Lewofloksacyna-Zdorovia

INSTRUKCJA stosowania leku LEKOWEGO LEWOFLOKSYNA-ZDOROVIA (LEVOFLOXACIN-ZDOROVYЕ)

Skład:

substancja czynna: levofloxacin;

1 tabletka zawiera lewofloksacyny hemihydretu w przeliczeniu na lewofloksacynę 250 mg lub 500 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, skrobia kukurydziana, hydroksypropyloceluloza, stearynian magnezu, sodowa só kroskarboksymetelowo-celulozy, talk, krosplawidon, dwutlenek tytanu (E 171), tartrazyna (E 102).

Postać farmaceutyczna. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka powlekana, od jasnożółtego do żółtego koloru, z powierzchnią dwuwypukłą. W przekroju poprzecznym widoczne są dwa warstwy.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Lewofloksacyna. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika. Lewofloksacyna to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, stanowi S(-) enancjomer racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania. Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, lewofloksacyna działa na kompleks DNA-DNA-giraza oraz topoizomerazę IV.

Stosunek farmakokinetyka/farmakodynamika (FK/FD). Stopień aktywności bakteryjnej lewofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub powierzchni pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm oporności. Odporność na lewofloksacynę powstaje w wyniku stopniowego procesu mutacji miejsca docelowego w obu typach topoizomeraz II: DNA-girazy i topoizomerazy IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak bariera przenikania (częsta u Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy wypływu, mogą również wpływać na wrażliwość na lewofloksacynę.

Stwierdzono wzajemną oporność między lewofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania, zazwyczaj nie występuje wzajemna oporność między lewofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Punkty odniesienia. Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) punkty odniesienia MIC dla lewofloksacyny, które oddzielają mikroorganizmy wrażliwe od mikroorganizmów o wrażliwości pośredniej oraz mikroorganizmy o wrażliwości pośredniej od odpornych, przedstawiono w poniższej tabeli dotyczącej testowania MIC (mg/l).

Kliniczne punkty odniesienia MIC EUCAST dla lewofloksacyny (wersja 10.0, 2020-01-01):

Zasięg oporności może się różnić w zależności od regionu geograficznego i zmieniać w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się uzyskiwanie lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalny zasięg oporności jest na tyle wysoki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów infekcji, pozostaje wątpliwa.

*Prawdopodobnie S. aureus oporny na metycylinę może wykazywać współoporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Po podaniu doustnym lewofloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, stężenie szczytowe w osoczu osiągane jest po 1–2 godzinach. Biologiczna dostępność wynosi 99–100%.

Jedzenie ma niewielki wpływ na wchłanianie lewofloksacyny.

Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 48 godzin przy dawkowaniu 500 mg 1 lub 2 razy na dobę.

Rozkład. Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprowadzenie w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu. Wykazano przenikanie lewofloksacyny do błony śluzowej oskrzeli, sekretu oskrzelowego, tkanek płuc, makrofagów pęcherzykowych, tkanki płucnej, skóry (płyn pęcherzy), tkanki gruczołu krokowego i moczu. Jednakże lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biotransformacja. Lewofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu; metabolitami są dimetylo-lewofloksacyna i lewofloksacyny N-tlenek. Te metabolity stanowią <5% dawki i są wydalane z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie. Po podaniu doustnym i dożylnym lewofloksacyna jest usuwana z osocza stosunkowo powoli (okres półwydalenia (t½) wynosi 6–8 godzin). Wydalana jest głównie przez nerki (>85% podanej dawki).

Średni całkowity klirens lewofloksacyny po pojedynczej dawce 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min.
Nie stwierdzono istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym, co świadczy o wzajemnej zamienności tych dróg podania.

Liniowość. Lewofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie od 50 do 1000 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Farmakokinetykę lewofloksacyny wpływa stopień zaburzenia funkcji nerek. W przypadku pogorszenia funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półwydalenia wydłuża się, jak pokazano w poniższej tabeli.

Farmakokinetyka w niewydolności nerek po pojedynczej dawce doustnej 500 mg:

Pacjenci w wieku podeszłym. Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z klirem kreatyniny.

Różnice płciowe. Oddzielna analiza u pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że te różnice płciowe mają znaczenie kliniczne.

Właściwości kliniczne.

Wskazania. Lek stosuje się u dorosłych w leczeniu następujących infekcji:
• Ostrego niefrytu i powikłanych infekcji dróg moczowych.
• Przewlekłego bakteryjnego zapalenia gruczołu krokowego.
• Postaci płucnej wąglika: profilaktyka poekspozycyjna i leczenie.

