INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leczniczego leku Loxidol (LOXIDOL)

Sk³ad:

substancja czynna: meloksykam;

1 ampu³ka (1,5 ml) roztworu zawiera meloksykamu 15 mg;

substancje pomocnicze: meglumina, glikofurol, poloksymer 188, glicyna, sodu chloridum, sodu hydroxidum, woda do iniekcji.

Postaæ farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwañ.

G³ówne w³aœciwoœci fizyko-chemiczne: œwiat³o-¿ó³ty przezroczysty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna

Niesterydowe leki przeciwwzapalne i przeciwreumatyczne. Oksykamy. Kod ATX M01A C06.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Meloksikam to niesteroidowy lek przeciwwzapalny (NSAID) z grupy kwasów enolowych, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach stanu zapalnego. Podobnie jak w przypadku innych NSAID, dokładny mechanizm działania pozostaje nieznany. Jednakże istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NSAID (w tym meloksikamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka

Absorpcja

Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym meloksikam jest całkowicie wchłaniany. Względna dostępność biologiczna w porównaniu z podawaniem doustnym wynosi prawie 100%. Dlatego nie jest konieczna korekta dawki przy przejściu z drogi wewnątrzmięśniowej na doustną. Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym w dawce 15 mg maksymalna stężenie w osoczu krwi wynosi około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest w ciągu 1–6 godzin.

Rozkład

Meloksikam silnie wiąże się z białkami osocza krwi, głównie z albuminą (99%). Przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu krwi. Objętość rozkładu jest niska, średnio wynosi 11 l po podaniu wewnątrzmięśniowym lub dożylnej, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po podawaniu wielokrotnych dawek doustnych meloksikamu (7,5–15 mg) wynosi 16 l z współczynnikiem odchylenia w granicach 11–32%.

Metabolizm

Meloksikam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie. W moczu zidentyfikowano 4 różne metabolity meloksikamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit, 5’-karboksimeloksikam (60% dawki), powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylo-meloksikamu, który również jest wydzielany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro pozwalają przypuszczać, że CYP 2C9 odgrywa istotną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 odgrywają mniejszą rolę. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16 i 4% podanej dawki.

Eliminacja

Eliminacja meloksikamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych częściach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dawki dobowej wydzielane jest w niezmienionej postaci z kałem, niewielka ilość wydzielana jest z moczem. Okres półtrwania (t1/2) wynosi 13–25 godzin, w zależności od drogi podania (doustnej, wewnątrzmięśniowej lub dożylnej). Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Linowość dawki

Meloksikam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych od 7,5 do 15 mg po podaniu doustnym i wewnątrzmięśniowym.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci z niewydolnością wątroby / nerek

Lekkie do umiarkowanego niewydolności wątroby i nerek nie wpływają istotnie na farmakokinetykę meloksikamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli istotnie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza krwi obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym. W przypadku niewydolności nerek w stadium terminalnym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksikamu. U tych pacjentów nie należy przekraczać dawki dobowej 7,5 mg (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Preciwwskazania”).

Pacjenci w podeszłym wieku

U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentek płci żeńskiej wartości pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) są wyższe, a t1/2 dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wskaźnikami u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie stacjonarnym u pacjentów w podeszłym wieku był nieco niższy niż u młodych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrego napadu reumatoidalnego zapalenia stawów i spondylitis ankylosans, gdy inne drogi podania nie mogą być zastosowane. Loxidol, roztwór do wstrzykiwań, wskazany jest w leczeniu dorosłych.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na inne substancje pomocnicze leku;
podwyższona wrażliwość na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak NLPZ, kwas acetylosalicylowy; meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ pojawiały się objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NLPZ w wywiadzie;
aktywna lub nawracająca przewlekła choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy / krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodów lub krwawień);
ciężka niewydolność wątroby;
ciężka niewydolność nerek (bez stosowania dializy);
krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepliwości krwi;
zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwkrzepliwych (przeciwwskazania związane z drogą podania);
ciężka niewydolność serca;
leczenie bólu w okresie operacyjnym po by-passie wieńcowym (CABG);
III trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
Wiek pacjentów poniżej 18 roku życia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Ryzyka związane z hiperkaliemią

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą powodować hiperkaliemię: sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), antagoniści receptorów angiotensyny II, NLPZ, heparyny (niskocząsteczkowe lub niepodzielone), cyklosporyna, takrolimus i trimetoprim.

