Lorazepam-ZN

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU LORAZEPAM-ZN (LORAZEPAM-ZN)

Skład:

substancja czynna: lorazepam;

1 ml roztworu zawiera 2 mg lorazepamu;

substancje pomocnicze: alkohol benzylowy, polietylenoglikol 400, glikol propylenowy.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta, bezbarwna lub prawie bezbarwna ciekła o lekko lepkiej konsystencji.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w zaburzeniach układu nerwowego. Neuroleptyki. Leki przeciwlękowe. Pochodne benzodiazepiny. Lorazepam. Kod ATC N05B A06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lorazepam-ZN jest substancją psychoaktywną z grupy pochodnych 1,4-benzodiazepiny, która zmniejsza napięcie, pobudzenie i lęk, a także wykazuje działanie uspokajające i hipnotyczne. Ponadto lorazepam obniża napięcie mięśniowe i wykazuje działanie przeciwdrgawkowe.

Lorazepam ma bardzo wysoką powinność do receptorów w miejscach specyficznych wiązania w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN). Te receptory benzodiazepinowe są funkcjonalnie ściśle powiązane z receptorami hamującego neuroprzekaźnika – kwasu γ-aminomasłowego (GABA). Po związaniu się z receptorami benzodiazepinowymi lorazepam wzmaga przekazywanie GABA-ergiczne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po dożylnej podaniu leku maksymalne stężenie w osoczu krwi powyżej 30 mg/ml na 1 mg podanego lorazepamu obserwuje się bezpośrednio po podaniu. Zazwyczaj początek działania leku występuje w ciągu 0,5–5 minut po podaniu.

Wiązanie z białkami

Wiązanie lorazepamu z białkami osocza krwi, głównie z albuminą, wynosi 80,4–93,2%, co jest nieco wyższe niż wartości 65–70% uzyskane dla jego głównego metabolitu – glukuronidu lorazepamu.

Przejście do OUN

Stężenia lorazepamu i jego związków stwierdzone w płynie mózgowo-rdzeniowym są znacznie niższe niż stężenia w osoczu krwi w tym samym czasie (średnio niższe o 5% odpowiedniego stężenia w osoczu krwi).

Sposób przechodzenia przez barierę łożyskową

Lorazepam i glukuronid lorazepamu przechodzą przez barierę łożyskową i dostają się do krwi płodu oraz do wód owodniowych. Lorazepam ani jego glukuronid nie gromadzą się w organizmie płodu. Organizm noworodków inaktywuje lorazepam poprzez glukuronidację, jednak wolniej niż organizm matki.

Przejście do mleka matki

Lorazepam i jego glukuronid w niewielkim stężeniu przechodzą do mleka matki. Maksymalne zarejestrowane stężenie w surowicy matki wynosiło około 13% dla lorazepamu i około 20% dla glukuronidu, co odpowiada na każdą podaną matce dawkę 1 mg – 2,4 μg lorazepamu i 7 μg glukuronidu lorazepamu na litr mleka matki.

Biodegradacja

Głównym metabolitem lorazepamu, który ulega praktycznie całkowitej biotransformacji, jest glukuronid, który w badaniach na zwierzętach wykazał niemalże brak wpływu. Nie powstają aktywne metabolity.

Eliminacja

W różnych badaniach ustalono, że okres półtrwania wynosi 12–16 godzin niezależnie od sposobu podania. Dla glukuronidu okres półtrwania wynosi 12,9–16,2 godziny.

U noworodków okres półtrwania może być 2–4 razy dłuższy niż u matki. Z wyjątkiem pierwszych dni życia nie obserwuje się zależności terminalnego okresu półtrwania od wieku.

Eliminacja przy obniżonej funkcji nerek

W przypadku niewydolności nerek metaboliczna inaktywacja i okres półtrwania lorazepamu pozostają niezmienione, jednak eliminacja farmakodynamicznie inaktywowanego glukuronidu znacznie się opóźnia.

