Lewofloksacyna

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU LEWOFLOKSYCYNĘ (LEVOFLOXACIN)

Skład:

substancja czynna: 1 tabletka zawiera 256,23 mg hemihydratu lewofloksacyny, co odpowiada 250 mg lewofloksacyny;

1 tabletka zawiera 512,46 mg hemihydratu lewofloksacyny, co odpowiada 500 mg lewofloksacyny;

substancje pomocnicze: hipromeloza, krosypwiwon, celuloza mikrokryształowa, stearylofumaran sodu, polietylenoglikol 6000, talk, tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172), dwutlenek tytanu (E 171).

Postać lekowa. Tabletka powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka o kształcie okrągłym, powlekana, o barwie od jasnoróżowej do jasnobrunatnej z różowym odcieniem, z wypukłymi powierzchniami górną i dolną.

W przekroju, pod lupą, widoczne jest jądro o barwie jasnożółtej lub żółtawo-białej, otoczone jednym ciągłym warstwą.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Fluorkhinolony. Lewofloksacyna.

Kod ATX J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lewofloksacyna – syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, jest enancjomerem S(-) racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania. Lewofloksacyna jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów działa na kompleks DNA-girazy oraz topoizomerazy IV.

Zależność farmakokinetyka/farmakodynamika. Stopień aktywności bakteryjnej lewofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (inhibicyjnego) (MIC (MPC)).

Mechanizm oporności. Oporność na lewofloksacynę rozwija się w procesie etapowym dzięki mutacjom miejsca docelowego w obu topoizomerazach typu II: DNA-girazie oraz topoizomerazie IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak bariera nieprzenikalna (częsta u Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizm efliuksowy, mogą również wpływać na wrażliwość na lewofloksacynę.

Ze względu na mechanizm działania zazwyczaj nie występuje oporność krzyżowa między lewofloksacyną a innymi klasami środków przeciwbakteryjnych.

Punkty odniesienia. Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) punkty odniesienia MIC dla lewofloksacyny, które oddzielają mikroorganizmy wrażliwe od mikroorganizmów o umiarkowanej wrażliwości oraz mikroorganizmy o umiarkowanej wrażliwości od opornych, przedstawione są w poniższej tabeli testów MIC (mg/l).

Kliniczne punkty odniesienia MIC EUCAST dla lewofloksacyny (wersja 2.0, 2012-01-01):

Spektrum antybakteryjne. Odporność może się różnić w zależności od regionu geograficznego i czasu dla wybranych gatunków; zalecane jest uzyskanie lokalnych informacji na temat oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalna częstość występowania oporności jest taka, że przydatność leku jest co najmniej wątpliwa w przypadku niektórych typów zakażeń.

*Oczekuje się, że Staphylococcus aureus oporny na metycylinę może wykazywać współoporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Lewofloksacyna po podaniu doustnym jest szybko i prawie całkowicie wchłaniana, osiągając stężenie maksymalne (Cmax) w osoczu w ciągu 1 godziny. Biodostępność absolutna wynosi około 100%.

Jedzenie praktycznie nie wpływa na wchłanianie lewofloksacyny.

Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy dawkowaniu 500 mg 1–2 razy na dobę.

Rozkład.

Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na dobre rozprowadzenie w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów ustrojowych.

Lewofloksacyna charakteryzuje się zdolnością do przenikania do błony śluzowej oskrzeli, płynu oskrzelowo-pęcherzykowego, makrofagów pęcherzykowych, tkanki płucnej, skóry (zawartości pęcherzy), tkanki gruczołu krokowego oraz moczu. Lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biota transformacja.

Lewofloksacyna ulega bardzo niewielkiej metabolizacji; metabolitami są dimetylo-lwofloksacyna oraz N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalonego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie.

Po podaniu doustnym i dożylnym lewofloksacyna jest powoli wydalana z osocza (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Całkowity klirens lewofloksacyny po jednorazowym podaniu dawki 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min. Nie stwierdza się istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym, co świadczy o wzajemnej zamienności tych dróg podania (doustnej i dożylnej).

Liniowość.

Lewofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 50–1000 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe oraz klirens kreatyniny, a okres półtrwania wydłuża się, jak pokazano w poniższej tabeli:

Farmakokinetyka w niewydolności nerek po jednorazowym przyjęciu 500 mg leku doustnie.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z kliremsem kreatyniny.

