Linezolid

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Lekarskiego LINIEZOLID (LINEZOLID)

Skład:

substancja czynna: linezolid;

1 tabletka zawiera linezolidu 600 mg;

substancje pomocnicze: hydroksypropyloceluloza, skrobia kukurydziana, celuloza mikrokryształowa, sodu skrobioglikolan (typ A), stearynian magnezu, hydroksypropylomeluoza, polietylenoglikol 400 (makrogol 400), dwutlenek tytanu (E 171), wosk karnebowy.

Postać leku. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletka powlekana, wydłużonego kształtu, biała lub prawie biała, z powierzchniami brzegowymi wypukłymi, z ryflowaniem po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Kod ATC J01X X08.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Ogólne cechy

Linezolid to syntetyczne leko przeciw bakteryjne, należące do nowej klasy środków przeciwdrobnoustrojowych – oksazolidonów. Wykazuje aktywność in vitro wobec beztlenowców Gram-dodatnich oraz mikroorganizmów beztlenowych. Linezolid wybiórczo hamuje syntezę białek dzięki unikalnemu mechanizmowi działania. Bezpośrednio wiąże się z rybosomami bakterii (23S z podjednostki 50S) i zapobiega tworzeniu funkcjonalnego kompleksu inicjującego 70S, który jest ważnym składnikiem procesu translacji.

Efekt postantybiotykowy in vitro (PAE) linezolidu wobec Staphylococcus aureus wynosił około 2 godziny. W badaniach na modelach zwierzęcych efekt PAE in vivo wynosił odpowiednio 3,6 i 3,9 godziny dla Staphylococcus aureus oraz Streptococcus pneumoniae. W badaniach na zwierzętach kluczowym parametrem farmakodynamicznym skuteczności był czas, w którym stężenie linezolidu w osoczu przekraczało minimalne stężenie hamujące (MIC) dla zakażonego organizmu.

Wartości odniesienia

Minimalne stężenie hamujące (MIC), ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) dla stafilokoków i enterokoków, wynosi: wrażliwe ≤ 4 mg/l oraz oporne > 4 mg/l. Dla streptokoków (w tym S. pneumoniae) wartościami odniesienia są wrażliwość ≤ 2 mg/l oraz oporność > 4 mg/l.

Wartości MIC niezależne od gatunku to: wrażliwe przy ≤ 2 mg/l oraz oporne przy > 4 mg/l. Wartości odniesienia niezależne od gatunku zostały określone głównie na podstawie danych PK/PD i nie zależą od rozkładu MIC dla konkretnych gatunków. Są przeznaczone wyłącznie dla organizmów, dla których nie ustalono wartości odniesienia, a nie dla tych gatunków, wobec których testowanie wrażliwości nie jest zalecane.

Wrażliwość

Zakres nabytej oporności może zmieniać się w czasie i zależnie od regionu geograficznego oraz dla poszczególnych gatunków, dlatego pożądane jest posiadanie lokalnych informacji na temat oporności, szczególnie w leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, jeśli lokalny zakres oporności jest taki, że przydatność leku przynajmniej w odniesieniu do niektórych typów infekcji jest wątpliwa.

*Skuteczność kliniczna została wykazana dla szczepów wrażliwych zgodnie z zatwierdzonymi wskazaniami.

Chociaż linezolid wykazuje pewną aktywność in vitro wobec Legionella, Chlamydia pneumoniae oraz Mycoplasma pneumoniae, brakuje wystarczających danych potwierdzających skuteczność kliniczną w tych przypadkach.

Odporność

Odporność krzyżowa

Mechanizm działania linezolidu różni się od mechanizmu działania innych klas antybiotyków. Badania in vitro z użyciem szczepów klinicznych (w tym szczepów opornych na metycylinę, opornych na wancomycynę enterokoków oraz opornych na penicylinę i erytromycynę streptokoków) wykazują, że linezolid jest zazwyczaj aktywny wobec mikroorganizmów opornych na jeden lub więcej innych klas środków przeciwdrobnoustrojowych.

Odporność na linezolid wiąże się z mutacjami punktowymi w 23S rRNA.

Jak udokumentowano przy stosowaniu innych antybiotyków, w trakcie stosowania linezolidu u pacjentów z ciężko leczonymi infekcjami i/lub przez dłuższy okres czasu obserwowano nagłą utratę wrażliwości na ten lek. Opisano przypadki oporności na linezolid u enterokoków, Staphylococcus aureus oraz koagulazo-ujemnych gronkowców. Zazwyczaj wiąże się to z długotrwałymi cyklami terapii oraz obecnością materiałów protezowych lub niedrenażowanych ropni. W przypadku wykrycia w szpitalu mikroorganizmów opornych na antybiotyki ważne jest podkreślenie konieczności stosowania polityki kontroli zakażeń.

Informacje z badań klinicznych

Badania u dzieci

W otwartym badaniu porównywano skuteczność linezolidu (10 mg/kg co 8 godzin) z wancomycyną (10-15 mg/kg co 6-24 godziny) w leczeniu infekcji wywołanych podejrzanymi lub potwierdzonymi gram-dodatnimi patogenami opornymi (w tym zapalenie płuc nabyte szpitalnie, powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich, bakteriemia związana z cewnikowaniem, bakteriemia nieznanego pochodzenia oraz inne infekcje) u dzieci w wieku od urodzenia do 11 roku życia. Odsetek pacjentów uzyskujących kliniczne wyleczenie w populacji poddanej ocenie klinicznej wyniósł odpowiednio 89,3% (134/150) i 84,5% (60/71) dla linezolidu i wancomycyny (95% CI: -4,9, 14,6).

Dane doksykliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Linezolid obniżał płodność i funkcję rozrodczą u samców szczurów przy stężeniach ekspozycji zbliżonych do stężeń występujących u ludzi. U zwierząt dorosłych te efekty były odwracalne. Jednak u młodych zwierząt, które otrzymywały linezolid przez niemal cały okres dojrzewania płciowego, efekty te były nieodwracalne. W jądrach dorosłych samców szczurów obserwowano nieprawidłową morfologię plemników oraz hipertrofię i hiperplazję komórek nabłonkowych w nasieniowodach.

