Loperamid Grindex

INSTRUKCJA dot. stosowania leku LOPERAMID GRINDEKS (LOPERAMIDE GRINDEKS)

Skład:

substancja czynna: loperamid;

1 kapsułka twarda zawiera 2 mg chlorowodorku loperamidu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; skrobia kukurydziana; stearynian magnezu;

kapsułka:

korpus: niebieski patentowy V (E 131), czerwony 4R (E 124), dwutlenek tytanu (E 171), żelatyna;

czapka: niebieski patentowy V (E 131), chinolinowa żółć (E 104), dwutlen0ek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), żelatyna.

Postać leku. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: twarde kapsułki żelatynowe. Korpus różowy, czapka ciemnozielona; zawartość – proszek biały.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwstrząsowe. Leki hamujące perystaltykę.

Kod ATC A07DA03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Loperamidu hydrochloride wiąże się z receptorami opioidowymi ściany jelitowej. W wyniku tego hamuje uwalnianie acetylocholiny i prostaglandyn, co prowadzi do osłabienia perystaltyki propulsywnej i wydłużenia czasu przejścia treści pokarmowej przez przewód pokarmowy, a także zwiększa zdolność ściany jelita do wchłaniania płynów. Loperamidu hydrochloride zwiększa napięcie mięśnia zwieracza odbytu, zmniejszając w ten sposób nietrzymanie stolca i odruchy defekacyjne.

Farmakokinetyka.

Absorpcja: większa część loperamidu podanego doustnie jest absorbowana z przewodu pokarmowego, jednak ze względu na intensywny metabolizm przy pierwszym przejściu dostępność biologiczna systemowa wynosi około zaledwie 0,3 %.

Rozkład: wyniki badań rozkładu loperamidu u szczurów wskazują na wysoką powinowactwo do ściany jelita, z przeważającym wiązaniem się z receptorami warstwy mięśniowej błony mięśniowej. Wiązanie loperamidu z białkami, głównie z albuminą, wynosi 95 %. Dane przedkliniczne wskazują, że loperamid jest substratem glikoproteiny P.

Metyabolizm: loperamid jest niemal całkowicie ekstrahowany przez wątrobę, gdzie jest głównie metabolizowany, koniugowany i wydzielany z żółcią. Główną drogą metaboliczną loperamidu jest utlenianie z N-demetylacją, proces ten jest głównie pośredniczony przez izoformy CYP3A4 i CYP2C8. Ze względu na bardzo intensywny efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, stężenia niezmienionego leku we krwi pozostają bardzo niskie.

Eliminacja: okres półtrwania loperamidu u ludzi wynosi około 11 godzin, w zakresie 9–14 godzin. Wydalanie niezmienionego loperamidu oraz jego metabolitów odbywa się głównie z kałem.

Populacja dziecięca: nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych u populacji dziecięcej. Oczekuje się, że farmakokinetyka loperamidu oraz interakcje leków z loperamidem będą analogiczne do tych obserwowanych u dorosłych.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrej biegunki u dorosłych i dzieci od 12. roku życia.

Leczenie objawowe ostrych epizodów biegunki spowodowanej zespołem jelita drażliwego u dorosłych (od 18. roku życia) po pierwotnej diagnozie ustalonej przez lekarza.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na loperamidu hydrochlorid lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu;
• ostra dyszenteria charakteryzująca się obecnością krwi w stolcu i podwyższoną temperaturą ciała;
• ostry colitis ulcerosa lub kolit pseudomembranozny związany z zastosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania;
• bakteryjny enterokolit wywołany przez mikroorganizmy z rodzaju Salmonella, Shigella oraz Campylobacter.

Nie należy w ogóle stosować preparatu, jeśli należy unikać hamowania perystaltyki z uwagi na możliwość wystąpienia poważnych powikłań, w tym niedrożności jelit, megakolon oraz toksycznego megakolon.

Należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku, jeśli wystąpią zaparcia, wzdęcia brzucha lub niedrożność jelit.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Opisywano przypadki interakcji z lekami o podobnych właściwościach farmakologicznych. Leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) nie należy stosować jednocześnie z Loperamid Grindex u dzieci.

