Lewofloksacyna

ULTRAKAZJA do stosowania lekarskiego leku LEWOFLOKSAZYNA (LEVOFLOXACIN)

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

100 ml roztworu zawiera lewofloksacyny hemihydratu w przeliczeniu na bezwodny 100 % lewofloksacyna 500 mg;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, dinatrii edetas, acidum hydrochloridum dilutum, natrii hydroxidum, aqua pro injectione.

Postać leku. Roztwór do wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta ciecz od żółtego do zielonkawo-żółtego koloru. Osmolarność teoretyczna — 300 mosmol/l.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Fluorochinolony. Lewofloksacyna. Kod ATX J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lewofloksacyna — syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, S-enancjomer racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania

Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów lewofloksacyna działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazę IV.

Zależność farmakokinetyka (FK)/farmakodynamika (FD)

Stopień aktywności bakteriobójczej lewofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w surowicy krwi (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm oporności

Oporność na lewofloksacynę rozwija się stopniowo w wyniku mutacji w genach docelowych topoizomerazy typu II, DNA-girazy oraz topoizomerazy IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak obniżona przepuszczalność ściany bakteryjnej (charakterystyczna dla Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy efloksowe, mogą wpływać na wrażliwość na lewofloksacynę. Istnieje oporność krzyżowa między lewofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania zazwyczaj nie występuje oporność krzyżowa między lewofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Wartości odcięcia

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) wartości odcięcia MIC dla lewofloksacyny, które oddzielają mikroorganizmy wrażliwe od organizmów średnio wrażliwych oraz organizmy średnio wrażliwe od opornych, przedstawiono w poniższej tabeli.

Wartości odcięcia MIC dla lewofloksacyny według EUCAST (wersja 10.0; 2020.01.01)

1 Tylko niepowikłane infekcje dróg moczowych.

2 Wrażliwość może być wywnioskowana z wrażliwości na cyprofloksacynę.

Rozprzestrzenienie oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się uzyskanie lokalnych informacji dotyczących oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że korzyść ze środka leczniczego, przynajmniej przy niektórych typach infekcji, jest wątpliwa.

Zwykle wrażliwe gatunki

Beztlenowce Gram-dodatnie: Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus wrażliwy na metycylinę, Staphylococcus saprophyticus, Streptokoki grupy C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.

Beztlenowce Gram-ujemne: Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Beztlenowce: Peptostreptococcus.

Inne: Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, które mogą nabywać oporność

Beztlenowce Gram-dodatnie: Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus oporny na metycylinę*, koagulazo-ujemne Staphylococcus spp.

Beztlenowce Gram-ujemne: Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Beztlenowce: Bacteroides fragilis.

Oporne szczepy

Beztlenowce Gram-dodatnie: Enterococcus faecium.

* Staphylococcus aureus oporny na metycylinę zazwyczaj wykazuje współoporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Lewofloksacyna podana doustnie jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, osiągając maksymalne stężenia w osoczu w ciągu 1–2 godz. Biologiczna dostępność wynosi 99–100%. Pożywienie ma niewielki wpływ na wchłanianie lewofloksacyny. Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godz. przy dawkowaniu 500 mg jeden lub dwa razy na dobę.

Rozkład

Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie się w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów ustrojowych

Lewofloksacyna ma zdolność przenikania do błony śluzowej oskrzeli, płynu nabłonka pęcherzykowego, makrofagów pęcherzykowych, tkanek płuc, skóry (zawartość pęcherzyków), tkanek gruczołu krokowego i moczu. Jednak lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biotransformacja

Lewofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu; metabolitami są dimetylo-lewofloksacyna i lewofloksacyna N-tlenek. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest usuwana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godz.). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki). Średni całkowity klirens lewofloksacyny po podaniu pojedynczej dawki 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min. Nie ma istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnym, co wskazuje na wzajemną zastępowalność tych dróg podania (doustnej i dożylnej).

Liniowość

Lewofloksacyna ma liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 50 do 1000 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półtrwania wydłuża się, jak pokazano w poniższej tabeli.

