Logufen®

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA LĘKU LOGUFEN® (LOGUFEN®)

Skład:

substancja czynna: lewetyracetam (levetiracetam);

1 ml roztworu zawiera 100 mg lewetyracetamu;

substancje pomocnicze: sorbitol ciecz (E 965), metylo paraben (E 218), propylo paraben (E 216), gliceryna, acetyloksykwas sylfamowy (E 950), kwas cytrynowy bezwodny, cytrynian sodu, fosforan dwusodowy dwuwodny, wodorotlenek sodu, substancja smakowa „Cytryna”, woda oczyszczona.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do przyjmowania doustnie.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przezroczysty roztwór o charakterystycznym zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Lewetyracetam.

Kod ATX N03A X14.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levetiracetam jest pochodną pirrolidony (S-enancjomerem alfa-etylo-2-okso-1-pirolidyno-acetylamidu), różniącą się strukturą chemiczną od znanych leków przeciwpadaczkowych.

Mechanizm działania

Mechanizm działania levetiracetamu nie jest w pełni poznany, jednak ustalono, że różni się on od mechanizmu działania znanych leków przeciwpadaczkowych. Na podstawie przeprowadzonych badań in vitro oraz in vivo przypuszcza się, że levetiracetam nie zmienia podstawowych cech komórek nerwowych i normalnej neuroprzekaźnictwa. Badania in vitro wykazały, że levetiracetam wpływa na wewnątrzneuronalne poziomy Ca2+ poprzez częściowe hamowanie przepływu przez kanały wapniowe typu N oraz obniżenie uwalniania Ca2+ z wewnątrzneuronalnych magazynów. Częściowo niweluje również hamowanie prądu regulowanego przez GABA i glicynę, wywołane działaniem cynku i β-karbolinami. Ponadto, w trakcie badań in vitro levetiracetam wiązał się z określonymi miejscami w tkankach mózgu gryzoni. Miejscem wiązania jest białko pęcherzyków synaptycznych 2A, które bierze udział w fuzji pęcherzyków i uwalnianiu neuroprzekaźników. Powinność (w kolejności rangowej) levetiracetamu i odpowiednich analogów do białka pęcherzyków synaptycznych 2A koreluje z ich skutecznością przeciwpadaczkową w modelach audiogennych padaczek u myszy. Wyniki te pozwalają przypuszczać, że oddziaływanie między levetiracetamem a białkiem pęcherzyków synaptycznych 2A może częściowo wyjaśniać mechanizm działania przeciwpadaczkowego leku.

Skutki farmakodynamiczne

Levetiracetam zapewnia ochronę przed drgawkami w szerokim spektrum modeli napadów częściowych i pierwotnie uogólnionych u zwierząt, nie wykazując efektu prokonwulsyjnego. Główny metabolit jest nieaktywny.

U człowieka aktywność leku potwierdzono zarówno w przypadku napadów ogniskowych, jak i uogólnionych napadów padaczkowych (objawy padaczkopodobne/reakcja fotoparoksymalna), co świadczy o szerokim spektrum farmakologicznym profilu levetiracetamu.

Farmakokinetyka.

Levetiracetam charakteryzuje się wysoką rozpuszczalnością i przenikalnością. Farmakokinetyka ma charakter liniowy, nie zależy od czasu i charakteryzuje się niską między- i wewnątosobniczą zmiennością. Po wielokrotnym stosowaniu leku klirens nie zmienia się. Nie zaobserwowano wpływu płci, rasy ani rytmu dobowego na farmakokinetykę. Profil farmakokinetyczny był podobny u zdrowych ochotników i chorych na padaczkę.

Dzięki pełnemu i liniowemu wchłanianiu stężenia leku we krwi osocza można przewidywać na podstawie dawki doustnej levetiracetamu wyrażonej w miligramach na kilogram masy ciała. Dlatego nie ma potrzeby monitorowania stężenia levetiracetamu we krwi osocza.

U dorosłych i dzieci zaobserwowano istotną korelację między stężeniem leku w ślinie a stężeniem we krwi osocza (stosunek stężeń w ślinie/osoczu wahał się od 1 do 1,7 po przyjęciu tabletek do użytku doustnego oraz 4 godziny po przyjęciu roztworu doustnego).

Dorośli i nastolatkowie

Wchłanianie

Levetiracetam jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. Absolutna biodostępność doustna wynosi niemal 100%. Maksymalne stężenie we krwi osocza (Cmax) osiągane jest po 1,3 godziny po przyjęciu leku. Stan równowagi osiągany jest po 2 dniach stosowania leku 2 razy dziennie. Cmax zazwyczaj wynosi 31 μg/ml i 43 μg/ml po pojedynczej dawce 1000 mg oraz po dawce powtarzanej 1000 mg 2 razy dziennie odpowiednio. Stopień wchłaniania nie zależy od dawki i nie zmienia się pod wpływem pokarmu.