Sposób usuwania z krwi przez dializę oraz zachowanie przy wymuszonej diurezie, np. w przypadku zatrucia

Przy obniżonej funkcji nerek klirens lorazepamu jest normalny, jednak obserwuje się akumulację farmakodynamicznie inaktywowanego glukuronidu lorazepamu. W trakcie 6-godzinnego hemodializy udało się usunąć jedynie 8% niezwiązanego leku i 40% glukuronidu. W związku z tym hemodializa w przypadku ciężkiego zatrucia nie ma dużego znaczenia. To samo dotyczy wymuszonej diurezy.

Eliminacja przy obniżonej funkcji wątroby

Nie obserwuje się istotnej zmiany klirensu lorazepamu przy chorobach wątroby (zapalenie wątroby, marskość). Prawdopodobnie glukuronidacja przy chorobach wątroby nie ulega istotnemu pogorszeniu. Jednak ciężkie zaburzenia funkcji wątroby mogą prowadzić do wydłużenia terminalnego okresu półwyprowadzenia.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Do uspokojenia (płytkiej sedacji) przed i w trakcie zabiegów operacyjnych i diagnostycznych, w celu zmniejszenia lęku, napięcia oraz osiągnięcia tego, by po zabiegu pacjent nie zachował wspomnień o przeprowadzonym zabiegu.
• Początek leczenia ciężkich objawów neurotycznych lęku depresyjnego oraz wyraźnych fobii.
• Krótkoterapeutyczna terapia wspomagająca ciężkie stany lękowe i stany pobudzenia przy psychotach i depresjach, jeśli terapia pierwotna lekami hamującymi funkcję OUN i/lub antydepresantami nie kontroluje lub niewystarczająco kontroluje takich objawów.
• Leczenie stanu padaczkowego (Status epilepticus) na tle różnych napadów ogniskowych lub uogólnionych. Stosowanie lorazepamu zaleca się przy: napadach uogólnionych (toniczno-klonicznych), uogólnionej prostracji (ptozie) lub stanach tak zwanego „zamroczenia pik-fala”, napadach ogniskowo-ruchowych lub psychoruchowych, a także stanach kombinowanych, takich jak napady uogólnione z ogniskowym początkiem. Terapia pierwotna lekiem sprzyja jak najdłuższemu hamowaniu aktywności napadów.
• Lorazepam-ZN nie jest przeznaczony do długotrwałego leczenia padaczki. Po zahamowaniu napadów należy stosować inne środki do zapobiegania napadom. W leczeniu stanu padaczkowego (Status epilepticus) na tle aktualnych odwracalnych zaburzeń metabolizmu (np. hipoglikemii, hipokalcemii, hiponatremii itp.) należy pilnie wyeliminować dane zaburzenie.

Przeciwwskazania.

Lorazepam-ZN nie zaleca się stosować w przypadku podwyższonej wrażliwości na substancję czynną, inne benzodiazepiny lub substancje pomocnicze, a także w stanie szoku i przy stanie kolapsowym.

Lorazepam-ZN nie można stosować jednocześnie ze skopolaminą, ponieważ takie połączenie prowadzi do nasilenia działania sedatywnego, halucynacji i nielogicznego zachowania.

Ze względu na zawartość alkoholu benzylowego lek nie może być stosowany u noworodków i niemowląt (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

W przypadku przyjmowania lorazepamu z innymi lekami hamującymi funkcję OUN (np. neuroleptykami, tranquilizatorami, antydepresantami, hipnotykami/sedatywami, anestetykami, blokerami beta, opioidowymi lekami przeciwbólowymi, uspokajającymi antyhistaminikami, lekami przeciwpadaczkowymi) lub alkoholem obserwuje się nasilenie efektu hamowania OUN. Nie zaleca się jednoczesnego przyjmowania leku z alkoholem.

Opioidy
Jednoczesne stosowanie benzodiazepin z opioidami zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i skutku śmiertelnego z powodu wzajemnego nasilenia efektu hamowania OUN. Dawkowanie oraz czas trwania jednoczesnego stosowania benzodiazepin i opioidów powinny być ograniczone.

Działanie miorelaksantów i leków przeciwbólowych może być nasilone.

Stosowanie leku jednocześnie ze skopolaminą często prowadzi do halucynacji, nielogicznego zachowania i głębokiej sedacji. Z tego powodu nie zaleca się ich jednoczesnego stosowania (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

W pojedynczych przypadkach po jednoczesnym przyjmowaniu lorazepamu i klozapiny obserwowano wyraźne osłabienie z kolapsem naczyniowym i zatrzymaniem oddychania, nadmiernym ślinieniem i zaburzeniami koordynacji ruchowej.

