Lewofloksacyna

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU LEWOFLOKSYCZYNA (LEVOFLOXACIN)

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

1 ml roztworu do wlewania zawiera: hemihydrat lewofloksacyny odpowiadający lewofloksacynie – 5 mg;

substancje pomocnicze: chlorek sodu, edynian sodu, kwas chlorowodorowy, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór o zielonkawo-żółtym zabarwieniu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony.

Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lewofloksacyna – syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, S-enancjomer racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania. Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów lewofloksacyna działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazę IV.

Zależność farmakokinetyka/farmakodynamika. Stopień aktywności bakteryjnej lewofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (wymuszającego) (MIC (MBC)).

Mechanizm oporności. Podstawowym mechanizmem oporności jest mutacja w genach gyr-A. In vitro występuje oporność krzyżowa między lewofloksacyną a innymi fluorochinolonami.

Ze względu na mechanizm działania zazwyczaj nie występuje oporność krzyżowa między lewofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Punkty odniesienia

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania wrażliwości antybiotykowej (EUCAST) graniczne wartości MIC lewofloksacyny, które oddzielają mikroorganizmy wrażliwe od organizmów umiarkowanie wrażliwych (umiarkowanie opornych) oraz warunkowo wrażliwych od opornych, podano w tabeli 1 testowania MIC (mg/l).

Kliniczne graniczne wartości MIC lewofloksacyny (wersja 10.0, 01-01-2020).

Tabela 1

1 tylko niepowikłane infekcje dróg moczowych

2 wrażliwość można określić na podstawie wrażliwości na cyprofloksacynę

Zasięg oporności może się zmieniać w zależności od regionu i czasu dla wybranych gatunków. Wskazane jest uzyskanie lokalnych informacji dotyczących oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalny zasięg oporności jest taki, że przydatność leku, przynajmniej przy niektórych typach infekcji, jest wątpliwa.

*Oczekiwane współwystępowanie oporności na metycylinę S. aureus może mieć wspólną oporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy dawkowaniu 500 mg jeden lub dwa razy dziennie.

Średni objętość rozproszenia lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie się w tkankach organizmu. Przenikanie do tkanek i płynów ustrojowych.

Lewofloksacyna ma zdolność przenikania do błony śluzowej oskrzeli, płynu nabłonka pęcherzykowego, makrofagów pęcherzykowych, tkanek płuc, skóry (zawartość pęcherzy), tkanki gruczołu krokowego i moczu. Jednakże lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biotransformacja. Lewofloksacyna jest bardzo słabo metabolizowana; metabolitami są dimetylo-lwofloksacyna i N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie. Po doustnym i dożylnym podaniu lewofloksacyna jest usuwana z osocza krwi stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin), zazwyczaj wydalana jest przez nerki (ponad 85% podanej dawki).

Średni całkowity klirens lewofloksacyny po podaniu pojedynczej dawki 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min.

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym, co wskazuje, że te drogi podania (doustna i dożylna) są wzajemnie zamiennymi.

Liniowość

Lewofloksacyna charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie 50–1000 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okresy półtrwania wydłużają się, jak pokazano w tabeli 1.

Tabela 1.

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodych pacjentów oraz pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z klirensami kreatyniny.

Różnice związane z płcią

Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te mają znaczenie kliniczne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakażenia wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na lek:

• zapalenie płuc nieszpitalne*;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich*;
• ostre zapalenie nerek i miedniczek oraz skomplikowane infekcje dróg moczowych;
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna antraksu: profilaktyka po kontakcie i leczenie.

*w odniesieniu do powyższych chorób zakaźnych lewofloksacynę należy stosować wyłącznie w przypadkach niewystarczającej skuteczności innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są stosowane jako pierwsza linia leczenia tych zakażeń.

