Loperamid-Zdorovia

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU LOPERAMID-ZDOROVIA (LOPERAMIDE-ZDOROVYE)

Skład:

substancja czynna: loperamid;

1 tabletka zawiera 2 mg chlorowodorku loperamidu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia ziemniaczana, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o barwie białej, o kształcie płasko-cylindrycznym, z rowkiem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki hamujące perystaltykę. Kod ATC A07D A03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Chlorowodorek loperamidu wiąże się z receptorami opioidowymi ściany jelitowej. W wyniku tego hamuje wydzielanie acetylocholiny i prostaglandyn, co prowadzi do osłabienia perystaltyki propulsywnej, wydłużenia czasu przejścia treści pokarmowej przez przewód pokarmowy oraz zwiększenia zdolności ściany jelita do wchłaniania płynów. Chlorowodorek loperamidu zwiększa napięcie zwieracza odbytu, co zmniejsza niekontrolowane wydzielanie kału i odruchy defekacji.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie: większa część loperamidu podanego doustnie jest wchłaniana z przewodu pokarmowego, jednak ze względu na intensywny metabolizm przy pierwszym przejściu przez wątrobę ogólna dostępność systemowa wynosi zaledwie około 0,3 %.

Rozkład: u szczurów stwierdzono wysoką powinowactwo loperamidu do ściany jelitowej, z przeważającym wiązaniem się z receptorami warstwy mięśniowej błony mięśniowej. Wiązanie loperamidu z białkami osocza krwi wynosi 95 %, głównie z albuminą. Loperamid jest substancją podstawową glikoproteiny P.

Metabolizm: loperamid jest prawie całkowicie metabolizowany w wątrobie, gdzie głównie ulega oksydacji, koniugacji i wydalaniu z żółcią. Główną drogą metabolizmu loperamidu jest oksydacyjne N-demetylowanie, proces ten jest głównie pośredniczony przez izoformy CYP3A4 i CYP2C8. Ze względu na bardzo intensywny efekt pierwszego przejścia przez wątrobę stężenia niezmienionego leku w osoczu krwi pozostają bardzo niskie.

Eliminacja: T½ loperamidu u ludzi wynosi około 11 godzin, w zakresie 9–14 godzin. Wydalanie niezmienionego loperamidu oraz jego metabolitów odbywa się głównie z kałem.

Populacja dziecięca: nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych u dzieci. Oczekuje się, że zachowanie farmakokinetyczne loperamidu oraz interakcje leków z loperamidem będą analogiczne do tych obserwowanych u dorosłych.

Właściwości kliniczne.

Wskazania. Leczenie objawowe ostrej biegunki u dorosłych i dzieci od 12. roku życia.

Leczenie objawowe ostrych epizodów biegunki spowodowanej zespołem jelita drażliwego u dorosłych od 18. roku życia po pierwotnej diagnozie ustalonej przez lekarza.

Przeciwwskazania. Preparat jest przeciwwskazany:

• pacjentom znanym z podwyższonej wrażliwości na chlorowodorek loperamidu lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu;
• dzieciom poniżej 12. roku życia;
• pacjentom z ostrą dyszenterią charakteryzującą się obecnością krwi w stolcu i podwyższoną temperaturą ciała;
• pacjentom z ostrym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego lub kolitem pseudomembranous spowodowanym przez antybiotyki o szerokim spektrum działania;
• pacjentom z bakteryjnym enterokolitem wywołanym przez mikroorganizmy z rodziny Salmonella, Shigella oraz Campylobacter.

Nie należy w ogóle stosować preparatu, jeśli należy unikać hamowania perystaltyki ze względu na możliwy ryzyko poważnych powikłań, w tym niedrożności jelit, megakolonu i toksycznego megakolonu.

Należy natychmiast przerwać przyjmowanie preparatu, jeśli wystąpią zaparcia, wzdęcia brzucha lub niedrożność jelit.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji. Opisywano przypadki interakcji z lekami o podobnych właściwościach farmakologicznych. Leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) nie należy stosować jednocześnie z preparatem u dzieci.

