Lidokaina

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU LIDOKAIN (LIDOCAIN)

Skład:

substancja czynna: lidokaina;

1 ampułka (2 ml) roztworu zawiera bezwodny chlorku lidokainy (w postaci chlorku lidokainy monohydratu) 40 mg;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, woda dla wstrząsów.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub prawie bezbarwny roztwór wodny, bez zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki do znieczulenia miejscowego. Kod ATC N01B B02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Lidokaina – środek membranostabilizujący z grupy amidów do znieczulenia miejscowego. Hamuje wrażliwe zakończenia nerwowe skóry i błon śluzowych, tj. powoduje odwracalne przytłumienie przewodnictwa elementów tkankowych komórek nerwowych (neuron, akson, synapsa).

Mechanizm działania środków znieczulających miejscowo polega na hamowaniu przepływu jonów niezbędnych do powstawania bodźca – przez błony neuronów.

Lidokaina hamuje wywołany bodźcem przejściowe zwiększenie przepuszczalności dla jonów sodu i w mniejszym stopniu obniża opóźnioną przepuszczalność dla jonów potasu i sodu, dzięki czemu stabilizuje błony neuronów. Lidokaina zmniejsza stopień depolaryzacji zachodzącej w odpowiedzi na bodziec fizjologiczny, a także amplitudę potencjału czynnościowego i hamuje przewodnictwo nerwowe.

Spośród różnych czuciowych sposobów działania środki znieczulające miejscowo przede wszystkim hamują wrażliwość bólową, co towarzyszy przytłumieniu uczucia ciepła i wrażeń dotykowych. Wchłonięta po miejscowym zastosowaniu lidokaina może powodować pobudzenie lub depresję ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Jej wpływ na układ sercowo-naczyniowy może objawiać się zaburzeniami przewodnictwa i rozszerzeniem naczyń obwodowych.

Farmakokinetyka.

Po podaniu parenteralnym lidokaina jest całkowicie wchłaniana. Stopień wchłaniania zależy od miejsca podania leku oraz obecności lub braku środka zwężającego naczynia.

Oprócz podania do naczyń krwionośnych, najwyższe stężenia lidokainy we krwi osiąga się przy blokadzie nerwu międzyżebrowego, a najniższe – po podaniu podskórnie. Wiązanie z białkami osocza wynosi 60–80%. Lidokaina przenika przez barierę łożyskową i barierę krew-mózg.

Lidokaina jest szybko metabolizowana w wątrobie, głównie drogą oksydacyjnego N-dealkilowania. Jej metabolity wykazują takie same właściwości farmakologiczne i toksykologiczne jak związek niezmieniony, ale są słabsze. Prawie 90% podanej dawki lidokainy wydala się w postaci metabolitów. Około 10% podanej dawki leku wydala się w niezmienionej postaci z moczem. Okres półwydalenia wynosi 1,5–2 godziny. U chorych z chorobami wątroby okres półwydalenia jest dłuższy.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Stosować do znieczulenia miejscowego (terminalnego, infiltacyjnego, przewodowego) w chirurgii, okulistyce, stomatologii, otolaryngologii; jako rozpuszczalnik środków przeciwbakteryjnych z grupy cefalosporyn.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość indywidualna na składniki leku, inne amidowe środki znieczulające miejscowo, występowanie w wywiadzie napadów epilepsji po zastosowaniu lidokainy, ciężka bradykardia, ciężka hipotensja tętnicza, wstrząs kardiogenny, ciężkie postacie przewlekłej niewydolności serca (stopień II–III), zespół słabości węzła zatokowego, zespół Wolffa–Parkinsona–White’a, zespół Adamsa–Stokesa, blok przedsionkowo-komorowy (AV) II i III stopnia, hipowolemia, ciężkie zaburzenia funkcji wątroby/nerek, porfiria, miastenia, podanie zaśródgałkowe u chorych na jaskrę; przeciwwskazany pacjentom w pierwszych trzech miesiącach po zawale mięśnia sercowego z obniżonym wyrzutem serca lewej komory (poniżej 35% normy); zaburzenia krzepliwości krwi, terapia antykoagulacyjna; infekcje w miejscu iniekcji przeciwwskazane u pacjentów niekontaktowych; istotne obniżenie funkcji lewej komory.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

W przypadku stosowania łączonego lidokainy z takimi lekami, jak chloropromazyna, petydyna, bupiwakaina, chinidyna, dysopiramina, amitryptylina, imipramina, nortryptylina, stężenie lidokainy we krwi wzrasta na skutek obniżenia metabolizmu wątrobowego.