Należy brać pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku, na lewofloksacynę lub inne chinolony. Epilepsja, działania niepożądane ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu chinolonów. Okres ciąży lub karmienia piersią. Wiek dziecięcy (do 18 roku życia).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Lewofloksacyna nie wykazała żadnych interakcji farmakokinetycznych z teofilineą (która jest markerowym substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2. Możliwe jest znaczne obniżenie progu padaczkowego w ośrodkowym układzie nerwowym podczas jednoczesnego podawania chinolonów z teofilineą, NLPZ lub innymi lekami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy podawaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklosporyna. Wykazują statystycznie istotny wpływ na eliminację lewofloksacyny; klirens nerkowy lewofloksacyny był obniżony przy jednoczesnym stosowaniu z cyklosporyną (24%) i probenecydem (34%). Dzieje się tak, ponieważ oba leki są zdolne do blokowania sekrecji kanalikowej lewofloksacyny. Jednak przy dawkach stosowanych w trakcie badań, mało prawdopodobne jest, że statystycznie istotne różnice kinetyczne mają znaczenie kliniczne. Lewofloksacynę należy stosować z ostrożnością jednoczesnie z lekami wpływającymi na sekrecję kanalików nerkowych (probenecyd i cyklosporyna), szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek.

Cyklosporyna. Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33%, gdy jest podawana jednocześnie z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K. U pacjentów leczonych jednocześnie lewofloksacyną i antagonistami witaminy K (np. warfaryną) obserwowano wydłużenie czasu protrombinowego (wzrost wartości międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego/stosunku INR lub spadek wskaźnika protrombinowego wg Quicka) i/lub nawet wystąpienie krwawień. W szczególności krwawienia te mogą być ciężkie. Z tego powodu konieczne jest monitorowanie wskaźników krzepnięcia krwi u pacjentów leczonych antagonistami witaminy K (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wydłużające odstęp QT. Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki zdolne do wydłużania odstępu QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdziałające depresji, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne).

Farmakokinetyka lewofloksacyny nie zmieniała się przy jednoczesnym podawaniu z węglanem wapnia, digoksyną, glibenklamidem, ranitydyną, warfaryną.

Nie stwierdzono wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofiliny (która jest substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Nie zaleca się stosowania lewofloksacyny jednocześnie z alkoholem.

Przy jednoczesnym stosowaniu z glikokortykosteroidami zwiększa się ryzyko pęknięcia ścięgna.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania leku u pacjentów, którzy wcześniej mieli poważne reakcje niepożądane po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Pacjenci z wyraźnym miażdżycą naczyń mózgowych, zaburzeniami przepływu mózgowego powinni zachować ostrożność przy stosowaniu leku.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz zespół niedokrwienny zastawek serca

Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, oraz niedokrwistości zastawek aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz niedokrwistości/zaburzenia funkcji dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

W związku z tym fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonymi wadami zastawek serca, lub u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty, lub chorobą zastawki serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków:

• zarówno dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i dla niedokrwistości/zaburzenia funkcji zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub dodatkowo
• dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. zaburzenia naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo
• dla niedokrwistości/zaburzenia funkcji zastawek serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia). Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów równocześnie przyjmujących kortykosteroidy doustne.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Niewydolność nerek.

Lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, dlatego pacjentom z niewydolnością nerek wymagana jest korekta dawki.

Podczas całego okresu leczenia należy kontrolować funkcję nerek i wątroby. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych, szczególnie ze strony układu nerwowego środkowego (CNS) i reakcji alergicznych, które mogą pojawić się już po pierwszym przyjęciu leku, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny.

Pacjenci skłonni do napadów drgawek.

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawek.

Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki. Jak w przypadku innych chinolonów, lewofloksacynę należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do drgawek lub przy jednoczesnym stosowaniu leków obniżających próg drgawkowy ośrodkowy, takich jak teofilina (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać leczenie lewofloksacyną.

Jednoczesne leczenie fenbufenem i podobnymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub lekami obniżającymi próg drgawkowy ośrodkowy, takimi jak teofilina, również wymaga ostrożności. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać leczenie lewofloksacyną.