Rozkład

Brak danych dotyczących rozkładu leku w tkankach człowieka. Ani levetiracetam, ani jego główny metabolit nie wiążą się znacząco z białkami osocza krwi (<10%). Objętość rozkładu levetiracetamu wynosi od 0,5 do 0,7 l/kg, co odpowiada w przybliżeniu całkowitej objętości wody w organizmie.

Metabolizm

Metabolizm levetiracetamu u człowieka jest niewielki. Główną drogą metabolizmu (24% dawki) jest enzymatyczny hydroliz aminogrypowy. Izofromy cytochromu P450 wątroby nie uczestniczą w tworzeniu głównego metabolitu – ucb L057. Hydroliza grupy aminogrypowej obserwowana była w dużej liczbie tkanek, w tym w komórkach krwi. Metabolit ucb L057 jest farmakologicznie nieaktywny.

Zidentyfikowano również dwa wtórne metabolity. Jeden powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia pirrolidynowego (1,6% dawki), drugi – w wyniku rozwarstwienia pierścienia pirrolidynowego (0,9% dawki).

Inne niezidentyfikowane składniki stanowiły jedynie 0,6% dawki.

Nie obserwowano wzajemnej transformacji enancjomerów levetiracetamu ani jego głównego metabolitu w warunkach in vivo.

W trakcie badań in vitro levetiracetam i jego główny metabolit nie hamowały aktywności głównych izofrom cytochromu P450 wątroby człowieka (CYP3A4, 2A6, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 i 1A2), glukuroniltransferaz (UGT1A1 i UGT1A6) ani epoksydohydrolazy. Ponadto levetiracetam nie hamuje glukuronidacji kwasu walproinowego in vitro.

W kulturze hepatocytów człowieka levetiracetam wykazywał słaby wpływ lub nie wpływał wcale na koniugację CYP1A1/2, SULT1E1 lub UGT1A1.

Levetiracetam powodował słabe indukcję CYP2B6 i CYP3A4.

Dane in vitro i in vivo dotyczące interakcji z doustnymi środki antykoncepcyjnymi, dystalinem i warfaryną wskazują, że w warunkach in vivo istotnej indukcji enzymów nie należy oczekiwać. Dlatego interakcje levetiracetamu z innymi lekami lub odwrotnie są mało prawdopodobne.

Eliminacja

Okres półtrwania leku we krwi osocza u dorosłych wynosił 7±1 godziny i nie zależał od dawki, drogi podania ani wielokrotnego stosowania. Średni całkowity klirens wynosił 0,96 ml/min/kg.

Główna część leku, średnio 95% dawki, wydzielana była przez nerki (około 93% dawki wydalonej w ciągu 48 godzin). Przez kał wydzielano jedynie 0,3% dawki.

Skumulowane wydalanie z moczem levetiracetamu i jego głównego metabolitu wynosiło odpowiednio 66% i 24% dawki w pierwszych 48 godzin. Klirens nerkowy levetiracetamu i ucb L057 wynosi odpowiednio 0,6 i 4,2 ml/min/kg, co świadczy o wydaleniu levetiracetamu drogą filtracji kłębuszkowej z późniejszą resorpcją w kanalikach oraz o tym, że główny metabolit wydzielany jest również drogą aktywnej sekrecji kanalikowej oprócz filtracji kłębuszkowej. Wydalanie levetiracetamu koreluje z klirens krzemiennym.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym okres półtrwania wydłuża się o około 40% (10-11 godzin). Jest to związane z zaburzeniami funkcji nerek u tej populacji (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zaburzenia funkcji nerek

Widoczny całkowity klirens levetiracetamu i jego głównego metabolitu koreluje z klirens krzemiennym. Dlatego pacjentom z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek zaleca się dostosowanie dawki utrzymującej levetiracetamu zgodnie z klirens krzemiennym (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

U pacjentów z anurią w końcowym stadium choroby nerek okres półtrwania wynosił około 25 godzin (w okresie między sesjami dializy) i 3,1 godziny (podczas dializy). W trakcie typowej 4-godzinnej sesji dializy wydalało się 51% levetiracetamu.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie zaobserwowano istotnych zmian klirensu levetiracetamu. U większości pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby klirens levetiracetamu obniżał się o ponad 50% z powodu współistniejących zaburzeń funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Populacja pediatryczna

Dzieci w wieku od 4 do 12 lat

Po podaniu dawki jednorazowej (20 mg/kg) dzieciom chorym na padaczkę (w wieku od 6 do 12 lat) okres półtrwania levetiracetamu wynosił 6 godzin. Widoczny klirens skorygowany względem masy ciała był o około 30% wyższy niż u dorosłych pacjentów z padaczką. Po wielokrotnym podaniu doustnym (20-60 mg/kg/dobę) u chorych na padaczkę dzieciom (w wieku od 4 do 12 lat) levetiracetam był szybko wchłaniany. Cmax osiągane było w ciągu 0,5-1 godziny po przyjęciu dawki. Cmax i pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) wzrastały liniowo i zależały od dawki. Okres półtrwania wynosił około 5 godzin, widoczny całkowity klirens – 1,1 ml/min/kg.

