany u dzieci (do 18. roku życia) — patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Przedawkowanie

Objawy ostrego przedawkowania NSAID zwykle ograniczają się do letargu, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które w ogólności są odwracalne przy leczeniu wspomocowym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Podczas terapeutycznego stosowania NSAID opisywano reakcje anafilaktyczne, które mogą również wystąpić w przypadku przedawkowania.

Leczenie. W przypadku przedawkowania NSAID zaleca się leczenie objawowe i wspomocowe. Badania wykazały przyspieszenie wydalania meloksikamu po podaniu 4 dawkach doustnych cholestyraminy po 4 g, 3 razy dziennie.

Niepożądane działania

Dane z badań klinicznych i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych LNPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) wiąże się z pewnym wzrostem ryzyka zjawisk tromboembolii naczyniowej, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

W trakcie leczenia LNPZ obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca.

Większość zaobserwowanych niepożądanych działań meksykamem ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Możliwe są wrzody trawiące, perforacje lub krwawienia przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”). Po zastosowaniu meksykamem obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melene, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów kolitu i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”). Z mniejszą częstością występował zapalenie żołądka.

Znane są przypadki ciężkich uszkodzeń skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Poniżej przedstawiono niepożądane działania meksykamem, które zostały zarejestrowane w 27 badaniach klinicznych o czasie trwania leczenia nie krótszym niż 14 dni. W badaniach klinicznych wzięło udział 15 197 pacjentów przyjmujących meksykam doustnie w dawce dobowej 7,5 mg lub 15 mg przez okres do jednego roku.

Przedstawione są również niepożądane działania wykryte podczas stosowania po rejestracji.

Kryteria oceny częstości występowania niepożądanych działań leku: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); nieczęsto (≥1/1000, <1/100); rzadko (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i układu limfatycznego:

nieczęsto — anemia; rzadko — odchylenia wyników analizy krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Zarejestrowano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy (patrz „Osobne poważne i/lub częste niepożądane działania”).

Ze strony układu odpornościowego:

nieczęsto — reakcje alergiczne, z wyjątkiem anafilaktycznych lub anafilakto-idowych; częstość nieznana — wstrząs anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilakto-idowa, w tym wstrząs.

Ze strony psychiki:

rzadko — zaburzenia nastroju, koszmary nocne; częstość nieznana — dezorientacja, dezorientacja, bezsenność.

Ze strony układu nerwowego:

często — ból głowy; nieczęsto — zawroty głowy, senność.

Ze strony narządów wzroku:

rzadko — zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego:

nieczęsto — zawroty głowy; rzadko — szumy w uszach.

Ze strony serca:

rzadko — uczucie kołatania serca.

Zgłaszano niewydolność serca związaną ze stosowaniem LNPZ.

Ze strony układu naczyniowego:

nieczęsto — podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”), napady zaczerwienienia.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:

rzadko — astma u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy i inne LNPZ;

częstość nieznana — infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego:

bardzo często — zaburzenia przewodu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka; nieczęsto — utajone lub makroskopowe krwawienie przewodu pokarmowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie żołądka, odbijanie; rzadko — zapalenie jelita grubego, wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku; bardzo rzadko — perforacja przewodu pokarmowego; częstość nieznana — zapalenie trzustki.

Krwiowanie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą być ciężkie, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego:

nieczęsto — zaburzenia wskaźników funkcji wątroby (np. podwyższenie poziomu transaminaz lub bilirubiny); bardzo rzadko — zapalenie wątroby; częstość nieznana — żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

nieczęsto — obrzęk naczynioruchowy, świąd, wysypka; rzadko — zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, pokrzywka; bardzo rzadko — dermatopatia pęcherzowa, zmiennobarwna rumień; częstość nieznana — reakcje fotosensytywności, dermatopatia eksfoliatywna, ustalony wysyp lekowy (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Ze strony układu moczowego:

nieczęsto — zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”), zmiany wskaźników funkcji nerek (podwyższenie poziomu kreatyniny i/lub mocznika we krwi); bardzo rzadko — ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”); częstość nieznana — infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

częstość nieznana — bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu wstrzyknięcia:

często — zgrubienie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia; nieczęsto — obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych; częstość nieznana — objawy grypopodobne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

częstość nieznana — ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane ze stawami.

Osobne poważne i/lub częste niepożądane działania

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów przyjmujących meksykam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Niepożądane działania, które nie są związane ze stosowaniem meksykamem, ale są charakterystyczne dla innych związków tej klasy

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: zarejestrowano bardzo rzadkie przypadki nefrytu śródmiąższowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu i w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Z uwagi na możliwą niezgodność lek nie może być mieszany z innymi lekami w jednej strzykawce.

Opakowanie. Po 1,5 ml w ampułce; po 3 ampułki w opakowaniu konturowym foliowym; po 1 opakowaniu konturowym foliowym w pudełku tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent

UORLID MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.Ş./

WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności

COSB G.O.Pasa Mah. 6. Cad. No:30, Cerkezkoy/Tekirdag, Turkey.

Data ostatniego przeglądu.