W poniżej wymienionych infekcjach lek należy stosować wyłącznie wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie antybiotyków, które są zazwyczaj zalecane w leczeniu tych infekcji.

• Ostre bakteryjne zapalenie zatok.
  • Zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenia oskrzeli.
  • Pneumonia społeczna.
  • Powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich.
• Niepowikłany zapalenie pęcherza.
  Lek może również być stosowany w celu dokończenia leczenia u pacjentów, u których stwierdzono poprawę podczas wstępnego leczenia lewofloksacyną dożylnie.
  Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania antybiotyków.

Przeciwwskazania. Nadwrażliwość na lewofloksacynę/inne chinolony lub substancje pomocnicze, padaczka, wywiad dotknięcia ścięgien w wyniku przyjmowania fluorochinolonów. Nie stosować u dzieci ani u nastolatków w okresie wzrostu, a także u kobiet w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę

Sole żelaza, sole cynku, środki przeciwwskazowe zawierające magnez i glin, didanozyna. Wchłanianie lewofloksacyny znacząco zmniejsza się, gdy stosuje się ją jednocześnie z solami żelaza lub środkami przeciwwskazowymi zawierającymi magnez lub glin, lub z didanozyną (tylko dla form zawierających buforujące agenty glinu lub magnezu). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów z wielowitaminami zawierającymi cynk prowadzi do obniżenia ich wchłaniania doustnego. Nie zaleca się przyjmowania leków zawierających kationy dwu- lub trójwartościowe, takie jak sole żelaza, sole cynku, środki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin, lub didanozynę (tylko dla form didanozyny zawierających buforujące agenty glinu lub magnezu) w ciągu 2 godzin przed/po zastosowaniu lewofloksacyny w tabletach (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Sole wapnia minimalnie wpływały na wchłanianie doustne lewofloksacyny.

Suflalat. Biologiczna dostępność lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z suflalatem. Jeśli pacjent musi przyjmować zarówno suflalat, jak i lewofloksacynę, lepiej jest przyjmować suflalat 2 godziny po przyjęciu lewofloksacyny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne. Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofiline. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego w mózgu przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofiline, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi i innymi czynnikami, które obniżają próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy przyjmowaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklotydyna. Probenecyd i cyklotydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się w obecności cyklotydyny (24%) i probenecydu (34%). Dzieje się tak, ponieważ oba leki mogą blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Pomimo tego, statystycznie istotne różnice kinetyczne raczej nie będą miały znaczenia klinicznego. Należy ostrożnie przepisywać lewofloksacynę jednocześnie z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cyklotydyna, szczególnie pacjentom z niewydolnością nerek.

Inna istotna informacja. Wiadomo, że nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy stosowaniu razem z węglanem wapnia, digoksyną, glibenklamidem, ranitydyną.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki

Cyklosporyna. Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K. Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) donoszono o zwiększeniu wartości testów krzepnięcia (INR/PT) i/lub krwawieniach, które mogą być ciężkie. Z tego powodu u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują antagoniści witaminy K, należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wydłużające interwał QT. Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki znane z wydłużania interwału QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy i leki przeciwpadaczkowe) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inna istotna informacja. Nie stwierdzono wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofilliny (która jest markerowym substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Inne rodzaje interakcji

Jedzenie. Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z pożywieniem. Lek można więc przyjmować niezależnie od posiłków.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności. Należy unikać stosowania leku u pacjentów, którzy mieli poważne działania niepożądane w przeszłości po stosowaniu chinolonów i fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać tylko w przypadku braku alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Ryzyko oporności. U Staphylococcus aureus opornego na metycylinę (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współoporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę (a stosowanie ogólnie przyjętych antybiotyków do leczenia infekcji MRSA uważa się za nieuzasadnione).

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrego bakteryjnego zapalenia zatok i zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli te infekcje zostały odpowiednio zdiagnozowane.

Oporność na fluorochinolony u Escherichia coli (najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych) różni się w różnych krajach. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalne rozpowszechnienie oporności Escherichia coli na fluorochinolony.

Postać płucna wąglika. W przypadku postaci płucnej wąglika stosowanie opiera się na danych in vitro o wrażliwości Bacillus anthracis i danych eksperymentalnych na zwierzętach, a także na ograniczonych danych dotyczących stosowania u ludzi. Lekarze powinni brać pod uwagę krajowe i/lub międzynarodowe uzgodnione zalecenia dotyczące leczenia wąglika.