Linezolid najprawdopodobniej wpływał na dojrzewanie plemników u szczurów. Dodatkowe podawanie testosteronu nie wpływało na wywołane linezolidem zaburzenia płodności.

Hipertrofia nasieniowodu nie była obserwowana u psów leczonych przez 1 miesiąc, mimo że zmiany w wazie, jądrach i nasieniowodzie były widoczne.

W badaniach toksyczności rozrodczej przeprowadzonych na myszach i szczurach nie zaobserwowano żadnych oznak działania teratogennego przy stężeniach ekspozycji odpowiednio 4-krotnie wyższych lub równoważnych stężeniom u ludzi. Te same stężenia linezolidu powodowały toksyczność matki u myszy i były związane ze zwiększoną śmiertelnością embrionów, w tym całkowitą utratą miotu, obniżoną masą ciała płodu oraz nasileniem normalnej genetycznej predyspozycji do wariacji mostka u szczepu myszy. U szczurów obserwowano nieznaczną toksyczność matki przy ekspozycji niższej niż kliniczna. Zaobserwowano umiarkowaną toksyczność płodową, objawiającą się obniżoną masą ciała płodu, zmniejszoną osifikacją mostka, obniżoną przeżywalność młodych oraz nieznaczne opóźnienie dojrzewania. Po skrzyżowaniu tych samych młodych zaobserwowano odwracalne, zależne od dawki zwiększenie strat przed implantacją i odpowiadające obniżenie płodności. U królików zmniejszenie masy ciała płodu obserwowano tylko przy obecności toksyczności matki (objawy kliniczne, zmniejszenie przyrostu masy ciała i spożycia pokarmu) przy niskich stężeniach ekspozycji (0,06 razy w porównaniu z oczekiwanym wpływem na człowieka na podstawie AUC). Gatunek ten jest znany z wrażliwości na działanie antybiotyków.

Linezolid i jego metabolity są wydzielane z mlekiem karmiących szczurów w okresie laktacji, a stężenia obserwowane w mleku były wyższe niż w osoczu matki.

Linezolid powodował odwracalną mielosupresję u szczurów i psów.

U szczurów, które otrzymywały linezolid doustnie przez 6 miesięcy, obserwowano nieodwracalną, minimalną lub umiarkowaną degradację osiową nerwów siatkowych przy dawce 80 mg/kg/dobę; minimalna degradacja nerwu siatkowego obserwowana była również u jednego samca przy tej samej dawce w trakcie pośredniego sekcji po 3 miesiącach. Przeprowadzono czułą morfologiczną ocenę tkanek utrwalonych przez perfuzję w celu zbadania oznak degeneracji nerwu wzrokowego. Minimalna lub umiarkowana degeneracja nerwu wzrokowego obserwowana była u 2 z 3 samców szczurów po 6 miesiącach przyjmowania leku, ale bezpośredni związek z lekiem był wątpliwy z powodu ostrego charakteru zaobserwowanej degeneracji i jej asymetrycznego rozmieszczenia. Obserwowana degeneracja nerwu wzrokowego była mikroskopijnie porównywalna z samoistną jednostronną degeneracją nerwu wzrokowego opisywaną u starzejących się szczurów i może być nasileniem ogólnych zmian tła.

Dane doksykliniczne, oparte na standardowych badaniach toksyczności wielokrotnych dawek i genotoksyczności, nie wykazały szczególnego zagrożenia dla człowieka poza tymi omówionymi w innych sekcjach niniejszej instrukcji do lekarstwa. Badania kancerogennego / onkogennego nie przeprowadzono z powodu krótkiego okresu podawania i braku genotoksyczności.

Farmakokinetyka

Lek zawiera (S)-linezolid, który jest substancją biologicznie aktywną i metabolizowaną do nieaktywnych pochodnych.

Wchłanianie

Linezolid jest szybko i szeroko wchłaniany po doustnym podaniu. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 2 godzin po podaniu. Absolutna biodostępność doustna linezolidu (po doustnym i dożylnej podaniu w badaniu krzyżowym) jest pełna (około 100%).

Pokarm nie wpływa istotnie na wchłanianie, a wchłanianie zawiesiny doustnej jest podobne do wchłaniania uzyskiwanego po podaniu tabletek o powłoce filmowej.

Cmax i Cmin linezolidu w osoczu (średnia wartość i [odchylenie standardowe]) w stanie stacjonarnym po dożylnej podaniu 600 mg dwa razy na dobę wynosiły odpowiednio 15,1 [2,5] mg/l i 3,68 [2,68] mg/l.

W innym badaniu po doustnym podaniu 600 mg dwa razy na dobę w celu osiągnięcia stanu stacjonarnego Cmax i Cmin wynosiły odpowiednio 21,2 [5,8] mg/l i 6,15 [2,94] mg/l.

Stan stacjonarny osiągany jest w drugim dniu przyjmowania leku.

Rozkład

Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym wynosi średnio około 40-50 litrów u zdrowych dorosłych i odpowiada w przybliżeniu całkowitej objętości wody w organizmie. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 31% i nie zależy od stężenia.

Stężenia linezolidu oznaczano w różnych płynach u ograniczonej liczby podmiotów w badaniach na ochotnikach po wielokrotnym podaniu dawek. Stosunek linezolidu w ślinie i potu do osocza wynosił odpowiednio 1,2:1,0 i 0,55:1,0. Stosunek między płynem epitelialnym a komórkami alveolarnymi płuc wynosił odpowiednio 4,5:1,0 i 0,15:1,0 przy pomiarze stacjonarnego Cmax. W małym badaniu z udziałem pacjentów z przetokami wędotrzynowo-otępowymi bez zapalenia opon mózgowych stosunek linezolidu w płynie mózgowo-rdzeniowym do osocza przy Cmax wynosił 0,7:1,0 po wielokrotnym podaniu linezolidu.