Farmakokinetyka przy niewydolności nerek po pojedynczej dawce doustnej 500 mg

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodych pacjentów oraz u pacjentów w podeszłym wieku, poza różnicami związanymi z klarownością kreatyniny.

Różnice związane z płcią

Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice związane z płcią mają znaczenie kliniczne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Stosować dorosłym w leczeniu następujących infekcji (zob. sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Farmakodynamika”):

• ostre zapalenie nerek, infekcje dróg moczowych powikłane (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”);
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego.

W przypadku poniższych infekcji lewofloksacynę należy stosować wyłącznie wtedy, gdy zastosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu tych infekcji, jest nieuzasadnione:

• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich.

Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

− Nadwrażliwość na lewofloksacynę, inne chinolony lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku;

− padaczka;

− działania niepożądane ze strony ścięgien po stosowaniu fluorochinolonów w przeszłości;

− wiek poniżej 18 roku życia;

− okres ciąży lub karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofiliną. Jednakże możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofiliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi środkami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu z fenbufenem było o około 13% wyższe niż przy stosowaniu lewofloksacyny samodzielnie.

Probenecyd i cymetrydyna

Probenecyd i cymetrydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się o 24% w obecności cymetrydyny i o 34% w obecności probenecydu, ponieważ oba leki mogą blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Jednakże mało prawdopodobne jest, aby stwierdzone w badaniach statystycznie istotne różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cymetrydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna ważna informacja

Badania farmakologii klinicznej wykazały, że następujące leki nie wywierają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny: węglan wapnia, derytoksyna, gliBenklamid, ranitydyna.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) donoszono o zwiększeniu wartości testów koagulacyjnych (czas protrombinowy (PT), międzynarodowe znormalizowane stosunki (INR)) i/lub krwawieniach, które mogą być nasilone. Z tego powodu pacjentom otrzymującym równolegle antagoniści witaminy K należy kontrolować parametry krzepnięcia (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Leki wydłużające odstęp QT

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki znane ze zdolności wydłużania odstępu QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne) (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Inna ważna informacja

Lewofloksacyna nie wpływa na farmakokinetykę teofiliny, która jest substratem enzymu CYP1A2, dlatego można uznać, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Roztwór lewofloksacyny do wstrzykiwań dożylnych należy użyć od razu (w ciągu 3 godzin) po przebiciu korka, aby zapobiec zakażeniu bakteryjnemu. Ochrona przed światłem podczas wlewania nie jest wymagana. Przed zastosowaniem roztwór należy sprawdzić wizualnie. Roztwór można stosować tylko wtedy, gdy jest klarowny, żółty lub zielonkawo-żółty, bez widocznych cząstek. Opakowanie leku przeznaczone jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Nieużywane resztki leku należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Zmieszanie z innymi roztworami do wlewania

Roztwór lewofloksacyny jest kompatybilny z następującymi roztworami do wlewania:

• 0,9 % roztwór chlorku sodu;
• 5 % roztwór glukozy;
• 2,5 % glukoza w roztworze Ringera;
• wieloskładnikowe roztwory do żywienia pozajelitowego (amino kwasy, węglowodany, elektrolity).

Należy unikać stosowania lewofloksacyny u pacjentów, którzy mieli poważne działania niepożądane w przeszłości po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy nie ma alternatywnych opcji leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ryzyko oporności

W przypadku S. aureus opornego na metycylinę (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współoporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znany lub podejrzany patogen to MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę (i gdy zazwyczaj zalecane środki antybakteryjne do leczenia infekcji MRSA są uważane za niewskazane).

Oporność E. coli (najczęstszy patogen infekcji dróg moczowych) na fluorochinolony różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu leku należy wziąć pod uwagę lokalny poziom oporności E. coli na fluorochinolony.