Istnieją doniesienia o apnei, śpiączce, bradykardii, zatrzymaniu serca i przypadkach śmiertelnych głównie u ciężko chorych pacjentów, którzy otrzymywali lorazepam-ZN razem z haloperydolem.

Jednoczesne podawanie lorazepamu i kwasu walproinowego może prowadzić do podwyższenia stężenia lorazepamu w osoczu krwi i obniżenia klirensu lorazepamu. Przy jednoczesnym przyjmowaniu kwasu walproinowego należy zmniejszyć dawkę lorazepamu o około 50%.

Jednoczesne stosowanie lorazepamu i probenecydu może prowadzić do szybszego początku działania lub wydłużenia efektu lorazepamu, spowodowanego wydłużeniem okresu półtrwania i obniżeniem ogólnego klirensu. Przy jednoczesnym przyjmowaniu probenecydu należy zmniejszyć dawkę lorazepamu o około 50%.

Przyjmowanie teofiliny lub aminofiliny może obniżać działanie uspokajające benzodiazepin, w tym lorazepamu.

Lorazepam-ZN nie ma żadnego wpływu na aktywność metabolizmu utleniającego (system cytochromu P450). W związku z tym nie przewiduje się interakcji opartej na indukowanym enzymatycznym wpływie na ten system (np. cyklosporyną).

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Ryzyko współstosowania opioidów i benzodiazepin

Jednoczesne stosowanie benzodiazepin i opioidów może prowadzić do sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i skutku śmiertelnego. Ze względu na te ryzyka jednoczesne stosowanie opioidów i benzodiazepin jest wskazane wyłącznie u pacjentów, u których nie ma odpowiednich alternatywnych metod leczenia. Jeśli podjęto decyzję o współstosowaniu lorazepamu i opioidów, należy dobrać najniższą skuteczną dawkę oraz jak najkrótszy możliwy czas trwania wspólnej terapii. Należy dokładnie obserwować pacjentów pod kątem objawów i oznak depresji oddechowej i sedacji.

Należy unikać wstrzykiwania lorazepamu do tętnicy, ponieważ może to prowadzić do skurczu tętnicy, co z kolei może spowodować przerwanie dopływu krwi do obszaru unaczynionego tą tętnicą, a w pewnych warunkach może to prowadzić do gangreny i potrzeby amputacji.

Lorazepam należy stosować z dużą ostrożnością u chorych na miastenię (Myasthenia gravis), ataksje rdzeniowe i mózgowe, przy ostrych zatruciach alkoholem lub lekami hamującymi funkcję OUN (np. lekami nasennymi lub przeciwbólowymi, neuroleptykami, lekami przeciwdrgawkowymi, litem), przy zespole bezdechu sennego, a także przy ciężkiej niewydolności oddechowej.

Jak przy każdej premedykacji, ten lek należy stosować ostrożnie u pacjentów w podeszłym wieku i u chorych z ciężkimi chorobami, u osób o niewielkim rezerwie oddechowej, a także przy zaburzeniach mechanizmów centralnej regulacji oddychania i układu sercowo-naczyniowego z powodu ryzyka zatrzymania serca lub oddychania.

Lek ten należy również stosować z ostrożnością u pacjentów z uzależnieniem alkoholowym, narkotycznym lub farmakologicznym oraz u osób skłonnych do takiego uzależnienia. Preparaty z grupy benzodiazepin przy długotrwałym stosowaniu mogą powodować uzależnienie. Nie zaleca się stosowania lorazepamu u pacjentów z niewydolnością nerek lub istotnymi zaburzeniami funkcji wątroby.

Lorazepam nie jest przeznaczony do terapii pierwotnej depresji endogennych i chorób psychosomatycznych. Jednak jeśli podstawowa terapia lekami przeciwdrgawkowymi lub neuroleptykami niewystarczająco kontroluje towarzyszące zaburzenia lękowe lub zaburzenia snu, możliwe jest tymczasowe stosowanie środków uspokajających typu lorazepamu jako terapii wspomagającej. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi, ponieważ objawy depresyjne mogą się nasilać, jeśli nie towarzyszy im jednoczesne leczenie lekami przeciwdrgawkowymi.