Biota transformacja

Linezolid jest metabolizowany głównie poprzez utlenianie pierścienia morfolinowego z powstawaniem dwóch nieaktywnych pochodnych kwasów karboksylowych z otwartym pierścieniem: metabolitu kwasu aminooetoksyoctowego (PNU-142300) i metabolitu hydroksyetyloglicyny (PNU-142586). Metabolit hydroksyetyloglicyny (PNU-142586) jest głównym metabolitem w organizmie człowieka i uważa się, że powstaje drogą nieenzymatyczną.

Metabolit kwasu aminooetoksyoctowego (PNU-142300) jest mniej rozpowszechniony. Opisano inne niewielkie, nieaktywne metabolity.

Wydalanie

U pacjentów z normalną funkcją nerek lub niewydolnością nerek lekkiego i średniego stopnia linezolid jest wydalany z moczem w warunkach stacjonarnych głównie jako PNU-142586 (40%), substancja czynna (30%) i PNU-142300 (10%). Substancja czynna praktycznie nie występuje w kale, podczas gdy około 6% i 3% każdej dawki wydalane jest odpowiednio jako PNU-142586 i PNU-142300. Okres półtrwania linezolidu wynosi średnio około 5-7 godzin.

Wyrażenie nienerekowe stanowi około 65% całkowitego klirensu linezolidu. Niewielki stopień nieliniowości klirensu obserwuje się przy zwiększaniu dawki linezolidu. Prawdopodobnie jest to związane z niższym klirensie nerkowym i nienerekowym przy wyższych stężeniach linezolidu.

Różnica w klirensie jest jednak niewielka i nie odzwierciedla się na widocznym okresie półtrwania.

Osobliwe grupy populacji

Pacjenci z niewydolnością nerek

Po jednorazowym podaniu dawki 600 mg obserwowano 7-8-krotne zwiększenie ekspozycji dwóch pierwotnych metabolitów linezolidu w osoczu pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (tj. klirens kreatyniny < 30 ml/min). Jednak nie obserwowano zwiększenia AUC substancji czynnej. Pomimo pewnego wydalania głównych metabolitów linezolidu podczas hemodializy, stężenia metabolitów w osoczu po jednorazowym podaniu 600 mg były nadal znacznie wyższe po dializie niż u pacjentów z normalną funkcją nerek lub niewydolnością nerek lekkiego i umiarkowanego stopnia.

U 24 pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, z których 21 było na regularnej hemodializie, stężenia szczytowe dwóch głównych metabolitów w osoczu po wielokrotnym podawaniu były około 10-krotnie wyższe niż u pacjentów z normalną funkcją nerek. Szczytowe stężenia linezolidu w osoczu nie uległy zmianie.

Kliniczne znaczenie tych obserwacji nie zostało ustalone, ponieważ dostępne są ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazania”).

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Ograniczone dane wskazują, że farmakokinetyka linezolidu, PNU-142300 i PNU-142586 nie zmienia się u pacjentów z niewydolnością wątroby od lekkiego do umiarkowanego stopnia (tj. klasa A lub B wg klasyfikacji Childa-Pugha). Farmakokinetyka linezolidu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (tj. klasa C wg Childa-Pugha) nie była oceniana. Jednak ponieważ linezolid jest metabolizowany drogą nieenzymatyczną, nie oczekuje się, że zaburzenia funkcji wątroby istotnie zmienią jego metabolizm (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazania”).

Dzieci (< 18 lat)

Dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania linezolidu u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) są ograniczone, dlatego stosowanie linezolidu w tej grupie wiekowej nie jest zalecane (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Aby ustalić bezpieczne i skuteczne zalecenia dotyczące dawkowania, konieczne są dalsze badania. Badania farmakokinetyczne wskazują, że po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych dzieciom (od 1 tygodnia do 12 roku życia) klirens linezolidu (na kg masy ciała) był wyższy u dzieci niż u dorosłych, ale zmniejszał się wraz ze wzrostem wieku.

U dzieci w wieku od 1 tygodnia do 12 roku życia stosowanie 10 mg/kg co 8 godzin zapewniało ekspozycję zbliżoną do tej osiąganej po podaniu 600 mg dwa razy na dobę u dorosłych.

U noworodków w wieku do 1 tygodnia systemowy klirens linezolidu (na kg masy ciała) szybko wzrasta w pierwszym tygodniu życia. W związku z tym noworodki otrzymujące 10 mg/kg co 8 godzin będą miały największe obciążenie systemowe w pierwszym dniu po porodzie. Jednak przy takim schemacie dawkowania nie oczekuje się nadmiernego kumulowania się leku w pierwszym tygodniu życia, ponieważ klirens szybko wzrasta w tym okresie.

U młodzieży (12-17 lat) farmakokinetyka linezolidu była podobna do farmakokinetyki u dorosłych po podaniu dawki 600 mg. W związku z tym młodzież otrzymująca 600 mg co 12 godzin będzie miała ekspozycję podobną do tej obserwowanej u dorosłych otrzymujących tę samą dawkę.

U pacjentów dziecięcych z przetokami wędotrzynowo-otępowymi, którzy otrzymywali linezolid w dawce 10 mg/kg co 12 lub 8 godzin, obserwowano zmienne stężenia linezolidu w płynie mózgowo-rdzeniowym (PMR) po jednorazowym lub wielokrotnym podaniu leku.

Terapeutyczne stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym nie były osiągane ani utrzymywane w sposób stały. W związku z tym stosowanie linezolidu w leczeniu empirycznym pacjentów dziecięcych z infekcjami układu nerwowego centralnego nie jest zalecane.

Pacjenci w podeszłym wieku: farmakokinetyka linezolidu istotnie się nie zmienia u pacjentów w wieku 65 lat i starszych.