Postać płucna wąglica

Doświadczenie kliniczne oparte jest na badaniach wrażliwości Bacillus anthracis in vitro, danych eksperymentalnych z badań na zwierzętach oraz ograniczonych danych z badań na ludziach. Lekarze powinni kierować się uzgodnionymi krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami dotyczącymi leczenia wąglica.

Przedłużające się, powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów, którzy otrzymywali chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, obserwowano przedłużające się (przez kilka miesięcy lub lat), powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane wpływające na różne układy organizmu (w tym układ ruchu, układ nerwowy, psychikę i narządy zmysłów). Po pojawieniu się pierwszych objawów lub sygnałów jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skonsultować się z lekarzem.

Czas trwania wlewania

Czas trwania wlewania powinien wynosić co najmniej 30 minut dla roztworu 250 mg lub 60 minut dla roztworu 500 mg lewofloksacyny do wlewania. Wiadomo, że podczas wlewania ofloksacyny może rozwinąć się tachykardia i tymczasowe obniżenie ciśnienia tętniczego. W rzadkich przypadkach gwałtowne obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do niewydolności serca. Jeśli podczas wlewania lewofloksacyny (L-izomer ofloksacyny) wystąpi znaczące obniżenie ciśnienia tętniczego, należy natychmiast przerwać podawanie leku.

Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien

Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien (w szczególności ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami i, jak donoszono, nawet w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu leczenia. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgien zwiększa się u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów z przeszczepionymi narządami, pacjentów otrzymujących dawki dobowe powyżej 1000 mg oraz pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami. Z tego powodu należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów. Przy pierwszych objawach zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Dotkniętą kończynę należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku wystąpienia objawów patologii ścięgnia.

Miozmy

Donoszono o przypadkach miozmów u pacjentów otrzymujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozmów zwiększa się u starszych pacjentów i u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, jeśli dawka lewofloksacyny nie jest dostosowana do klirensu kreatyniny. Przy pierwszym wystąpieniu miozmów należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroba wywołana przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała i/lub krwawa, podczas lub po leczeniu lewofloksacyną (w tym kilka tygodni po leczeniu) może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile. Wywołana przez Clostridium difficile biegunka może różnić się stopniem nasilenia od łagodnej do zagrożonej życia, a jej najcięższą formą jest pseudobłoniasty zapalenie okrężnicy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego ważne jest, aby uwzględnić ten diagnozę u pacjentów, u których rozwija się ciężka biegunka podczas lub po leczeniu lewofloksacyną. Jeśli pojawi się podejrzenie lub potwierdzenie choroby wywołanej przez Clostridium difficile, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie. Środki przeciwwstrząsowe są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki i, podobnie jak inne chinolony, powinna być stosowana z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych, np. u pacjentów z uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego (OUN), podczas jednoczesnego leczenia fenbufenem i podobnymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub środkami obniżającymi próg drgawkowy, takimi jak teofilina (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych należy przerwać leczenie lewofloksacyną.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforanodwodorem

Pacjenci z utajonymi lub wyraźnymi wadami aktywności glukozo-6-fosforanodwodoru mogą być podatni na reakcje hemolityczne podczas leczenia antybakteryjnymi lekami z grupy chinolonów, dlatego lewofloksacynę należy stosować u nich z ostrożnością i kontrolować stan pacjenta pod kątem możliwego wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u chorych z osłabioną funkcją nerek (niewydolnością nerek) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości

Lewofloksacyna może powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy, szok anafilaktyczny), nawet po zastosowaniu dawki początkowej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takim przypadku pacjentom należy natychmiast przerwać leczenie i skonsultować się z lekarzem w celu podjęcia odpowiednich działań nagłych.

