Loperamid

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku LOPERAMID (Loperamid)

SkÅ ad:

substancja czynna: chlorowodorek loperamidu;

1 tabletka zawiera chlorowodorek loperamidu w przeliczeniu na substancjÄ 100% – 2 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; skrobi ziemniaczana; stearynian wapnia.

PostaÄ leku. Tabletki.

GÅ owne cechy fizykochemiczne: tabletki biaÅ e lub prawie biaÅ e, o ksztaÅ cie okrÄ gÅ ym, z powierzchniÄ pÅ askÄ , z rowkiem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki hamujÄ ce perystaltykÄ .

Kod ATC A07D A03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Loperamid wiąże się z opioidowymi receptorami ściany jelit, co prowadzi do hamowania uwalniania acetylocholiny i prostaglandyn. W ten sposób loperamid spowalnia perystaltykę przepędową jelit, wydłuża czas przejścia treści jelitowej przez przewód pokarmowy oraz zwiększa zdolność ściany jelita do resorpcji płynów.

Loperamidu chlorowodorek zwiększa napięcie zwieracza odbytu, co zmniejsza nietrzymanie stolca i popędy do defekacji.

Farmakokinetyka.

Absorpcja: większa część loperamidu podanego doustnie ulega absorpcji z jelit, jednak ze względu na intensywny metabolizm przy pierwszym przejściu przez wątrobę, dostępność biologiczna systemowa wynosi zaledwie około 0,3%.

Rozkład: istnieją dane wskazujące na wysoką powinowactwo loperamidu do ściany jelita, z przeważającym wiązaniem się do receptorów w warstwie mięśniowej wzdłużnej u szczurów. Wiązanie loperamidu z białkami osocza wynosi 95%, głównie z albuminą. Istnieją również dane wskazujące, że loperamid jest substancją podatną na działanie glikoproteiny P.

Metabolizm: loperamid jest prawie całkowicie ekstrahowany przez wątrobę, gdzie ulega głównie metabolizmowi, koniugacji i wydalaniu z żółcią. Główną drogą metaboliczną loperamidu jest utleniające N-demetylowanie, proces ten jest przede wszystkim pośredniczony przez izoformy CYP3A4 oraz CYP2C8. Z tego powodu, ze względu na bardzo intensywny efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, stężenia niezmienionego leku we krwi pozostają bardzo niskie.

Eliminacja: okres półtrwania loperamidu u ludzi wynosi około 11 godzin, w zakresie 9–14 godzin. Wydalanie niezmienionego loperamidu oraz jego metabolitów odbywa się głównie z kałem.

Populacja dziecięca: brak informacji dotyczących parametrów farmakokinetycznych u pacjentów w wieku dziecięcym. Oczekuje się, że zachowanie farmakokinetyczne loperamidu oraz interakcje leków z loperamidem będą analogiczne do tych obserwowanych u dorosłych.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrej biegunki u dorosłych i dzieci od 12. roku życia.

Leczenie objawowe ostrych epizodów biegunki spowodowanej zespołem jelita drażliwego u dorosłych od 18. roku życia po pierwotnej diagnozie ustalonej przez lekarza.

Przeciwwskazania.

Loperamid jest przeciwwskazany:

• u pacjentów znaną zwiększoną wrażliwością na chlorowodorek loperamidu lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu;
• u dzieci poniżej 12. roku życia;
• u pacjentów z ostrą dyszenterią charakteryzującą się obecnością krwi w stolcach i podwyższoną temperaturą ciała;
• u pacjentów z ostrym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego lub kolitem pseudomembranacyjnym związanym z zastosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania;
• u pacjentów z bakteryjnym enterokolitem wywołanym mikroorganizmami z rodziny Salmonella, Shigella i Campylobacter.

Loperamidu nie należy ogólnie stosować, jeśli należy unikać hamowania perystaltyki z powodu ryzyka wystąpienia poważnych powikłań, w tym niedrożności jelit, megakolonu i toksycznego megakolonu.

Należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku, jeśli wystąpią zaparcia, wzdęcia brzucha lub niedrożność jelit.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Istnieją doniesienia o przypadkach interakcji loperamidu z lekami o podobnych właściwościach farmakologicznych. Leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy nie należy stosować jednocześnie z loperamidem u dzieci.