Pacjenci płci żeńskiej: objętość rozkładu u kobiet jest nieco mniejsza niż u mężczyzn, a średni klirens (skorygowany o masę ciała) jest obniżony o około 20%. Stężenia w osoczu u kobiet są wyższe, co częściowo można wyjaśnić różnicą w masie ciała. Jednak ponieważ średni okres półtrwania linezolidu u mężczyzn i kobiet istotnie się nie różni, nie oczekuje się, że stężenia w osoczu u kobiet będą istotnie przekraczać te, które dobrze tolerowane są u ludzi, a zatem korekta dawki nie jest konieczna.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Pneumonia szpitalna.

Pneumonia pozaszpitalna.

Linezolid jest wskazany u dorosłych w leczeniu zapalenia płuc pozaszpitalnego i szpitalnego, jeśli wiadomo lub podejrzewa się, że są one wywołane wrażliwymi bakteriami Gram-dodatnimi. Przy ustalaniu celowości leczenia linezolidem należy wziąć pod uwagę wyniki badań mikrobiologicznych lub informacje o rozpowszechnieniu oporności na leki przeciwbakteryjne wśród bakterii Gram-dodatnich (patrz sekcja „Właściwości farmakodynamiczne” w odniesieniu do odpowiednich mikroorganizmów).

Linezolid nie jest aktywny wobec infekcji wywołanych przez drobnoustroje Gram-ujemne. Leczenie skierowane przeciwko mikroorganizmom Gram-ujemnym należy rozpocząć równocześnie, jeśli potwierdzono lub podejrzewa się obecność drobnoustroju Gram-ujemnego.

Zaawansowane infekcje skóry i tkanek miękkich (patrz sekcja „Szczególne wskazania do stosowania”).

Linezolid jest wskazany u dorosłych w leczeniu zaawansowanych infekcji skóry i tkanek miękkich tylko wtedy, gdy badania mikrobiologiczne potwierdziły, że infekcja została wywołana przez wrażliwe bakterie Gram-dodatnie.

Linezolid nie jest aktywny wobec infekcji wywołanych przez drobnoustroje Gram-ujemne. Linezolid należy stosować u pacjentów z zaawansowanymi infekcjami skóry i tkanek miękkich z potwierdzoną lub możliwą współistniejącą infekcją mikroorganizmów Gram-ujemnych tylko w przypadku braku alternatywnych opcji leczenia (patrz sekcja „Szczególne wskazania do stosowania”). W takich okolicznościach należy równocześnie rozpocząć leczenie infekcji Gram-ujemnej.

Stosowanie linezolidu należy rozpoczynać wyłącznie w warunkach szpitalnych i po konsultacji z odpowiednim specjalistą, takim jak mikrobiolog lub infektywista.

Należy zwrócić uwagę na oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na linezolid lub którykolwiek z innych składników leku.

Linezolidu nie należy stosować pacjentom przyjmującym leki hamujące monoaminooksydazę A i B (np. fenelzyna, izokarboksydazyna, selegilina, moklobemid) ani w ciągu dwóch tygodni po zakończeniu przyjmowania takich leków.

W przypadku braku środków do dokładnego obserwowania i monitorowania ciśnienia tętniczego linezolidu nie należy przepisywać pacjentom z poniższymi stanami klinicznymi lub w połączeniu z poniższymi lekami towarzyszącymi:

• pacjentom z niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym, fochromocytomą, karcynoidem, tężycą tarczycy, dwubiegunowym zaburzeniem afektywnym, schizoaftywnym zaburzeniem, ostrymi stanami dezorientacji;
• pacjentom przyjmującym którykolwiek z następujących leków: inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (patrz sekcja „Szczególne wskazania do stosowania”), trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, agonisty receptorów serotoniny 5-HT1 (tryptany), bezpośrednie i pośrednie sympatykomimetyki (w tym broncholityki adrenergiczne, pseudofedrynę i fenylpropanolaminę), środki wzmacniające działanie naczyń (np. adrenalina, noradrenalina), środki dopaminergiczne (np. dopamina, dobutamina), meperydyna lub buspiron.

Dane uzyskane na zwierzętach wskazują, że linezolid i jego metabolity mogą przenikać do mleka matki, a zatem karmienie piersią należy przerwać przed i w trakcie całego okresu stosowania leku (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Inhibitory monoaminooksydazy

Linezolid jest odwracalnym, nieselektywnym inhibitorym odwracalnej monoaminooksydazy (MAO). W badaniach interakcji leków oraz badaniach bezpieczeństwa stosowania linezolidu uzyskano bardzo ograniczoną liczbę danych dotyczących stosowania linezolidu u pacjentów przyjmujących leki towarzyszące, które stwarzają określone ryzyko w wyniku hamowania MAO. Dlatego stosowanie linezolidu w takich sytuacjach nie jest zalecane, jeśli nie można zapewnić dokładnej obserwacji i monitorowania stanu pacjenta (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania do stosowania”).

Potencjalne interakcje prowadzące do podwyższenia ciśnienia tętniczego

U zdrowych ochotników z normalnym ciśnieniem tętniczym linezolid nasilał wzrost ciśnienia tętniczego wywołany przez pseudofedrynę i fenylpropanolaminę hydrochloran. Jednoczesne stosowanie linezolidu z pseudofedryną lub fenylpropanolaminą prowadziło do wzrostu ciśnienia skurczowego średnio o 30–40 mm Hg w porównaniu ze wzrostem o 11–15 mm Hg wywołanym wyłącznie przez linezolid, o 14–18 mm Hg wywołanym wyłącznie przez pseudofedrynę lub fenylpropanolaminę oraz o 8–11 mm Hg przy stosowaniu placebo. Analogiczne badania u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym nie były prowadzone. Zaleca się ostrożne dobrać dawki leków wykazujących działanie wazopresyjne, w tym leków dopaminergicznych, aby osiągnąć pożądany efekt przy jednoczesnym stosowaniu linezolidu z tymi lekami.