Razem z inhibitorami białka glikoproteinowego P (chinidyna, rytonawir) jednoczesne stosowanie loperamidu (w dawce 16 mg) prowadziło do 2–3-krotnego wzrostu stężenia loperamidu we krwi. Kliniczne znaczenie tej farmakokinetycznej interakcji przy stosowaniu loperamidu w dawkach zalecanych jest nieznane.

Jednoczesne stosowanie loperamidu (4 mg jednorazowo) oraz itrakonazolu, inhibitora CYP3A4 i białka glikoproteinowego P, prowadziło do 3–4-krotnego wzrostu stężenia loperamidu we krwi.

W tym samym badaniu inhibitor CYP2C8 – gemfibrozyl – zwiększał stężenie loperamidu około 2-krotnie. Stosowanie itrakonazolu i gemfibrozylu w połączeniu prowadziło do 4-krotnego wzrostu maksymalnego stężenia loperamidu we krwi oraz 13-krotnego wzrostu całkowitego nasycenia we krwi. Wzrost ten nie był związany z działaniem na ośrodkowy układ nerwowy, co oceniano za pomocą testów psychomotorycznych (subiektywna senność i test cyfrowo-symboliczny).

Jednoczesne stosowanie loperamidu (16 mg jednorazowo) i ketokonazolu, inhibitora CYP3A4 i białka glikoproteinowego P, prowadziło do 5-krotnego wzrostu stężenia loperamidu we krwi. Wzrost ten nie był związany ze zwiększeniem efektów farmakodynamicznych, co oceniano za pomocą pupylometrii.

Równoczesne leczenie desmopresyną doustną prowadziło do 3-krotnego wzrostu stężenia desmopresyny we krwi, najprawdopodobniej z powodu wolniejszej motoryki przewodu pokarmowego.

Oczekuje się, że leki o podobnych właściwościach farmakologicznych mogą nasilać działanie loperamidu, natomiast leki przyspieszające przejście treści pokarmowej przez przewód pokarmowy mogą osłabiać jego działanie.

Szczególne środki ostrożności.

Leczenie biegunki ma charakter jedynie objawowy. Jeśli można określić etiologię choroby (lub wskazano, że należy to zrobić), należy w miarę możliwości przeprowadzić leczenie specyficzne.

U pacjentów z biegunką, szczególnie u dzieci i osłabionych pacjentów w podeszłym wieku, może dojść do odwodnienia oraz zaburzeń równowagi elektrolitów. W takich przypadkach najważniejszym zabiegiem jest zastosowanie terapii zastępczej w celu uzupełnienia płynów i elektrolitów.

Stosowanie leku nie zastępuje podania odpowiedniej ilości płynów ani przywrócenia równowagi elektrolitów.

Ponieważ trwała biegunka może wskazywać na potencjalnie poważniejsze stany chorobowe, nie należy stosować leku przez dłuższy czas bez ustalenia przyczyny biegunki.

W przypadku ostrej biegunki, jeśli w ciągu 48 godzin nie obserwuje się poprawy klinicznej, należy przerwać stosowanie chlorowodorku loperamidu i skonsultować się z lekarzem.

Pacjentom z zespołem nabytego upośledzenia odporności (AIDS), którzy stosują lek na biegunkę, należy natychmiast przerwać leczenie w przypadku pojawienia się pierwszych objawów wzdęcia brzucha. Istnieją pojedyncze doniesienia o przypadkach niedrożności jelit z zwiększonego ryzykiem wystąpienia toksycznego megakolonu u pacjentów zakażonych HIV, z zapaleniem jelita o etiologii wirusowej lub bakteryjnej, leczonych chlorowodorkiem loperamidu.

Otrzymano doniesienia o zaburzeniach czynności serca, w tym wydłużeniu odcinka QT, wydłużeniu zespołu QRS, torsades de pointes, przy stosowaniu loperamidu w dawce przekraczającej zalecaną. W niektórych przypadkach odnotowano zgon. Przedawkowanie loperamidu może ujawnić istniejący zespół Brugadego. Pacjenci nie powinni przekraczać zalecanej dawki leku ani czasu jego stosowania.