Loperamid jest substratem glikoproteiny P. Jednoczesne podawanie loperamidu (w dawce 16 mg) wraz z inhibitorami glikoproteiny P (chinidyna, rytonawir) prowadziło do 2–3-krotnego wzrostu stężenia loperamidu we krwi. Kliniczne znaczenie tej farmakokinetycznej interakcji przy stosowaniu loperamidu w zalecanych dawkach jest nieznane.

Równoczesne stosowanie loperamidu (4 mg jednorazowo) i itrakonazolu, inhibitora CYP3A4 i glikoproteiny P, prowadziło do 3–4-krotnego wzrostu stężenia loperamidu we krwi. Inhibitor CYP2C8, gemfibrozyl, zwiększał stężenie loperamidu około 2-krotnie. Stosowanie itrakonazolu i gemfibrozylu w połączeniu prowadziło do 4-krotnego wzrostu maksymalnego stężenia loperamidu we krwi i 13-krotnego wzrostu całkowitego narażenia w osoczu. Wzrost ten nie był związany z działaniem na OUN ocenianym za pomocą testów psychomotorycznych (czyli subiektywną sennością i testem zastępowania cyfr symbolami).

Równoczesne stosowanie loperamidu (16 mg jednorazowo) i ketokonazolu, inhibitora CYP3A4 i glikoproteiny P, prowadziło do 5-krotnego wzrostu stężenia loperamidu we krwi. Wzrost ten nie był związany ze zwiększeniem efektów farmakodynamicznych ocenianych za pomocą pupillometrii.

Równoczesne leczenie desmopresyną doustną prowadziło do 3-krotnego wzrostu stężenia desmopresyny we krwi, prawdopodobnie z powodu wolniejszej motoryki przewodu pokarmowego.

Oczekuje się, że leki o podobnych właściwościach farmakologicznych mogą nasilać działanie loperamidu, natomiast leki przyspieszające przejście treści pokarmowej przez przewód pokarmowy mogą osłabiać jego działanie.

Szczególne środki ostrożności.

Leczenie biegunki ma charakter objawowy. Jeśli można określić etiologię choroby (lub wskazano, że należy to zrobić), w miarę możliwości należy przeprowadzić leczenie specyficzne.

U pacjentów z biegunką, szczególnie u dzieci, osłabionych pacjentów oraz osób starszych, może dojść do odwodnienia i zaburzeń równowagi elektrolitowej. W takich przypadkach najważniejszym zabiegiem jest stosowanie terapii zastępczej w celu uzupełnienia płynów i elektrolitów.

Stosowanie leku nie zastępuje podania odpowiedniej ilości płynów ani przywrócenia równowagi elektrolitów.

Ponieważ trwała biegunka może wskazywać na potencjalnie poważniejsze stany chorobowe, lek nie powinien być stosowany przez dłuższy czas bez wcześniejszego zbadania przyczyny biegunki.

W przypadku ostrej biegunki, jeśli w ciągu 48 godzin nie zaobserwuje się poprawy klinicznej, należy przerwać stosowanie chlorowodorku loperamidu i skonsultować się z lekarzem.

Zabrania się stosowania loperamidu w sytuacjach, w których należy unikać hamowania perystaltyki z powodu ryzyka poważnych skutków, takich jak megakolon czy toksyczne megakolon.

Pacjentom z zespołem nabytego upośledzenia odporności (AIDS), którzy stosują lek w celu leczenia biegunki, należy natychmiast przerwać leczenie przy pierwszych objawach wzdęcia brzucha. Istnieją pojedyncze doniesienia o przypadkach niedrożności jelit z zwiększonego ryzykiem rozwoju toksycznego megakolonu u pacjentów z AIDS, zakaźnych zapaleń okrężnicy wirusowego i bakteryjnego pochodzenia, leczonych chlorowodorkiem loperamidu.

Znane są przypadki nadużywania loperamidu lub jego niewłaściwego stosowania jako substytutu opioidów u osób uzależnionych od opioidów.