Reakcje fotouczulenia.

Podczas leczenia lewofloksacyną zgłaszano reakcje fotouczulenia.

W celu zapobiegania reakcjom fotouczulenia pacjentom przyjmującym lewofloksacynę należy unikać ekspozycji na światło słoneczne i działanie promieni UV (lampa sztucznego światła ultrafioletowego, solarium) ze względu na możliwą fotosensybilizację podczas przyjmowania lewofloksacyny lub w ciągu 48 godzin po jej odstawieniu.

Odporność.

Dla metycylinoodpornego Staphylococcus aureus (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współodporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. W związku z tym lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Częstym patogenem infekcji dróg moczowych może być oporna na lewofloksacynę Escherichia coli, co należy wziąć pod uwagę przy przepisywaniu lewofloksacyny pacjentom z chorobami dróg moczowych. Lekarzom przepisującym terapię zaleca się uwzględnienie lokalnego poziomu oporności E. coli na fluorochinolony.

Postać płucna antraksu

Doświadczenie kliniczne opiera się na badaniach wrażliwości Bacillus anthracis in vitro, jak również na danych eksperymentalnych z badań na zwierzętach oraz ograniczonych danych z badań u ludzi. Lekarze powinni konsultować się z ujednoliconymi krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami dotyczącymi leczenia antraksu.

Czas trwania wlewu

Należy przestrzegać zalecanej szybkości podawania roztworu do wlewu – nie krócej niż 30 minut dla dawki 250 mg i 60 minut dla dawki 500 mg. Wiadomo, że podczas wlewu ofloksacyny może wystąpić tachykardia i tymczasowy wzrost ciśnienia tętniczego. W rzadkich przypadkach może dojść do nagłego spadku ciśnienia tętniczego, kolapsu krążeniowego. Jeśli podczas podawania lewofloksacyny (*l-*izomer ofloksacyny) obserwuje się wyraźne obniżenie ciśnienia tętniczego, podawanie należy natychmiast przerwać.

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgien.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów może wystąpić zapalenie ścięgien. Rozwój zapalenia ścięgien i pęknięcie ścięgien (w szczególności, ale nie wyłącznie ścięgna Achillesa), czasem dwustronne, może wystąpić już w ciągu pierwszych 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami lub fluorochinolonami, a zgłaszano również przypadki po kilku miesiącach od zakończenia stosowania leku. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgien jest zwiększone u pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządów, pacjentów przyjmujących dawkę dzienną 1000 mg lewofloksacyny, a także u pacjentów równocześnie leczonych kortykosteroidami. W związku z tym należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesne obrzęki, stan zapalny) należy natychmiast przerwać leczenie lewofloksacyną i rozważyć alternatywne metody leczenia. Dotknięte kończyny należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). Nie zaleca się stosowania kortykosteroidów w przypadku objawów tendinopatii.

Miozmy.

Zgłaszano przypadki miozm u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozm zwiększa się u pacjentów w podeszłym wieku i u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie skorygowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. W przypadku pierwszego wystąpienia miozm lewofloksacynę należy natychmiast odstawić i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby spowodowane przez Clostridium difficile.

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała i/lub z domieszką krwi podczas lub po leczeniu lekiem może wskazywać na chorobę związaną z Clostridium difficile, której najcięższą formą jest kolit pseudobłoniasty. Jeśli podejrzewa się kolit pseudobłoniasty, leczenie lekiem należy natychmiast przerwać i niezwłocznie rozpocząć leczenie objawowe i specyficzne (np. wancomycyna). W tej sytuacji klinicznej przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę jelit.

Niedobór glukozo-6-fosfodiohydrogenazy.

Pacjenci z ukrytym lub rozwiniętym niedoborem aktywności glukozo-6-fosfodiohydrogenazy mogą mieć skłonność do reakcji hemolitycznych, jeśli są leczeni antybakteryjnymi lekami z grupy chinolonów. W związku z tym w razie konieczności stosowania lewofloksacyny u tych pacjentów należy prowadzić nadzór w celu wykrycia możliwego wystąpienia hemolizy.