Chociaż dane farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby są niedostępne, lek należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów ze względu na spowolnienie metabolizmu przy pierwszym przejściu. Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby powinni być pod ścisłą obserwacją w celu wczesnego wykrycia objawów toksycznego uszkodzenia OUN.

Leki opóźniające czas przejścia mogą prowadzić do rozwoju toksycznego megakolonu u pacjentów z tej grupy.

Ponieważ loperamid jest dobrze metabolizowany, a loperamid lub jego metabolity są wydalane z kałem, zwykle nie jest konieczna korekta dawki loperamidu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Do składu kapsułek wchodzi barwnik czerwony 4R (E 124), który może wywoływać reakcje alergiczne.

Kapsułki zawierają również laktozę, dlatego leku nie należy stosować pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy Lapp’ego lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Jeśli lek stosuje się w celu kontrolowania napadów biegunki spowodowanych zespołem jelita drażliwego, wcześniej zdiagnozowanym przez lekarza, a w ciągu 48 godzin nie obserwuje się poprawy klinicznej, należy przerwać stosowanie chlorowodorku loperamidu i skonsultować się z lekarzem. Należy również skonsultować się z lekarzem, jeśli zmienił się charakter objawów lub nawracające napady biegunki trwają dłużej niż dwa tygodnie.

W celu leczenia ostrych napadów biegunki spowodowanych zespołem jelita drażliwego, lek należy stosować wyłącznie wtedy, gdy lekarz wcześniej zdiagnozował to schorzenie.

W poniższych przypadkach leku nie należy stosować bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem, nawet jeśli wiadomo, że pacjent cierpi na zespół jelita drażliwego (IBS):

• wiek pacjenta powyżej 40 lat i minęło trochę czasu od ostatniego napadu IBS;
• wiek pacjenta powyżej 40 lat i tym razem objawy IBS są inne;
• niedawna krwawa z wydalin;
• ciężki zaparcie;
• nudności lub wymioty;
• utrata apetytu lub spadek masy ciała;
• trudności lub ból podczas oddawania moczu;
• gorączka;
• niedawna podróż za granicę.

W przypadku pojawienia się nowych objawów, nasilenia istniejących objawów lub gdy objawy nie ustępują przez dwa tygodnie, należy skonsultować się z lekarzem.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie zaleca się przyjmowania tego leku w czasie ciąży. Z tego powodu kobiety w ciąży oraz kobiety karmiące piersią powinny skonsultować się z lekarzem w celu uzyskania odpowiedniego leczenia.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas stosowania chlorowodorku loperamidu w przebiegu zespołu biegunkowego może wystąpić zwiększona senność, zawroty głowy lub senność. Dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności przy prowadzeniu samochodu lub pracy z maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek nie jest przeznaczony do wstępnego leczenia ciężkiej biegunki towarzyszącej utracie płynów i elektrolitów. Zwłaszcza u dzieci tę utratę zaleca się uzupełnić za pomocą terapii zastępczej podawanej dożylne lub doustnie.

Kapsułki należy przyjmować doustnie, nie rozgniatając, popijając płynem.

Leczenie objawowe ostrej biegunki u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat.

Dawka początkowa – 2 kapsułki (4 mg), następnie – 1 kapsułka (2 mg) po każdym kolejnym aktcie defekacji (w przypadku stolców wodnistych). Zwykła dawka wynosi 3–4 kapsułki (6–8 mg) na dobę. Maksymalna dawka dobowa w ostrej biegunce nie powinna przekraczać 6 kapsułek (12 mg).

Leczenie objawowe napadów ostrej biegunki spowodowanej zespołem jelita drażliwego u dorosłych (w wieku od 18 lat) po ustaleniu wstępnego rozpoznania przez lekarza.