Środki przeciwnadżerkowe (m.in. amiodaron, werapamil, dysopiramina, ajmalina) oraz środki przeciwnadżerkowe klasy IA (m.in. chinidyna, prokaina, dysopiramina) lub niektóre środki przeciwpsychotyczne (m.in. olanzapina, kweitiapina) lub antagonisty HT3 (m.in. tropisetron, dolasetron) – nasila się działanie kardiodepresyjne (wydłuża się odcinek QT, a w pojedynczych przypadkach możliwe jest wystąpienie bloku AV lub migotania komór); jednoczesne stosowanie z amiodaronem może prowadzić do wystąpienia napadów drgawkowych.

Nowokaina, nowokainamid, prokaina – możliwe pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, majaczenia, halucynacje.

Środki podobne do kurary – nasila się miorelaksacja (możliwy paraliż mięśni oddechowych).

Etanol nasila działanie depresyjne lidokainy na oddychanie.

Wazokonstryktory (adrenalina, metoksamina, fenyloeptryna) sprzyjają spowolnieniu wchłaniania lidokainy i wydłużają jej działanie.

Cymetydyna obniża klirens wątrobowy lidokainy (obniżenie wskutek hamowania utleniania mikrosomalnego), zwiększa jej stężenie i ryzyko wystąpienia efektów toksycznych. Ma również efekt synergiczny w interakcji z lidokainą.

Guanadrel, guanetydyna, mikamylamina, trymetafan – przy stosowaniu łączonym w znieczuleniu podpajęczynówkowym i zewnątrzopajęczynówkowym zwiększa się ryzyko nasilonej hipotensji tętniczej i bradykardii.

β-blokery (np. propranolol, metoprolol) spowalniają metabolizm lidokainy w wątrobie, nasilają działanie lidokainy (w tym toksyczne) i zwiększają ryzyko wystąpienia bradykardii i hipotensji tętniczej. Przy jednoczesnym stosowaniu β-blokerów i lidokainy należy zmniejszyć dawkę tego ostatniego. Ponadto β-blokery wykazują efekt synergiczny w interakcji z lidokainą; występuje wpływ hamujący na przewodnictwo serca, co może prowadzić do zwiększenia kurczliwości mięśnia sercowego.

Glikozydy nasercowe – osłabia się działanie kardiogennego glikozydów nasercowych.

Środki nasenne lub leki uspokajające – możliwe nasilenie działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) środków nasennych i uspokajających.

Analgetyki narkotyczne (morfinę) – nasila się działanie przeciwbólowe analgetyk narkotycznych i depresja oddychania.

Inhibitory monoaminooksydazy (MAO) (furazolidon, prokarbazydyna, selegilina) – zwiększa się ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej i wydłuża się działanie znieczulenia miejscowego. W okresie leczenia inhibitorami MAO nie należy stosować lidokainy drogą parenteralną.

Antykoagulancy (m.in. ardeparyna, dalteparyna, danaparoïd, enoksaparyna, heparyna, warfaryna) zwiększają ryzyko krwawień.

Środki do narkozy – nasila się działanie depresyjne na ośrodek oddechowy środków do narkozy (heksobarbitalu, tiopentalu sodu dożylne).

Polimyksyna B – wymagana kontrola funkcji oddechowych.

Ryfampycyna – możliwe obniżenie stężenia tego ostatniego we krwi.

Propafenon – możliwe wydłużenie czasu trwania i nasilenie działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego.

Prenylamina – zwiększa się ryzyko wystąpienia arytmii komorowej typu „pируet”.