Noworodki i dzieci w wieku od 1 miesiąca do 4 lat

Po podaniu dawki jednorazowej (20 mg/kg) roztworu doustnego 100 mg/ml dzieciom chorym na padaczkę (w wieku od 1 miesiąca do 4 lat) levetiracetam był szybko wchłaniany, Cmax obserwowano około 1 godzinę po przyjęciu dawki. Parametry farmakokinetyczne wskazują, że okres półtrwania był krótszy (5,3 godziny) niż u dorosłych (7,2 godziny), a widoczny klirens szybszy (1,5 ml/min/kg) niż u dorosłych (0,96 ml/min/kg).

Wyniki innego analizy populacyjnej farmakokinetyki przeprowadzonej u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do 16 lat wskazują na istotną korelację masy ciała z widocznym klirens (klirens wzrastał wraz ze wzrostem masy ciała) i widoczną objętością rozkładu. Wiek również wpływał na oba parametry. Ten efekt był bardziej wyrażony u najmłodszych niemowląt, zmniejszał się wraz ze wzrostem wieku dzieci i był nieistotny u dzieci w wieku około 4 lat.

Dane z obu analiz populacyjnych farmakokinetyki wskazują na wzrost widocznego klirens levetiracetamu o około 20% przy współistniejącym stosowaniu leków przeciwpadaczkowych indukujących enzymy.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania

Monoterapia (lek pierwszego wyboru) w leczeniu:

• napadów częściowych z drugaryczną uogólnieniem lub bez takiego u dorosłych i u dzieci w wieku od 16 roku życia, u których po raz pierwszy rozpoznano epilepsję.

Jako terapia uzupełniająca w leczeniu:

• napadów częściowych z drugaryczną uogólnieniem lub bez takiego u dorosłych i dzieci w wieku od 1 miesiąca życia, chorych na epilepsję;
• napadów mioklonicznych u dorosłych i dzieci w wieku od 12 roku życia, chorych na młodzieńczą epilepsję miokloniczną;
• napadów toniczno-klonicznych pierwotnie uogólnionych u dorosłych i dzieci w wieku od 12 roku życia, chorych na idiopatyczną epilepsję uogólnioną.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na lewetyrasetam lub inne pochodne pirrolidynu, a także na dowolne substancje pomocnicze leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Leki przeciwpadaczkowe

Lewetyrasetam nie wpływa na inne leki przeciwpadaczkowe (fenytoinę, karbamazepinę, kwas walproinowy, fenylobarbital, lamotrydynę, gabapentynę i primidon), a one z kolei nie wpływają na farmakokinetykę lewetyrasetamu.

Tak jak u dorosłych, brak danych dotyczących klinicznie istotnych interakcji leku u dzieci, które przyjmowały lewetyrasetam w dawce do 60 mg/kg/dobę.

Terapia uzupełniająca z doustnym lewetyrasetamem nie wpływała na stężenia równowagowe w surowicy współpodawanego karbamazepinu i walproinianu. Dane wskazują jednak, że klirens lewetyrasetamu jest o 20% wyższy u dzieci przyjmujących leki przeciwpadaczkowe indukujące enzymy. Korekty dawki nie należy stosować.

Probenecyd

Probenecyd (500 mg 4 razy dziennie) – lek blokujący wydzielanie kanalikowe nerek – hamuje klirens nerek głównego metabolitu, ale nie samego lewetyrasetamu. Stężenia tego metabolitu pozostają jednak niskie.

Metotreksat

Donoszono, że jednoczesne stosowanie lewetyrasetamu i metotreksatu obniża klirens metotreksatu, co prowadzi do zwiększenia/skutecznego wydłużenia stężenia metotreksatu we krwi do potencjalnie toksycznych poziomów. Stężenia metotreksatu i lewetyrasetamu we krwi należy starannie monitorować u pacjentów leczonych jednocześnie obiema substancjami.

Leki antykoncepcyjne doustne oraz interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami

Lewetyrasetam w dawce dobowej 1000 mg nie zmienia farmakokinetyki doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiolu i lewonorgestrelu); parametry endokrynologiczne (stężenia hormonu люtwiczącego i progesteronu) nie uległy zmianie. Lewetyrasetam w dawce dobowej 2000 mg nie zmienia farmakokinetyki derytoksyny i warfaryny; czas protrombinowy pozostał niezmieniony. Z kolei derytoksyna, doustne środki antykoncepcyjne i warfaryna nie wpływają na farmakokinetykę lewetyrasetamu przy jednoczesnym stosowaniu.