Dawka początkowa – 2 kapsułki (4 mg); następnie należy przyjmować po 1 kapsułce (2 mg) po każdym przypadku wodnistych stolców lub zgodnie z wcześniejszymi zaleceniami lekarza. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 6 kapsułek (12 mg).

W przypadku ostrej biegunki, jeśli w ciągu 48 godzin nie stwierdza się poprawy klinicznej, należy przerwać przyjmowanie leku i skonsultować się z lekarzem.

Pacjenci w podeszłym wieku – dostosowanie dawki nie jest wymagane.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek – dostosowanie dawki nie jest wymagane.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Choć brakuje danych farmakokinetycznych dotyczących działania leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, należy stosować lek z ostrożnością u tych pacjentów z powodu spowolnionego metabolizmu przy pierwszym przejściu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci.

Stosowanie leku u dzieci w wieku do 12 lat jest przeciwwskazane.

Lek może być stosowany u dzieci w wieku od 12 lat w celu leczenia objawowego ostrej biegunki.

Przedawkowanie.

Objawy.

W przypadku przedawkowania (w tym względnego przedawkowania spowodowanego zaburzeniem funkcji wątroby) może wystąpić depresja ośrodkowego układu nerwowego (zahamowanie, zaburzenia koordynacji, senność, miosis, nadmierny napięcie mięśniowe, depresja oddychania), zatrzymanie moczu oraz zespół objawów przypominających obturację jelit.

Dzieci mogą być bardziej wrażliwe na działanie na ośrodkowy układ nerwowy.

W przypadku stosowania loperamidu w dawce przekraczającej zalecaną obserwowano zaburzenia czynności serca, w tym wydłużenie interwału QT i zespołu QRS, torsades de pointes, inne poważne arytmie komorowe, zatrzymanie krążenia i utratę przytomności. W niektórych przypadkach zgłaszano skutki śmiertelne. Przedawkowanie loperamidu może ujawnić istniejący zespół Brugadego.

Leczenie.

W przypadku przedawkowania należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.

Antydotum – nalokson; ze względu na dłuższy czas działania loperamidu w porównaniu z naloksonem (1–3 godziny) może być konieczne wielokrotne stosowanie naloksonu. Aby wykryć możliwe depresje OUN, chory powinien pozostawać pod ścisłą obserwacją przez co najmniej 48 godzin.

Działania niepożądane.

Efekty niepożądane sklasyfikowano według układów narządów i częstości występowania: często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000).

Ze strony układu nerwowego: często – utrata przytomności, osłabienie przytomności, ból głowy; rzadko – zawroty głowy; bardzo rzadko – zaburzenia koordynacji, utrata przytomności, osłabienie przytomności, hiperkineza, senność, stupor.

Ze strony układu pokarmowego: często – zaparcia, wzdęcia, nudności; rzadko – suchość w ustach, ból i dyskomfort w brzuchu, wymioty, ból w górnej części brzucha, dyspepsja; bardzo rzadko – niedrożność jelit (w tym uchyłkowe zaparcia), megakolon (w tym toksyczne megakolon); nieznane – ostry zapalenie trzustki.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – wysypka; bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy, wysypki bąblowe, w tym rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny zespół martwiczy nabłonka (zespołu Lyella), świąd, pokrzywka.

Ze strony układu odpornościowego: bardzo rzadko – reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny) oraz reakcje anafilaktoidealne.

Ze strony narządów wzroku: bardzo rzadko – miosis.

Ze strony układu moczowego: bardzo rzadko – zatrzymanie moczu.

Ogólne zaburzenia: bardzo rzadko – zwiększona zmęczalność.

Okres ważności. 5 lat.

Nie stosować po upływie daty ważności podanej na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 kapsułek w blistrze; 1 blister w opakowaniu kartonowym.

Kategoria sprzedaży. Bez recepty.

Producent.

AT „Grindex”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Krustpils 53, Ryga, LV-1057, Łotwa.

Wniosek składający.

AT „Grindex”.

Adres wnioskodawcy.

ul. Krustpils 53, Ryga, LV-1057, Łotwa.

Tel./faks: +371 67083205 / +371 67083505.

E-mail: [email protected]