Wiadomo, że loperamid jest substytutem glikoproteiny P. Jednoczesne podawanie loperamidu (w dawce 16 mg) w połączeniu z inhibitorami glikoproteiny P (chinidyna, rytonawir) prowadziło do 2–3-krotnego wzrostu stężenia loperamidu w osoczu krwi. Kliniczne znaczenie tej farmakokinetycznej interakcji przy stosowaniu loperamidu w dawkach zalecanych jest nieznane.

Jednoczesne stosowanie loperamidu (4 mg jednorazowo) i itrakonazolu, inhibitora CYP3A4 i glikoproteiny P, prowadziło do 3–4-krotnego wzrostu stężenia loperamidu w osoczu krwi. Inhibitor CYP2C8, gemfibrozyl, zwiększa stężenie loperamidu około dwukrotnie. Stosowanie itrakonazolu i gemfibrozylu w połączeniu prowadzi do 4-krotnego wzrostu maksymalnego stężenia loperamidu w osoczu krwi oraz 13-krotnego wzrostu całkowitego narażenia w osoczu krwi. Wzrost ten nie był związany z wpływem na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), ocenianym za pomocą testów psychomotorycznych (czyli subiektywna senność i test podstawiania cyfr za symboli).

Jednoczesne stosowanie loperamidu (16 mg jednorazowo) i ketokonazolu, inhibitora CYP3A4 i glikoproteiny P, prowadziło do 5-krotnego wzrostu stężenia loperamidu w osoczu krwi. Wzrost ten nie był związany ze zwiększeniem efektów farmakodynamicznych, ocenianych za pomocą pupillometrii.

Leczenie towarzyszące desmopresyną do doustnego stosowania prowadziło do trzykrotnego wzrostu stężenia desmopresyny w osoczu krwi, prawdopodobnie w wyniku wolniejszej motoryki przewodu pokarmowego.

Oczekuje się, że leki o podobnych właściwościach farmakologicznych mogą nasilać działanie loperamidu, natomiast leki przyspieszające przejście treści pokarmowej przez przewód pokarmowy mogą osłabiać jego działanie.

Szczególne środki ostrożności.

Leczenie biegunki ma charakter objawowy. Jeśli można określić etiologię choroby (lub wskazano, że należy to zrobić), należy, jeśli to możliwe, prowadzić leczenie specyficzne.

U pacjentów z biegunką, szczególnie u dzieci, osłabionych pacjentów oraz u osób starszych, może dojść do odwodnienia i zaburzeń równowagi elektrolitowej. W takich przypadkach najważniejszym środkiem jest stosowanie terapii zastępczej w celu uzupełnienia płynów i elektrolitów.

Stosowanie leku nie zastępuje podania odpowiedniej ilości płynów ani przywrócenia równowagi elektrolitów.

Ponieważ trwająca biegunka może wskazywać na potencjalnie poważniejsze stany chorobowe, nie należy stosować środka leczniczego przez dłuższy czas bez ustalenia przyczyny biegunki.

W przypadku ostrej biegunki, jeśli w ciągu 48 godzin nie stwierdza się poprawy klinicznej, należy przerwać stosowanie chlorowodorku loperamidu i skonsultować się z lekarzem.

Pacjentom z zespołem nabytego upośledzenia odporności (SNID), którzy przyjmują loperamid w leczeniu biegunki, należy natychmiast przerwać leczenie przy pierwszych objawach wzdęcia brzucha. Istnieją doniesienia o przypadkach niedrożności jelit z zwiększonego ryzykiem wystąpienia toksycznego megakolonu u pacjentów zakażonych wirusem HIV, z infekcyjnymi zapaleniami jelita zarówno wirusowego, jak i bakteryjnego pochodzenia, podczas leczenia loperamidem.

Złośliwe nadużywanie loperamidu lub jego nieprawidłowe stosowanie jako substytutu opioidów było opisywane u osób uzależnionych od opioidów.

Chociaż brakuje danych farmakokinetycznych dotyczących pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, u takich pacjentów należy stosować loperamid z ostrożnością ze względu na spowolnienie metabolizmu przy pierwszym przejściu. Środek ten należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby, ponieważ może prowadzić do względnego przedawkowania, co może spowodować toksyczne uszkodzenie układu nerwowego.

Leki, które wydłużają czas przejścia, mogą prowadzić do rozwoju toksycznego megakolonu u pacjentów z tej grupy.