Początek hiperkaliemii może zależeć od obecności czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, jeśli powyższe leki są stosowane równolegle z meloksikamem.

Interakcje farmakodynamiczne

Inne NLPZ i kwas acetylosalicylowy

Nie zaleca się stosowania w połączeniu z innymi NLPZ (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na raz lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy)

Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Leki przeciwkrzepliwe lub heparyna

Znacznie zwiększa się ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NLPZ mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepliwych, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ i leków przeciwkrzepliwych lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych. Z powodu wstrzykiwania do mięśnia roztwór do wstrzykiwań meloksikamu jest przeciwwskazany u pacjentów leczonych lekami przeciwkrzepliwymi (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). W innych przypadkach (np. przy stosowaniu heparyny w celu profilaktyki) należy zachować ostrożność ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.

Leki trombolityczne i leki przeciwpłytkowe

Zwiększony ryzyko krwawień poprzez hamowanie funkcji płytek krwi i uszkodzenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI)

Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Moczopędy, inhibitory ACE i ARB II

NLPZ mogą zmniejszać działanie moczopędnych i innych leków przeciw nadciśnieniu. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub ARB II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia czynności nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego połączenie należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a czynność nerek należy kontrolować po rozpoczęciu terapii łącznej i okresowo później (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inne leki przeciw nadciśnieniu (np. beta-blokery)

Tak jak przy stosowaniu niżej wymienionych leków, może dojść do zmniejszenia działania przeciw nadciśnieniowego (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalsynekryny (np. cyklosporyna, takrolimus)

Nefrotoksyczność inhibitorów kalsynekryny może być nasilana przez NLPZ poprzez wpływ na nerkowe prostaglandyny. W czasie leczenia należy kontrolować czynność nerek. Zaleca się staranne monitorowanie czynności nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferasiroks

Równoległe stosowanie meloksikamu i deferasiroksu może zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcje farmakokinetyczne

Lity

Donoszono, że NLPZ zwiększają stężenie lityku w osoczu (w wyniku zmniejszenia wydalenia lityku z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie lityku i NLPZ nie jest zalecane. W przypadku konieczności stosowania takiej kombinacji należy starannie monitorować poziom lityku w osoczu krwi na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksikamem.

Metylotreksat

NLPZ mogą zmniejszać wydzielanie kanalikowe metotreksatu, tym samym zwiększając jego stężenie w osoczu krwi. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Ryzyko interakcji między NLPZ a metotreksatem należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W przypadku konieczności stosowania takiej kombinacji należy kontrolować parametry morfologii krwi i czynność nerek. Należy zachować ostrożność, jeśli stosowanie NLPZ i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ poziom metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Chociaż farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływana przez jednoczesne stosowanie meloksikamu, uważa się, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia NLPZ (patrz informacja powyżej) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pemetreksed

Przy jednoczesnym stosowaniu z meloksikamem możliwe jest zmniejszenie eliminacji pemetreksedu i zwiększenie częstości występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Pacjentom z normalną czynnością nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min) jednoczesne stosowanie tej kombinacji (meloksikam w dawce 15 mg) należy prowadzić z ostrożnością.

Pacjentom z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny – od 45 do 79 ml/min) przyjmowanie meloksikamu należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz przez 2 dni po podaniu. W przypadku konieczności stosowania takiej kombinacji należy dokładnie monitorować pacjentów, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Pacjentom z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksikamu z pemetreksedem nie jest zalecane.

Cholestyramina

Przy jednoczesnym stosowaniu z cholestyraminą możliwe jest przyspieszenie wydalania meloksikamu (w wyniku zaburzenia wewnątrzwątrobowej cyrkulacji, wskutek czego klirens meloksikamu wzrasta o 50%, a okres półtrwania zmniejsza się do 13 ± 3 godziny). Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksikamu i innych leków na farmakokinetykę meloksikamu

Leki przeciwcukrzycowe doustne (pochodne sulfoniliomocznika, nateglinid)

Meloksikam jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwie trzecie jest pośredniczony przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (główna droga CYP 2C9 oraz pomocnicza droga CYP 3A4) i w jednej trzeciej – innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksikamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami, jak doustne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfoniliomocznika, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do podwyższenia poziomu tych leków i meloksikamu w osoczu krwi. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy starannie monitorować pacjentów pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu meloksikamu z lekami przeciwwskazowymi, cyklotydyną i digoksyną.

