Longokain® Heavy

ULOTKA DO ŁĘKI MEDYCZNEGO LONGOKAIN® HEAVY

Skład:

substancja czynna: bupiwakaina;

1 ml roztworu zawiera bezwodny chlorek bupiwakainy 5 mg;

substancje pomocnicze: glukoza jednowodna, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta bezbarwna lub lekko żółtawa ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki do znieczulenia miejscowego. Amidowe środki znieczulające miejscowo. Bupiwakaina.

Kod ATC N01B B01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Longokain® Heavy zawiera bupiwakainę – lek z grupy długodziałających amidowych leków przeciwbólowych działających miejscowo. Bupiwakaina odwracalnie blokuje przewodzenie impulsów nerwowych, hamując transport jonów sodu przez błony nerwowe. Podobne efekty mogą również występować w pobudliwych błonach mózgu i mięśnia sercowego.

Longokain® Heavy przeznaczony jest do hiperbarowej znieczulenia podpajęczynówkowego. Gęstość względna roztworu do wstrzykiwań w temperaturze 20 °C wynosi 1,026 (równoważnie 1,021 w temperaturze 37 °C). Siła ciążenia znacząco wpływa na wstępną dystrybucję Longokainu® Heavy w przestrzeni podpajęczynówkowej.

Farmakokinetyka.

Bupiwakaina jest lekiem rozpuszczalnym w tłuszczach, współczynnik rozdziału olej/woda wynosi 27,5. Wchłanianie odbywa się w dwóch fazach. Okresy półwyprowadzenia wynoszą odpowiednio 50 minut i 400 minut. Faza powolnej absorpcji jest czynnikiem ograniczającym eliminację bupiwakainy, co wyjaśnia, dlaczego końcowy okres półwyprowadzenia jest dłuższy po podaniu podpajęczynówkowym w porównaniu z podaniem dożylnym. Stężenie bupiwakainy we krwi po podaniu do przestrzeni podpajęczynówkowej jest znacznie niższe niż przy innych regionalnych procedurach znieczulenia. Jest to związane z małą dawką niezbędną do znieczulenia podpajęczynówkowego. Ogólnie wzrost maksymalnego stężenia w osoczu wynosi 0,4 mg/l na każde 100 mg podanej substancji. Oznacza to, że po podaniu 20 ml roztworu stężenia osoczowe będą wynosić 0,1 mg/l.

Po podaniu dożylnym całkowity klirens osoczowy bupiwakainy wynosi 0,58 l/min, objętość rozłożenia w stanie równowagi – 73 l, końcowy okres półwyprowadzenia – 2,7 godziny, a współczynnik wychwytu wątrobowego – 0,4. Bupiwakaina wiąże się głównie z α1-glikoproteiną kwaśną, a stopień wiązania z białkami osocza wynosi 96%. Bupiwakaina jest metabolizowana w wątrobie. Jej klirens zależy przede wszystkim od zmian aktywności enzymów wątrobowych, a nie od perfuzji wątroby. Metabolity są również farmakologicznie aktywne, jednak znacznie słabsze niż bupiwakaina.

Bupiwakaina przenika barierę łożyskową. Stężenie wolnej bupiwakainy jest takie samo u matki i płodu. Jednak całkowite stężenie osoczowe jest niższe u płodu, który charakteryzuje się niższym stopniem wiązania z białkami.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Wskazany dla dorosłych i dzieci w różnym wieku do zastosowania w celu znieczulenia podpajęczynówkowego (subarachnoidalnego) podczas zabiegów chirurgicznych (urologiczne oraz operacje kończyn dolnych trwające 2–3 godziny, a także operacje w chirurgii brzusznej trwające 45–60 minut).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na miejscowe środki znieczulające z grupy amidów lub na którykolwiek składnik preparatu.