Potencjalne interakcje serotonergiczne

Potencjalne interakcje między linezolidem a dekstrometorfanem badano w badaniu z udziałem zdrowych ochotników. Uczestnicy otrzymywali dekstrometorfan (dwie dawki po 20 mg w odstępie 4 godzin) w połączeniu z linezolidem lub bez niego. U zdrowych ochotników otrzymujących linezolid i dekstrometorfan nie zaobserwowano objawów zespołu serotoniny (dezorientacja, majaczenie, niepokój, drżenie, patologiczny rumień, nasilone pocenie się, hiperpirksję).

Doświadczenie po rejestracji: otrzymano jedno zgłoszenie wystąpienia objawów podobnych do objawów zespołu serotoniny u pacjenta przyjmującego linezolid i dekstrometorfan; objawy ustąpiły po odstawieniu obu leków.

W trakcie klinicznego stosowania linezolidu i leków serotonergicznych, w tym antydepresantów, takich jak selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), opioidów, zgłaszano przypadki rozwoju zespołu serotoniny. Dlatego, choć jednoczesne stosowanie tych leków jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), leczenie pacjentów, u których terapia linezolidem i lekami serotonergicznymi ma decydujące znaczenie, opisano w sekcji „Szczególne wskazania do stosowania”.

Stosowanie w połączeniu z produktami bogatymi w tyraminę

U pacjentów otrzymujących linezolid i tyraminę w dawce mniejszej niż 100 mg nie zaobserwowano istotnego efektu wazopresyjnego. Wskazuje to na konieczność unikania wyłącznie nadmiernego spożycia produktów i napojów o wysokiej zawartości tyraminy (a mianowicie – dojrzałych serów, ekstraktów drożdżowych, niewydestylowanych napojów alkoholowych oraz fermentowanych produktów z soi, takich jak sos sojowy).

Leki metabolizowane przez cytochrom P450

Linezolid nie ulega przemianom metabolicznym pod wpływkiem enzymatycznego systemu cytochromów P450 i nie hamuje funkcji żadnego z klinicznie istotnych izoenzymów cytochromu P450 człowieka (1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1, 3A4). Podobnie linezolid nie wywołuje indukcji izoenzymów cytochromu P450 u szczurów. Dlatego nie przewiduje się wpływu linezolidu na farmakokinetykę innych leków metabolizowanych przez CYP450.

Ryfampicyna. Wpływ ryfampicyny na farmakokinetykę linezolidu badano u 16 zdrowych dorosłych ochotników płci męskiej, którzy otrzymywali linezolid (600 mg dwa razy dziennie przez 2,5 dnia) w połączeniu z ryfampicyną (600 mg raz dziennie przez 8 dni) oraz bez niej. Ryfampicyna obniżała wartości Cmax i AUC linezolidu średnio o 21% (90% przedział ufności 15, 27) i 32% (90% przedział ufności 27, 37) odpowiednio. Mechanizm tej interakcji i jej znaczenie kliniczne są nieznane.

Warfaryna. Przy dodaniu warfaryny do leczenia linezolidem w stanie równowagi stwierdzono 10% spadek średniego maksymalnego INR (Międzynarodowego Znormalizowanego Stosunku) przy jednoczesnym stosowaniu, przy jednoczesnym spadku AUC INR o 5%. Dane dotyczące pacjentów otrzymujących jednocześnie warfarynę i linezolid są niewystarczające do oceny znaczenia klinicznego, jeśli takie istnieje.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania

Mezosupresja

Donoszono o przypadkach mezosupresji (w tym anemia, leukopenia, pancytopenia i trombocytopenia) u pacjentów leczonych linezolidem. Tam, gdzie znany był wynik, po zaprzestaniu stosowania linezolidu obserwowano wzrost parametrów hematologicznych do poziomów sprzed rozpoczęcia leczenia. Ryzyko tych efektów wydaje się zależeć od długości trwania terapii. Pacjenci w podeszłym wieku otrzymujący linezolid mogą mieć większe ryzyko rozwoju dyskrazji krwi niż młodzi pacjenci. Trombocytopenia może występować częściej u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, niezależnie od tego, czy są poddawani dializie, jak i u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby. Dlatego zaleca się staranne monitorowanie morfologii krwi u pacjentów, u których: występuje anemia, granulocytopenia lub trombocytopenia; stosowane są leki towarzyszące, które mogą obniżać poziom hemoglobiny, hamować wzór krwi lub negatywnie wpływać na liczbę lub funkcję płytek krwi; występuje ostre niewydolność nerek lub umiarkowana do ciężkiej niewydolność wątroby; stosowana jest terapia dłuższa niż 10–14 dni. Linezolid należy stosować tym pacjentom wyłącznie przy warunku starannego monitorowania poziomu hemoglobiny, morfologii krwi i liczby płytek krwi.

W przypadku wystąpienia istotnej mezosupresji podczas leczenia linezolidem, leczenie należy przerwać, z wyjątkiem sytuacji, gdy kontynuacja terapii jest uznawana za absolutnie konieczną; w takim przypadku należy prowadzić intensywne monitorowanie morfologii krwi i stosować odpowiednie strategie leczenia.

Ponadto zaleca się tygodniowe monitorowanie morfologii krwi (w tym poziomu hemoglobiny, liczby płytek krwi, całkowitej i różnicowej liczby leukocytów) u pacjentów otrzymujących linezolid, niezależnie od początkowych wyników badań krwi.

W badaniach klinicznych donoszono o wyższej częstości występowania ciężkiej anemii u pacjentów, którzy otrzymywali linezolid dłużej niż zalecana maksymalna długość terapii (28 dni). Ci pacjenci częściej wymagali przetaczania krwi. O przypadkach anemii wymagającej przetaczania krwi donoszono również w okresie postmarketingowym, przy czym więcej przypadków zaobserwowano u pacjentów leczonych linezolidem ponad 28 dni.