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne wskazania

Niepożądane działanie można zminimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki leku przez najkrótszy okres czasu, konieczny do kontrolowania choroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie wolno przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej meloksikamem. W przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego nie należy dodatkowo stosować innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania leku z innymi NSAID, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie powinien być stosowany do leczenia pacjentów wymagających ulgi w ostrym bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzody żołądka i dwunastnicy w wywiadzie medycznym w celu zapewnienia ich pełnego leczenia przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Tak jak przy stosowaniu innych NSAID, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, niezależnie od obecności objawów wstępnego ostrzegania lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NSAID u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanymi krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Dla takich pacjentów należy rozważyć terapię łączną z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej), a także dla pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania niskiej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacje poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjentom starszym, należy zalecić zgłaszanie wszelkich nietypowych objawów brzusznych (szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Stosowanie leku nie jest zalecane pacjentom, którzy jednocześnie przyjmują leki, które mogą zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, w tym heparynę jako terapię podstawową lub w praktyce geriatrycznej, lub inne NSAID, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na raz lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu należy przerwać stosowanie leku.

NSAID należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ te stany mogą się nasilać (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia wątroby

Do 15 % pacjentów stosujących NSAID (w tym Loxidol) może wystąpić wzrost jednego lub więcej parametrów wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą się nasilać, mogą pozostać bez zmian lub mogą być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Istotne wzrosty alaninotransaminazy (ALT) lub asparaginianotransaminazy (AST) (około 3 razy lub więcej powyżej normy) odnotowano u 1 % pacjentów podczas badań klinicznych z NSAID. Ponadto podczas badań klinicznych z NSAID zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę i fulminantny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Pacjentów z objawami i/lub oznakami dysfunkcji wątroby lub u których obserwowano odchylenia badań wątrobowych, należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii lekiem Loxidol. Jeśli objawy kliniczne i objawy wskazują na rozwój chorób wątroby lub jeśli występują objawy systemowe choroby (np. eozynofilia, wysypka i inne), stosowanie leku Loxidol należy przerwać.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego i mózgowego krążenia

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od łagodnego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się dokładne monitorowanie, ponieważ podczas leczenia NSAID obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego, szczególnie na początku cyklu leczenia meloksikamem.

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NSAID, w tym meloksikamu (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu), może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zjawisk trombotycznych naczyniowych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniową mózgu należy stosować lek tylko po dokładnej ocenie. Podobna ocena jest konieczna przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego (np. z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, palaczy).

NSAID mogą zwiększyć ryzyko poważnych zjawisk trombotycznych układu sercowo-naczyniowego, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego mogą mieć zwiększone ryzyko powikłań trombotycznych.

Reakcje skórne

Zgłaszano śmiertelnie niebezpieczne ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz przy stosowaniu meloksikamu. Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i dokładnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu istnieje w pierwszych tygodniach leczenia.

Jeśli pacjent ma objawy lub oznaki zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu (np. postępujące wysypki, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz. Z tym wiąże się lepszy rokowania przy ciężkich uszkodzeniach skóry. Jeśli u pacjenta stwierdzono zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz przy stosowaniu meloksikamu, jego stosowanie nie może być wznowione w przyszłości.

Zgłaszano przypadki ustalonego wypadowego wysypu przy stosowaniu meloksikamu.

Meloksikam nie powinien być ponownie stosowany pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustalony wypadowy wysyp związany ze stosowaniem meloksikamu.

Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksikamami.