Chociaż brak danych farmakokinetycznych dotyczących pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby, lek należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów z powodu spowolnionego metabolizmu przy pierwszym przejściu. Należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu tego leku pacjentom z zaburzoną funkcją wątroby, ponieważ może to prowadzić do względnego przedawkowania, co może spowodować toksyczne uszkodzenie układu nerwowego.

Leki wydłużające czas przejścia mogą prowadzić do rozwoju toksycznego megakolonu u pacjentów z tej grupy.

Ponieważ loperamid jest dobrze metabolizowany, a sam loperamid lub jego metabolity są wydalane z kałem, zazwyczaj nie jest konieczna korekta dawki loperamidu u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek.

Jeśli pacjent ma stwierdzoną nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku.

Loperamid nie charakteryzuje się wyraźnymi powikłaniami kardiologicznymi w zakresie stężeń terapeutycznych. Jednak przy istotnym przekroczeniu tych wartości (do 47 razy) loperamid wykazuje powikłania kardiologiczne: hamowanie potasu (hERG) i przepływu sodu oraz arytmie w modelach doświadczalnych na zwierzętach in vivo i in vitro.

Otrzymano doniesienia o zaburzeniach czynności serca, w tym wydłużeniu odcinka QT, wydłużeniu zespołu QRS, torsades de pointes, po przyjmowaniu loperamidu w dawkach przekraczających zalecane. Były doniesienia o przypadkach śmiertelnych. Pacjenci nie powinni przekraczać zalecanej dawki leku ani czasu jego stosowania.

Jeśli lek jest stosowany w celu kontrolowania napadów biegunki spowodowanej zespołem jelita drażliwego, wcześniej zdiagnozowanym przez lekarza, a w ciągu 48 godzin nie obserwuje się poprawy klinicznej, należy przerwać stosowanie chlorowodorku loperamidu i skonsultować się z lekarzem. Należy również skonsultować się z lekarzem, jeśli zmienił się charakter objawów lub nawracające napady biegunki trwają dłużej niż dwa tygodnie.

W celu leczenia ostrych napadów biegunki spowodowanych zespołem jelita drażliwego, lek należy przyjmować tylko wtedy, gdy choroba została wcześniej zdiagnozowana przez lekarza.

W poniższych przypadkach lek nie powinien być stosowany bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem, nawet jeśli wiadomo, że pacjent ma zespół jelita drażliwego (IBS):

• wiek pacjenta powyżej 40 lat i upłynął pewien czas od ostatniego napadu IBS;
• wiek pacjenta powyżej 40 lat i tym razem objawy IBS są inne;
• niedawna krwawica z przewodu pokarmowego;
• ciężki zaparcie;
• nudności lub wymioty;
• utrata apetytu lub spadek masy ciała;
• trudności lub ból podczas oddawania moczu;
• uczucie gorąca;
• niedawna podróż za granicę.

W przypadku pojawienia się nowych objawów, pogorszenia istniejących objawów lub braku poprawy objawów w ciągu 2 tygodni należy skonsultować się z lekarzem.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Mimo braku danych dotyczących właściwości teratogennych lub embrionotoksycznych chlorowodorku loperamidu, oczekiwaną korzyść terapeutyczną należy porównać z potencjalnym ryzykiem przed rozpoczęciem stosowania chlorowodorku loperamidu, szczególnie w przypadku stosowania w I trymestrze ciąży. Nie zaleca się przyjmowania tego leku w czasie ciąży.

Karmienie piersią. Ponieważ niewielkie ilości loperamidu mogą przechodzić do mleka matki, chlorowodorku loperamidu nie zaleca się stosować w czasie karmienia piersią.

Z tego powodu kobietom w ciąży i karmiącym piersią należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem w celu uzyskania odpowiedniego leczenia.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Podczas stosowania chlorowodorku loperamidu w przebiegu zespołu biegunkowego może wystąpić zwiększone zmęczenie, zawroty głowy lub senność. Dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności przy przyjmowaniu tego leku podczas prowadzenia samochodu lub pracy z mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek nie jest przeznaczony do wstępnego leczenia ciężkiej biegunki towarzyszącej ubytkom płynów i elektrolitów. Zwłaszcza u dzieci te ubytki należy wyrównać poprzez podanie terapii zastępczej drogą dożylną lub doustną.