Znieczulenie podpajęczynówkowe, niezależnie od zastosowanego środka znieczulającego miejscowego, ma swoje przeciwwskazania, które obejmują:

• aktywne choroby układu nerwowego centralnego, takie jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, polio, krwotoki śródczaszkowe, podostre połączone zwyrodnienie rdzenia kręgowego spowodowane anemią pernicyjną oraz nowotwory mózgu i rdzenia kręgowego;
• zwężenie kanału kręgowego oraz choroby w fazie aktywnej (np. spondylit, gruźlica, nowotwory) lub niedawne urazy kręgosłupa (np. złamania);
• sepsę;
• ropne infekcje skóry w miejscu lub w pobliżu miejsca nakłucia odcinka lędźwiowego kręgosłupa;
• szok kardiogenny lub hipowolemiczny;
• zaburzenia krzepnięcia krwi lub kontynuowanie leczenia lekami przeciwwstrząsłowymi.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Bupiwakainę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących inne środki znieczulające miejscowe lub leki pokrewne strukturalnie amidowym znieczuleniom, np. lidokainę lub meksyloetynę, ponieważ zwiększa się ryzyko toksyczności addytywnej. Nie przeprowadzono specyficznych badań interakcji bupiwakainy z lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. amiodaronem), jednak w razie potrzeby stosowania tych leków należy zachować ostrożność.

Szczególne środki ostrożności.

Zabiegi z zastosowaniem znieczulenia podpajęczynówkowego powinien wykonywać lekarz posiadający odpowiednią wiedzę i doświadczenie.

Zabiegi z zastosowaniem znieczulenia regionalnego należy wykonywać w jednostkach wyposażonych w sprzęt do sztucznej wentylacji płuc. Powinien być dostępny sprzęt do natychmiastowego przeprowadzenia reanimacji oraz odpowiednie leki.

Przed rozpoczęciem znieczulenia podpajęczynówkowego należy zapewnić możliwość przeprowadzenia procedur dożylnych, np. infuzji dożylnej. Lekarz odpowiedzialny za znieczulenie powinien podjąć odpowiednie środki ostrożności, aby uniknąć wewnątrznaczyniowego podania leku, oraz być odpowiednio przygotowanym i zapoznanym z diagnostyką i leczeniem działań niepożądanych, toksyczności systemowej i innych powikłań. W przypadku wystąpienia objawów ostrych toksycznych działań systemowych lub pełnego bloku rdzenia kręgowego należy natychmiast przerwać podawanie znieczulenia miejscowego.

Tak jak wszystkie znieczulenia miejscowe, bupiwakaina, gdy jej zastosowanie w celu znieczulenia miejscowego prowadzi do wysokich stężeń leku we krwi, może powodować rozwój ostrych toksycznych działań ze strony ośrodkowego układu nerwowego i układu sercowo-naczyniowego. Dotyczy to zwłaszcza przypadków rozwijających się po przypadkowym wewnątrznaczyniowym podaniu leku lub podaniu leku do silnie ukrwionych obszarów.

Zarejestrowano przypadki komorowych zaburzeń rytmu serca, migotania komór, nagłego niewydolności serca i skutków śmiertelnych w związku z wysokimi stężeniami systemowymi bupiwakainy. W przypadku zatrzymania serca może być konieczne długotrwałe przeprowadzenie reanimacji w celu osiągnięcia skutecznego wyniku. Wysokie stężenia systemowe leku nie są oczekiwane przy dawkach stosowanych zazwyczaj do znieczulenia podpajęczynówkowego.

U pacjentów starszych oraz u pacjentek w późnych stadiach ciąży istnieje zwiększony ryzyko rozwoju rozległego lub pełnego bloku rdzenia kręgowego, co prowadzi do ucisku funkcji układu sercowo-naczyniowego i oddychania. Dlatego u tych pacjentów należy zmniejszyć dawkę leku.

Zastosowanie znieczulenia podpajęczynówkowego dowolnym znieczuleniem miejscowym może prowadzić do rozwoju hipotensji tętniczej i bradykardii, których wystąpienie należy przewidzieć i podjąć odpowiednie środki zapobiegawcze, które mogą obejmować wcześniejsze podanie roztworu krystaloidowego lub koloidowego do krążenia. W przypadku rozwoju hipotensji tętniczej należy podać wewnątrznie żylne leki zwężające naczynia, takie jak efedryna w dawce 10–15 mg. Ciężka hipotensja tętnicza może wystąpić w wyniku hipowolemii spowodowanej krwawieniem lub odwodnieniem, lub okluzji aorty-żylnej u pacjentów z masywnym wylewem do jamy otrzewnowej, dużymi guzami jamy brzusznej lub w późnych stadiach ciąży. U pacjentów z niewydolnością serca należy unikać znacznej hipotensji tętniczej.