Środki przeczyszczające

W pojedynczych przypadkach donoszono o zmniejszeniu skuteczności lewetyrasetamu przy jednoczesnym stosowaniu doustnego lewetyrasetamu i osmotycznego środka przeczyszczającego – makrogolu. W związku z tym nie należy przyjmować makrogolu doustnie w ciągu jednej godziny przed i jednej godziny po przyjęciu lewetyrasetamu.

Jedzenie i alkohol

Stopień wchłaniania lewetyrasetamu nie zależy od jedzenia, jednak prędkość wchłaniania jest nieco obniżona po podaniu razem z posiłkiem. Brak danych dotyczących interakcji lewetyrasetamu z alkoholem.

Szczególne środki ostrożności.

Niewydolność nerek

Pacjenci z niewydolnością nerek mogą wymagać dostosowania dawki lewetyracetamu. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby zaleca się ocenę funkcji nerek przed ustaleniem dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Ostre uszkodzenie nerek

Stosowanie lewetyracetamu bardzo rzadko wiązało się z ostrym uszkodzeniem nerek, którego czas wystąpienia wahał się od kilku dni do kilku miesięcy.

Ilość komórek krwi

Opisywano rzadkie przypadki obniżenia liczby komórek krwi (neutropenia, agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia i pancytopenia) związane ze stosowaniem lewetyracetamu, zazwyczaj na początku leczenia. Zaleca się wykonanie pełnego morfologii krwi pacjentom, u których występuje znaczna osłabienie, gorączka, nawracające infekcje lub zaburzenia krzepnięcia krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Samobójstwa

U pacjentów otrzymujących leczenie lekami przeciwpadaczkowymi (w tym lewetyracetamem) obserwowano przypadki samobójstw, prób samobójczych, myśli samobójczych i zachowań samobójczych. Metaanaliza wyników randomizowanych, placebo-kontrolowanych badań leków przeciwpadaczkowych wykazała pewne zwiększenie ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka nie został poznany. Ze względu na istnienie takiego ryzyka należy monitorować stan pacjentów pod kątem objawów depresji, myśli samobójczych i zachowań samobójczych oraz w razie potrzeby dostosować leczenie. Pacjentów (lub ich opiekunów) należy poinformować o konieczności natychmiastowego powiadomienia lekarza o wszelkich objawach depresji, myślach samobójczych i zachowaniach samobójczych.

Zachowanie nietypowe i agresywne

Lewetyracetam może powodować objawy psychiczne i zaburzenia zachowania, w tym pobudzenie i agresywność. Pacjentów otrzymujących lewetyracetam należy monitorować pod kątem rozwoju objawów zaburzeń psychicznych, w szczególności istotnych zmian nastroju i/lub osobowości. W przypadku pojawienia się takiego zachowania należy rozważyć dostosowanie terapii lub stopniowe odstawienie lewetyracetamu. W razie konieczności odstawienia leku należy to zrobić zgodnie z zaleceniami opisanymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Wzmożenie napadów

Tak jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych, lewetyracetam rzadko może nasilać częstotliwość i ciężkość napadów. O tym paradoksalnym efekcie najczęściej informowano w pierwszym miesiącu po rozpoczęciu stosowania lub zwiększeniu dawki lewetyracetamu, a efekt ten był odwracalny po odstawieniu lub zmniejszeniu dawki. Pacjentom należy zalecić natychmiastowe zgłoszenie się do lekarza w przypadku nasilenia się padaczki. Na przykład opisywano brak skuteczności lub nasilenie drgawek u pacjentów z padaczką związaną z mutacjami podjednostki alfa kanału sodowego zależnego od potencjału (SCN8A).

Wydłużenie odcinka QT w elektrokardiogramie

W okresie postmarketingowym zgłaszano rzadkie przypadki wydłużenia odcinka QT w elektrokardiogramie. Lewetyracetam należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zespołem wydłużonego odcinka QT; przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na odcinek QT; u pacjentów z chorobami serca lub zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej.

Dzieci

Dostępne dane dotyczące pacjentów w wieku dziecięcym nie wskazują na wpływ na wzrost i dojrzewanie płciowe. Jednak długoterminowe skutki dla możliwości uczenia się, inteligencji, wzrostu, funkcji endokrynnych, dojrzewania płciowego i potencjału rozrodczego u dzieci nie zostały zbadane.

Składniki pomocnicze

Preparat zawiera metyloparaben (E 218) i propyloparaben (E 216), które mogą powodować reakcje alergiczne (może być opóźnione). Preparat zawiera również sorbitol płynny, dlatego należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku w przypadku stwierdzonej nietolerancji niektórych cukrów.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu na dawkę, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym

Należy udzielić specjalnych zaleceń kobietom w wieku rozrodczym. Leczenie lewetyracetamem należy przeanalizować, jeśli kobieta planuje zajść w ciążę. Tak jak w przypadku wszystkich leków przeciwpadaczkowych, należy unikać nagłego odstawienia lewetyracetamu, ponieważ może to prowadzić do napadów drgawek, co może mieć poważne konsekwencje dla kobiety i nienarodzonego dziecka. Jeśli to możliwe, należy preferować monoterapię, ponieważ leczenie wieloma lekami przeciwpadaczkowymi może wiązać się z wyższym ryzykiem wad wrodzonych niż monoterapia, w zależności od kombinacji leków.