Różnice płciowe.

Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te mają znaczenie kliniczne.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Lewofloksacyna jest wskazana w leczeniu u dorosłych zakażeń wywołanych wrażliwymi na lewofloksacynę drobnoustrojami:

• ostre bakteryjne zapalenie zatok;
• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli;
• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• niepowikłany zapalenie pęcherza.

W przypadku leczenia powyższych zakażeń lek stosuje się wyłącznie wtedy, gdy nie jest możliwe zastosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są przepisywane jako leczenie pierwotne tych zakażeń.

• Skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym ostre zapalenie nerek);
• przewlekłe bakteryjne zapalenie prostaty;
• postać płucna antraksu: profilaktyka poekspozycyjna i leczenie.

Niniejszą formę lekarską lewofloksacyny można stosować w celu ukończenia cyklu terapii u pacjentów, u których stwierdzono poprawę w trakcie pierwotnego leczenia lewofloksacyną w formie roztworu do wlewu.

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne fluorochinolony lub którąkolwiek z substancji pomocniczych leku;
• padaczka;
• uszkodzenie ścięgien związane z zastosowaniem fluorochinolonów;
• wiek dziecięcy (do 18 roku życia);
• ciąża i okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę.

Sole żelaza, sole cynku, antacida zawierające magnez lub glin, didanosyna.

Wchłanianie lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu soli żelaza, antacida zawierających magnez lub glin, lub didanosyny (dotyczy to wyłącznie form lekarskich didanosyny z buforami zawierającymi glin lub magnez). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów i wielowitamin zawierających cynk zmniejsza ich wchłanianie po podaniu doustnym. Nie zaleca się stosowania leków zawierających kationy dwu- lub trójwartościowe, takie jak sole żelaza, sole cynku, antacida zawierające magnez lub glin, lub didanosyna (dotyczy to wyłącznie form lekarskich didanosyny z buforami zawierającymi glin lub magnez) w ciągu 2 godzin przed lub po przyjęciu leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Sole wapnia mają minimalny wpływ na wchłanianie lewofloksacyny po doustnym podaniu.

Suflalat.

Biologiczna dostępność tabletek lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z sukralfatem. Jeśli pacjent musi przyjmować zarówno sukralfat, jak i lewofloksacynę, należy przyjmować sukralfat 2 godziny po przyjęciu leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ).

Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznej między lewofloksacyną a teofliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną i NLPZ oraz innymi substancjami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż po przyjęciu samej lewofloksacyny.

Probencydyna i cykloklidyna.

Probencydyna i cykloklidyna istotnie statystycznie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się o 24% w obecności cykloklidyny i o 34% w obecności probencydyny. Dzieje się tak, ponieważ oba leki mogą blokować wydzielanie kanalikowe lewofloksacyny. Jednak przy dawkach stosowanych w badaniach, mało prawdopodobne jest, aby istotne statystycznie różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na wydzielanie kanalikowe, takimi jak probencydyna i cykloklidyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna informacja.

Nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu następujących leków: węglan wapnia, cyfoksyna, glibenklamid, ranitydyna.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki.

Cyklosporyna.

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym przyjmowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K.

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) donoszono o zwiększeniu czasów krzepnięcia (czas protrombinowy/stosunek normalityzacyjny międzynarodowy) i/lub krwawieniach, które mogą być nasilone. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wydłużające interwał QТ.

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki znane z wydłużania interwału QТ (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy i leki przeciwpsychotyczne) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” („Wydłużenie interwału QТ”)).

Inna istotna informacja.

Nie stwierdzono wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofliny (która jest substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Inne formy interakcji. Spożycie pokarmu.

Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z produktami spożywczymi, dlatego lek można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania lewofloksacyny u pacjentów, którzy mieli w przeszłości poważne działania niepożądane po podaniu chinolonu lub produktu zawierającego fluorochinolon (patrz dział „Działania niepożądane”). Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku dostępnych alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Korzyści wynikające z leczenia lewofloksacyną, szczególnie w przypadku infekcji niepowikłanych, należy oceniać z uwzględnieniem informacji zawartych w niniejszym dziale.

Poważne, trwałe, powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne działania niepożądane.