Środki przeciwdrgawkowe, barbiturany (fenobarbital) – możliwe przyspieszenie metabolizmu lidokainy w wątrobie, obniżenie stężenia we krwi, nasilenie działania kardiodepresyjnego.

Izadryna, glukagon – zwiększa się klirens lidokainy.

Noradrenalina, meksyletyna – obniża się klirens lidokainy (nasila się toksyczność); zmniejsza się przepływ krwi przez wątrobę.

Acetazolamid, diuretyki tiazydowe i pętlowe zmniejszają działanie lidokainy w wyniku hipokaliemii.

Midazolam – zwiększa się stężenie lidokainy we krwi.

Preparaty powodujące blokadę przekazywania nerwowo-mięśniowego – nasila się działanie tych preparatów, ponieważ zmniejszają one przewodnictwo impulsów nerwowych.

Noradrenalina – wykazuje efekt synergiczny w interakcji z lidokainą.

W przypadku acydozy stężenie wolnej lidokainy we krwi wzrasta i istnieje ryzyko wystąpienia efektów toksycznych.

W interakcji lidokainy z innymi lekami przeciwnadżerkowymi, np. z antagonistami wapnia, występuje wpływ hamujący na przewodnictwo serca, co może prowadzić do zwiększenia kurczliwości mięśnia sercowego.

Leki wpływające na metabolizm wątrobowy i indukcję mikrosomalną enzymów (np. fenytoina) mogą obniżać skuteczność lidokainy.

Przy jednoczesnym stosowaniu miorelaksantów (np. sukcymetoniowy) może wystąpić efekt synergiczny.

Z ostrożnością stosować z diazepem.

Do wszystkich rodzajów znieczulenia iniekcyjnego możliwe jest połączenie lidokainy z adrenalina (1:50000–1:100000; przygotować extempore, dodać 1 kroplę 0,1% roztworu adrenaliny na 5–10 ml roztworu lidokainy), z wyjątkiem przypadków, gdy działanie systemowe adrenaliny jest niepożądane – podwyższona wrażliwość na adrenalina, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, jaskra lub gdy wymagane jest krótkotrwałe działanie znieczulające. Adrenalina sprzyja spowolnieniu wchłaniania lidokainy i wydłuża jej działanie.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Wprowadzanie lidokainy mogą przeprowadzać wyłącznie pracownicy służby zdrowia.

Przy dezynfekcji miejsca iniekcji środkami zawierającymi metale ciężkie, zwiększa się ryzyko wystąpienia miejscowej reakcji w postaci bólu i obrzęku.

Podczas stosowania lidokainy konieczna jest kontrola czynności serca za pomocą EKG. W przypadku zaburzeń czynności węzła zatokowego, wydłużenia odcinka P–Q, poszerzenia QRS lub rozwoju nowej arytmii należy zmniejszyć dawkę lub odstawić lek. W przypadku wyrażonej bradykardii należy podać wewnętrznie 0,5–1 mg atropiny. W przypadku hipotensji, w razie potrzeby, podaje się wewnętrznie sympatykomimetyki i/lub agonisty receptorów beta.

Przed zastosowaniem lidokainy u pacjentów z chorobami serca (hipokaliemia obniża skuteczność lidokainy) należy znormalizować poziom potasu we krwi.

Przed podaniem lidokainy w wysokich dawkach zaleca się podanie barbituranów. Przy planowanej anestezji podpajęczynówkowej należy odstawić inhibitory MAO nie później niż 10 dni przed przeprowadzeniem anestezji.

Należy zachować ostrożność, aby uniknąć przypadkowego podania do naczyń (szczególnie podczas lokalnej anestezji w obszarach o dużej ukrwieniu) lub podania podpajęczynówkowego. Konieczne jest ścisłe monitorowanie ogólnoustrojowego działania toksycznego leku na układ sercowo-naczyniowy i ośrodkowy układ nerwowy (ponieważ dawki przepisywane na anestezję okołomiejową są zawsze wyższe niż na anestezję podpajęczynówkową); przy podawaniu do tkanek dobrze ukrwionych zaleca się przeprowadzenie próby aspiracyjnej.