Tabletki należy przyjmować, popijając płynem.

Leczenie objawowe ostrej biegunki u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat. Dawkowanie początkowe – 2 tabletki (4 mg), następnie 1 tabletka (2 mg) po każdym kolejnym stolcu wodnistym. Dawkowanie zwykłe to 3–4 tabletki (6–8 mg) na dobę. Maksymalna dawka dobową w przypadku ostrej biegunki nie powinna przekraczać 6 tabletek (12 mg).

Leczenie objawowe napadów ostrej biegunki spowodowanej zespołem jelita drażliwego u dorosłych w wieku od 18 lat po pierwotnej diagnozie ustalonej przez lekarza. Dawkowanie początkowe to 2 tabletki (4 mg); następnie przyjmować po 1 tabletce (2 mg) po każdym przypadku stolca wodnistego lub zgodnie z wcześniejszymi zaleceniami lekarza. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 6 tabletek (12 mg).

W przypadku ostrej biegunki, jeśli w ciągu 48 godzin nie stwierdza się poprawy klinicznej, należy przerwać przyjmowanie leku.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Stosowanie w zaburzeniach funkcji nerek. Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Stosowanie w zaburzeniach funkcji wątroby. Chociaż brak danych farmakokinetycznych dotyczących działania leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, należy przepisywać lek tym pacjentom ostrożnie ze względu na spowolnienie metabolizmu przy pierwszym przejściu.

Dzieci. Lek stosować u dzieci w wieku od 12 lat w leczeniu objawowym ostrej biegunki.

Przedawkowanie.

Objawy. W przypadku przedawkowania (w tym względnego przedawkowania spowodowanego zaburzeniem funkcji wątroby) może wystąpić depresja OUN (otępienie, zaburzenia koordynacji, senność, miosis, hipertonus mięśniowy, depresja oddychania), zaparcia, zatrzymanie moczu oraz niedrożność jelit.

Dzieci i pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby mogą być bardziej wrażliwi na działanie na OUN.

Przy stosowaniu loperamidu w dawkach przekraczających zalecane obserwowano zaburzenia czynności serca, w tym wydłużenie interwału QT i zespołu QRS, torsade de pointes, inne poważne arytmie komorowe, zatrzymanie krążenia i omdlenia. W niektórych przypadkach donoszono o zgonach.

U osób, które celowo przyjmowały wyższe dawki loperamidu (donoszono o dawkach od 40 do 792 mg na dobę), obserwowano zatrzymanie krążenia, omdlenia. Zanotowano również przypadki śmiertelne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Przedawkowanie może ujawnić istniejący zespół Brugadego.

Leczenie. W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. W przypadku wystąpienia objawów przedawkowania jako antydotę można zastosować naltokson. Ponieważ czas działania loperamidu jest dłuższy niż naltoksonu (1–3 godziny), może być konieczne powtarzane podawanie naltoksonu. W celu wykrycia możliwego zahamowania OUN pacjent powinien pozostawać pod dokładnym nadzorem przez co najmniej 48 godzin.

Reakcje niepożądane.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia koordynacji, utrata przytomności, osłabienie przytomności, hipertonus, senność, stupor.

Ze strony układu pokarmowego: zaparcia, wzdęcia brzucha, nudności, suchość w ustach, meteorizm, ból i dyskomfort brzucha, wymioty, ból w górnej części brzucha, niedrożność jelit (w tym niedrożność jelit paralityczną), megakolon (w tym toksyczne megakolon), częstość nieznana — ostry zapalenie trzustki.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka, obrzęk naczynioruchowy, pęcherzyca, w tym zespół Stevensa-Johnsona, różnica plamista, zespół Lyella, pokrzywka i swędzenie.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny) oraz reakcje anafilakto-idowe.

Ze strony narządów wzroku: miosa.

Ze strony nerek i układu moczowego: zatrzymanie moczu.

Ogólne zaburzenia: zwiększona zmęczalność.

Termin ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki nr 10, nr 10×2 w paskach w pudełku.

Kategoria sprzedaży. Bez recepty.

Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności. Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.