Długotrwałe, inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane. W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, występują długotrwałe (przez kilka miesięcy lub lat), inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne działania niepożądane, które dotykają różne układy organizmu (w szczególności układ ruchu, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). W przypadku pojawienia się pierwszych objawów lub symptomów jakiegokolwiek działania niepożądanego należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skonsultować się z lekarzem.

Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien. Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien (szczególnie, ale nie wyłącznie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia lewofloksacyną i nawet kilka miesięcy po jej przerwaniu. Ryzyko zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgien zwiększa się u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów z przeszczepionymi narządami oraz u pacjentów przyjmujących kortykosteroidy. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów. Przy pierwszych objawach zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Należy odpowiednio leczyć dotkniętą kończynę (kończyny), np. poprzez unieruchomienie. Kortykosteroidów nie należy stosować, jeśli pojawią się objawy tendynopatii.

Miozmy. Donoszono o przypadkach miozmów u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozmów zwiększa się u pacjentów starszych i u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawka lewofloksacyny nie została odpowiednio skorygowana w zależności od klirensu kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszym pojawieniu się miozmów i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby spowodowane przez Clostridium difficile. Diareę, szczególnie ciężką, trwałą i/lub krwawą, podczas lub po leczeniu lekiem (w tym kilka tygodni po leczeniu) może być objawem choroby spowodowanej Clostridium difficile (CDAD). Ciężkość CDAD może się różnić od łagodnego stopnia do stanu zagrażającego życiu; najcięższą formą jest kolit pseudomembranowy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u chorych, u których rozwija się ciężka biegunka podczas lub po leczeniu lewofloksacyną. Jeśli podejrzewa się lub potwierdza CDAD, należy natychmiast przerwać stosowanie leku i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie. Leki przeciwpobudzające perystaltykę są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów padaczkowych. Chinolony mogą obniżać próg padaczkowy i wywoływać napady. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”) i, podobnie jak inne chinolony, należy ją stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów padaczkowych lub przy jednoczesnym leczeniu substancjami aktywnymi, które obniżają próg padaczkowy, takimi jak teofilina. W przypadku napadów padaczkowych (patrz sekcja „Działania niepożądane”) leczenie lewofloksacyną należy przerwać.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy. Pacjenci z ukrytym lub istniejącym defektem aktywności glukozo-6-fosfodehydrogenazy mogą być skłonni do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybiotykami z grupy chinolonów. Dlatego, jeśli lewofloksacyna ma być stosowana tym pacjentom, należy monitorować możliwość wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, dawkę leku należy dostosować u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Reakcje nadwrażliwościowe. Lewofloksacyna może wywoływać poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwościowe (np. obrzęk naczynioruchowy aż do szoku anafilaktycznego), czasem po przyjęciu pierwszej dawki. W takim przypadku pacjenci powinni natychmiast przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem lub wezwać pomoc medyczną do organizacji odpowiednich działań ratunkowych.

Ciężkie skórne działania niepożądane. Donoszono o rozwoju ciężkich skórnych działań niepożądanych, w tym toksycznego epidermalnego nekrolizy (TEN, znane również jako zespół Lyella), zespołu Stevensa-Johnsona (SJS) i reakcji lekowej z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub mieć śmiertelny skutek. Pacjentów należy poinformować o objawach i symptomach ciężkich reakcji skórnych i prowadzić dokładną obserwację. Jeśli takie objawy i symptomy się pojawiają, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta rozwinęła się poważna reakcja, taka jak SJS, TEN lub DRESS podczas stosowania lewofloksacyny, leczenie lewofloksacyną u tego pacjenta nie może być nigdy ponownie rozpoczęte.

Zmiany poziomu glukozy we krwi. Przy stosowaniu chinolonów, szczególnie u chorych na cukrzycę, którzy jednocześnie przyjmują doustne leki hipoglikemizujące (np. glibenklamid) lub insulinę, donoszono o zmianach poziomu glukozy we krwi (w tym hiper- i hipoglikemii). Donoszono o przypadkach hipoglikemicznego śpiączki. U chorych na cukrzycę należy kontrolować poziom cukru we krwi.

W przypadku zaburzeń kontroli glikemii stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać i zastosować alternatywne leczenie antybakteryjne bez fluorochinolonów.

Profilaktyka fotosensybilizacji. Donoszono o przypadkach wrażliwości na światło przy stosowaniu lewofloksacyny. Aby zapobiec fotosensybilizacji, pacjentom zaleca się unikanie silnego światła słonecznego lub napromieniania sztucznymi źródłami promieniowania UV (np. lampy sztucznego promieniowania UV, solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu przyjmowania lewofloksacyny.