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów otrzymujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, zgłaszano trwałe (przez miesiące lub lata), powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane, wpływające na różne układy organizmu, a czasem na kilka naraz (w szczególności układ ruchu, nerwowy, psychiczny oraz narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po wystąpieniu pierwszych objawów lub objawów wskazujących na poważne działanie niepożądane oraz należy skonsultować się z lekarzem.

Metycylinoopornościowy S. Aureus.

W przypadku metycylinoopornego S. Aureus (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współoporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. W związku z tym lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrego bakteryjnego zapalenia zatok oraz zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli te infekcje zostały odpowiednio zdiagnozowane.

Oporność na fluorochinolony u E. coli (najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych) różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalny poziom oporności E. coli na fluorochinolony.

Postać płucna wąglica.

Stosowanie leku w leczeniu człowieka opiera się na danych in vitro dotyczących wrażliwości Bacillus anthracis, danych eksperymentalnych dotyczących stosowania leku u zwierząt oraz ograniczonych danych dotyczących stosowania u ludzi. Lekarze powinni konsultować się z krajowymi i/lub międzynarodowymi zatwierdzonymi wytycznymi dotyczącymi leczenia wąglica.

Zapalenie ścięgien i zerwanie ścięgna.

Zapalenie ścięgien i zerwanie ścięgna (nie ograniczone do ścięgna Achillesa), czasem obustronne, może wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami i, jak donoszono, nawet przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia u pacjentów, którzy otrzymywali dawkę dobową 1000 mg lewofloksacyny. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgna i zerwania ścięgna zwiększa się u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepie narządów oraz u pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami. W związku z tym należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgna (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy przerwać leczenie lekiem i należy rozważyć leczenie alternatywne. Dotkniętą kończynę(ę) należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku wystąpienia objawów tendinopatii.

Miozmy.

Zgłaszano przypadki miozmów u pacjentów stosujących lewofloksacynę (patrz dział „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozmów zwiększa się u pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie skorygowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszym wystąpieniu miozmów i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile.

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała i/lub z domieszką krwi, występująca podczas lub po leczeniu lewofloksacyną (w tym przez kilka tygodni po zakończeniu leczenia), może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile. Najcięższą formą tej choroby jest kolit pseudobłoniasty (patrz dział „Działania niepożądane”). W związku z tym lekarz powinien rozważyć możliwość wystąpienia choroby wywołanej przez Clostridium difficile, jeśli u pacjenta podczas lub po leczeniu lewofloksacyną rozwinie się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia choroby wywołanej przez Clostridium difficile, lewofloksacynę należy natychmiast odstawić i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie. Leki hamujące perystaltykę jelit są w tej sytuacji przeciwwskazane.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych.

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki (patrz dział „Przeciwwskazania”) oraz, podobnie jak inne chinolony, należy ją stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych oraz u pacjentów leczonych jednocześnie lekami obniżającymi próg drgawkowy, np. teofiliną (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia napadu drgawkowego (patrz dział „Działania niepożądane”) lewofloksacynę należy odstawić.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforanodehydrogenazy.

Pacjenci z ukrytym lub wyraźnym zaburzeniem aktywności glukozo-6-fosforanodehydrogenazy mogą mieć skłonność do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybiotykami z grupy chinolonów. W związku z tym w razie konieczności stosowania lewofloksacyny u tych pacjentów należy prowadzić nadzór w celu wykrycia możliwego wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie z moczem, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (niewydolnością nerek) (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości).

Lewofloksacyna może prowadzić do poważnych, potencjalnie śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (od obrzęku naczynioruchowego po wstrząs anafilaktyczny), w pojedynczych przypadkach – już po podaniu pierwszej dawki leku. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy odstawić lewofloksacynę, skonsultować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie działania niepożądane ze strony skóry.

Ciężkie działania niepożądane ze strony skóry (SCARs), w tym toksyczny epidermalny nekroliz (TEN: znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), które mogą być groźne dla życia lub mieć śmiertelny przebieg, wystąpiły podczas stosowania lewofloksacyny (patrz dział „Działania niepożądane”). Przed przepisaniem leku pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie monitorować. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje należy natychmiast przerwać leczenie lewofloksacyną i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta rozwinęła się poważna reakcja, taka jak SJS, TEN lub DRESS, w wyniku stosowania lewofloksacyny, ponownego leczenia lewofloksacyną u tego pacjenta nie należy nigdy rozpoczynać.