U pacjentów z hipowolemią z dowolnej przyczyny może dojść do nagłego i ciężkiego rozwoju hipotensji tętniczej podczas znieczulenia podpajęczynówkowego.

Znieczulenie podpajęczynówkowe może spowodować paraliż mięśni międzyżebrowych, a pacjenci z wylewem do opłucnej mogą doświadczać niewydolności oddechowej. Sepsa może zwiększyć ryzyko powstania ropnia podpajęczynówkowego w okresie pooperacyjnym.

Uszkodzenia neurologiczne są rzadkim skutkiem znieczulenia podpajęczynówkowego i mogą prowadzić do rozwoju parestezji, znieczulenia, osłabienia mięśniowego i paraliżu. Czasem te zjawiska są długotrwałe.

Przed rozpoczęciem leczenia należy wziąć pod uwagę, że korzyści z leczenia powinny przeważać nad możliwym ryzykiem dla pacjenta.

Pacjenci o złym ogólnym stanie zdrowia z powodu wieku lub obecności innych czynników kompromitujących, takich jak częściowy lub pełny blok przewodnictwa sercowego, postępujące zaburzenia funkcji wątroby lub nerek, wymagają szczególnej uwagi, mimo że zastosowanie znieczulenia przewodowego może być optymalnym wyborem w przypadku przeprowadzania operacji chirurgicznej u tych pacjentów.

Pacjenci otrzymujący leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron) powinni być poddawani starannemu nadzorowi. Ponadto należy wziąć pod uwagę konieczność przeprowadzania monitorowania EKG, ponieważ działania kardiologiczne leków mogą być addytywne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie ma dowodów negatywnego wpływu leku na ciążę u ludzi.

Istnieją dowody obniżonej przeżywalności potomstwa u szczurów oraz wpływu embryologicznego leku u królików przy stosowaniu leku Longokain® Heavy w wysokich dawkach w czasie ciąży. W związku z tym Longokain® Heavy nie powinien być stosowany w wczesnych stadiach ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy uważa się, że korzyści z zastosowania leku przewyższają ryzyko.

Należy zaznaczyć, że dawkę leku należy zmniejszyć u pacjentek w późnych stadiach ciąży.

Karmienie piersią

Bupiwakaina przenika do mleka matki, ale w tak niewielkich ilościach, że ryzyko wpływu na dziecko przy stosowaniu dawek terapeutycznych zazwyczaj nie występuje.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Oprócz bezpośredniego wpływu znieczulenia, znieczulenia miejscowe mogą wykazywać bardzo niewielki wpływ na funkcje psychiczne i koordynację ruchową, nawet w przypadku braku wyraźnego toksycznego wpływu na ośrodkowy układ nerwowy, a także mogą prowadzić do tymczasowego pogorszenia sprawności ruchowej i uwagi.

Sposób stosowania i dawki.

Bupiwakaina – lek znieczulający o długim działaniu typu amidowego. Longokain® Heavy charakteryzuje się szybkim początkiem działania i długotrwałym efektem. Czas przeciwbólowy w segmentach T10–T12 wynosi
2–3 godziny.

Stosowanie leku Longokain® Heavy powoduje umiarkowane rozluźnienie mięśni kończyn dolnych trwające 2–2,5 godziny. Blokada czynności kurczliwych mięśni brzusznych umożliwia stosowanie roztworu podczas zabiegów chirurgicznych w chirurgii brzusznej trwających 45–60 minut. Czas trwania blokady czynności kurczliwych mięśni nie przekracza czasu trwania działania przeciwbólowego. Wpływ leku Longokain® Heavy na układ sercowo-naczyniowy jest podobny lub mniej wyrażony niż efekty obserwowane przy stosowaniu innych leków przeznaczonych do znieczulenia podpajęczynówkowego.

Sposób stosowania do wstrzykiwania podpajęczynówkowego.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia

Zalecane poniżej dawki leku należy traktować jako wskazówki do stosowania u dorosłych o średnim wieku.