Ciąża

Duża liczba danych postmarketingowych uzyskanych od kobiet w ciąży, które stosowały lewetyracetam (ponad 1800 kobiet, z których 1500 stosowało lek w I trymestrze), nie wskazuje na zwiększone ryzyko poważnych wad wrodzonych. Dostępnych jest jedynie ograniczona liczba danych dotyczących rozwoju układu nerwowego dzieci narażonych in utero na monoterapię lewetyracetamem. Jednak istniejące badania epidemiologiczne (około 100 dzieci) nie wskazują na zwiększone ryzyko zaburzeń lub opóźnienia rozwoju układu nerwowego. Lewetyracetam może być stosowany w czasie ciąży, jeśli po dokładnej ocenie uznany zostanie za klinicznie konieczny. W takim przypadku zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki. Zmiany fizjologiczne podczas ciąży mogą wpływać na stężenie lewetyracetamu. Obserwowano obniżenie stężenia lewetyracetamu we krwi podczas ciąży. To obniżenie jest bardziej wyrażone w III trymestrze (do 60% stężenia przed ciążą). Ciężarnym kobietom leczonym lewetyracetamem należy zapewnić odpowiednie opiekę kliniczną.

Okres karmienia piersią

Lewetyracetam przenika do mleka matki. Dlatego karmienie piersią nie jest zalecane. Jeśli jednak stosowanie lewetyracetamu jest konieczne w okresie karmienia piersią, należy rozważyć korzyści i ryzyko leczenia oraz znaczenie karmienia piersią.

Wpływ na funkcję rozrodczą

Nie stwierdzono wpływu na funkcję rozrodczą u zwierząt. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane, ponieważ brakuje dostępnych danych klinicznych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Lewetyracetam ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Ze względu na możliwą indywidualną wrażliwość niektórzy pacjenci mogą odczuwać senność, zawroty głowy i inne objawy związane z wpływem na ośrodkowy układ nerwowy, szczególnie na początku leczenia lub w trakcie zwiększania dawki. Dlatego pacjentom tym należy zachować ostrożność podczas wykonywania czynności wymagających zwiększonej koncentracji uwagi, np. prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami. Pacjentom zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i pracy z mechanizmami, dopóki nie ustali się, czy ich zdolność do wykonywania takich czynności nie jest zaburzona.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się wewnątrznie, niezależnie od spożycia pokarmu. Roztwór do doustnego przyjmowania można przyjmować po rozcieńczeniu w szklance wody lub butelce do karmienia. Po doustnym przyjęciu może wystąpić gorzki smak lewetiracetamu.

Napady częściowe

Zalecana dawka w monoterapii (dla pacjentów w wieku od 16 lat) oraz w terapii uzupełniającej jest taka sama i podana poniżej.

Wszystkie wskazania

Dorośli (≥ 18 lat) i nastolatkowie (12–17 lat) o masie ciała od 50 kg

Początkowa dawka terapeutyczna wynosi 500 mg dwa razy dziennie. Od tej dawki można zaczynać już w pierwszym dniu leczenia. Jednak niższą dawkę początkową 250 mg dwa razy dziennie może zastosować lekarz, biorąc pod uwagę ocenę zmniejszenia częstości napadów w porównaniu z potencjalnymi skutkami niepożądanymi. Dawka ta może być zwiększona do 500 mg dwa razy dziennie po 2 tygodniach.

W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji dawkę dobową można zwiększyć do 1500 mg dwa razy dziennie. Dawkę można zwiększać lub zmniejszać o 500 mg dwa razy dziennie co 2–4 tygodnie.

Nastolatkowie (od 12 do 17 lat) o masie ciała poniżej 50 kg oraz dzieci od 1 miesiąca życia

Lekarz powinien przepisać najbardziej odpowiednią postać leku, dawkowanie i formę leku, biorąc pod uwagę masę ciała, wiek i dawkę. Informacje dotyczące dostosowania dawkowania w zależności od masy ciała znajdują się w sekcji „Dzieci”.

Przerywanie leczenia

W razie potrzeby przerwania leczenia zaleca się stopniowe odstawianie lewetiracetamu (np. u dorosłych i nastolatków o masie ciała od 50 kg – zmniejszanie dawki o 500 mg dwa razy dziennie co 2–4 tygodnie; u niemowląt od 6 miesięcy życia, dzieci i nastolatków o masie ciała poniżej 50 kg – zmniejszanie dawki nie więcej niż o 10 mg/kg dwa razy dziennie co dwa tygodnie; u niemowląt do 6 miesięcy życia – zmniejszanie dawki nie więcej niż o 7 mg/kg dwa razy dziennie co dwa tygodnie).