Zmiany poziomu glukozy we krwi.

Podobnie jak przy stosowaniu wszystkich chinolonów, zgłaszano przypadki zaburzeń poziomu glukozy we krwi, w tym przypadki hipoglikemii i hiperglikemii, które obserwowano zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali terapię wspomagającą lekami doustnymi obniżającymi poziom glukozy (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U pacjentów z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz dział „Działania niepożądane”).

Profilaktyka fotosensybilizacji.

Zgłaszano przypadki fotosensybilizacji podczas stosowania lewofloksacyny (patrz dział „Działania niepożądane”). W celu zapobiegania fotosensybilizacji zaleca się, aby pacjenci nie narażali się bez potrzeby na silne działanie promieniowania słonecznego ani na promieniowanie sztucznych źródeł promieniowania UV (np. lampy UV „sztuczne słońce”, solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu przyjmowania lewofloksacyny.

Pacjenci przyjmujący antagoniści witaminy K.

Ze względu na możliwy wzrost poziomu wskaźnika krzepnięcia krwi (protrombinowy czas/międzynarodowe znormalizowane stosunki) i/lub zwiększenie częstości powikłań krwotocznych u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), podczas jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia krwi (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne.

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W bardzo rzadkich przypadkach prowadziły one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po przyjęciu jednej dawki lewofloksacyny (patrz dział „Działania niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią te reakcje, należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydlęganie się odcinka QT.

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

wrodzony lub nabyty zespół wydłużenia odcinka QT;

jednoczesne stosowanie leków mających zdolność wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne);

zaburzenia równowagi elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);

choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia) (patrz działy „Sposób stosowania i dawki (Pacjenci w wieku podeszłym)”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Pacjenci w wieku podeszłym i młodsze kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT. W związku z tym należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z tych grup.

Neuropatia obwodowa.

U pacjentów przyjmujących chinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipestezy, dizestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, pieczenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjenci leczeni lekiem powinni poinformować swojego lekarza, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe.

Podczas stosowania lewofloksacyny (głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą) odnotowano przypadki martwicy wątroby aż do niewydolności wątroby z końcem śmiertelnym (patrz dział „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy i objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemnienie moczu, świąd lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis.

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, mają działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji stosowanie fluorochinolonów u pacjentów z miastenią gravis wiązało się z poważnymi działaniami niepożądanymi, w tym przypadkami śmiertelnymi i stanami wymagającymi wspomagania oddychania. Lewofloksacyny nie zaleca się stosować pacjentom z wywiadem miastenii gravis.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawek serca.

Badania epidemiologiczne informują o zwiększonym ryzyku aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz dział „Działania niepożądane”).

W związku z tym fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzoną wadą zastawek serca, lub u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty, lub chorobą zastawki serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków:

• zarówno w przypadku aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) albo dodatkowo
• w przypadku aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. zaburzenia naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak tętnicy wielkościennego, znany miażdżyca lub zespół Sjögrena) albo dodatkowo
• w przypadku regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia). Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku ostrej duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Zaburzenia wzroku.

Jeśli podczas przyjmowania lewofloksacyny wystąpią jakiekolwiek zaburzenia wzroku lub działania niepożądane ze strony narządów wzroku, należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz działy „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn” oraz „Działania niepożądane”).

Superinfekcja.

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych (nieczułych) na lek. Jeśli podczas terapii rozwija się superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie wyników dodatnich uzyskanych w teście przesiewowym za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym prowadzić do fałszywie ujemnych wyników w diagnostyce bakteriologicznej gruźlicy.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące racjonalnego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Zaburzenia ze strony krwi.

Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedoczynność szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz dział „Działania niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy kontrolować wyniki badań krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ze względu na brak badań i możliwe uszkodzenie przez chinolony chrząstki stawowej u rozwijającego się organizmu, lek jest przeciwwskazany w ciąży i u kobiet karmiących piersią. Jeśli podczas leczenia lekiem zdiagnozowano ciążę, należy o tym poinformować lekarza.

Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności ani funkcji rozrodczej u szczurów.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy/brzuchotwory, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji i szybkość jego reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, w których te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy prowadzeniu samochodu lub pracy z maszynami).

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki Lewofloksacyna przyjmuje się 1–2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu, ciężkości zakażenia oraz wrażliwości przypuszczalnego patogenu.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby i nie powinien przekraczać 14 dni. Zaleca się kontynuowanie stosowania leku co najmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzeniu mikrobiologicznym eliminacji patogenów.

Tabletki Lewofloksacyna należy połykać nie żując, wypijając wystarczającą ilość płynu. Tabletki można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Lek należy stosować co najmniej 2 godziny przed lub po zastosowaniu soli żelaza, soli cynku, środków przeciwwskazowych zawierających magnez lub glin, didanosyny (tylko formy zawierające glin lub magnez w środkach buforujących) oraz sukralfażu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Tabletki można stosować w celu dokończenia cyklu terapii u pacjentów, u których zaobserwowano poprawę w trakcie wstępnego leczenia lewofloksacyną w formie roztworu do wlewu, stosując przy tym te same dawki.

Tabela 1

Zalecane dawkowanie dla dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek i klirem kreatyniny powyżej 50 ml/min

Osobne grupy populacyjne

Tabela 2

Dawkowanie dla pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i klirem kreatyniny ≤ 50 ml/min.

1 Po hemodializie lub przewidywalnym dializie oskrzowej (CAPD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna w niewielkim stopniu ulega metabolizmowi w wątrobie i jest głównie wydalana przez nerki.

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Jeśli funkcja nerek jest zachowana, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Dzieci.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane u dzieci i młodzieży (do 18. roku życia), ponieważ nie wyklucza się uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Zgodnie z badaniami toksyczności na zwierzętach lub klinicznymi badaniami farmakologicznymi przeprowadzonymi przy zastosowaniu dawek wyższych niż terapeutyczne, najważniejsze objawy, których należy się spodziewać po ostrym przedawkowaniu lewofloksacyny, to objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe, wydłużenie odcinka QT, a także reakcje ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i erozje błony śluzowej.

Podczas stosowania lewofloksacyny w okresie po wprowadzeniu na rynek obserwowano działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, w tym dezorientację, mioklonus, napady padaczkowe, halucynacje i drżenie.

W przypadku przedawkowania należy stosować leczenie objawowe. Należy prowadzić monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia odcinka QT. W celu ochrony błony śluzowej żołądka można stosować leki przeciwwskazowe. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa i CAPD, nie są skuteczne w usuwaniu lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją specyficzne antydoty.

Działania niepożądane.

Zakażenia i inwazje: infekcje grzybicze, w tym grzyby rodzaju Candida, nadmierny wzrost innych odpornych mikroorganizmów, zaburzenia normalnej mikroflory jelitowej oraz rozwój infekcji wtórnej.

Ze strony układu krwiotwórczego i limfatycznego: częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych): niedoczynność szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna; leukopenia, eozynofilia, neutropenia, trombocytopenia, która może prowadzić do zwiększonej skłonności do krwawień lub krwotok.

Ze strony układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwości, w tym szok anafilaktyczny/anafilakto-idowy1, mogą występować nawet po pierwszej dawce, w ciągu kilku minut lub godzin po podaniu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, skurcz oskrzeli, duszność, obrzęk skóry i błon śluzowych, nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego, szok.

Ze strony metabolizmu i odżywiania: anoreksja, brak apetytu, hipoglikemia, szczególnie u pacjentów z cukrzycą (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), hiperglikemia, śpiączka hipoglikemiczna. Objawami hipoglikemii mogą być zwiększony apetyt, pobudzenie, nadmierne pocenie się, drżenie kończyn.

Ze strony układu nerwowego*: ból głowy, zawroty głowy, dezorientacja, odrętwienie, zaburzenia snu, senność, parestezje, drżenie, dysgezja (podmiotowe zaburzenia smaku), drgawki, konwulsje, obwodowa sensoryczna lub sensoryczno-ruchowa neuropatia, zmniejszone wrażenie na dotyk; zaburzenia węchu (parosmia), w tym całkowita utrata węchu (anosmia); zaburzenia ekstrapiramidowe, dyskineza (zaburzenia koordynacji ruchów), syncope (zawał przytomności), łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, zaburzenia smaku, utrata smaku (ageuzja), mioklonus.