W okresie postmarketingowym donoszono o przypadkach anemii sieroblastycznej. W przypadkach, w których znany był czas wystąpienia choroby, większość pacjentów otrzymywała linezolid ponad 28 dni. Większość pacjentów odzyskiwała zdrowie całkowicie lub częściowo po odstawieniu linezolidu, z lub bez leczenia anemii.

Nierównowaga śmiertelności w badaniu klinicznym u pacjentów z infekcjami związane z cewnikami, spowodowanymi przez drobnoustroje Gram-dodatnie

W otwartym badaniu z udziałem ciężko chorych pacjentów z infekcjami związane z cewnikami naczyniowymi zaobserwowano wyższy poziom śmiertelności w grupie pacjentów otrzymujących linezolid w porównaniu z grupą leczoną wancomycyną/dykloksacyliną/oksyacyliną
[78/363 (21,5 %) vs 58/363 (16,0 %)]. Głównym czynnikiem wpływającym na poziom śmiertelności był status infekcji Gram-dodatnich na początku badania. Poziom śmiertelności był podobny u pacjentów z infekcjami wywołanymi wyłącznie przez drobnoustroje Gram-dodatnie (stosunek szans 0,96; 95 % przedział ufności: 0,58–1,59), ale był istotnie wyższy (p=0,0162) w grupie linezolidu u pacjentów z dowolnym innym patogenem lub bez niego na początku badania (stosunek szans 2,48; 95 % przedział ufności: 1,38–4,46). Największa nierównowaga występowała podczas leczenia i w ciągu 7 dni po zaprzestaniu przyjmowania badanego leku. Większość pacjentów w grupie przyjmującej linezolid zakażona była drobnoustrojami Gram-ujemnymi podczas badania i zmarła z powodu infekcji wywołanej przez drobnoustroje Gram-ujemne i infekcji polimikrobowych. W związku z tym linezolid należy stosować pacjentom z powikłanymi infekcjami skóry i tkanek miękkich z znaną lub możliwą współistniejącą infekcją drobnoustrojami Gram-ujemnymi wyłącznie w przypadku braku alternatywnych opcji leczenia (patrz sekcja „Wskazania”). W takich sytuacjach należy jednocześnie rozpocząć leczenie infekcji Gram-ujemnych.

Diareę i zapalenie jelita związane z antybiotykiem

O diarei i zapaleniu jelita związanych z antybiotykiem, w tym o zapaleniu jelita fałszywobłoniastym i biegunkę spowodowaną przez Clostridium difficile, donoszono po stosowaniu prawie wszystkich antybiotyków, w tym linezolidu, a ich nasilenie może się różnić – od lekkiej biegunki po zapalenie jelita zakończone śmiercią. Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów, u których rozwija się ciężka biegunka podczas lub po stosowaniu linezolidu. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia diarei lub zapalenia jelita związanego z antybiotykiem należy przerwać bieżące leczenie antybakteryjne, w tym linezolid, i natychmiast rozpocząć odpowiednie działania terapeutyczne. Leki hamujące perystaltykę są w tej sytuacji przeciwwskazane.

Kwasica mleczanowa

Donoszono o przypadkach kwasicy mleczanowej podczas stosowania linezolidu. Pacjenci, u których podczas przyjmowania linezolidu pojawiają się objawy i objawy metabolicznego kwasobrzusznego, w tym okresowe nudności lub wymioty, ból brzucha, niski poziom bikarbonianu lub nadmierne oddychanie, powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem. W przypadku wystąpienia kwasicy mleczanowej należy rozważyć korzyści wynikające z kontynuacji stosowania linezolidu i potencjalne ryzyko.

Dysfunkcja mitochondrialna

Linezolid hamuje syntezę białek mitochondrialnych. W wyniku tego hamowania mogą wystąpić takie działania niepożądane jak kwasica mleczanowa, anemia i neuropatia (nerwu wzrokowego i obwodowa); zjawiska te występują częściej przy stosowaniu leku dłużej niż 28 dni.

Zespół serotonergiczny

Istnieją doniesienia spontaniczne o zespole serotonergicznym związanym z jednoczesnym stosowaniem linezolidu i leków serotonergicznych, w tym antydepresantów, takich jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) i opioidów (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W związku z tym jednoczesne stosowanie linezolidu i leków serotonergicznych jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), z wyjątkiem sytuacji, gdy jednoczesne stosowanie linezolidu i towarzyszących leków serotonergicznych jest konieczne. W takich przypadkach pacjenci powinni być poddawani starannemu nadzorowi w celu wykrycia objawów zespołu serotonergicznego, takich jak zaburzenia poznawcze, hiperpireksja, hiperrefleksja i zaburzenia koordynacji. W przypadku pojawienia się objawów lub objawów lekarze powinni rozważyć możliwość przerwania stosowania jednego lub obu leków; jeśli towarzyszący lek serotonergiczny jest odstawiany, mogą wystąpić objawy odstawienia.

Rozpad mięśni

Donoszono o przypadkach rabdomiolizy podczas stosowania linezolidu. Linezolid należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z predyspozycją do rozwoju rabdomiolizy. W przypadku pojawienia się objawów lub objawów rabdomiolizy należy przerwać przyjmowanie linezolidu i rozpocząć odpowiednią terapię.

Hiponatremia i zespół nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNSH)

Hiponatremia i/lub ZNSH występowały u niektórych pacjentów przyjmujących linezolid. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia sodu w surowicy u pacjentów z ryzykiem hiponatremii, np. u osób w podeszłym wieku lub innych pacjentów przyjmujących leki mogące obniżyć poziom sodu we krwi (np. diuretyki tiazydowe, takie jak hydrochlorotiazyd).

Neuropatia obwodowa i nerwu wzrokowego

Donoszono o neuropatii obwodowej, neuropatii nerwu wzrokowego i zapaleniu nerwu wzrokowego, które czasem prowadziły do utraty wzroku u pacjentów leczonych linezolidem; takie doniesienia dotyczyły głównie pacjentów leczonych dłużej niż 28 dni (maksymalna zalecana długość leczenia).