Ciężkie skórne działania niepożądane

Podczas stosowania lewofloksacyny donoszono o ciężkich skórnych działaniach niepożądanych, w tym o martwiczym zapaleniu nabłonka (zespołie Lyella), zespole Stevensa-Johnsona i lekowej reakcji z eozynofilami i objawami systemowymi (DRESS), które mogą mieć śmiertelny skutek (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Przy przepisywaniu leku należy poinformować pacjenta o objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie monitorować jego stan. W przypadku pojawienia się objawów takich reakcji należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta podczas stosowania lewofloksacyny wystąpiła poważna reakcja skórna, taka jak martwicze zapalenie nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona lub zespół DRESS, takiego pacjenta nigdy więcej nie należy leczyć lewofloksacyną.

Zaburzenia glikemii

Podczas stosowania chinolonów, w szczególności lewofloksacyny, donoszono o zaburzeniach poziomu glukozy we krwi, w tym o hipoglikemii i hiperglikemii, które częściej występują u osób starszych, zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali terapię wspomagającą lekami hipoglikemizującymi (np. glibenklamidem) lub insuliną. Donoszono o przypadkach hipoglikemicznego śpiączki. Zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli pacjent zgłasza zaburzenia poziomu glukozy we krwi, należy natychmiast przerwać leczenie lewofloksacyną i rozważyć możliwość alternatywnej terapii antybakteryjnej niefluorochinolonowej.

Profilaktyka fotosensybilizacji

Donoszono o przypadkach fotosensybilizacji podczas stosowania lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Aby zapobiec fotosensybilizacji, pacjentom zaleca się unikanie silnego światła słonecznego lub napromieniowania sztucznymi źródłami promieni UV (w tym lampami sztucznego promieniowania ultrafioletowego, solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu stosowania lewofloksacyny.

Pacjenci przyjmujący antagoniści witaminy K

Ze względu na możliwe zwiększenie wyników testów krzepnięcia (PT, INR) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), należy kontrolować wyniki testów krzepnięcia podczas jednoczesnego stosowania tych środków (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne

Donoszono o reakcjach psychicznych u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. Bardzo rzadko postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem po zastosowaniu tylko jednej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią takie reakcje, należy przerwać stosowanie lewofloksacyny i skonsultować się z lekarzem. Należy rozważyć leczenie alternatywne niefluorochinolonowe i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z wywiadem zaburzeń psychicznych lub chorób psychicznych.

Wydłużenie interwału QT

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużenia interwału QT;
• jednoczesne stosowanie leków zdolnych do wydłużenia interwału QT (np. leków przeciwarytmicznych klasy IA i III, trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych, makrolidów, leków przeciwpsychotycznych);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroba serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety są bardziej wrażliwi na leki wydłużające interwał QT. Dlatego należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u tych grup pacjentów (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przedawkowanie”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Działania niepożądane”).

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjenci leczeni lekiem powinni poinformować swojego lekarza, aby zapobiec potencjalnie nieodwracalnemu stanowi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia hepatobilinarne

Donoszono o przypadkach niekrotycznego zapalenia wątroby aż do śmiertelnej niewydolności wątroby podczas stosowania lewofloksacyny, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub bóle brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, mają działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji obserwowano poważne działania niepożądane, w tym przypadki śmiertelne i stany wymagające działań wspomagających oddychanie, u pacjentów z miastenią gravis podczas stosowania fluorochinolonów. Lewofloksacyna nie jest zalecana do stosowania u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku

Jeśli podczas stosowania lewofloksacyny wystąpią jakiekolwiek zaburzenia wzroku lub działania niepożądane ze strony narządów wzroku, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn” i „Działania niepożądane”).

Superinfekcja

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych (nieczułych) na lek. Jeśli podczas leczenia wystąpi superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

U pacjentów stosujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczność potwierdzenia dodatniego wyniku testu na opioidy za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i tym samym prowadzić do fałszywie ujemnych wyników podczas bakteriologicznej diagnostyki gruźlicy.

