Loperamidu hydrochlorid Oz

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku LOPERAMIDU HYDROCHLORIDU „OZ”

Skład:

substancja czynna: loperamid;

1 tabletka zawiera 2 mg loperamidu hydrochloridu;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, skrobi¹ kukurydzian¹, povidon, kwas stearynowy.

Postaæ leku. Tabletki.

Główne w³asnoœci fizykochemiczne: tabletki bia³e o powierzchni dwuwypuk³ej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki hamuj¹ce perystaltykê. Kod ATC A07D A03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Loperamidu hydrochlorid Oz wiąże się z opioidowymi receptorami ściany jelitowej. W wyniku tego hamuje uwalnianie acetylocholiny i prostaglandyn, co prowadzi do osłabienia perystaltyki przepędowej oraz wydłużenia czasu przejścia treści pokarmowej przez przewód pokarmowy i zwiększenia zdolności ściany jelita do wchłaniania płynów. Loperamidu hydrochlorid Oz zwiększa napięcie zwieracza odbytu, zmniejszając w ten sposób nietrzymanie stolca i odruchy defekacyjne.

Farmakokinetyka.

Absorpcja: większa część loperamidu podawanego doustnie ulega absorpcji z przewodu pokarmowego, jednak ze względu na intensywny metabolizm przy pierwszym przejściu przez wątrobę ogólnodostępność systemowa wynosi około 0,3 %.

Rozkład: istnieją dane z badań rozkładu loperamidu u szczurów, które wskazują na wysoką powinowactwo względem ściany jelitowej, z przeważającym wiązaniem się z receptorami w warstwie mięśniowej błony mięśniowej. Wiązanie loperamidu z białkami osocza wynosi 95 %, głównie z albuminą. Wiadomo, że loperamid jest substratem białka P-glikoproteinowego.

Metabolizm: loperamid jest prawie całkowicie ekstrahowany przez wątrobę, gdzie przede wszystkim ulega metabolizmowi, koniugacji i wydalaniu z żółcią. Oksydacyjne N-demetylowanie jest główną drogą metaboliczną loperamidu, proces ten jest głównie pośredniczony przez izoformy CYP3A4 i CYP2C8. Ze względu na bardzo intensywny efekt pierwszego przejścia przez wątrobę stężenia niezmienionego leku we krwi pozostają bardzo niskie.

Eliminacja: okres półtrwania loperamidu u ludzi wynosi około 11 godzin, w zakresie 9–14 godzin. Wydalanie niezmienionego loperamidu oraz jego metabolitów odbywa się głównie z kałem.

Wiek dziecięcy: nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych dotyczących stosowania leku u pacjentów w wieku dziecięcym. Oczekuje się, że zachowanie farmakokinetyczne loperamidu oraz interakcje leków z loperamidem będą analogiczne do tych obserwowanych u dorosłych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrej biegunki u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat.

Leczenie objawowe ostrych epizodów biegunki spowodowanej zespołem jelita drażliwego u dorosłych w wieku od 18 lat po pierwotnej diagnozie ustalonej przez lekarza.

Przeciwwskazania.

Preparat jest przeciwwskazany:

• pacjentom znanym z podwyższonej wrażliwości na loperamidu hydrochlorid lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu;
• dzieciom poniżej 12. roku życia;
• pacjentom z ostrą dyszenterią charakteryzującą się obecnością krwi w stolcu i podwyższoną temperaturą ciała;
• pacjentom z ostrym wrzodziejącym kolitem lub kolitem pseudobłoniastym związanym z zastosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania;
• pacjentom z bakteryjnym enterokolitem wywołanym przez mikroorganizmy z rodziny Salmonella, Shigella oraz Campylobacter.

Loperamidu hydrochlorid nie należy ogólnie stosować, gdy konieczne jest unikanie hamowania perystaltyki z uwagi na możliwy ryzyko poważnych powikłań, w tym niedrożności jelit, megakolonu i toksycznego megakolonu.

Należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku, jeśli wystąpią zaparcia, wzdęcia brzucha lub niedrożność jelit.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Zgłaszano przypadki interakcji z lekami o podobnych właściwościach farmakologicznych. Leków o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy nie należy stosować jednocześnie z loperamidem u dzieci.

Wiadomo, że loperamid jest substratem białka P-glikoproteiny. Jednoczesne stosowanie loperamidu (w dawce 16 mg) wraz z inhibitorami P-glikoproteiny (chinidyna, rytonawir) prowadziło do 2–3-krotnego wzrostu stężenia loperamidu w osoczu. Kliniczna istotność tej farmakokinetycznej interakcji przy stosowaniu loperamidu w dawkach zalecanych jest nieznana.

Istnieją dane, że jednoczesne stosowanie loperamidu (4 mg jednorazowo) i itrakonazolu, inhibitora CYP3A4 i P-glikoproteiny, prowadziło do 3–4-krotnego wzrostu stężenia loperamidu w osoczu. W tym samym badaniu inhibitor CYP2C8 – gemfibrozyl – zwiększał zawartość loperamidu około dwukrotnie. Stosowanie kombinowane itrakonazolu i gemfibrozylu prowadziło do 4-krotnego wzrostu maksymalnej zawartości loperamidu w osoczu i 13-krotnego wzrostu całkowitego narażenia w osoczu. Wzrost ten nie był związany z wpływem na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), ocenianym za pomocą testów psychomotorycznych (tj. subiektywne uczucie senności i test zastępowania cyfr symbolami).

Jednoczesne stosowanie loperamidu (16 mg jednorazowo) i ketokonazolu, inhibitora CYP3A4 i P-glikoproteiny, prowadziło do 5-krotnego wzrostu stężenia loperamidu w osoczu. Wzrost ten nie był związany ze zwiększeniem efektów farmakodynamicznych, ocenianych za pomocą pupylometrii.

Jednoczesne leczenie desmopresyną do stosowania doustnego prowadziło do trzykrotnego wzrostu stężenia desmopresyny w osoczu, najprawdopodobniej w wyniku wolniejszej motoryki przewodu pokarmowego.

Oczekuje się, że leki o podobnych właściwościach farmakologicznych mogą nasilać działanie loperamidu, natomiast leki przyspieszające przejście pokarmu przez przewód pokarmowy mogą osłabiać jego działanie.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Leczenie biegunki ma charakter objawowy. Jeśli można określić etiologię choroby (lub wskazano, że należy to zrobić), w miarę możliwości należy przeprowadzić leczenie specyficzne.

U pacjentów z biegunką, szczególnie u dzieci, osłabionych pacjentów oraz osób starszych, może dojść do odwodnienia i zaburzeń równowagi elektrolitowej. W takich przypadkach najważniejszym zabiegiem jest stosowanie terapii zastępczej w celu uzupełnienia płynów i elektrolitów.

Stosowanie leku nie zastępuje podania odpowiedniej ilości płynów ani przywrócenia równowagi elektrolitów.

Ponieważ przewlekła biegunka może wskazywać na potencjalnie poważniejsze stany chorobowe, nie należy stosować leku przez dłuższy czas bez wcześniejszego zbadania przyczyny biegunki.

W przypadku ostrej biegunki, jeśli w ciągu 48 godzin nie zaobserwuje się poprawy klinicznej, należy przerwać stosowanie loperamidu hydrochloridu i skonsultować się z lekarzem.

Pacjentom z zespołem nabytego upośledzenia odporności (AIDS), którzy przyjmują loperamid w celu leczenia biegunki, należy natychmiast przerwać leczenie w przypadku pojawienia się pierwszych objawów wzdęcia brzucha. Istnieją pojedyncze doniesienia o przypadkach obturacji jelitowej z zwiększonego ryzykiem wystąpienia toksycznego megakolonu u pacjentów zakażonych HIV, z infekcyjnymi zapaleniami okrężnicy wirusowego, jak i bakteryjnego pochodzenia, leczonych loperamidem hydrochloridem.