Zaostrzenie miastenii gravis. Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, wykazują działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji u pacjentów z miastenią gravis stosowanie fluorochinolonów było związane z poważnymi reakcjami niepożądanymi, w tym niewydolnością oddechową wymagającą wspomagania wentylacyjnego, a także z przypadkami śmiertelnymi. Lewofloksacyna nie jest zalecana do stosowania u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Reakcje psychiczne.

U pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę, zgłaszano występowanie reakcji psychicznych. Bardzo rzadko prowadziły one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem nawet po przyjęciu pojedynczej dawki lewofloksacyny. W przypadku wystąpienia tych reakcji u pacjenta należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Ciężkie reakcje skórne.

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie reakcje skórne, w tym toksyczny epidermalny nekroliozy (TEN: znane również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz reakcje na lek z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

W chwili przepisywania leku pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie monitorować. Jeśli wystąpią objawy wskazujące na te reakcje, należy natychmiast przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i rozważyć alternatywne leczenie.

Jeśli u pacjenta rozwinęła się poważna reakcja, taka jak SJS, TEN lub DRESS po zastosowaniu lewofloksacyny, leczenie lewofloksacyną nie powinno być wznowione u tego pacjenta w żadnym przypadku.

Pacjenci przyjmujący antagoniści witaminy K.

Pacjentom przyjmującym antagoniści witaminy K należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia krwi podczas jednoczesnego przyjmowania lewofloksacyny i antagonistów witaminy K (warfaryna) ze względu na potencjalne ryzyko zwiększenia wskaźników krzepnięcia krwi (czas protrombinowy/INR) i/lub krwawienia.

Reakcje nadwrażliwości.

Lewofloksacyna może powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy aż do szoku anafilaktycznego), nawet po zastosowaniu dawki wstępnej. W takim przypadku pacjentom należy natychmiast przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem.

Zaburzenia glikemii.

Tak jak przy stosowaniu wszystkich chinolonów, podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano zaburzenia poziomu glukozy we krwi (w tym hiper- i hipoglikemię), zazwyczaj u chorych na cukrzycę, którzy jednocześnie leczą się określonym doustnym lekiem przeciwcukrzycowym (np. glibenklamid) lub insuliną. Znane są przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U pacjentów z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi.

Wydłużenie interwału QT.

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, takimi jak:

• wrodzony lub nabyty zespół wydłużonego interwału QT;
• jednoczesne stosowanie leków wydłużających interwał QT (w tym leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpadaczkowe);
• niekorygowany dysbalans elektrolitowy (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• podeszły wiek pacjenta;
• choroba serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci w podeszłym wieku i kobiety są bardziej wrażliwi na leki wydłużające interwał QT. Dlatego należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, w tych grupach pacjentów.

Neuropatia obwodowa.

Zgłaszano przypadki sensorycznej lub sensoryczno-ruchowej neuropatii obwodowej prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia u pacjentów przyjmujących fluorochinolony, w tym lewofloksacynę. Należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny, jeśli pacjent doświadcza objawów neuropatii, takich jak ból, uczucie pieczenia, mrowienia, zdrętwienia lub osłabienia, aby zapobiec stanom nieodwracalnym.

Opiaty.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie pozytywny. Może być konieczne potwierdzenie pozytywnych wyników za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna hamuje wzrost Mycobacterium tuberculosis, w związku z czym możliwe jest uzyskanie fałszywie negatywnego wyniku podczas badania bakteriologicznego u pacjentów z gruźlicą.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe. Zgłaszano przypadki zapalenia wątroby z martwicą aż do niewydolności wątroby, czasem śmiertelne, podczas przyjmowania lewofloksacyny, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i kontakt z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub ból brzucha.