Reakcje anafilaktyczne

Tak jak przy stosowaniu innych NSAID, reakcje anafilaktyczne mogą występować u pacjentów bez znanej reakcji na Loxidol. Leku Loxidol nie należy stosować pacjentom z trzema objawami aspirynowymi. Ten kompleks objawów występuje u pacjentów z astmą, u których zgłaszano zapalenie nosa z lub bez polipów nosowych lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po stosowaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID. Należy podjąć działania ratunkowe w przypadku wykrycia reakcji anafilaktycznych.

Parametry wątroby i funkcja nerek

Tak jak przy stosowaniu większości NSAID, opisano pojedyncze przypadki wzrostu poziomu transaminaz w surowicy, bilirubiny w surowicy lub innych parametrów funkcji wątroby, wzrostu kreatyniny w surowicy i azotu mocznika we krwi, a także inne odchylenia badań laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnego lub trwałego potwierdzenia takich odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić badania kontrolne.

Niewydolność czynnościowa nerek

NSAID poprzez hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych mogą wywołać czynnościową niewydolność nerek w wyniku zmniejszenia filtracji kłębuszkowej. Ten efekt niepożądany jest zależny od dawki.

W pojedynczych przypadkach NSAID mogą prowadzić do zapalenia śródmiąższowego nerek, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzenia nerkowego lub zespołu nerczycowego.

Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się dokładne monitorowanie funkcji nerek, w tym objętości diurezy, u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

wiek starszy;
jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, ARA II, sartanami, lekami moczopędnymi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
hipowolemia (każdego pochodzenia);
niewydolność serca;
niewydolność nerek;
zespół nerczycowy;
nefropatia toczeniowa;
ciężka dysfunkcja wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

Dawka meloksikamu dla pacjentów z niewydolnością nerek końcową, którzy są poddawani dializie, nie powinna przekraczać 7,5 mg. Pacjentom z niewydolnością nerek od łagodnej do umiarkowanej dawka nie musi być zmniejszana (poziom klirensu kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody

NSAID mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na natriuretyczne działanie leków moczopędnych. Ponadto może występować zmniejszenie działania przeciwciśnieniowego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą się nasilać lub nasilać obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z ryzykiem zatrzymania sodu, potasu i wody zaleca się monitorowanie kliniczne (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Sposób stosowania i dawki”).

Hipokaliemia

Hipokaliemię może powodować cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Połączenie z pemetreksedem

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek, którzy otrzymują pemetreksed, leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności

Niepożądane działania są często gorzej tolerowane przez pacjentów starszych, osłabionych lub wyczerpanych, którzy wymagają dokładnego monitorowania. Tak jak przy leczeniu innymi NSAID, lek należy stosować ostrożnie u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia niepożądanych działań przy stosowaniu NSAID, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksikam, tak jak każdy inny NSAID, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Tak jak przy wstrzykiwaniu do mięśni innych NSAID, w miejscu wstrzyknięcia może wystąpić ropień lub martwica.

Stosowanie meloksikamu może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą, dlatego nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dla kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na ampułkę 1,5 ml, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki

Działanie farmakologiczne leku Loxidol skierowane jest na zmniejszenie gorączki i stanu zapalnego, może zmniejszyć przydatność tych danych diagnostycznych przy określaniu powikłań w przypadku podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami

Lek Loxidol nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedoboru kortykosteroidów.

Efekty hematologiczne

Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NSAID, w tym Loxidol. Może to być związane z zatrzymaniem płynu, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub makroskopijnym, lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoezę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NSAID, w tym Loxidol, należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy i oznaki anemii.

NSAID hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest ilościowo mniejszy, krótkotrwały i odwracalny. Wymagają dokładnego monitorowania pacjenci, którym przepisano lek Loxidol i u których mogą wystąpić niepożądane działania związane ze zmianami funkcji płytek krwi, takie jak zaburzenia krzepnięcia krwi, lub pacjenci przyjmujący leki przeciwzakrzepowe.

Stosowanie pacjentom z istniejącą astmą

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie kwasu acetylosalicylowego pacjentom z astmą wrażliwą na aspirynę jest związane z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z powodu reakcji krzyżowej, w tym skurczu oskrzeli, między kwasem acetylosalicylowym a innymi NSAID, lek nie powinien być stosowany pacjentom wrażliwym na kwas acetylosalicylowy, i należy stosować ostrożnie u pacjentów z istniejącą astmą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/płodowy. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać zwiększenie ryzyka poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i długości leczenia. Ustalono, że u zwierząt podanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia utraty przed- i poimplantacyjnej oraz śmiertelności embrionalnej/fetalnej. Ponadto u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zgłaszano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym sercowo-naczyniowych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksikamu może spowodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto zgłaszano przypadki zwężenia przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, większość z nich ustąpiła po przerwaniu leczenia.