Ze względu na szybki metabolizm loperamidu oraz wydalanie loperamidu i jego metabolitów z kałem, zazwyczaj nie jest konieczna korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Ponieważ lek zawiera laktozę, nie należy go stosować u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Loperamid nie charakteryzuje się wyraźnymi powikłaniami kardiologicznymi w zakresie stężeń terapeutycznych. Jednak przy istotnym przekroczeniu tych wartości (do 47-krotności) loperamid wykazuje powikłania kardiologiczne: hamowanie potasowych (hERG) i sodowych prądów oraz arytmie w modelach doświadczalnych in vivo i in vitro.

W związku z przedawkowaniem odnotowano zaburzenia serca, w tym wydłużenie interwału QT i zespołu QRS, tachykardię typu torsade de pointes. Zgłaszano również przypadki śmiertelne (patrz sekcja „Przedawkowanie”). Przedawkowanie może ujawnić istniejący zespół Brugadady. Pacjenci nie powinni przekraczać zalecanej dawki ani zalecanej długości leczenia.

Jeśli lek stosuje się w celu kontrolowania napadów biegunki spowodowanych wcześniej zdiagnozowanym przez lekarza zespołem jelita drażliwego, a poprawa kliniczna nie występuje w ciągu 48 godzin, należy przerwać stosowanie chlorowodorku loperamidu i skonsultować się z lekarzem. Należy również skonsultować się z lekarzem, jeśli charakter objawów się zmienił lub nawracające napady biegunki trwają dłużej niż 2 tygodnie.

W leczeniu ostrych napadów biegunki spowodowanych zespołem jelita drażliwego, loperamid należy przyjmować wyłącznie wtedy, gdy lekarz wcześniej zdiagnozował to schorzenie.

W poniższych przypadkach lek nie powinien być stosowany bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem, nawet jeśli wiadomo, że pacjent ma zespół jelita drażliwego (IBS):

• wiek pacjenta 40 lat lub więcej i od ostatniego napadu IBS upłynął pewien czas;
• wiek pacjenta 40 lat lub więcej i tym razem objawy IBS są inne;
• niedawna krwawa plwocina z przewodu pokarmowego;
• ciężki zaparcie;
• nudności lub wymioty;
• utrata apetytu lub spadek masy ciała;
• trudności lub ból podczas oddawania moczu;
• gorączka;
• niedawna podróż za granicę.

W przypadku pojawienia się nowych objawów, pogorszenia stanu lub braku poprawy klinicznej w ciągu dwóch tygodni należy skonsultować się z lekarzem.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie zaleca się przyjmowania tego leku w czasie ciąży. Z tego powodu kobietom w ciąży oraz karmiącym piersią należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem w celu uzyskania odpowiedniego leczenia.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas stosowania chlorowodorku loperamidu w zespole biegunki może wystąpić zwiększone zmęczenie, zawroty głowy lub senność. Dlatego zaleca się ostrożność przy prowadzeniu samochodu lub pracy z mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Loperamid nie jest przeznaczony do wstępnego leczenia ciężkiej biegunki towarzyszącej ubytkom płynów i elektrolitów. U dzieci szczególnie zaleca się kompensację tych ubytków poprzez leczenie zastępcze podawane dożylne lub doustnie.

Tabletki należy przyjmować nie rozgniatając i nie żuwając, popijając wodą.

Leczenie objawowe ostrej biegunki u dorosłych oraz dzieci w wieku od 12 lat

Dawka początkowa – 2 tabletki (4 mg), następnie 1 tabletka (2 mg) po każdym kolejnym luźnym stolcu. Zwykła dawka wynosi 3–4 tabletki (6–8 mg) na dobę. Maksymalna dobową dawkę przy ostrej biegunkach nie powinna przekraczać 6 tabletek (12 mg).

Leczenie objawowe napadów ostrej biegunki spowodowanej zespołem jelita drażliwego u dorosłych w wieku od 18 lat po ustaleniu wstępnego rozpoznania przez lekarza

Dawka początkowa wynosi dwie tabletki (4 mg); następnie przyjmować po 1 tabletce (2 mg) po każdym przypadku luźnych stolców lub zgodnie z wcześniejszymi zaleceniami lekarza. Maksymalna dobową dawkę nie powinna przekraczać 6 tabletek (12 mg).