Ostre zapalenie trzustki.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjentów, którzy odczuwają nudności, niedyspozycję, dyskomfort brzucha, ostry ból brzucha lub wymioty, należy natychmiast przebadać. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny, a w przypadku potwierdzenia nie należy wznowić jej stosowania. Należy zachować ostrożność u pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia krwi.

Podczas leczenia lewofloksacyną może wystąpić zaburzenie funkcji szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Jeśli podejrzewa się którekolwiek z tych zaburzeń, należy kontrolować wyniki morfologii krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć możliwość przerwania leczenia lewofloksacyną.

Długotrwałe, niepełnosprawne i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane.

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, zgłaszano długotrwałe (przez miesiące lub lata), niepełnosprawne i potencjalnie nieodwracalne reakcje niepożądane wpływające na różne, a czasem kilka naraz, układy organizmu (w szczególności układ ruchu, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pierwszych objawach lub objawach jakiejkolwiek poważnej reakcji niepożądanej i skonsultować się z lekarzem.

Sód.

Ten lek zawiera 39,1 mmol (900 mg) sodu na 100 ml roztworu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety z ograniczeniem zawartości sodu.

Zaburzenia wzroku.

W przypadku wystąpienia zaburzeń wzroku lub reakcji niepożądanych ze strony narządów wzroku należy natychmiast skontaktować się z okulistą (patrz sekcje „Reakcje niepożądane”, „Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów”).

Superinfekcja.

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie przez dłuższy czas, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych na działanie leku. W przypadku rozwoju superinfekcji w trakcie terapii należy podjąć odpowiednie działania.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

W czasie ciąży lub karmienia piersią lek jest przeciwwskazany.

Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży i karmiących piersią są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na toksyczność reprodukcyjną. Ze względu na brak badań u ludzi (a dane z eksperymentów na zwierzętach wskazują na ryzyko możliwego uszkodzenia przez fluorochinolony chrząstki stawów obciążonych u rozwijających się zwierząt) lewofloksacyna nie może być przepisywana kobietom w ciąży ani karmiącym piersią. Jeśli w trakcie leczenia lekiem stwierdzono ciążę, należy poinformować lekarza. W razie konieczności stosowania leku w okresie karmienia piersią należy przerwać karmienie.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

U niektórych pacjentów lek może powodować ból głowy, zawroty głowy/obrzęty, senność, bezsenność, zaburzenia wzroku, dezorientację, zaburzenia koordynacji ruchowej, dlatego należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami wymagającymi zwiększonej uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Lewofloksacynę należy stosować natychmiast (w ciągu 3 godzin) po przebiciu korka gumowego, aby zapobiec zakażeniu bakteryjnemu. Nie jest wymagana ochrona przed światłem podczas infuzji.

W świetle pomieszczenia roztwór do wstrzykiwania dożylnego można przechowywać najwyżej przez 3 dni bez ochrony przed światłem.

Lek przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku.

Przed użyciem należy sprawdzić roztwór. Należy stosować wyłącznie klarowny roztwór, pozbawiony cząstek.

Jak w przypadku wszystkich innych leków, każdy niewykorzystany lek należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Roztwór do infuzji Lewofloksacyna podaje się dożylnie powoli 1–2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości infekcji oraz od wrażliwości potencjalnego patogenu na lek. Leczenie lekiem Lewofloksacyna po wstępnym stosowaniu postaci dożylnej może być zakończone lekiem w postaci doustnej, pod warunkiem że takie leczenie jest odpowiednie dla danego pacjenta. Ze względu na bioekwiwalentność postaci parenteralnej i doustnej, można stosować taką samą dawkę.

Zalecane dawkowanie dla dorosłych z prawidłową funkcją nerek, u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 50 ml/min.

Tabela 2

W zależności od stanu klinicznego pacjenta po kilku dniach (zazwyczaj od 2 do 4 dni) możliwe jest przejście od wstępnego podania dożylnego do doustnego stosowania lewofloksacyny w tej samej dawce.