Preparaty z grupy benzodiazepin mogą powodować napady toniczno-kloniczne u pacjentów z zespołem Lennox’a-Gastauta. Należy to uwzględnić przy leczeniu takich pacjentów lorazepamem.

Przy stosowaniu leku w dawkach podwyższonych opisywano zatrucie propylenoglikolem (np. kwasycę mleczanową, hiperosmolalność, hipotensję) oraz polietylenoglikolem (np. ostry martwiczy nerek). Do pacjentów narażonych na gromadzenie się propylenoglikolu i wrażliwych na jego możliwe działania niepożądane należą pacjenci z ograniczoną aktywnością enzymów dehydrogenaz rozkładających alkohole i aldehydy, w tym dzieci poniżej 4. roku życia, kobiety w ciąży, pacjenci z ciężkimi chorobami nerek lub wątroby oraz pacjenci leczeni disulfiramem lub metronidazolem.

Stosowanie leku u pacjentów w stanie głębokiej sedacji, szczególnie podczas narkozy, u pacjentów z obturacyjną chorobą płuc, a także u osób starszych i osłabionych może prowadzić do zaburzeń oddychania. Dlatego należy przygotować sprzęt do otwarcia dróg oddechowych w celu wspomagania oddychania.

Lorazepam należy podawać z dużą ostrożnością pacjentom z stanem padaczkowym, szczególnie po podaniu innego leku hamującego funkcję OUN lub u pacjentów w ciężkim stanie chorobowym. Należy wziąć pod uwagę możliwość zatrzymania oddychania lub częściowego obturowania dróg oddechowych. Należy mieć pod ręką sprzęt do wspomagania oddychania i reanimacji.

Pacjenci, którzy wracają do domu w dniu podania lorazepamu, powinni być w towarzystwie.

Pacjenci, którzy otrzymali lorazepam, powinni pozostawać pod obserwacją przez 24 godziny po wstrzyknięciu.

Lorazepam należy stosować z ostrożnością u osób w podeszłym wieku ze względu na ryzyko sedacji i/lub osłabienia mięśniowego, co może zwiększyć ryzyko upadków z poważnymi konsekwencjami dla tej grupy populacji. Pacjenci w podeszłym wieku powinni otrzymywać zmniejszoną dawkę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Ponieważ przy stosowaniu leków z grupy benzodiazepin w pojedynczych przypadkach obserwowano zmiany w parametrach krwi lub wzrost poziomu enzymów wątrobowych w osoczu krwi, zaleca się przeprowadzanie kontroli analizy krwi i markerów wątrobowych w określonych odstępach czasu, w przypadku powtarzanych podań lorazepamu.

Przy stosowaniu leków z grupy benzodiazepin opisywano występowanie reakcji paradoksalnych (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Wystąpienie takich reakcji może być oczekiwane u dzieci i u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia reakcji paradoksalnych należy przerwać terapię lorazepamem.

Przy stosowaniu leków z grupy benzodiazepin może wystąpić hamowanie funkcji oddechowej, co może prowadzić do skutku śmiertelnego.

Przy stosowaniu leków z grupy benzodiazepin opisywano ciężkie reakcje anafilaktyczne/anafilakto-idne. Po podaniu pierwszej dawki lub kolejnych dawek leków z grupy benzodiazepin opisywano przypadki obrzęku naczynioruchowego, obejmującego język, struny głosowe lub gardło, co może prowadzić do zamknięcia dróg oddechowych i skutku śmiertelnego. U niektórych pacjentów po podaniu leków z grupy benzodiazepin obserwowano inne objawy, takie jak duszność, obrzęk gardła lub nudności i wymioty. Niektórzy pacjenci wymagali natychmiastowej pomocy medycznej. U pacjentów, u których w trakcie terapii benzodiazepiną wystąpił obrzęk naczynioruchowy, należy unikać ponownego stosowania leku.

Przy długotrwałym stosowaniu zaleca się kontrolę parametrów funkcji nerek.