Grupy pacjentów szczególnych

Pacjenci w wieku powyżej 65 roku życia

Dostosowanie dawki u pacjentów w wieku powyżej 65 roku życia jest konieczne tylko w przypadku zaburzeń funkcji nerek (patrz sekcja „Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek” poniżej).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Dawkę dobową lewetiracetamu należy dobrać indywidualnie.

U dorosłych pacjentów dawkę leku należy dostosować zgodnie z tabelą 1 poniżej. Do dostosowania dawki należy określić klirense kreatyniny (KK) pacjenta w ml/min.

U dorosłych i nastolatków o masie ciała 50 kg i więcej KK w ml/min można obliczyć na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy (mg/dl) według następującego wzoru:

[140 ─ wiek (w latach)] × masa ciała (kg)

KK (ml/min) = -------------------------------------------------------------- × 0,85 (dla kobiet).

72 × stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

Następnie KK należy skorygować według powierzchni ciała (PCT), jak pokazano poniżej:

KK (ml/min)

KK (ml/min/1,73m²) = --------------------------- ×1,73.

Powierzchnia ciała pacjenta (m²)

Tabela 1

Zalecenia dotyczące dostosowania dawki u dorosłych pacjentów i nastolatków o masie ciała 50 kg i więcej z zaburzeniem funkcji nerek

(1) W pierwszym dniu leczenia zaleca się podanie dawki ładującej lewetyracetamu 750 mg.

(2) Po dializacji zaleca się podanie dodatkowej dawki 250–500 mg.

U dzieci z niewydolnością nerek dawkę lewetyracetamu należy dostosować zgodnie z funkcją nerek, ponieważ klirens lewetyracetamu jest związany z funkcją nerek. Rekomendacja ta oparta jest na badaniu przeprowadzonym u dorosłych pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

U nastolatków, dzieci i niemowląt wartość CKK w ml/min/1,73 m² można obliczyć na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy (mg/dl), stosując następujący wzór (wzór Schwartz):

wzrost (cm) × ks

CKK (ml/min/1,73 m²) = ---------------------------------.

kreatynina osocza (mg/dl)

U niemowląt noworodkowych w wieku do 1 roku ks = 0,45; u dzieci w wieku do 13 lat oraz u nastolatek-panien ks = 0,55; u nastolatków-chłopców ks = 0,7.

Tabela 2

Rekomendacje dotyczące korekty dawki u niemowląt, dzieci i nastolatków o masie ciała mniejszej niż 50 kg z zaburzeniem funkcji nerek

(1) Dla dawkowania do 250 mg, dla dawek niebędących wielokrotnością 250 mg, gdy zalecane dawkowanie nie może być osiągnięte przez przyjmowanie kilku tabletek, a także dla pacjentów, którzy nie mogą połknąć tabletek, należy stosować lek Logufen®, 100 mg/ml, roztwór doustny.

(2) W pierwszym dniu leczenia zaleca się podanie dawki ładującej lewetyracetamu 10,5 mg/kg (0,105 ml/kg).

(3) W pierwszym dniu leczenia zaleca się podanie dawki ładującej lewetyracetamu 15 mg/kg (0,15 ml/kg).

(4) Po dializacji zaleca się podanie dawki uzupełniającej 3,5–7 mg/kg (0,035–0,07 ml/kg).

(5) Po dializacji zaleca się podanie dawki uzupełniającej 5–10 mg/kg (0,05–0,1 ml/kg).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby klirens kreatyniny może nie w pełni odzwierciedlać stopnia niewydolności nerek. Dlatego u pacjentów z klirensem kreatyniny <60 ml/min/1,73 m² zaleca się zmniejszenie dawki dobowej o 50%.

Dzieci

Lekarz powinien przepisać najbardziej odpowiednią postać leku, dawkowanie i formę leku w zależności od wieku, masy ciała i dawki.

Najlepiej stosować lek Logufen®, 100 mg/ml, roztwór doustny u niemowląt i dzieci do 6 roku życia. Ponadto dostępne dawkowania tabletek nie nadają się do wstępnego leczenia dzieci o masie ciała poniżej 25 kg, u pacjentów, którzy nie mogą połknąć tabletek, lub do stosowania dawek do 250 mg. W tych przypadkach należy stosować lek Logufen®, 100 mg/ml, roztwór doustny.

Monoterapia

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Logufen® jako monoterapii u dzieci i nastolatków do 16 roku życia nie zostały ustalone.

Brak danych.

Nastolatkowie (16–17 lat) o masie ciała od 50 kg z napadami częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej, u których po raz pierwszy rozpoznano padaczkę

Zobacz powyżej sekcję „Dorośli (≥18 lat) i nastolatkowie (12–17 lat) o masie ciała od 50 kg”.