Ze strony psychiki*: bezsenność, nietypowe sny, noce-mary, koszmary nocne, pobudzenie, niepokój, niecierpliwość, uczucie strachu, zaburzenia psychiczne (w tym halucynacje, paranoja), depresja, lęk, niepokój, stany strachu, reakcje psychotyczne z zachowaniami samozniszczającymi, w tym myśli lub działania samobójcze (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), mania.

Ze strony narządów wzroku*: zaburzenia widzenia, zamazanie widzenia, nieostre widzenie, przejściowa utrata wzroku.

Ze strony narządów słuchu i równowagi*: zawroty głowy, szumy w uszach, dzwonienie w uszach, pogorszenie słuchu, utrata słuchu.

Ze strony serca** : tachykardia, uczucie przyspieszonego bicia serca, arytmia komorowa, tachykardia komorowa i polimorficzna tachykardia komorowa typu torsade de pointes (głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT), które może prowadzić do zatrzymania serca, wydłużenie odcinka QT w zapisie EKG (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” (Wydłużenie odcinka QT) oraz „Przedawkowanie”).

Ze strony naczyń**: hipotensja tętnicza; kolaps przypominający szok; zapalenie naczyń o charakterze alergicznym.

Ze strony układu oddechowego: duszność (dyspnée), skurcz oskrzeli, zapalenie płuc o charakterze alergicznym.

Ze strony przewodu pokarmowego: brak apetytu, biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha, dyspepsja, zaburzenia trawienia, wzdęcia, zaparcia, biegunka krwista, która może wskazywać na enterokolit, w tym kolit pseudobłoniasty (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zapalenie trzustki, meteorizm.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych ((ALT/AST, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza), podwyższenie bilirubiny, zapalenie wątroby, żółtaczka, ciężkie uszkodzenie wątroby, w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby (czasem śmiertelne), głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony skóry i tkanek podskórnych2: zaczerwienienie skóry, pęcherze, wysypka, świąd, pokrzywka, hiperhidroza, erytema wielopostaciowe, toksyczny epidermalny nekrolyz (zespołu Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, reakcje fotouczulenia, zwiększona wrażliwość na promieniowanie słoneczne i ultrafioletowe, zapalenie naczyń z udziałem leukocytów, zapalenie jamy ustnej, hiperpigmentacja skóry.

Reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), lokalizowane wysypki na skórze wywołane lekami.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*: artralgia, mialgia, uszkodzenia ścięgien (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), w tym ich zapalenie (tendinitis) (np. ścięgna Achillesa), osłabienie mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z ciężką myasthenia gravis (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), rabdomioliza, zerwanie więzadeł, zerwanie mięśni, zerwanie ścięgna, np. Achillesa (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zapalenie stawów, ból stawów, ból mięśni.

Ze strony nerek i dróg moczowych: podwyższone stężenie kreatyniny w surowicy, ostra niewydolność nerek (np. w wyniku zapalenia nerek typu śródmiąższowego).

Ze strony układu endokrynnego: zespół niedostatecznej sekrecji hormonu antydiuretycznego, przypadki śpiączki hipoglikemicznej.

Zaburzenia ogólne*: osłabienie, ogólna słabość, podwyższenie temperatury ciała (gorączka), ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn), jak również u pacjentów stosujących inne fluorochinolony, możliwe napady porfirii u pacjentów z porfirią.

1Reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idowe mogą czasem wystąpić nawet po pierwszej dawce leku.

2Reakcje skórno-słuzawkowe mogą czasem wystąpić nawet po pierwszej dawce leku.

* W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od istniejących czynników ryzyka, zgłaszano długotrwałe (przez miesiące lub lata), inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne ciężkie działania niepożądane, wpływające na różne, a czasem kilka naraz, układy organizmu i narządy zmysłów (w tym reakcje takie jak tendinitis, zerwanie ścięgna, artalgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu).

** U pacjentów stosujących fluorochinolony zgłaszano przypadki aneurysmatyczne i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30°C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 tabletek w blisterze; 1 blister w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

PrJSC „Technologia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 20300, obwód czernihowski, miasto Uman, ulica Stara Prorizna 8.