Wszystkim pacjentom należy zalecić zgłaszanie objawów pogorszenia wzroku, takich jak zmiany ostrości wzroku, zmiany wrażliwości na kolory, nieostrość widzenia lub defekt pola widzenia.
W takich przypadkach zaleca się natychmiastowe badanie i skierowanie do okulisty w razie potrzeby. Jeśli którykolwiek pacjent przyjmuje linezolid dłużej niż zalecane 28 dni, należy regularnie monitorować jego wzrok.

W przypadku wystąpienia neuropatii obwodowej lub nerwu wzrokowego należy rozważyć celowość dalszego stosowania leku i potencjalne ryzyko.

Może istnieć zwiększony ryzyko wystąpienia neuropatii u pacjentów przyjmujących linezolid, którzy aktualnie przyjmują lub niedawno przyjmowali leki przeciwbakteryjne stosowane w leczeniu gruźlicy.

Drżenie

Donoszono o wystąpieniu drgawek u pacjentów podczas leczenia linezolidem. W większości tych przypadków donoszono o wcześniejszych drgawkach lub czynnikach ryzyka wystąpienia drgawek. Pacjentom należy zalecić zgłaszanie lekarzowi, jeśli mieli drgawki w wywiadzie.

Inhibitory monoaminooksydazy

Linezolid jest odwracalnym nieselektywnym inhibitorem monoaminooksydazy (MAO); jednak w dawkach stosowanych w terapii przeciwbakteryjnej nie wywiera on działania antydepresyjnego. Dane dotyczące badań interakcji z innymi lekami dotyczące bezpieczeństwa linezolidu u pacjentów z chorobami współistniejącymi i/lub stosowanych lekach towarzyszących, które mogą stanowić ryzyko z powodu hamowania MAO, są bardzo ograniczone. Dlatego linezolid nie powinien być stosowany w takich sytuacjach, jeśli nie jest możliwe staranne obserwowanie i monitorowanie stanu pacjenta (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Stosowanie z produktami bogatymi w tyraminę

Pacjentom należy zalecić unikania spożywania dużej ilości produktów bogatych w tyraminę (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Nadinfekcja

Wpływ terapii linezolidem na normalną mikroflorę nie był oceniany w badaniach klinicznych.

Stosowanie antybiotyków może czasem prowadzić do nadmiernego wzrostu organizmów opornych. Na przykład około u 3 % pacjentów otrzymujących zalecane dawki linezolidu podczas badań klinicznych obserwowano kandydozę lekową. W przypadku wystąpienia nadinfekcji podczas terapii należy podjąć odpowiednie działania.

Osobliwe grupy populacji

Linezolid należy stosować z szczególną ostrożnością pacjentom z ciężką niewydolnością nerek i tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przeważa potencjalne ryzyko (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka”).

Zaleca się przepisywanie linezolidu pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby wyłącznie wtedy, gdy oczekiwana korzyść przeważa potencjalne ryzyko (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka”).

Zaburzenia płodności

Linezolid odwracalnie obniżał płodność i powodował odchylenia morfologicznych parametrów plemników u dorosłych samców szczurów przy stężeniach ekspozycji zbliżonych do oczekiwanych u ludzi; nie wiadomo o możliwym wpływie linezolidu na funkcję rozrodczą mężczyzn (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika”).

Badania kliniczne

Bezpieczeństwo i skuteczność linezolidu przy stosowaniu dłużej niż 28 dni nie zostały ustalone.

Badania kontrolowane nie obejmowały pacjentów z odleżynami, urazami stóp cukrzycowych, zmianami ischemicznymi, ciężkimi oparzeniami ani gangreną. Dlatego doświadczenie w stosowaniu linezolidu w leczeniu tych stanów jest ograniczone.

Składniki pomocnicze

Sód

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Stosowanie w okresie ciąży. Dane dotyczące stosowania linezolidu u ciężarnych są ograniczone. Wyniki badań na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika”). Istnieje potencjalne ryzyko dla człowieka. Linezolid nie powinien być stosowany w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Stosowanie w okresie karmienia piersią. Wyniki badań na zwierzętach wykazały, że linezolid i jego metabolity mogą przenikać do mleka matki, dlatego karmienie piersią należy przerwać przed i przez cały okres stosowania leku.

Płodność. W badaniach na zwierzętach linezolid powodował obniżenie płodności (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów

Pacjentów należy ostrzec przed możliwym wystąpieniem zawrotów głowy lub objawów zaburzeń wzroku (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Działania niepożądane”) podczas przyjmowania linezolidu oraz nie kierować pojazdami ani nie pracować z mechanizmami w przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów.

Sposób stosowania i dawki

Linezolid w postaci roztworu do wlewania, tabletek powlekanych powłoką filmową lub zawiesiny do doustnego stosowania można stosować jako terapię pierwotną. Pacjentów rozpoczynających leczenie formą parenteralną można przełożyć na formę doustną w przypadku wystąpienia odpowiednich wskazań klinicznych. W takich sytuacjach nie jest wymagana korekta dawki, ponieważ biodostępność linezolidu po podaniu doustnym wynosi około 100%.

Zalecane dawkowanie i długość leczenia u dorosłych

Długość leczenia zależy od patogenu, lokalizacji infekcji i jej ciężkości, a także od odpowiedzi klinicznej na terapię.

Poniższe zalecenia dotyczące długości terapii odpowiadają tym, które stosowano w badaniach klinicznych. Skrócone schematy leczenia mogą być odpowiednie dla niektórych typów infekcji, jednak nie były one oceniane w badaniach klinicznych.

Maksymalna długość leczenia wynosi 28 dni. Bezpieczeństwo i skuteczność linezolidu stosowanego przez okresy dłuższe niż 28 dni nie zostały ustalone (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Nie ma potrzeby zwiększania zalecanej dawki ani przedłużania długości leczenia infekcji związanych z współistniejącą bakteriamią.