Z tego powodu meloksikam nie powinien być stosowany w I i II trymestrze ciąży, chyba że istnieje pilna potrzeba. Jeśli kobieta próbująca zajść w ciążę lub kobieta w I i II trymestrze ciąży stosuje meloksikam, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najmniejsze.

Należy rozważyć monitorowanie okołoporodowe oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie meloksikamu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. W przypadku wykrycia oligohydramniosu lub zwężenia przewodu tętniczego należy przerwać stosowanie meloksikamu.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać ryzyko dla płodu:

toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
zaburzenia funkcji nerek (patrz powyżej);

możliwe ryzyka w późnych stadiach ciąży dla matki i noworodka:

możliwość wydłużenia czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Karmienie piersią

Chociaż nie ma konkretnych danych dotyczących leku Loxidol, wiadomo, że NSAID mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Płodność

Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą, dlatego nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dla kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu meloksikamu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych działań niepożądanych meloksikam nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na te działania. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego środkowego, zaleca się powstrzymać się od prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie

Lek należy stosować w dawce 15 mg raz na dobę (1 wstrzyknięcie).

Nie należy przekraczać dawki 15 mg na dobę.

Leczenie powinno być ograniczone do jednego wstrzyknięcia na początku terapii, maksymalnie przez 2–3 dni w uzasadnionych, wyjątkowych przypadkach (tj. gdy inne drogi podania są niemożliwe).

Reakcje niepożądane mogą być zminimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontroli objawów (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w leczeniu objawowym oraz jego odpowiedź na terapię.

Osoby z grupy ryzyka

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”)

Zalecana dawka leku dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml) (patrz również sekcja „Sposób stosowania i dawki” – „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych” oraz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w leczeniu objawowym oraz jego odpowiedź na terapię.

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”)

Pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie lub czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml).

Pacjenci z niewydolnością nerek

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek nie poddawanych hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z terminalnym stadium niewydolności nerek poddawanych hemodializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (połowa ampułki 1,5 ml).

U pacjentów z umiarkowaną i łagodną niewydolnością nerek (pacjenci z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie jest wymagane zmniejszenie dawki.

Niewydolność wątroby

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest wymagane zmniejszenie dawki.

Sposób stosowania

Lek przeznaczony jest do wstrzykiwania do mięśnia.

Roztwór do wstrzyknięć należy podawać powoli, drogą głębokiego wstrzyknięcia do mięśnia w górny zewnętrzny kwadrant pośladka, z zachowaniem rygorystycznej techniki aseptycznej. W przypadku ponownego wstrzyknięcia zaleca się naprzemienne stosowanie lewego i prawego pośladka. Przed wstrzyknięciem należy upewnić się, że koniec igły nie trafił do naczynia.

Wstrzyknięcie należy natychmiast przerwać w przypadku silnego bólu podczas jego wykonywania.

W przypadku protezy stawu biodrowego wstrzyknięcie należy wykonać w drugi pośladka.

W celu kontynuacji leczenia należy stosować doustne formy meloksykamu (tabletki).

Dzieci

Lek Loxidol, roztwór do wstrzykiwania 15 mg/1,5 ml, jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie

Objawy

Objawy ostrego przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zwykle ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które ogólnie są odwracalne przy leczeniu wspomagającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, osłabienia oddychania, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Zgłaszano reakcje anafilaktyczne podczas terapii lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu.

Leczenie

W przypadku przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zaleca się leczenie objawowe i wspomagające. Badania wykazały przyspieszone wydalanie meloksykamu po podaniu doustnie cholestyraminy w dawce 4 g trzy razy dziennie.

Niepożądane działania

Dane z badań klinicznych i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID), szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu, może być związane z niewielkim wzrostem ryzyka zdarzeń tromboembolicznych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia NSAID.