W przypadku ostrej biegunki, jeśli w ciągu 48 godzin nie obserwuje się poprawy klinicznej, należy przerwać przyjmowanie loperamidu.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

W zaburzeniach funkcji nerek

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

W zaburzeniach funkcji wątroby

Chociaż brakuje danych farmakokinetycznych dotyczących działania leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, należy przepisywać loperamid ostrożnie z uwagi na spowolniony metabolizm przy pierwszym przejściu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci od 12. roku życia w leczeniu objawowym ostrej biegunki.

Przedawkowanie.

Objawy.

W przypadku przedawkowania (w tym względnego przedawkowania spowodowanego zaburzeniami funkcji wątroby) może wystąpić depresja ośrodkowego układu nerwowego (otępienie, zaburzenia koordynacji, senność, zwężenie źrenic, nadmierny napięcie mięśniowe, depresja oddechowa), zatrzymanie moczu oraz zespół objawów przypominający niedrożność jelit.

Dzieci oraz pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby mogą być bardziej wrażliwi na działanie na ośrodkowy układ nerwowy.

U osób, które przyjmowały większe dawki loperamidu, obserwowano zaburzenia serca, takie jak wydłużenie interwału QT i QRS, tachykardię wirową (torsade de pointes), inne poważne arytmię komorowe, zatrzymanie krążenia oraz omdlenia.

U osób, które celowo przyjmowały wyższe dawki loperamidu (donoszono o dawkach od 40 do 792 mg na dobę), obserwowano zatrzymanie krążenia, omdlenia. Zanotowano również przypadki śmiertelne. Przedawkowanie może ujawnić istniejący zespół Brugadady.

Leczenie.

W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. W przypadku przedawkowania należy rozpocząć monitorowanie EKG. W przypadku wystąpienia objawów przedawkowania jako antydotę można stosować nalokson. Ponieważ czas działania loperamidu jest dłuższy niż naloksonu (1–3 godziny), może być konieczne ponowne podanie naloksonu. Aby wykryć możliwe objawy depresji ośrodkowego układu nerwowego, chory powinien pozostawać pod ścisłą obserwacją przez co najmniej 48 godzin.

Efekty uboczne.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia

Efekty uboczne występujące u pacjentów z ostrym biegunkiem, które występowały z częstością 1 %, o których zgłaszano w badaniach bezpieczeństwa Loperamidu hydrochloridu:

Z udziałem układu nerwowego: ból głowy.

Z udziałem przewodu pokarmowego: zaparcia, wzdęcia brzucha, nudności.

Efekty uboczne występujące z częstością mniejszą niż 1 % w badaniach bezpieczeństwa Loperamidu hydrochloridu:

Z udziałem układu nerwowego: zawroty głowy.

Z udziałem przewodu pokarmowego: suchość w ustach, wzdęcia, ból i dyskomfort brzucha, wymioty, ból w górnej części brzucha, niestrawność.

Doświadczenie pozarejestrowe stosowania Loperamidu hydrochloridu

Obserwowano następujące efekty uboczne, które podzielono według częstości występowania w następujący sposób:

Ze strony układu odpornościowego: bardzo rzadko – reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny) oraz reakcje anafilaktycznokształtne.

Ze strony układu nerwowego: bardzo rzadko – zaburzenia koordynacji, utrata przytomności, osłabienie przytomności, hipertonus, senność, otępienie.

Ze strony narządów wzroku: bardzo rzadko – mioza.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo rzadko – niedrożność jelit (w tym niedrożność jelit paralityczną), megakolon (w tym toksyczne megakolon), częstość nieznana – ostry zapalenie trzustki.

Ze strony skóry i jej przydatków: bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy, wysypka bąblowa, w tym zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumień, zespół Lyella (toksyczny nekroza nabłonka), pokrzywka i świąd.

Ze strony nerek i układu moczowego: bardzo rzadko – zatrzymanie moczu.

Zaburzenia ogólne: bardzo rzadko – zwiększona zmęczalność.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze, 2 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria sprzedaży. Bez recepty.

Producent.

SPÓŁKA AKCYJNA „Kijewmedpreparat”.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „MARIFARM”.

Adres producenta i miejsce wykonywania działalności.

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskiego 139.

ul. Minarikova 8, Maribor, 2000, Słowenia.