Nie stosować u noworodków przedwczesnych i noworodków, ponieważ lek zawiera alkohol benzylowy i może powodować reakcje toksyczne i alergiczne u niemowląt i dzieci do 3. roku życia.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

W okresie ciąży lek można przyjmować wyłącznie w wyjątkowych przypadkach i tylko wtedy, gdy jest to konieczne, ponieważ do tej pory brakuje wystarczającego doświadczenia terapeutycznego z zastosowania lorazepamu w tym okresie. Ze względu na brak wystarczającej wiedzy o stosowaniu lorazepamu w położnictwie zaleca się unikanie stosowania tego leku w takich przypadkach.

Zawarty w leku środek konserwujący, alkohol benzylowy, może przenikać przez łożysko i powodować silne działania niepożądane u noworodków.

Należy unikać długotrwałego stosowania lub przyjmowania w dużych dawkach. Długotrwałe stosowanie lorazepamu u kobiet w ciąży może prowadzić do zespołu abstynencyjnego u noworodków. Przyjmowanie wysokich dawek tuż przed porodem lub w czasie porodu może prowadzić do obniżonej aktywności, hipotermii, hipotensji, łagodnej depresji oddechowej i osłabienia odruchu ssania (tzw. zespół „wiotkiego dziecka”) u noworodków.

Wcześniejsze obserwacje u ludzi nie dostarczyły jednoznacznych danych dotyczących wpływu terapeutycznych dawek na teratogenezę. Jednak na podstawie doświadczeń z innych leków z grupy benzodiazepin nie można wykluczyć możliwości wpływu lorazepamu na rozwój dziecka. Istnieją doniesienia medyczne o wadach rozwojowych i opóźnieniu rozwoju umysłowego u dzieci, które były narażone na działanie leku przed urodzeniem, po przedawkowaniu lub zatruciu.

Okres karmienia piersią

Lorazepam nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią. Lek w niewielkim stopniu przenika do mleka matki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). W przypadku nagłej potrzeby podejmuje się decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią, biorąc pod uwagę okoliczności konkretnego przypadku, w tym dawkę.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Ten lek, nawet przy stosowaniu zgodnie z zaleceniami, może zmieniać szybkość reakcji, co znacząco wpływa na możliwość aktywnego uczestnictwa w ruchu drogowym lub obsługi mechanizmów. W dużym stopniu jest to związane z działaniem alkoholu benzylowego.

Pacjentom, którzy otrzymali lorazepam, nie zaleca się prowadzenia pojazdów, obsługi niebezpiecznych mechanizmów oraz wykonywania jakichkolwiek czynności wymagających wysokiego poziomu uwagi w ciągu najbliższych 24–48 godzin. Obniżenie uwagi, np. u pacjentów w podeszłym wieku z powodu osłabienia po operacjach lub złego stanu ogólnego, może utrzymywać się przez dłuższy czas.

Sposób stosowania i dawki

Stosować wyłącznie w warunkach szpitalnych.

Dawka pojedyncza i dobową

Przemedykacja

W celu osiągnięcia optymalnego efektu dawkę ustala się według masy ciała. Sposób podania leku: dożylne.

0,044 mg/kg masy ciała 15–20 minut przed zabiegiem operacyjnym w celu uzyskania amnezji.

Dawka ta jest wystarczająca dla wielu dorosłych; nie należy jej przekraczać u pacjentów w wieku powyżej 50 lat; u takich pacjentów wystarczająca jest zazwyczaj dawka początkowa 2 mg. U pacjentów, u których szczególnie pożądana jest amnezja dotycząca zdarzeń związanych z operacją, można podać 0,05 mg/kg masy ciała, maksymalna dawka całkowita – 4 mg.

Przed wstrzyknięciem dożylnym należy przygotować niezbędne instrumenty do otwarcia dróg oddechowych.

U osłabionych pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z ciężkimi chorobami układu oddechowego lub układu sercowo-naczyniowego dawkę należy zmniejszyć w porównaniu z dawką standardową.

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby lub nerek należy wybrać najniższą skuteczną dawkę, ponieważ w takich przypadkach należy spodziewać się przedłużonego działania leku.

Dawki innych leków, które mogą hamować funkcję OUN, należy zazwyczaj zmniejszyć.