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie z moczem, u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek dawkę należy zmniejszyć.

Dawkowanie dla dorosłych pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min.

Tabela 3

1 Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (PAOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Dozowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna jest niewielomianowo metabolizowana w wątrobie.

Dozowanie u pacjentów w wieku podeszłym. Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki.

Lewofloksacyna podawana jest dożylnie w sposób powolny w formie wlewu kroplowego. Czas podania powinien trwać nie krócej niż 30 minut dla dawki 250 mg lub nie krócej niż 60 minut dla dawki 500 mg.

W zależności od stanu pacjenta, po kilku dniach możliwe jest przejście z podania dożylnego na doustne przy zachowaniu tej samej dawki lewofloksacyny.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Podobnie jak w przypadku innych środków przeciwbakteryjnych, zaleca się kontynuowanie leczenia przynajmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzonego mikrobiologicznie wyeliminowania patogenu.

Mieszanie z innymi roztworami do wlewów

Lewofloksacyna jest zgodna z następującymi roztworami do wlewów:

0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % monohydrat glukozy, 2,5 % glukoza w roztworze Ringera, wieloskładnikowe roztwory do żywienia pozajelitowego (amino kwasy, węglowodany, elektrolity).

Dzieci.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane u dzieci (do 18 roku życia), ponieważ nie można wykluczyć uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Zgodnie z badaniami toksyczności na zwierzętach lub klinicznymi badaniami farmakologicznymi przeprowadzonymi przy zastosowaniu dawek wyższych niż terapeutyczne, najpoważniejsze objawy, których należy się spodziewać po ostrym przedawkowaniu lewofloksacyny, roztwór do wlewu, to objawy ze strony układu nerwowego środkowego, takie jak dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje, drżenie, nudności, erozje błon śluzowych, wydłużenie odcinka QT.

Leczenie. W przypadkach przedawkowania należy stosować leczenie objawowe. Konieczne jest monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia odcinka QT. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa i przewlekła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, nie są skuteczne w usuwaniu lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne antydoty.

Niepożądane działania.

Poniżej wymieniono niepożądane działania według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), nieregularnie (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie działania niepożądane są uporządkowane według zmniejszającego się nasilenia.

aReakcje anafilaktyczne i anafilakto-idopodobne mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

bReakcje ze strony skóry i błon śluzowych mogą czasem wystąpić nawet po zastosowaniu pierwszej dawki leku.

*W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od istniejących czynników ryzyka, donoszono o długotrwałych (przez miesiące lub lata), niepełnosprawności powodujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcjach niepożądanych, które wpływają na różne, a czasem na kilka naraz, układy organizmu oraz narządy zmysłów (w tym reakcje takie jak tendinitis, zerwanie ścięgna, artalgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Inne niepożądane działania związane z przyjmowaniem fluorochinolonów:

• napady porfirii u pacjentów z porfirią.

** U pacjentów stosujących fluorochinolony donoszono o przypadkach tętniaka i rozwarstwienia aorty, czasem powikłanych pęknięciem (w tym przypadkach śmiertelnych), oraz o regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Opis wybranych reakcji niepożądanych

Donoszono o niepokoju, myśli samobójczych, atakach paniki, neuralgii oraz zaburzeniach koncentracji uwagi jako potencjalnych aspektach długotrwałych i powodujących niepełnosprawność reakcji niepożądanych indukowanych przez fluorochinolony.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku z heparyną ani roztworami alkalicznymi (np. z wodorowęglanem sodu), ani z innymi lekami, z wyjątkiem leków wskazanych w sekcji „Sposób dawkowania i stosowania”.

Opakowanie.

Po 100 ml w fiolce, 1 fiolka w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

„ Uniq Pharmaceuticals Laboratories” (oddział firmy „J. B. Chemicals and Pharmaceuticals Ltd.”).

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Działka nr 4, Faza-IV, G.I.D.C. Industrial Estate, miasto Panoli – 394 116, dystrykt Bharuch, Indie.