Chociaż brakuje danych farmakokinetycznych dotyczących pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby, lek ten należy stosować z ostrożnością u takich pacjentów z powodu spowolnionego metabolizmu przy pierwszym przejściu. Ten lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniem czynności wątroby, ponieważ może dojść do względnego przedawkowania, co może spowodować toksyczne uszkodzenie układu nerwowego.

Leki, które wydłużają czas przejścia, mogą prowadzić do rozwoju toksycznego megakolonu u pacjentów z tej grupy.

Ponieważ loperamid jest dobrze metabolizowany, a loperamid lub jego metabolity są wydalane z kałem, zazwyczaj nie jest konieczna korekta dawki loperamidu u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek.

Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku.

Jeśli pacjent przyjmuje lek w celu kontrolowania napadów biegunki spowodowanej zespołem jelita drażliwego, wcześniej zdiagnozowanym przez lekarza, a nie obserwuje się poprawy klinicznej w ciągu 48 godzin, należy przerwać stosowanie loperamidu hydrochloridu i skonsultować się z lekarzem. Należy również skonsultować się z lekarzem, jeśli zmienił się charakter objawów lub nawracające napady biegunki trwają dłużej niż dwa tygodnie.

W celu leczenia ostrych napadów biegunki spowodowanych zespołem jelita drażliwego, lek należy przyjmować tylko wtedy, gdy lekarz wcześniej zdiagnozował to schorzenie.

W poniżej wskazanych przypadkach lek nie powinien być stosowany bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem, nawet jeśli pacjent wie, że ma zespół jelita drażliwego (IBS):

• wiek pacjenta 40 lat lub więcej i upłynął pewien czas od ostatniego napadu IBS;
• wiek pacjenta 40 lat lub więcej i tym razem objawy IBS są inne;
• niedawna krwawica z przewodu pokarmowego;
• ciężki zaparcie;
• nudności lub wymioty;
• utrata apetytu lub spadek masy ciała;
• trudności z oddawaniem moczu lub ból podczas moczowania;
• gorączka;
• niedawna podróż za granicę.

W przypadku wystąpienia nowych objawów, pogorszenia objawów lub braku poprawy objawów w ciągu dwóch tygodni należy skonsultować się z lekarzem.

W przypadku przedawkowania odnotowano zaburzenia ze strony serca, takie jak wydłużenie interwału QT i zespołu QRS, tachykardię typu „pируet” (patrz sekcja „Przedawkowanie”). Zanotowano również przypadki śmiertelne. Przedawkowanie może ujawnić istniejący zespół Brugadы. Pacjenci nie powinni przekraczać zalecanej dawki i/lub zalecanej długości trwania leczenia.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie zaleca się przyjmowania tego leku w czasie ciąży. Z tego powodu kobietom w ciąży oraz kobietom karmiącym piersią należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem w celu doboru odpowiedniego leczenia.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Podczas stosowania loperamidu hydrochloridu w przypadku zespołu biegunkowego może wystąpić zwiększone zmęczenie, zawroty głowy lub senność. Dlatego zaleca się zachowanie ostrożności przy przyjmowaniu tego leku podczas prowadzenia samochodu lub pracy z maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek nie jest przeznaczony do wstępnego leczenia ciężkiej biegunki towarzyszącej utracie płynów i elektrolitów. W szczególności u dzieci tę utratę należy skompensować poprzez podanie terapii zastępczej drogą dożylną lub doustną.

Tabletki należy przyjmować, popijając płynem.

Leczenie objawowe ostrej biegunki u dorosłych oraz dzieci od 12. roku życia

Dawka początkowa – 2 tabletki (4 mg), następnie 1 tabletka (2 mg) po każdym kolejnym luźnym stolcu. Zwykła dawka wynosi 3–4 tabletki (6–8 mg) na dobę. Maksymalna dawka dobową w ostrej biegunce nie powinna przekraczać 6 tabletek (12 mg).

Leczenie objawowe napadów ostrej biegunki spowodowanej zespołem jelita drażliwego u dorosłych od 18. roku życia po pierwotnym rozpoznaniu przez lekarza

Dawka początkowa wynosi 2 tabletki (4 mg); następnie przyjmować po 1 tabletce (2 mg) po każdym przypadku luźnych stolców lub zgodnie z wcześniejszymi zaleceniami lekarza. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 6 tabletek (12 mg).