Podane wartości odzwierciedlają oczekiwany zakres średnich dawek dopuszczalnych. W przypadku występowania czynników wpływających na poszczególne techniki blokady oraz w celu spełnienia indywidualnych wymagań pacjenta, należy wziąć pod uwagę standardowe zalecenia dotyczące dawkowania.

Doświadczenie lekarza oraz dane dotyczące stanu fizycznego pacjenta są ważnymi czynnikami przy ustalaniu odpowiedniej dawki leku. Należy stosować najniższe dawki niezbędne do osiągnięcia odpowiedniego znieczulenia. Na początku oraz w trakcie znieczulenia mogą występować przypadki indywidualnej zmienności, a zakres znieczulenia może być trudny do przewidzenia, jednak zależy on od objętości stosowanego leku.

Zalecenia dotyczące dawkowania leku

Znieczulenie podpajęczynówkowe w chirurgii:

2–4 ml (10–20 mg chlorku bupiwakainy).

Dawkę leku należy zmniejszyć u pacjentów w podeszłym wieku oraz u ciężarnych w późnym okresie ciąży.

Noworodki, niemowlęta i dzieci o masie ciała do 40 kg

Longokain® Heavy można stosować w praktyce pediatrycznej.

Jedną z różnic między dziećmi a dorosłymi jest względnie większa objętość płynu mózgowo- rdzeniowego u niemowląt i noworodków, co wymaga zastosowania względnie wyższej dawki leku/kg masy ciała w celu osiągnięcia tego samego poziomu blokady w porównaniu z dorosłymi.

Procedury znieczulenia regionalnego u dzieci powinny wykonywać wykwalifikowane lekarze posiadające odpowiednie doświadczenie w prowadzeniu znieczulenia regionalnego u dzieci oraz doświadczenie w wykonywaniu tej techniki znieczulenia.

Dawki podane w tabeli 1 należy traktować jako zalecenia w przypadku stosowania leku w pediatrii. Obserwowano przypadki indywidualnej zmienności. Standardowe zalecenia dotyczące dawkowania należy wziąć pod uwagę w przypadku występowania czynników wpływających na poszczególne techniki blokady oraz w celu spełnienia indywidualnych wymagań pacjenta.

Należy stosować najniższe dawki niezbędne do osiągnięcia odpowiedniego znieczulenia.

Tabela 1

Zalecenia dotyczące dawkowania leku dla noworodków, niemowląt i dzieci

Rozprzestrzenienie leku w trakcie znieczulenia osiągniętego po zastosowaniu Longokain® Heavy zależy od kilku czynników, w tym od objętości roztworu oraz pozycji pacjenta podczas i po wykonaniu wstrzyknięcia.

Po podaniu 3 ml leku Longokain® Heavy do przestrzeni międzykręgowej L3-L4 pacjentowi w pozycji siedzącej, lek rozprzestrzenia się do segmentów rdzenia kręgowego T7-T10. U pacjenta, któremu wstrzyknięcie wykonano w pozycji poziomej, a następnie przełożono do pozycji leżącej na plecach, blokada rozprzestrzenia się do segmentów T4-T7 rdzenia kręgowego. Należy wziąć pod uwagę, że poziom znieczulenia podstawowego osiągnięty po podaniu dowolnego środka znieczulającego miejscowego może być nieprzewidywalny u pacjenta, który go otrzymał.

Zalecanym miejscem wstrzyknięcia jest miejsce poniżej L3.

Działanie leku Longokain® Heavy w postaci wstrzyknięć w dawkach przekraczających 4 ml nie zostało dotychczas zbadane, dlatego nie zaleca się stosowania takich objętości.

Roztwór należy użyć jak najszybciej po otwarciu ampułki. Każdy pozostały roztwór należy zutylizować.

Dzieci.

Longokain® Heavy można stosować w praktyce pediatrycznej. Aby uzyskać bardziej szczegółowe informacje, zobacz sekcję „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

Mało prawdopodobne jest, że zastosowanie leku Longokain® Heavy w dawkach zalecanych doprowadzi do powstania wysokich stężeń leku we krwi, które mogą prowadzić do rozwoju toksyczności systemowej. Jednak w przypadku jednoczesnego stosowania leku z innymi znieczulającymi miejscowo może dojść do wystąpienia reakcji toksycznych systemowych, ponieważ efekty toksyczne są addytywne.