Szczególną ostrożność należy zachować podczas anestezji w okolicy odcinka kręgosłupa u pacjentów z chorobami neurologicznymi, deformacją kręgosłupa, sepsą i ciężką nadciśnieniem tętniczym.

Mniejsze dawki leku należy stosować w obszarze głowy i szyi, w tym przy podaniu retrobulbarnym i stomatologicznym, a także przy blokadzie zwoju gwiaździstego, ponieważ ogólnoustrojowe efekty toksyczne leku mogą przeniknąć do krążenia mózgowego wskutek przepływu wstecznego.

Szczególną ostrożność należy zachować przy podaniu retrobulbarnym, ponieważ możliwe są działania niepożądane: omdlenie, duszność, drgawki, odwracalna ślepotę.

Ponieważ lidokaina wykazuje wyraźne działanie przeciwarytmiczne i może sama być czynnikiem arytmogennym, co może prowadzić do rozwoju arytmii, przed podaniem leku należy zebrać wywiad i stosować go ostrożnie u osób z dolegliwościami arytmii w wywiadzie.

Z ostrożnością i w mniejszych dawkach stosować u pacjentów z niewydolnością serca umiarkowanego stopnia, hipotensją tętniczą umiarkowanego stopnia, niepełną blokadą przedsionkowo-komorową, zaburzeniami przewodnictwa wewnątrzkomorowego, zaburzeniami funkcji wątroby i nerek umiarkowanego stopnia (klirens kreatyniny nie mniejszy niż 10 ml/min), zaburzeniami funkcji oddechowej, padaczką, po operacjach serca, przy genetycznej predyspozycji do złośliwej hipertermii, u osłabionych chorych i u pacjentów w podeszłym wieku.

Przy wstrzyknięciu mięśniowym lidokainy może wzrosnąć stężenie kreatyniny, co może prowadzić do błędu w rozpoznaniu ostrego zawału mięśnia sercowego.

Przy lokalnej anestezji tkanek o silnym ukrwieniu (np. szyi w przypadku operacji tarczycy) należy zachować szczególną ostrożność, aby uniknąć przedostania się leku do naczyń.

Bezpieczeństwo stosowania anestetyków z grupy amidów jest wątpliwe u pacjentów skłonnych do złośliwej hipertermii, dlatego należy unikać ich stosowania w takich przypadkach.

Należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu lidokainy u pacjentów z niewydolnością krążenia, hipowolemia, hipotensją tętniczą, niewydolnością wątroby i nerek.

Z ostrożnością należy przepisywać pacjentom z zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego, którzy stosują leki narkotyczne, ponieważ mogą wystąpić nagłe działania niepożądane ze strony układu sercowego. Przy długotrwałym stosowaniu należy monitorować poziom elektrolitów we krwi. Z ostrożnością stosować u pacjentów skłonnych do drgawek, w stanie wstrząsu, przy hipoksji.

Blokada paracervicalna może być przyczyną bradykardii/tachykardii płodu, dlatego konieczna jest dokładna kontrola rytmu serca płodu.

Działanie anestetyków miejscowych jest osłabione, jeśli iniekcję wykonano w zainfekowanym lub zapalonym miejscu.

Lidokaina, roztwór do wstrzykiwań, może wywoływać działanie porfiriogenne, dlatego należy ją przepisywać wyłącznie w przypadkach wskazań życiowych.

Środek leczniczy zawiera 6 mg/ml chlorku sodu, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Środek leczniczy przenika przez barierę łożyskową i może wywoływać bradykardię u płodu, dlatego nie należy go przepisywać w czasie ciąży.

W razie konieczności stosowania leku w okresie laktacji należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Środek leczniczy wpływa na funkcję ośrodkowego układu nerwowego, dlatego po podaniu lidokainy nie zaleca się prowadzenia pojazdów mechanicznych ani pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się wstrząśnięciowo (podskórnie, wewnątrzmięśniowo) oraz miejscowo na błony śluzowe. Należy unikać wstrzykiwania do naczyń krwionośnych.