Terapia uzupełniająca dla niemowląt w wieku 6–23 miesiące, dzieci (2–11 lat) i nastolatków (12–17 lat) o masie ciała poniżej 50 kg.

Początkowa dawka terapeutyczna wynosi 10 mg/kg dwa razy dziennie.

W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji dawkę można zwiększać do 30 mg/kg dwa razy dziennie. Dawki nie wolno zwiększać ani zmniejszać o więcej niż 10 mg/kg dwa razy dziennie co dwa tygodnie. Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę we wszystkich wskazaniach.

Dzieciom o masie ciała 50 kg i więcej należy stosować te same dawki, co dorośli, we wszystkich wskazaniach.

Informacje dotyczące stosowania we wszystkich wskazaniach znajdują się powyżej w sekcji „Dorośli (≥18 lat) i nastolatkowie (12–17 lat) o masie ciała od 50 kg”.

Tabela 3

Zalecane dawki dla niemowląt od 6 miesięcy życia, dzieci i nastolatków

(1)Dzieciom o masie ciała 25 kg lub mniej leczenie należy rozpocząć przy użyciu leku Logufen®, 100 mg/ml, roztwór do doustnego stosowania.

(2)Dzieciom o masie ciała 50 kg i więcej stosować te same dawki, co dorosłym.

Terapia uzupełniająca dla niemowląt w wieku od 1 do <6 miesięcy

Początkowa dawka terapeutyczna wynosi 7 mg/kg dwa razy dziennie.

W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji dawkę można zwiększać do 21 mg/kg dwa razy dziennie. Dawki nie wolno zwiększać ani zmniejszać o więcej niż 7 mg/kg dwa razy dziennie co dwa tygodnie. Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę.

Niemowlętom leczenie należy rozpocząć przy użyciu leku Logufen®, 100 mg/ml, roztwór do doustnego stosowania.

Tabela 4

Dawki zalecane dla niemowląt w wieku od 1 do 6 miesięcy

Sposób stosowania roztworu doustnego

Dawkowanie odbywa się za pomocą strzykawki pomiarowej dołączanej do opakowania. Strzykawka o pojemności nominalnej 5 ml (odpowiada 500 mg lewetyracetamu) z podziałką 0,1 ml (odpowiada 10 mg). Odmierzoną dawkę rozcieńcza się w szklance wody (200 ml) lub w butelce do karmienia.

Dawkowanie roztworu za pomocą strzykawki pomiarowej:

Dzieci.

Preparat Logufen®, roztwór do doustnego stosowania, można stosować u dzieci od 1 miesiąca życia. Preparat nie jest zalecany u dzieci poniżej 1 miesiąca życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania. Bezpieczeństwo stosowania leku jako monoterapii u dzieci i młodzieży do 16. roku życia nie zostało ustalone.

Nadawka.

Objawy

Przy nadawce lewetyracetamu obserwowano senność, pobudzenie, agresję, niewydolność oddechową, osłabienie świadomości, śpiączkę.

Leczenie

W przypadku ostrej nadawki należy przepłukać żołądek lub wywołać wymioty. Nie istnieje specyficzny antydotum. W razie potrzeby należy prowadzić leczenie objawowe, w tym z wykorzystaniem hemodializy (wydala się do 60% lewetyracetamu oraz 74% pierwotnego metabolitu).

Niepożądane działania.

Najczęściej zgłaszane niepożądane działania to: zapalenie nosa i gardła, senność, ból głowy, zwiększona zmęczliwość i zawroty głowy. Opisany profil niepożądanych zdarzeń opiera się na analizie zsumowanych danych z randomizowanych badań klinicznych kontrolowanych placebo. Dane te uzupełnione zostały o doświadczenia zastosowania lewetyracetamu w odpowiednich rozszerzonych badaniach otwartych oraz doświadczeniach z okresu pogwarancyjnego. Profil bezpieczeństwa lewetyracetamu jest zazwyczaj podobny u różnych grup wiekowych (dorośli i dzieci) przy zastosowaniu zgodnie z ustalonymi wskazaniami w epilepsji.

Niepożądane działania zgłaszane podczas badań klinicznych (dotyczących dorosłych, nastolatków, dzieci i niemowląt w wieku od 1 miesiąca) oraz w okresie pogwarancyjnym wymieniono w tabeli 5 według klas układów narządów z określeniem częstości występowania. Częstość określa się następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), nieczęsto (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10000, <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10000).

Tabela 5

*Częstość występowania jest znacznie wyższa u Japończyków w porównaniu do pacjentów niebędących pochodzenia japońskiego.

**Podczas obserwacji po marketingu obserwowano bardzo rzadkie przypadki rozwoju zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD) u pacjentów z OCD lub zaburzeniami psychicznymi w wywiadzie.