Aneurysma lub rozwarstwienie aorty, zastawki serca – niedokrwiistość/regurgitacja

Badania epidemiologiczne wskazują na wzrost ryzyka aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u osób starszych, oraz ryzyko regurgitacji/niedokrwistości zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Donoszono o przypadkach aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłanych pęknięciem (w tym przypadkach śmiertelnych), oraz o regurgitacji/niedokrwistości dowolnej z zastawek serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego fluorochinolony należy stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych opcji leczenia u pacjentów z wywiadem aneurysmy lub wrodzonej wady zastawek serca w rodzinie, pacjentów z rozpoznaną aneurysmą aorty, rozwarstwieniem aorty, pacjentów z chorobą zastawek serca, a także przy obecności innych czynników ryzyka, a mianowicie:

• czynniki ryzyka rozwoju aneurysmy aorty, rozwarstwienia aorty, regurgitacji/niedokrwistości zastawek serca: choroby tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;
• czynniki ryzyka rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia aorty: zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu, tętniak wielogrzbiecza, miażdżyca, zespół Sjögrena;
• czynniki ryzyka rozwoju regurgitacji/niedokrwistości zastawek serca: zakaźne zapalenie wsierdzia.

Ryzyko aneurysmy lub rozwarstwienia aorty i jej pęknięcia jest również zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy doustne.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjentom należy natychmiast skonsultować się z lekarzem w gabinecie ratunkowym.

Pacjentom należy również zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku wystąpienia ostrej duszności, nagłego kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ostre zapalenie trzustki

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Należy poinformować pacjentów o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjenci, u których występuje nudności, niedyspozycja, dyskomfort brzucha, ostry ból brzucha lub wymioty, powinni natychmiast przejść badanie medyczne. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki należy przerwać stosowanie lewofloksacyny; w przypadku potwierdzenia rozpoznania nie należy wznowić stosowania lewofloksacyny. Pacjenci z wywiadem zapalenia trzustki powinni zachować ostrożność (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedostateczność szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy kontrolować wyniki analizy krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Zawartość sodu

Ten lek zawiera 15,43 mmol (lub 354,7 mg) sodu w 100 ml. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę o ograniczonej zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Ilość danych dotyczących stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży jest ograniczona. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na funkcję rozrodczą. Jednak ze względu na brak danych dotyczących ludzi i istnienie danych eksperymentalnych wskazujących na ryzyko uszkodzenia przez fluorochinolony chrząstki rosnącego organizmu, lewofloksacyna jest przeciwwskazana w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana kobietom karmiącym piersią. Brakuje wystarczających informacji na temat tego, czy lewofloksacyna przenika do mleka matki; jednak inne fluorochinolony przenikają do mleka matki. Ze względu na brak danych dotyczących ludzi i istnienie danych eksperymentalnych wskazujących na ryzyko uszkodzenia przez fluorochinolony chrząstki rosnącego organizmu, lewofloksacyna jest przeciwwskazana kobietom karmiącym piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność. Lewofloksacyna nie powodowała pogorszenia płodności i zdolności rozrodczych u szczurów.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Lewofloksacyna ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy/obrzot, senność, zaburzenia wzroku i słuchu) pogarszają zdolność koncentracji i szybkiej reakcji, a zatem mogą stanowić ryzyko w sytuacjach, gdy taka zdolność jest szczególnie ważna (np. prowadzenie samochodu lub praca z maszynami).

Sposób stosowania i dawki.

Lek podaje się w postaci powolnej infuzji dożylnych 1 lub 2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od rodzaju i ciężkości infekcji oraz wrażliwości potencjalnego patogenu na lek. Po wstępnym leczeniu lewofloksacyną w formie dożylnej, leczenie może być dokończone przyjmowaniem lewofloksacyny w formie doustnej zgodnie z instrukcją do użytkowania medycznego i w zależności od stanu pacjenta. Ze względu na bioekwiwalentność form dożylnej i doustnej, można stosować takie samo dawkowanie.

Dawkowanie

Dawkowanie dla pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny > 50 ml/min)

* Długość leczenia obejmuje podawanie dożylnne i doustne. Czas przejścia z podawania dożylnego na doustne zależy od sytuacji klinicznej, ale zazwyczaj wynosi 2–4 dni.