Zalecenia dotyczące dawkowania dla roztworu do wlewania oraz tabletek / granulek do sporządzania zawiesiny doustnej są identyczne i przedstawione poniżej:

Osoby starsze

Korekta dawki nie jest wymagana.

Upośledzenie funkcji nerek

Korekta dawki nie jest wymagana (patrz punkty „Szczególne wskazania” oraz „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka”).

Ciężkie upośledzenie funkcji nerek (tj. CLCr < 30 ml/min)

Korekta dawki nie jest wymagana. Z powodu braku informacji dotyczącej klinicznego znaczenia zwiększonej ekspozycji (do 10 razy) dwóch głównych metabolitów linezolidu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, linezolid należy stosować tym pacjentom z szczególną ostrożnością i tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Ponieważ około 30 % dawki linezolidu jest usuwane w ciągu 3 godzin hemodializy, linezolid należy podawać po dializie pacjentom, którzy otrzymują takie leczenie. Główne metabolity linezolidu są częściowo usuwane podczas hemodializy, jednak stężenia tych metabolitów po dializie są nadal znacznie wyższe niż u pacjentów z prawidłową funkcją nerek lub z niewydolnością nerek lekkiego i umiarkowanego stopnia.

Dlatego linezolid należy stosować z szczególną ostrożnością pacjentom z ciężką niewydolnością nerek poddawanym dializie i tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Obecnie nie ma doświadczenia w stosowaniu linezolidu u pacjentów poddawanych ciągłemu ambulatoryjnemu dializowaniu otrzewnowemu (CAPD) lub innym alternatywnym metodom leczenia niewydolności nerek (poza hemodializą).

Upośledzenie funkcji wątroby

Korekta dawki nie jest wymagana. Dane kliniczne są jednak ograniczone, dlatego zaleca się stosowanie linezolidu tym pacjentom tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko (patrz punkty „Szczególne wskazania” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Sposób podania

Zalecaną dawkę linezolidu należy podawać doustnie dwa razy dziennie.

Sposób podania: doustnie.

Tabletki powlekane powłoką filmową można przyjmować niezależnie od posiłku.

Dzieci

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania linezolidu u dzieci w wieku do 18 roku życia. Dane dostępne obecnie opisano w punktach „Działania niepożądane” i „Właściwości farmakologiczne”, jednak nie można podać żadnych zaleceń dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie

Nie znano specyficznego antydota.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania.

W przypadku przedawkowania wskazane jest leczenie objawowe wraz z prowadzeniem zabiegów wspierających poziom filtracji kłębuszkowej. Około 30 % przyjętej dawki leku jest usuwane w ciągu 3 godzin hemodializy, jednak nie ma danych dotyczących eliminacji linezolidu podczas zabiegów dializy otrzewnowej lub hemoperfuzji. Dwa główne metabolity linezolidu są również usuwane podczas hemodializy.

Objawami toksyczności u szczurów po podaniu linezolidu w dawce 3000 mg/kg/doba były obniżona aktywność i ataksja, natomiast u psów, które otrzymywały dawkę 2000 mg/kg/doba, obserwowano wymioty i drżenie.

Niepożądane reakcje

Podana informacja opiera się na danych uzyskanych z badań klinicznych, w których ponad 6000 dorosłych pacjentów otrzymywało zalecane dawki linezolidu przez okres do 28 dni.

Najczęściej zgłaszano biegunkę (8,9%), nudności (6,9%), wymioty (4,3%) oraz ból głowy (4,2%).

Najczęstsze niepożądane reakcje, o których zgłaszano, że prowadziły do odstawienia leku, to ból głowy, biegunka, nudności i wymioty. Oколо 3% pacjentów przerwało leczenie z powodu wystąpienia powiązanych z lekiem niepożądanych reakcji.

Niepożądane reakcje zgłaszane w okresie pogwarancyjnym są wymienione poniżej z określeniem częstości występowania jako „częstość nieznana”, ponieważ nie można ustalić częstości występowania na podstawie dostępnych danych.

Niepożądane reakcje zgłaszane podczas leczenia są wymienione poniżej według następującej klasyfikacji częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (> 1/100, < 1/10), rzadko (> 1/1000, < 1/100), rzadko (> 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (> 1/10000) oraz częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

* Zob. sekcję „Szczególne wytyczne dotyczące stosowania”.

** Zob. sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”.

† W kontrolowanych badaniach klinicznych, w których linezolid stosowano przez okres do 28 dni, anemię zaobserwowano u 2,0% pacjentów. W programie stosowania leku niezarejestrowanego w ramach tzw. programu kompasjonalnego (compassionate use) z udziałem pacjentów z zakażeniami zagrażającymi życiu i chorobami współistniejącymi, odsetek pacjentów, u których wystąpiła anemia po przyjmowaniu linezolidu przez okres ≤ 28 dni, wyniósł 2,5% (33 na 1326) w porównaniu do 12,3% (53 na 430) u pacjentów leczonych > 28 dni. Stosunek przypadków ciężkiej anemii spowodowanej lekiem, wymagającej przetaczania krwi, wyniósł 9% (3 na 33) u pacjentów leczonych przez okres ≤ 28 dni oraz 15% (8 na 53) u tych leczonych > 28 dni.

Efekty uboczne związane ze stosowaniem linezolidu, oceniane rzadko jako reakcje ciężkiego stopnia: lokalizowany ból brzucha, przejściowy napad niedokrwienia oraz nadciśnienie tętnicze.

Dzieci

Dane dotyczące bezpieczeństwa uzyskane w badaniach klinicznych z udziałem ponad 500 dzieci (od urodzenia do 17 roku życia) nie wskazują na różnice w profilu bezpieczeństwa linezolidu u dzieci w porównaniu do dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

Po 5 lub po 10 tabletek w blistrze; po 1 blisterze w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent

Przedsiębiorstwo Akcyjne „Technologia”.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności

Ukraina, 20300, obwód czerczeński, miasto Uman, ul. Stara Prorizna, 8.