Dla znieczulenia terminalnego błon śluzowych u dorosłych nanosi się lek w dawce do 2 mg/kg masy ciała lidokainy; czas trwania znieczulenia wynosi 15–30 minut.

Maksymalna dawka leku dla dorosłych to 4,5 mg/kg masy ciała, maksymalna dawka całkowita to 300 mg.

Dla znieczulenia przewodowego (w tym znieczulenia splotu barkowego i lędźwiowego) wstrzykuje się
5–10 ml (100–200 mg lidokainy) leku, dla znieczulenia palców kończyn, nosa, uszu wstrzykuje się 2–3 ml (40–60 mg) (2 %) roztworu lidokainy do wstrzykiwań.

Dla znieczulenia w okulistyce do worka spojówkowego wprowadza się po 2 krople leku
2–3 razy w odstępach 30–60 sekund bezpośrednio przed badaniem lub interwencją chirurgiczną.

Dzieci.

Dzieciom należy przepisać najniższą ogólną dawkę odpowiednią do masy ciała i w większym rozcieńczeniu (0,5 %; 1 %). Maksymalna pojedyncza dawka lidokainy to 3 mg/kg masy ciała.

Maksymalnej dawki pojedynczej nie można stosować przy powtarzanym podawaniu w ciągu 24 godzin.

Maksymalna dawka dla dzieci do 3. roku życia wynosi 1,25 ml, w tym również dla dzieci z zaburzeniem czynności nerek. W ciągu 24 godzin nie należy podawać więcej niż 4 dawki. Brakuje wystarczających danych dotyczących długotrwałego stosowania 2 % lidokainy miejscowo u dzieci do 3. roku życia – lek należy stosować z najwyższą ostrożnością w zależności od masy ciała dziecka.

Maksymalna dawka dla dzieci do 3. roku życia to 1,25 ml miejscowo na tamponie co 3 godziny lub 10 ml w ciągu 24 godzin. Dawka dla dzieci od 3. roku życia wynosi 5 ml. Przy przepisywaniu dawek dzieciom do 12. roku życia z powodu zapalenia gardła i jamy ustnej należy uwzględnić wiek dziecka, masę ciała oraz sposób podania leku (powierzchnię ciała – przy stosowaniu leku w postaci miękkich form farmaceutycznych). Stosowanie leku odbywa się po uzyskaniu zgody rodziców.

Nie należy powtarzalnie stosować miejscowo leku po pierwszych 2 godzinach jego zastosowania.

Dzieci. Stosowanie u dzieci – patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

Możliwe nasilenie działań niepożądanych.

Objawy: pobudzenie psychoruchowe, zawroty głowy, osłabienie ogólne, obniżenie ciśnienia tętniczego, drżenie, zaburzenia wzroku, drgawki toniczno-kloniczne, śpiączka, kolaps, blok AV, duszność, apnea, depresja, senność, niepokój, szum w uszach. Przy znacznym przedawkowaniu możliwe są zaburzenia świadomości, osłabienie oddychania, szok, zawał mięśnia sercowego. Pierwsze objawy przedawkowania u zdrowych ochotników pojawiają się przy stężeniu lidokainy we krwi powyżej 0,006 mg/kg; drgawki – przy 0,01 mg/kg.

Leczenie: przerwanie podawania leku, tlenoterapia, leki przeciwdrgawkowe, środki wazokonstrykcyjne (noradrenalina, mezaton), leki antycholinergiczne. Pacjent powinien przebywać w pozycji poziomej; należy zapewnić dostęp świeżego powietrza, podanie tlenu i/lub prowadzenie sztucznego oddychania. Objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego koryguje się stosowaniem benzodiazepin/barbituranów krótkodziałających. Jeżeli przedawkowanie występuje w trakcie znieczulenia, należy zastosować krótkodziałający środek rozkurczający mięśnie. W celu korekty bradykardii i zaburzeń przewodnictwa stosuje się atropinę (0,5–1 mg dożylnie), przy hipotensji tętniczej – sympatykomimetyki w połączeniu z agonistami receptorów β-adrenergicznych.