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, dawkę należy zmniejszyć u pacjentów z osłabioną funkcją nerek.

Stosowanie u szczególnych grup pacjentów

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 50 ml/min)

* Po hemodializie lub ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CAAPD) nie są wymagane dodatkowe dawki.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna jest niewielomiarowo metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie z moczem.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku korekta dawkowania nie jest wymagana, z wyjątkiem przypadków zaburzeń funkcji nerek (patrz również w punkcie „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” podpunkty „Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien” oraz „Wydlęganie interwału QT”).

Sposób stosowania

Roztwór podaje się tylko drogą wlewów dożylnych powoli 1–2 razy na dobę. Czas podania powinien wynosić nie mniej niż 30 minut dla dawki 250 mg lub nie mniej niż 60 minut dla dawki 500 mg.

Dzieci.

Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Zgodnie z wynikami badań toksyczności leku na zwierzętach oraz badań farmakologii klinicznej przeprowadzonych z zastosowaniem dawek supraterapeutycznych, najważniejszymi objawami, których można się spodziewać po ostrym przedawkowaniu lewofloksacyny, są objawy ze strony OUN, takie jak dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i drgawki, a także wydłużenie interwału QT. W okresie po wprowadzeniu na rynek obserwowano działania niepożądane ze strony OUN, w tym dezorientację, drgawki, mioklonus, halucynacje i drżenie.

W przypadku przedawkowania należy przeprowadzać leczenie objawowe. Konieczne jest również monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia interwału QT. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa i CAAPD, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją specyficzne antydoty.

Reakcje niepożądane.

Częstotliwość występowania reakcji niepożądanych określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), nieczęsto (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje. Niekonie: infekcje grzybicze, w tym infekcje wywołane przez grzyby rodzaju Candida. Odporność patogennych mikroorganizmów.

Z układy krwi i układu chłonnego. Niekonie: leukopenia, eozynofilia. Rzadko: trombocytopenia, neutropenia. Częstotliwość nieznana: niedostateczność szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Z układy odpornościowego. Rzadko: obrzęk Quinckego, nadwrażliwość. Częstotliwość nieznana: wstrząs anafilaktyczny, wstrząs anafilaktyczny (może czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku).

Z układy endokrynnego. Rzadko: zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNSAH).

Z układy metabolizmu i odżywiania. Niekonie: anoreksja. Rzadko: hipoglikemia, szczególnie u chorych na cukrzycę, śpiączka hipoglikemiczna. Częstotliwość nieznana: hiperglikemia.

Z układy psychicznego*. Często: bezsenność. Niekonie: niepokój, dezorientacja, drażliwość. Rzadko: zaburzenia psychiczne (np. z halucynacjami, paranoją), depresja, pobudzenie, zaburzenia snu, koszmary, deliryj. Częstotliwość nieznana: mania, reakcje psychiczne z zachowaniami samozniszczającymi, w tym myśli i próby samobójcze.

Z układy nerwowego*. Często: ból głowy, zawroty głowy. Niekonie: senność, drżenie, dysgezja. Rzadko: drgawki, parestezje, zaburzenia pamięci. Częstotliwość nieznana: mioklonus, czuciowa lub czucio-ruchowa neuropatia obwodowa; parosmia, w tym włączając anosmię; dyskineza, zaburzenia ekstrapiramidowe, ageuzja, omdlenia, łagodne wewnątrzczaszkowe nadciśnienie.

Z układy narządu wzroku*. Rzadko: zaburzenia wzroku, np. zamazanie widzenia. Częstotliwość nieznana: przejściowa utrata wzroku, zapalenie uwea.

Z układy narządu słuchu i błędnika*. Niekonie: zawroty głowy. Rzadko: szumy w uszach. Częstotliwość nieznana: utrata słuchu, zaburzenia słuchu.

Z układy serca**. Rzadko: tachykardia, kołatanie serca. Częstotliwość nieznana: komorowa tachykardia, która może prowadzić do zatrzymania serca, arytmia komorowa i tachykardia komorowa typu „pируet” (głównie u pacjentów z ryzykiem wydłużenia odcinka QT), wydłużenie odcinka QT, stwierdzone w zapisie EKG.