Pacjenci przyjmujący antagoniści witaminy K. Ze względu na możliwość zwiększenia wartości testów krzepnięcia (INR/PT) i/lub krwawień u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), należy obserwować testy krzepnięcia, jeśli te leki stosuje się jednocześnie.

Reakcje psychiczne. Donoszono o reakcjach psychicznych u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W bardzo rzadkich przypadkach postępowały one do myśli samobójczych i samozniszczającego zachowania, czasem już po jednorazowym przyjęciu dawki lewofloksacyny. Przy pierwszych objawach lub symptomach tych reakcji pacjentowi należy natychmiast przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i skonsultować się z lekarzem. W takim przypadku zaleca się przepisanie terapii alternatywnej nie zawierającej fluorochinolonów i podjęcie odpowiednich działań. Należy ostrożnie stosować lewofloksacynę u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydlużenie interwału QT. Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, takimi jak na przykład:

• wrodzony zespół wydłużenia interwału QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z wydłużania interwału QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpadaczkowe);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające interwał QT, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, w tych populacjach.

Neuropatie obwodowe. U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom przyjmującym lewofloksacynę należy zalecić poinformowanie lekarza przed kontynuacją leczenia, jeśli rozwijają się objawy neuropatii, takie jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe. Przy przyjmowaniu lewofloksacyny donoszono o przypadkach zapalenia wątroby z martwicą aż do śmiertelnej niewydolności wątroby, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią takie objawy i symptomy choroby wątroby, jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis. Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przewodzenie nerwowo-mięśniowe i mogą wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. Poważne działania niepożądane, zgłaszane w okresie postmarketingowym, w tym przypadki śmiertelne i potrzeba wspomagania oddechowego, były związane ze stosowaniem fluorochinolonów u chorych z miastenią gravis. Lewofloksacyna nie jest zalecana u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku. Jeśli występuje zaburzenie wzroku lub jakikolwiek wpływ na oczy, należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów” oraz „Działania niepożądane”).

Superinfekcja. Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do wzrostu mikroorganizmów opornych. Jeśli podczas terapii rozwija się superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na badania laboratoryjne. U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczność potwierdzenia dodatnich wyników testu na opioidy za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym prowadzić do fałszywie ujemnych wyników przy bakteriologicznej diagnostyce gruźlicy.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawki serca. Istnieją dane wskazujące na zwiększony ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji i niewydolności zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Donoszono o przypadkach aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowanych pęknięciem (w tym przypadkach śmiertelnych), oraz o regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

W związku z tym fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapii u pacjentów z wywiadem aneurysmy lub wrodzonej wady zastawek serca, lub u pacjentów z rozpoznaniem aneurysmy aorty i/lub rozwarstwienia aorty, lub z chorobą zastawki serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków

• zarówno dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i dla regurgitacji/niewydolności zastawki serca (np. choroby tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów), albo dodatkowo
• dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. zaburzenia naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak gruźliczy, lub znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena), albo dodatkowo
• dla regurgitacji/niewydolności zastawki serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia). Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty i ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjentom należy natychmiast skonsultować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ostre zapalenie trzustki. U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjentów, u których pojawia się nudności, osłabienie, dyskomfort brzucha, ostry ból brzucha lub wymioty, należy natychmiast przebadać. Przy podejrzeniu ostrego zapalenia trzustki należy przerwać stosowanie lewofloksacyny, a w przypadku potwierdzenia diagnozy nie należy ponownie stosować lewofloksacyny. Należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki.

Zaburzenia ze strony krwi. Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedoczynność szpiku kostnego, w szczególności leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Przy podejrzeniu jakiegokolwiek z tych zaburzeń należy kontrolować wyniki analizy krwi. W przypadku otrzymania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Substancje pomocnicze. Tartrazyna (E 102), która wchodzi w skład leku, może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone.

Istnieją dane z badań na zwierzętach, które nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na toksyczność rozrodczą. Jednak z uwagi na brak badań na ludziach i z uwagi na dane eksperymentalne wskazujące na ryzyko uszkodzenia przez fluorochinolony chrząstki stawowej organizmu rosnącego, lewofloksacynę nie można przepisywać kobietom w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u kobiet karmiących piersią. Informacje dotyczące przenikania lewofloksacyny do mleka matki są niepełne, choć inne fluorochinolony wydzielają się do mleka matki. Z uwagi na brak badań z udziałem ludzi i z uwagi na dane eksperymentalne o możliwym uszkodzeniu przez fluorochinolony chrząstki stawowej organizmu rosnącego, lewofloksacynę nie można przepisywać kobietom karmiącym piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność. Wiadomo, że lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczej u szczurów.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Lek ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy/brzuchanie, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji uwagi i szybkość reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, gdy te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy prowadzeniu samochodu lub obsłudze mechanizmów).