Większość obserwowanych działań niepożądanych ma charakter przewodu pokarmowego. Możliwe są wrzody żołądka i dwunastnicy, perforacje lub krwawienia przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiertelnie, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżania i środki ostrożności podczas stosowania”). Po zastosowaniu zaobserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melenu, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie się zapalenia jelita grubego i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Częstotliwość niepożądanych działań wymienionych poniżej oparta jest na zgłoszeniach dotyczących działań niepożądanych zarejestrowanych w 27 badaniach klinicznych o czasie trwania leczenia nie krótszym niż 14 dni. Informacje oparte są na badaniach klinicznych z udziałem 15197 pacjentów, którzy przyjmowali meloksikam doustnie w dawce dobowej 7,5 mg lub 15 mg przez okres do jednego roku.

Dołączone są również działania niepożądane wykryte na podstawie zgłoszeń z okresu po rejestracji.

Kryteria oceny częstotliwości występowania działań niepożądanych leku: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); nieczęsto (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstotliwość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu krwi i chłonnego:

nieczęsto – anemia; rzadko – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Zarejestrowano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy (patrz „Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane”).

Zaburzenia układu odpornościowego:

nieczęsto – reakcje alergiczne, z wyjątkiem anafilaktycznych lub anafilakto-idowych; częstotliwość nieznana – szok anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilakto-idowa, w tym szok.

Zaburzenia psychiczne:

rzadko – zaburzenia nastroju, koszmary nocne; częstotliwość nieznana – dezorientacja, zamroczenie, bezsenność.

Zaburzenia układu nerwowego:

często – ból głowy; nieczęsto – zawroty głowy, senność.

Zaburzenia narządu wzroku:

rzadko – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Zaburzenia narządu słuchu i przedsionkowego aparatu:

nieczęsto – zawroty głowy; rzadko – szumy w uszach.

Zaburzenia serca:

rzadko – uczucie przyspieszonego tętna.

Zgłaszano przypadki niewydolności serca związane ze stosowaniem NSAID.

Zaburzenia układu naczyniowego:

nieczęsto – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), napływy gorąca.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i osierdzia:

rzadko – astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne NSAID;

częstotliwość nieznana – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Zaburzenia przewodu pokarmowego:

bardzo często – zaburzenia przewodu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka; nieczęsto – okultowe lub makroskopowe krwawienie przewodu pokarmowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie żołądka, odbijanie; rzadko – zapalenie jelita grubego, wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku; bardzo rzadko – perforacja przewodu pokarmowego; częstotliwość nieznana – zapalenie trzustki.

Krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzowego:

nieczęsto – zaburzenia funkcji wątroby (np. podwyższenie transaminaz lub bilirubiny); bardzo rzadko – zapalenie wątroby; częstotliwość nieznana – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

nieczęsto – obrzęk naczynioruchowy, świąd, wysypka; rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, pokrzywka; bardzo rzadko – dermatopatia pęcherzowa, rumień wielopostaciowy; częstotliwość nieznana – reakcje fotouczulenia, zespół odwarstwienia nabłonka, ustalone wysypki lekowe (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia układu moczowego:

nieczęsto – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), zmiany wskazań funkcji nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika we krwi); bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”); częstotliwość nieznana – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

częstotliwość nieznana – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu wstrzyknięcia:

często – zgrubienie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia; nieczęsto – obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych; częstotliwość nieznana – objawy grypopodobne.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego:

częstotliwość nieznana – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane ze stawami.

Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów przyjmujących meloksikam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Działania niepożądane, które nie są kojarzone ze stosowaniem leku, ale są typowe dla innych związków tej klasy

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: zarejestrowano bardzo rzadkie przypadki nefrytu śródmiąższowego, ostrego martwicy kanalików, zespołu nerczycowego i martwicy brodawki nerkowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

5 lat.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Z uwagi na możliwą niezgodność lek nie może być mieszany z innymi lekami w jednej strzykawce.

Opakowanie

1,5 ml w fiolce; 3 fiolki w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji

Na receptę.

Producent

PharmaVision San. ve Tic. A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności

Davutpasa Cad. No:145 Zeytinburnu Istanbul, Turkey.