Z układy naczyniowego**. Często: zapalenie żył (tylko dla form do wstrzykiwania dożylnej). Rzadko: hipotensja tętnicza.

Z układy oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej. Niekonie: duszność. Częstotliwość nieznana: skurcz oskrzeli, zapalenie płuc alergiczne.

Z układy pokarmowego. Często: biegunka, wymioty, nudności. Niekonie: ból brzucha, dyspepsja, wzdęcia, zaparcia. Częstotliwość nieznana: biegunka krwawa, która rzadko może wskazywać na enterokolit, w tym kolit pseudobłoniasty, zapalenie trzustki.

Z układy wątroby i dróg żółciowych. Często: podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (alaninotransaminaza (ALT), aspартaminotransferaza (AST), fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza (GGT)). Niekonie: podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi. Częstotliwość nieznana: żółtaczka i ciężkie uszkodzenia wątroby, w tym przypadki śmiertelne ostrej niewydolności wątroby, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi, zapalenie wątroby.

Z układy skóry i tkanek podskórnych. Niekonie: wysypka, świąd, pokrzywka, hiperhidroza. Rzadko: reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), stały dermatyt lekowy. Częstotliwość nieznana: toksyczny epidermalny nekrolyz, zespół Stevensa-Johnsona, erytema wielopostaciowe, reakcje fotosensybilizacji, zapalenie naczyń leukocyto-klastyczne, hiperpigmentacja skóry, zapalenie jamy ustnej. Zaburzenia ze strony skóry mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

Z układy mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*. Niekonie: artrodynia, miodynia. Rzadko: uszkodzenia ścięgien, w tym zapalenie ścięgna (np. Achillesa), osłabienie mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z miastenią. Częstotliwość nieznana: ostra martwica mięśni szkieletowych (rabdomioliza), pęknięcie ścięgna (np. Achillesa), pęknięcie więzadeł, pęknięcie mięśni, zapalenie stawów.

Z układy nerek i układu moczowego. Niekonie: podwyższone stężenie kreatyniny w surowicy. Rzadko: ostra niewydolność nerek (np. w wyniku nefrytu śródmiąższowego).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania*. Często: reakcja w miejscu wlewu (ból, zaczerwienienie). Niekonie: osłabienie. Rzadko: gorączka. Częstotliwość nieznana: ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn).

Inne reakcje niepożądane związane z zastosowaniem fluorochinolonów: napady porfirii u pacjentów z porfirią.

* W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, obserwowano długotrwałe (przez kilka miesięcy lub lat), niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane wpływające na różne układy narządów (w tym zapalenie ścięgna, pęknięcie ścięgna, artrodynię, ból kończyn, zaburzenia chodu, parestezje i neuralgie związane z neuropatią, zmęczenie, objawy psychiatryczne (w tym zaburzenia snu, niepokój, ataki paniki, depresja i myśli samobójcze), zaburzenia pamięci i koncentracji, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu).

** Zgłaszano przypadki tętniaka lub rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz przypadki regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w zastosowaniu tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowo upoważnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Lewofloksacyna nie powinna być mieszana z heparyną ani roztworami o odczynie zasadowym (np. z wodorowęglanem sodu), ani z innymi lekami, z wyjątkiem leków wskazanych w sekcji „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Opakowanie. Po 100 ml lub 150 ml w butelce; po 1 butelce w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna prywatna „Infuzja”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 21034, miasto Winnica, ul. Wołoszkowa, 55

lub Ukraina, 23219, Winnicka oblast, rejon winnicki, wieś Winnickie Chutory, ul. Niemirowskie szosse, 84A.

Wnioskodawca. Spółka akcyjna prywatna „Infuzja”.

Adres siedziby wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

Ukraina, 04073, miasto Kijów, prospekt Moskiewski, 21-A.