Sposób stosowania i dawki. Lek przyjmuje się 1 lub 2 razy na dobę. Dawkę dobiera się w zależności od typu, ciężkości infekcji i wrażliwości przypuszczalnego patogenu.

Lek może również być stosowany w celu dokończenia leczenia u pacjentów, u których stwierdzono poprawę podczas wstępnego leczenia lewofloksacyną dożylnie; biorąc pod uwagę bioekwiwalentność form dostrzykowych i doustnych, można stosować tę samą dawkę.

Dawkowanie. Następujące zalecenia dotyczące dawki mogą być podane dla leku:

Dawkowanie dla pacjentów z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny >50 ml/min).

Osobliwe populacje.

Upośledzenie funkcji nerek (klirens kreatyniny ≤50 ml/min).

1Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (PAOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

2Ze względu na to, że tabletki nie są dzielone, w przypadku przepisania leku w dawce mniejszej niż 250 mg należy stosować leki lewofloksacyny umożliwiające takie dawkowanie.

Upośledzenie funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna jest nieznacznie metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie z moczem przez nerki.

Pacjenci w podeszłym wieku. Jeśli funkcja nerek jest zachowana, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Sposób stosowania. Tabletki należy połykać nie rozgniatając, popijając dużą ilością płynu. Tabletki można przyjmować podczas lub między posiłkami. Lek należy stosować co najmniej 2 godziny przed lub po zastosowaniu soli żelaza, soli cynku, leków przeciwwskazowych zawierających magnez lub glin, a także dideksoyna (tylko formy dideksoynu zawierające środki buforowe zawierające glin lub magnez) i sukralfatu, ponieważ możliwe jest zmniejszenie absorpcji (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Dzieci. Lek jest przeciwwskazany u dzieci w wieku do 18 lat.

Przedawkowanie. Zgodnie z badaniami toksyczności na zwierzętach lub klinicznymi badaniami farmakologicznymi przeprowadzonymi przy zastosowaniu dawek wyższych niż terapeutyczne, najważniejsze objawy, których należy oczekiwać po ostrym przedawkowaniu lewofloksacyny, to objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady drgawkowe, wydłużenie odcinka QT, a także reakcje ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i erozje błony śluzowej.

W trakcie stosowania lewofloksacyny po wprowadzeniu na rynek obserwowano działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, w tym dezorientację, drgawki, mioklonus, halucynacje i drżenie.

W przypadku przedawkowania należy przeprowadzić leczenie objawowe. Konieczne jest monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia odcinka QT. W celu ochrony błony śluzowej żołądka można stosować leki przeciwwskazowe. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa i PAOD, nie są skuteczne w usuwaniu lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne antydoty.

Niepożądane reakcje.

Poniższe informacje oparte są na danych z badań klinicznych przeprowadzonych u ponad 8300 pacjentów oraz na dużym doświadczeniu pozarejestracyjnym z lewofloksacyną.

Częstotliwość określono według następującego oznaczenia umownego: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej grupy częstotliwości niepożądane reakcje są wymienione w kolejności zmniejszania się nasilenia objawów:

a Reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idowe mogą czasem wystąpić nawet po pierwszej dawce.

b Reakcje skórno-słuzawkowe mogą czasem wystąpić nawet po pierwszej dawce.

* U pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony odnotowano bardzo rzadkie przypadki trwałej (kilka miesięcy lub lat) i potencjalnie nieodwracalnej poważnej niepożądanej reakcji, obejmującej różne układy organizmu. Do takich reakcji należą: zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, artrodynia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie z towarzyszącą parestezją i neuralgią, zmęczenie, objawy psychiatryczne (w tym zaburzenia snu, niepokój, ataki paniki, depresja i myśli samobójcze), pogorszenie pamięci i koncentracji uwagi, a także zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu. W niektórych przypadkach opisane reakcje wystąpiły u pacjentów bez czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

** U pacjentów stosujących fluorochinolony zgłaszano przypadki tętniaków i rozwarstwień aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Inne niepożądane reakcje związane ze stosowaniem fluorochinolonów:

• napady porfirii u pacjentów z porfirią.

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki 250 mg nr 10 w blisterze w pudełku lub 500 mg nr 7, nr 10 w blisterze w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „FARMEKS GRUP”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności. Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ul. Szewczenki 22.

(SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”)

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Boryspol, ul. Szewczenki 100.

(SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „FARMEKS GRUP”)