Zaleca się podawanie każdego kolejnego leku oddzielną strzykawką.

Zaburzenia psychiczne

W ostrych stanach lękowych z lub bez pobudzenia psychomotorycznego – dawka początkowa 0,05 mg/kg masy ciała. W razie potrzeby ponownie podać tę samą dawkę po upływie 2 godzin.

Status epilepticus

Standardowa dawka początkowa u pacjentów w wieku powyżej 18 lat to 4 mg lorazepamu do powolnego podania (2 mg/min). Jeśli napady nie ustępują lub powracają w ciągu następnych 10–15 minut, można ponownie podać tę samą dawkę. Jeśli powtórne podanie tej dawki w ciągu następnych 10–15 minut nie prowadzi do poprawy, należy zastosować inne środki w celu wyeliminowania status epilepticus. Maksymalna dawka lorazepamu do podania w ciągu 12 godzin wynosi 8 mg.

Dawkę początkową u dzieci powyżej 1 roku życia i u nastolatków ustala się na poziomie 0,05 mg/kg masy ciała; jeśli napady nie ustępują lub powracają w ciągu następnych 10–15 minut, można podać dodatkową dawkę 0,05 mg/kg.

Sposób podania

Lorazepam można stosować łącznie z analgetykami narkotycznymi, innymi analgetykami podawanymi drogą iniekcyjną, standardowymi środkami do narkozy oraz miorelaksantami, a także siarczanem atropiny, ale nie można stosować jednocześnie ze skopolaminą.

2 mg leku należy przed użyciem rozcieńczyć roztworem fizjologicznym lub wodą do wstrzykiwań w stosunku 1:1. Po rozcieńczeniu należy powoli podawać do żyły lub do kroplówki; należy unikać przypadkowego podania do tętnicy (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Szybkość podania nie powinna przekraczać 2 mg lorazepamu na minutę; podawanie należy kontrolować poprzez ponowną aspirację.

Zwykle roztwór do wstrzykiwań należy wcześniej wizualnie sprawdzić pod kątem obecności zanieczyszczeń, osadu lub zmiany koloru. Nie należy stosować roztworu, który zmienił kolor lub zawiera osad.

Do rozcieńczania leku, w czasie trwania co najmniej 1 godziny, są w pełni kompatybilne: woda do wstrzykiwań, roztwór fizjologiczny, 5 % roztwór glukozy.

Zalecenia dotyczące rozcieńczania

Należy nabrać do strzykawki niezbędną ilość roztworu do wstrzykiwań z fiolki, a następnie niezbędną ilość rozcieńczalnika. Następnie należy cofnąć tłok strzykawki i ostrożnie odchylać strzykawkę do przodu i do tyłu, aż roztwór stanie się jednolity. Nie należy intensywnie wstrząsać, ponieważ może to spowodować powstawanie pęcherzyków powietrza w roztworze do wstrzykiwań.

Jeśli wskazane jest wielokrotne lub powtarzane stosowanie leku, czas przyjmowania ustala lekarz.

Pacjenci w podeszłym wieku i osłabieni.

U pacjentów w podeszłym wieku i u osłabionych pacjentów dawkę początkową zmniejsza się o około 50 % i dostosowuje dawkę z uwzględnieniem potrzeby i skuteczności (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci.

Zabrania się leczenia lorazepamem dzieci i nastolatków poniżej 18 roku życia, z wyjątkiem przypadków wystąpienia status epilepticus (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”). Stosowanie u noworodków i niemowląt (dzieci poniżej 1 roku życia) jest zabronione (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Po podaniu lorazepamu u niemowląt karmionych piersią obserwowano napady drgawkowe i mioklonie.