W przypadku ostrej biegunki, jeśli w ciągu 48 godzin nie obserwuje się poprawy klinicznej, należy przerwać stosowanie leku.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Stosowanie w zaburzeniach funkcji nerek. Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Stosowanie w zaburzeniach funkcji wątroby. Chociaż brakuje danych farmakokinetycznych dotyczących działania leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, należy stosować lek z ostrożnością u tych pacjentów z powodu spowolnionego metabolizmu przy pierwszym przejściu.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci od 12. roku życia w leczeniu objawowym ostrej biegunki.

Przedawkowanie.

Objawy. W przypadku przedawkowania (w tym względnego przedawkowania spowodowanego zaburzeniem funkcji wątroby) może wystąpić depresja układu nerwowego środkowego (otępienie, zaburzenia koordynacji, senność, miosis, nadmierny napięcie mięśniowe, depresja oddychania), zatrzymanie moczu oraz zespół objawów przypominających niedrożność jelit.

Dzieci mogą być bardziej wrażliwe na działanie na ośrodkowy układ nerwowy.

W przypadku przedawkowania loperamidu hydrochloridu obserwowano zaburzenia serca, takie jak wydłużenie odcinka QT i zespołu QRS, tachykardię typu „płotki”, inne poważne arytmię komorowe, zatrzymanie serca i utratę przytomności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Zarejestrowano również przypadki śmiertelne. Przedawkowanie może ujawnić istniejący zespół Brugady.

Leczenie. W przypadku przedawkowania należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. W przypadku wystąpienia objawów przedawkowania jako antydotę można stosować naltokson. Ponieważ czas działania loperamidu jest dłuższy niż naltoksonu (1–3 godziny), może być konieczne ponowne podanie naltoksonu. Aby wykryć możliwe objawy depresji ośrodkowego układu nerwowego, chory powinien pozostawać pod dokładnym nadzorem przez co najmniej 48 godzin.

Efekty uboczne.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat

Efekty uboczne u pacjentów z ostrym biegunkiem

Efekty uboczne występujące w badaniach klinicznych z częstością od 1 %:

Z układu nerwowego: ból głowy.

Z układu pokarmowego: zaparcia, wzdęcia brzucha, nudności, częstość nieznana — ostry zapalenie trzustki.

Efekty uboczne występujące w badaniach klinicznych z częstością poniżej 1 %:

Z układu nerwowego: zawroty głowy.

Z układu pokarmowego: suchość w ustach, wzdęcia, ból i dyskomfort brzucha, wymioty, ból w górnej części brzucha, dyspepsja.

Z skóry i tkanek podskórnych: wysypka.

Doświadczenie pogwarancyjne.

Obserwowano następujące efekty uboczne, o których zgłaszano dobrowolnie.

Z układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny) oraz reakcje anafilakto-idne.

Z układu nerwowego: zaburzenia koordynacji, utrata przytomności, stłumienie przytomności, hipertonus, senność, stupor.

Z narządów wzroku: miaz.

Z układu pokarmowego: niedrożność jelit (w tym niedrożność jelit paralityczną), megakolon (w tym toksyczne megakolon).

Z skóry i jej przyrąbków: obrzęk naczynioruchowy, wysypki bąblowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy oraz toksyczny zespół martwiczy nabłonka, pokrzywkę i swędzenie.

Z nerek i układu moczowego: zatrzymanie moczu.

Ogólne zaburzenia: zwiększona zmęczliwość.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki nr 10, nr 10×2, nr 10×3 w blistrach w pudełku; nr 10 w blistrach.

Kategoria wydania. Bez recepty.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Doświadczalny Zakład „GNCLS” albo

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”, albo

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Worobjowa, budynek 8.

(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Doświadczalny Zakład „GNCLS”)

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Borispiol, ulica Szewczenki, budynek 100.

(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”)

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki, budynek 22.

(SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”)