Opis pojedynczych działań niepożądanych

Ryzyko anoreksji wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu lewetyrasetamu z topiramatem.
W przypadkach wystąpienia alopecji w niektórych przypadkach obserwowano przywrócenie pokrywy włosowej po zaprzestaniu stosowania lewetyrasetamu.

W przypadkach wystąpienia pancytopenii w niektórych przypadkach obserwowano zahamowanie szpiku kostnego.

Przypadki encefalopatii zazwyczaj pojawiały się na początku leczenia (od kilku dni do kilku miesięcy) i były odwracalne po zaprzestaniu leczenia.

Dzieci

Ogółem 190 pacjentów w wieku od 1 miesiąca do 4 lat otrzymywało leczenie lewetyrasetamem w trakcie badań kontrolowanych placebo oraz otwartych badań uzupełniających. 60 z tych pacjentów otrzymywało leczenie lewetyrasetamem w trakcie badań kontrolowanych placebo. Ogółem 645 pacjentów w wieku 4–16 lat otrzymywało leczenie lewetyrasetamem w trakcie badań kontrolowanych placebo i otwartych badań uzupełniających. 233 z tych pacjentów otrzymywało leczenie lewetyrasetamem w trakcie badań kontrolowanych placebo. W obu wymienionych grupach wiekowych te dane uzupełnione zostały danymi dotyczącymi stosowania lewetyrasetamu w okresie po rejestracji.

Ponadto, w trakcie badania po rejestracji dotyczącego bezpieczeństwa leku, leczenie otrzymało 101 niemowląt w wieku do 12 miesięcy. Nie uzyskano nowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania lewetyrasetamu u niemowląt z padaczką w wieku do 12 miesięcy.

Profil działań niepożądanych lewetyrasetamu jest ogólnie podobny w różnych grupach wiekowych oraz przy wszystkich zatwierdzonych wskazaniach w padaczce. Wyniki dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci, uzyskane w trakcie kontrolowanych placebo badań klinicznych, odpowiadały profilowi bezpieczeństwa lewetyrasetamu u dorosłych, z wyjątkiem działań niepożądanych ze strony zachowania i psychiki, które u dzieci występowały częściej niż u dorosłych. U dzieci i nastolatków w wieku od 4 do 16 lat wymioty (bardzo często, 11,2 %), pobudzenie (często, 3,4 %), zmiana nastroju (często, 2,1 %), niestabilność afektywna (często, 1,7 %), agresja (często, 8,2 %), zachowanie nietypowe (często, 5,6 %) i letargia (często, 3,9 %) występowały częściej niż w innych grupach wiekowych lub w ogólnym profilu bezpieczeństwa. U niemowląt i dzieci w wieku od 1 miesiąca do 4 lat drażliwość (bardzo często, 11,7 %) oraz zaburzenia koordynacji (często, 3,3 %) występowały częściej niż w innych grupach wiekowych lub w ogólnym profilu bezpieczeństwa.

W podwójnie ślepej, kontrolowanej placebo, ocenie bezpieczeństwa leku u dzieci, mającej na celu wykazanie nie-inferiorności leku, oceniano wpływ lewetyrasetamu na wskaźniki poznawcze i neuropsychologiczne u dzieci w wieku od 4 do 16 lat z napadami częściowymi. Preparat Logufen® nie różnił się (nie był mniej skuteczny) od placebo pod względem zmiany od poziomu wyjściowego uwagi i pamięci według skali Leiter-R, całkowitego wyniku testu pamięci w populacji zgodnej z protokołem. Wyniki związane z funkcjami zachowania i emocjonalnymi wskazywały na pogorszenie u pacjentów leczonych lewetyrasetamem zachowania agresywnego, które było oceniane w sposób standaryzowany i systematyczny, z wykorzystaniem zwalidowanych narzędzi (CBCL – Achenbach Child Behavior Checklist – Kwestionariusz zachowania dziecka Achenbacha). Jednak u pacjentów, którzy otrzymywali lewetyrasetam w trakcie długoterminowego otwartego badania obserwacyjnego, średnio nie obserwowano pogorszenia funkcji zachowania i emocjonalnych, w szczególności wskaźniki zachowania agresywnego nie były gorsze niż na poziomie wyjściowym.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Po pierwszym otwarciu fiolki lek należy przechowywać nie dłużej niż 7 miesięcy.

Opakowanie.

200 ml w fiolce szklanej z kapslem zabezpieczającym przed pierwszym otwarciem; 200 ml w fiolce szklanej z kapslem niedostępnym dla dzieci. Każda fiolka w opakowaniu tekturowym razem z dozownikiem strzykawkowym o pojemności 5 ml oraz adapterem do strzykawki.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „KUSUM FARM”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Skriabina 54.

lub

Producent.

Sp. z o.o. „GLEDFARM LTD”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Dawidowskiego Grzegorza 54.