Niepożądane reakcje.

Profil niepożądanych reakcji występujących podczas stosowania leku Longokain® Heavy jest podobny do profilu niepożądanych reakcji występujących podczas stosowania innych leków przeciwbólowych o długim działaniu stosowanych do znieczulenia podpajęczynówkowego.

Tabela 2

Niepożądane reakcje występujące podczas stosowania leku

Trudno odróżnić skutki uboczne spowodowane bezpośrednio przez lek od efektów fizjologicznych związanych z blokadą włókien nerwowych (np. obniżenie ciśnienia tętniczego, bradykardia, tymczasowe zatrzymanie oddawania moczu), stanów spowodowanych bezpośrednio zabiegiem (np. krwiak rdzenia kręgowego) lub pośrednio nakłuciem igły (np. zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ropień okołomózgowy) albo stanów związanych z wyciekiem płynu mózgowo-rdzeniowego (np. ból głowy po punkcji opony twardej).

Ostra toksyczność ogólnoustrojowa

Mało prawdopodobne, że stosowanie leku Longokain® Heavy w zalecanych dawkach spowoduje powstanie wysokich stężeń leku we krwi, które mogą prowadzić do rozwoju toksyczności ogólnoustrojowej. Jednakże w przypadku jednoczesnego stosowania leku z innymi lekami przeciwbólowymi miejscowymi mogą wystąpić toksyczne reakcje ogólnoustrojowe, ponieważ efekty toksyczne są addytywne.

Toksyczność ogólnoustrojowa rzadko występuje w przypadku znieczulenia podpajęczynówkowego, ale może wystąpić po przypadkowym wstrzyknięciu do naczyń krwionośnych. Niepożądane reakcje ogólnoustrojowe charakteryzują się zdrętwieniem języka, zawrotami głowy i drżeniem, a następnie napadami drgawkowymi oraz zaburzeniami ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Leczenie ostrej toksyczności ogólnoustrojowej

W przypadku wystąpienia objawów łagodnej toksyczności ogólnoustrojowej leczenie nie jest konieczne, jednak przy wystąpieniu napadów drgawkowych ważne jest zapewnienie odpowiedniej oxygenacji organizmu oraz zatrzymanie napadów, jeśli trwają one dłużej niż 15–30 sekund. Tlen należy podawać za pomocą maseczki na twarz, a oddychanie należy monitorować w razie potrzeby. Napady drgawkowe można zatrzymać poprzez wstrzyknięcie tiopentalu w dawce 100–150 mg dożylnie lub diazepamu w dawce 5–10 mg dożylnie. Ponadto można podać dożylnie sukcylocholinę w dawce 50–100 mg, ale wyłącznie wtedy, gdy lekarz ma możliwość przeprowadzenia intubacji tchawicy i udzielenia pomocy całkowicie sparaliżowanemu pacjentowi.

Objawy rozległej lub całkowitej blokady podpajęczynówkowej prowadzącej do rozwoju porażenia oddechowego należy leczyć poprzez zapewnienie i utrzymanie drożności dróg oddechowych, a także poprzez podanie tlenu w celu ułatwienia lub kontroli wentylacji płuc.

Hipotensję tętniczą należy leczyć poprzez zastosowanie środków wazopresyjnych, np. wstrzyknięcie dożylne efedryny w dawce 10–15 mg, powtarzając w razie potrzeby do osiągnięcia pożądanego poziomu ciśnienia tętniczego. Dożylne podawanie płynów, elektrolitów oraz roztworów koloidalnych może również szybko złagodzić przebieg hipotensji tętniczej.

Populacja pediatryczna

Niepożądane reakcje na stosowanie leku u dzieci są podobne do tych występujących u dorosłych, jednak u dzieci pierwsze objawy toksyczności leków przeciwbólowych miejscowych mogą być trudne do wykrycia w przypadkach, gdy blokadę przeprowadza się na tle sedacji lub znieczulenia ogólnego.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie mrozić. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie zaleca się dodawania żadnych innych leków do roztworów do znieczulenia podpajęczynówkowego.

Opakowanie.

Po 5 ml w fiolkach nr 5 w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „Yuria-Pharm”.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.