U dzieci może występować reakcja nadwrażliwości na benzylowy alkohol, polietylenoglikol i propylenoglikol zawarte w leku. U niemowląt i dzieci poniżej 3 roku życia benzylowy alkohol może powodować reakcje toksyczne i anafilaktyczne. Po podaniu roztworów zawierających benzylowy alkohol jako środek konserwujący u noworodków obserwowano depresję funkcji OUN, kwasowość metaboliczną, drgawkowe oddychanie oraz wysoki poziom benzylowego alkoholu i jego metabolitów we krwi i w moczu (tzw. zespół „gaspingu”). Ponadto możliwe są objawy takie jak: stopniowe pogorszenie objawów neurologicznych, napady drgawek, krwawienie do mózgu, zaburzenia hematologiczne, uszkodzenie skóry, niewydolność wątroby i nerek, hipotonia, bradykardia i kolaps naczyniowy. Objawy ze strony OUN (np. drgawki, krwawienie do komór mózgu), a także nieodpowiedniość, przyspieszone oddychanie, tachykardia i zwiększone pocenie się wiąże się z toksycznym działaniem propylenoglikolu. Choć standardowe dawki terapeutyczne leku zawierają te substancje w bardzo małych ilościach, dzieci otrzymujące wysokie dawki, w pewnych okolicznościach, są bardziej wrażliwe na działanie tych substancji.

Przedawkowanie.

Przy rozpatrywaniu każdego przypadku zatrucia należy wziąć pod uwagę fakt, że pacjent mógł przyjmować kilka leków.

Objawy zatrucia

Przedawkowanie leków z grupy benzodiazepinowych zazwyczaj objawia się depresją OUN różnego stopnia nasilenia – od omdlenia do stanu śpiączki. Objawy lekkiego przedawkowania mogą obejmować np. omdlenie, dezorientację, senność, letarg, ataksję, dysartrię, mięśniowe bóle i obniżenie ciśnienia tętniczego. W przypadku ciężkiego zatrucia mogą wystąpić centralne hamowanie oddychania i krążenia oraz utrata przytomności (intensywna opieka!).

W połączeniu z innymi lekami hamującymi funkcję OUN zwiększa się ryzyko wielokrotnego zatrucia; należy uwzględnić niebezpieczeństwo śmiertelnego skutku.

Leczenie zatrucia

Leczenie jest głównie objawowe. Należy dokładnie monitorować funkcje życiowe i równowagę płynów w organizmie. Należy zapewnić przepustowość dróg oddechowych. W razie potrzeby należy prowadzić sztuczne oddychanie. Hipotonię można leczyć płynami zastępczymi osocza oraz, w razie potrzeby, lekami działającymi na obwodowy układ sercowo-naczyniowy, takimi jak noradrenalina. W celu złagodzenia depresji OUN wywołanej lekami z grupy benzodiazepin można stosować antagonistę benzodiazepin – flumazeneł. Hemodializa w zatruciu nie ma dużego znaczenia, jednak może być stosowna w przypadku zatrucia mieszanego.

Efekty uboczne.

Leki z grupy benzodiazepin mogą powodować zależne od dawki osłabienie czynności OUN.

Należy pamiętać o ograniczonym czasowo zaburzeniu pamięci (amnezja anterogradna) lub pogorszeniu pamięci.

Nagłe przerwanie leczenia lekiem po jego stosowaniu w wysokich dawkach lub po długotrwałym stosowaniu dawek terapeutycznych może powodować objawy abstynencyjne. Objawy abstynencyjne mogą obejmować stan od lekkiej dysforii i zaburzeń snu po ciężkie stany z ogólnymi drgawkami, drżeniem, skurczami brzucha i mięśni, wymiotami i nadmiernym poceniem się. Aby uniknąć objawów abstynencyjnych, należy możliwie stopniowo odstawiać lek.

Tak jak w przypadku innych leków z tej grupy farmakologicznej, przy długotrwałym stosowaniu zwiększa się niebezpieczeństwo rozwoju uzależnienia.

Istnieją dane dotyczące rozwoju tolerancji na działanie uspokajające leków z grupy benzodiazepin.

Objawy miejscowe: miejscowy zapalenie żył, ból bezpośrednio po wstrzyknięciu oraz zaczerwienienie wokół miejsca podania leku.

Rzadko może występować podwyższona wrażliwość na alkohol benzylowy.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich upoważnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 15 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Przechowywać i transportować w lodówce w temperaturze od +2 °C do +8 °C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed działaniem światła.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 1 ml w ampułce; po 5 ampułek w blisterze; po 1 lub 2 blisterach w pudełku z tektury.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Towarzystwo z ograniczoną odpowiedzialnością „Charkowskie Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Zdrowie Narodu”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61002, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Kułykowska 41.