W przypadku zatrzymania serca wskazane jest natychmiastowe przeprowadzenie zabiegów resuscytacyjnych. W ostrym okresie przedawkowania lidokainy dializa jest nieskuteczna. Nie istnieje specyficzny antydot.

Działania niepożądane.

• Ze strony układu nerwowego: niepokój, senność, zawroty głowy, ból głowy, zaburzenia snu, dezorientacja, utrata przytomności aż do śpiączki, zaburzenia czucia, drgawki mięśniowe, drgawki, blok motoryczny, dysartria, dysfagia; trwała narkoza, porażenie lub osłabienie kończyn dolnych oraz utrata kontroli nad zwieraczami (np. zespół ogona końskiego), mrowienie skóry.
• Ze strony układu krwiotwórczego: methehemoglobina.
• W stomatologii: zdrętwienie języka i warg.
• Zaburzenia psychiczne: anoreksja, drażliwość, niepokój, halucynacje, depresja; po podaniu wysokich dawek – stan pobudzenia, euforia, dezorientacja.
• Ze strony narządów wzroku: zaburzenia widzenia, mimowolne ruchy gałek ocznych, odwracalna ślepota, podwójne widzenie, migotanie „much” przed oczami, światłowstręt, zapalenie spojówek.
• Ze strony narządów słuchu i układu przedsionkowego: zawroty głowy, zaburzenia słuchu, szum lub dzwonienie w uszach, nadwrażliwość na dźwięk.
• Ze strony układu sercowo-naczyniowego: przy stosowaniu w wysokich dawkach – arytmia, bradykardia, spowolnienie przewodnictwa serca, blok przewodzenia serca, zatrzymanie krążenia, rozszerzenie naczyń obwodowych, kolaps; tachykardia, podwyższenie/spadek ciśnienia tętniczego, ból w sercu, napływy gorąca.
• Ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty.
• Ze strony układu oddechowego: duszność, katar, przytłumienie lub zatrzymanie oddychania.
• Ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne, w tym obrzęk, reakcje skórne, pokrzywka, swędzenie, obrzęk naczynioruchowy, reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne (w tym szok anafilaktyczny), ogólnoustrojowy zespół wyłuszczający; osłabienie układu odpornościowego, obrzęk.
• Inne: uczucie gorąca, zimna lub zdrętwienia kończyn, złośliwa hipertermia, obrzęki, osłabienie.
• Reakcje miejscowe: reakcje w miejscu wstrzyknięcia, uczucie lekkiego pieczenia, które ustępuje wraz z nasileniem działania znieczulającego w ciągu 1 minuty, zapalenie żyły z zakrzepem, zaczerwienienie.
• Przy znieczuleniu podpajęczynówkowym lub nadtwardówkowym może wystąpić ból w plecach, nogach, częściowy/całkowity blok rdzenia kręgowego, towarzyszący hipotensji tętniczej, zaburzeniom wypróżniania, nietrzymaniu moczu, impotencji oraz utracie czucia w okolicy międzypochwia (prawdopodobieństwo tych zjawisk wzrasta przy stosowaniu wyższych dawek lub przypadkowym wstrzyknięciu lidokainy do przestrzeni podpajęczynówkowej, gdy dawka przeznaczona do przestrzeni nadtwardówkowej przedostaje się do przestrzeni podpajęczynówkowej). W pojedynczych przypadkach po takim zabiegu przywracanie funkcji ruchowej, czuciowej i/lub autonomicznej może być powolne (przez kilka miesięcy) lub niepełne.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku z innymi lekami w jednej strzykawce. Lidokaina wytrąca się w postać osadu podczas mieszania z amfoterycyną, metogesitonem lub sulfadiazyną. W zależności od pH roztworu lidokaina może być niezgodna z ampicylina.

Opakowanie.

Po 2 ml w ampułce, po 5 ampułek w blisterze; po 2 blistry lub po 20 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Zakład Farmaceutyczny EGIS / EGIS Pharmaceuticals PLC.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

1165, miasto Budapeszt, ul. Bekényföldi 118-120, Węgry.